Uzasadnienie z 31 lipca 2025, sygn. II W 1081/24

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 27 września 2023 roku post. D. R. pełnił służbę wraz z mł. asp K. P., st. sierż B. K., sierż. szt. M. S., post. L. P., post. D. B., post. J. G. w związku z zabezpieczeniem przejazdu kibiców w dyspozycji dyżurnego (...) Komendy Wojewódzkiej zs. w R.. Około godziny 20:00 po zakończeniu zleconych czynności względem kibiców tj. zabezpieczenia ich przejazdu, podczas poruszania się na ul. (...) w R., w drodze powrotnej do jednostki (...) w R. pojazd funkcjonariuszy bezpośrednio na przejściu dla pieszy, na którym ruch nie był kierowany, na wysokości numeru budynku (...) wyprzedził inny samochód – M. (...) o nr rej. (...). Funkcjonariusze Policji udali się za kierującym pojazdem w celu podjęcia interwencji. Następnie, na ul. (...) na wysokości numeru (...) przedmiotowy kierujący ponownie wyprzedził pojazd bezpośrednio na przejściu dla pieszych. Po spowodowaniu zatrzymania pojazdu ustalono, że samochód marki M. (...) o nr rej. (...) kierował G. K..

Nadto, po zatrzymaniu ww. pojazdu ustalono, iż pojazd nie posiadał ważnego przeglądu technicznego, gdyż jego ważność wygasła z dniem 24 lutego 2023 roku.

W związku z ujawnionymi wykroczeniami, funkcjonariusze Policji nałożyli na kierującego G. K. mandaty karne kredytowane na kwotę łączną kwotę 2500 zł i 15 pkt karnych. W związku z brakiem badań technicznych zatrzymano dowód rejestracyjny pojazdu M. (...) o nr rej. (...) oraz wystawiono pokwitowanie zatrzymania dokumentu (...) z zezwoleniem użytkowania pojazdu do dnia 29.09.2023 r. godz. 20.00. Kierujący odmówił przyjęcia obu mandatów, nie przyznając się do popełnienia ww. wykroczeń wskazując jednocześnie, iż pojazd posiadał ważne badania techniczne, jednakże nie miał on przy sobie dokumentu potwierdzającego ten fakt oraz nie spowodował dostarczenia na miejsce kontroli zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym.

Obwiniony G. K. ma (...)lata. Nie figuruje w ewidencji osób kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego.

Powyższy stan faktyczny, Sąd ustalił na podstawie:

1. Notatka urzędowa, k. 1

2. Zeznania D. R., k. 2-3, 93-94

3. Pismo z dnia 28.03.2024 r. o odstąpieniu od przesłuchania G. K. z potwierdzeniem odbioru, k. 17-18

4. (...) o wpisie w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, k. 20

5. Sprzeciwu od wyroku nakazowego, k. 77

6. Zeznania K. P., k. 94

7. Zeznań B. K., k. 94

8. Zeznań M. S., k. 95

9. Zeznań L. P., k. 95

10. Zeznań J. G., k. 95-96

Sąd zważył, co następuje:

Uwzględniając przeprowadzone i ujawnione w sprawie dowody, Sąd uznał, iż potwierdziły one ponad wszelką wątpliwość sprawstwo i winy G. K. w odniesieniu do przypisanego mu czynu.

W trakcie wykonywanych czynności ustalono, iż ww. jest sprawcą popełnionych wykroczeń z art. 86b § 1 pkt 3 kw i 94 § 2 kw. W związku z powyższym zaistniała konieczność wykonania czynności wyjaśniających z jego udziałem. G. K., nie stawiał się na wezwania w celu złożenia wyjaśnień do Komisariatu Policji III w R.. Wobec powyższego, zgodnie z art. 54 § 7 k.p.w. odstąpiono od przesłuchania go w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia tj. osoby, w stosunku do której istnieje podstawa co do sporządzenia wniosku o ukaranie. Nadto, Komisariat Policji III w R. pouczył go o przysługującym obwinionemu prawie złożenia wyjaśnień w terminie 7 dni oraz poinformowała, że po upływie przedmiotowego terminu zostanie skierowany wniosek o ukaranie do Sądu.

