sygn. II CNP 72/11 16 lutego 2012 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 16 lutego 2012, sygn. II CNP 72/11

Data orzeczenia 16 lutego 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący SSN Katarzyna Tyczka-Rote
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt II CNP 72/11
POSTANOWIENIE
Dnia 16 lutego 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 16 lutego 2012 r.,
skargi M. K.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego
z dnia 18 czerwca 2009 r.,
wydanego w sprawie z powództwa M. K.
przeciwko M. S.
o zapłatę,
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
Powód M. K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 czerwca 2009 r. Zaskarżonym
wyrokiem, wydanym w sprawie przeciwko M. S., zmieniony został wyrok Sądu
Rejonowego z dnia 19 marca 2009 r. w ten sposób, że uchylono opiewający na
kwotę 30 000 zł nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym 30 września
2008 r. i powództwo oddalono. Sąd ustalił, że w dniu 29 kwietnia 2008 r. strony
zawarły przedwstępną umowę sprzedaży zabudowanej nieruchomości rolnej
oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 109 za cenę wynoszącą 135 000 zł.
W trakcie zawierania umowy przedwstępnej powód wręczył pozwanej zadatek w
wysokości 15 000 zł, co pozwana potwierdziła w treści umowy. Pozostałą kwotę
powód zobowiązał się zapłacić przelewem za pośrednictwem banku z tytułu
udzielonego kredytu w terminie 7 dni roboczych od dnia podpisania notarialnej
umowy przenoszącej własność. Termin zawarcia umowy notarialnej strony określiły
na dzień 18 czerwca 2008 r. W tym dniu w kancelarii notarialnej pozwana zażądała
okazania przez pozwanego dokumentu potwierdzającego uzyskanie kredytu.
Powód odmówił stwierdzając, że umowa przedwstępna nie zawierała takiego
warunku i domagał się zawarcia umowy przyrzeczonej. Pozwana jednak nie
zgodziła się na podpisanie tej umowy. Sąd Rejonowy uznał, że do zawarcia umowy
nie doszło z przyczyn zawinionych przez pozwaną, co uprawniało powoda do
żądania zapłaty podwójnego zadatku.
Sąd Okręgowy stwierdził natomiast, że żądnie powoda jest niezasadne.
Wskazał, iż strony zawarły umowę, zgodnie z którą środki na nabycie
nieruchomości pochodzić miały z kredytu bankowego. W takim wypadku pozwana,
która powzięła wiadomość o nieudzieleniu powodowi kredytu na zakup
nieruchomości, była uprawniona do odstąpienia od zawarcia umowy notarialnej,
skoro wiadome było, że żadne środki pochodzące z kredytu bankowego nie wpłyną
na jej konto.
3
Skarżący oparł swoją skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku
Sądu Okręgowego na podstawie naruszenia prawa materialnego – art. 60 k.c.; art.
157 § 1 i 2 k.c.; art. 356 § 1 i 2 k.c.; art. 354 § 2 w zw. z art. 354 § 2 k.c.; art. 389
§ 1 k.c.; art. 390 k.c. oraz art. 394 k.c.; 457 k.c.; 509 k.c. Powołał także podstawę
naruszenia przepisów postępowania, wypełnioną zarzutami naruszenia art. 231
k.p.c. i art. 233 § 1 k.p.c.
Wyrządzenie szkody przez wydanie kwestionowanego orzeczenia
uprawdopodobnił wskazując, że poniósł szkodę obejmującą utracony zadatek
w podwójnej wysokości 30 000 zł oraz koszty postępowania, w tym koszty
zastępstwa procesowego przed Sądami obu instancji oraz koszty postępowania
nakazowego. Wyjaśnił także, że wartość przedmiotu sporu nie pozwalała mu
złożyć skargi kasacyjnej, a nie zachodziły przesłanki uzasadniające wystąpienie
o wznowienie postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia,
od którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia,
wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, uprawdopodobnienia
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga
dotyczy, wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe – także wskazanie przepisu prawa,
z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Wymagania te mają charakter
konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku z czym
skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym,
nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega
odrzuceniu a limine. Każde wymaganie przewidziane w art. 4245
§ 1 k.p.c. ma
charakter samoistny i powinno być spełnione samodzielnie, niezależnie od innych.
Przepis ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi i ich uzasadnienie od wskazania
przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, nie może zatem
budzić wątpliwości, że skarga musi zawierać każdy z tych elementów
przedstawiony odrębnie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia
4
2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16, z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP
1/05, nie publ., czy z dnia 27 lipca 2006 r., III CNP 25/06, nie publ.). Jeżeli ten sam
przepis wypełnia jednocześnie podstawę skargi oraz stanowi przepis, z którym
orzeczenie jest – zdaniem skarżącego - niezgodne, to obowiązkiem skarżącego
jest przedstawienie obu tych elementów w sposób wyraźnie wyodrębniony
i uwydatnienie podwójnej roli powołanego przepisu. Tymczasem we wniesionej
skardze powód skonkretyzował jedynie jej podstawy, nie wskazał natomiast
przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, co sprawia,
że skarga ta nie spełnia wymagania określonego w art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248
§ 1
w związku z art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c.