W postępowaniu wyjaśniającym obwiniony został pouczony o możliwości złożenia wyjaśnień, jednak nie uczynił tego. Nadto, należy wskazać, iż obwiniony także nie składał wyjaśnień w postępowaniu przed sądem, bowiem nie stawił się i nie usprawiedliwił zgodnie z obowiązującymi przepisami swojego niestawiennictwa, mimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy. Wobec nieusprawiedliwionej nieobecności obwinionego, działając na podstawie art. 71 § 4 k.p.w. Sąd, przeprowadził rozprawę zaocznie uznając, iż udział obwinionego nie jest konieczny. Brak osobistego stawiennictwa oraz nieprzedstawienie żadnych wniosków dowodowych przemawia za oceną, że obwiniony nie wykazał inicjatywy procesowej w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy, i to mimo wskazania przez zeznających w sprawie funkcjonariuszy, że w pojeździe M. (...) prowadzonym przez G. K. znajdowała się również inna osoba.

Po wydaniu wyroku nakazowego w sprawie, obwiniony wniósł sprzeciw, ograniczając się jedynie do zakwestionowania zasadności orzeczenia.

Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zeznań świadków: D. R., K. P., B. K., M. S., L. P. i J. G.. Jako funkcjonariusze Policji stanowią oni osoby szczególnego zaufania społecznego. Są osobami obcymi dla obwinionego, a informacje istotne dla przedmiotu niniejszej sprawy znają z racji pełnionych przez siebie czynności służbowych. Nie mają żadnego interesu w przedstawianiu faktów w sposób odmienny niż miały one w rzeczywistości przebieg. Ich zeznania są rzeczowe, logiczne i konsekwentne. Zeznania świadków są ponadto zgodne z informacją zawartą w sporządzonej przez nich w dniu zdarzenia notatce urzędowej, którą Sąd również uznał za miarodajny dowód w sprawie. Zawiera ona bowiem kompleksowy opis podjętych czynności oraz przebiegu zdarzenia.

Sąd obdarzył także wiarą dokumenty, które zostały na rozprawie uznane za ujawnione. Ich autentyczność, wiarygodność i wartość dowodowa nie budziły wątpliwości Sądu, bowiem dokumenty te sporządzone zostały przez właściwe osoby, w granicach ich kompetencji i w przewidzianej przepisami formie. Wiarygodność wskazanych dokumentów nie była również kwestionowana przez żadną ze stron, a Sąd nie znalazł podstaw, aby czynić to z urzędu.

Zgodnie z art. 86b § 1 pkt 3 k.w. podlega odpowiedzialności za wykroczenie, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, prowadząc pojazd mechaniczny wyprzedza pojazd na przejściu dla pieszych, na którym ruch nie jest kierowany, lub bezpośrednio przed tym przejściem.

Lokalizacja art. 86b w strukturze Kodeksu wykroczeń wskazuje, że dobrami chronionymi w tym przypadku są bezpieczeństwo oraz porządek
w komunikacji. Akcenty w zakresie ochrony wskazanych dóbr prawnych są jednak rozłożone i zależne od okoliczności konkretnego przypadku. Z uwagi na rodzaje stypizowanych w art. 86b k.w. wykroczeń, jako pierwszoplanowy przedmiot ochrony należałoby wskazać bezpieczeństwo w ruchu drogowym, w tym przede wszystkim bezpieczeństwo pieszych, a na drugim dopiero miejscu porządek w komunikacji ( A. Michalska-Warias, w: T. Bojarski, KW. Komentarz aktualizowany, 2023, art. 86b, Nt 2). Faktycznie jest tak, że
w przypadku zachowań określonych w art. 86b § 1 pkt 1, 2 oraz 4 k.w. w grę wchodzi przede wszystkim ochrona bezpieczeństwa pieszego, a to z uwagi na okoliczność, że dla realizacji ich znamion konieczna jest obecność pieszego
w trakcie danego zdarzenia – wynika to z natury tych wariantów zachowań zabronionych. W dalszej zaś pespektywie ochronie podlega w tych przypadkach porządek w komunikacji w sferze ruchu drogowego. Natomiast w przypadku zachowań określonych w § 1 pkt 3 oraz 5 komentowanego artykułu nie zawsze dojdzie do godzenia w bezpieczeństwo pieszego
(np. wyprzedzanie na przejściu dla pieszych w czasie, gdy w pobliżu nie ma żadnego pieszego, czego kierujący pojazdem jest w pełni świadomy) – chyba że rozumieć je jako zupełnie hipotetyczne. W takim układzie faktycznym na pierwszy plan wysuwa się tym samym ochrona porządku w komunikacji
w sferze ruchu drogowego. Generalizując jednak, zważywszy na naturę zachowań stypizowanych, należy sądzić, że art. 86b k.w. udziela ochrony karnoprawnej zarówno bezpieczeństwu pieszych w sferze ruchu drogowego, jak i porządkowi w komunikacji w sferze ruchu drogowego. Przy czym akcenty tej ochrony zależą od konkretnego przypadku, w tym od rodzaju naruszenia i okoliczności, w jakich do niego doszło. Kierującemu pojazdem zabrania się wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejścia, na którym ruch jest kierowany (art. 26 ust. 3 pkt 1 PrDrog). Trzeba podkreślić, że przytoczony przepis zabrania wyprzedzania jakiegokolwiek pojazdu, w tym również pojazdu niemechanicznego (np. roweru), a ponadto zakaz ten dotyczy kierujących każdego rodzaju pojazdem. Wyprzedzanie oznacza przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika ruchu poruszającego się w tym samym kierunku (art. 2 pkt 28 PrDrog). Zakaz wyprzedzania innych pojazdów rozciąga się nie tylko na samo przejście dla pieszych, ale także obejmuje obszar bezpośrednio przed tym przejściem.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wykazał, iż obwiniony G. K. popełnił wykroczenie z art. 86 § 1 pkt 3 k.w. w ten sposób, że w dniu 27 września 2023 roku około godziny 20:00 w R. na ul. (...) (...) kierując pojazdem marki M. o nr rej (...) na drodze publicznej wyprzedził inny pojazd na oznakowanym przejściu dla pieszych, na którym ruch nie był kierowany.

Nadto, w art. 94 § 2 k.w. stypizowano czyn zabroniony polegający na prowadzeniu pojazdu na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, który to pojazd nie jest dopuszczony do ruchu. Wszystkie wykroczenia z art. 94 k.w. mają charakter formalny, tj. dla ich dokonania nie jest konieczne nastąpienie żadnego skutku. Ponadto, z uwagi na ich naturę, mogą być popełnione jedynie w formie działania. Ich istotą bowiem jest prowadzenie pojazdu w warunkach braku uprawnień w tym zakresie (art. 94 § 1 oraz 1a k.w.) bądź też pojazdu niedopuszczonego do ruchu (art. 94 § 2 k.w.). Wykroczenia stypizowane w art. 94 k.w., z uwagi na zasadę wyrażoną w art. 5 k.w., mogą być popełnione zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie.

W świetle powyższych rozważań i przeprowadzonej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wina i sprawstwo obwinionego w zakresie zarzucanego mu wykroczenia są bezsporne. G. K. zrealizował znamiona wykroczenia z art. 94 § 2 k.w. bowiem w dniu 27 września 2023 roku około godz. 20:00 w R. na ul. (...) (...)kierował pojazdem marki M. o nr rej. (...) na drodze publicznej pomimo braku dopuszczenia do ruchu.

Zachowanie sprawcy nosiło cechy zawinienia. Nic nie ograniczało bowiem jego swobody w zakresie dania posłuchu normie prawnej. W niniejszej sprawie nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające lub ograniczające jego winę. Popełniając ww. czyn sprawca naruszył skodyfikowane zasady bezpieczeństwa obowiązujące w ruchu drogowym, powodując przy tym zagrożenie bezpieczeństwa w tymże ruchu. Jako osoba uprawniona do kierowania samochodami obwiniony powinien mieć świadomość, jak duże zagrożenie dla innych uczestników ruchu stwarza zachowanie takiego typu, jakie zaprezentował on w niniejszej sprawie.

Wymierzając obwinionemu karę grzywny w wysokości 2000 złotych, Sąd miał na uwadze okoliczności wymienione w art. 33 § 2 k.w.. Brak aktywności obwinionego w postępowaniu wykluczał szczegółową analizę właściwości jego osoby, warunków osobistych i majątkowych obwinionego, jego stosunków rodzinnych. Należało jednak uwzględnić brak odnotowania obwinionego w ewidencji osób kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego. Sąd wziął jednak również pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu, stopień winy obwinionego – z uwzględnieniem tego, że dotychczasowe zajęcie obwinionego winno generować wysoki stopień poszanowania dla regulacji prawnych i bezpieczeństwa obywateli, jak również cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma w stosunku do niego osiągnąć. Orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionego i jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Orzeczona kara będzie również sprawiedliwa w odbiorze społecznym i odniesie pożądane skutki w zakresie prewencji ogólnej, a także spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do obwinionego. Celem kary jest również kształtowanie w społeczeństwie szacunku dla norm prawnych , a w kontekście przepisów postawionych we wniosku o ukaranie - również bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. i art. 119 § 1 k.p.w. zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem zwrotu zryczałtowanej równowartości wydatków postępowania oraz kwotę 200 złotych tytułem opłaty. Nie było podstaw do uznania, iż obciążenie kosztami postępowania byłoby dla G. K. zbyt uciążliwe.