Postanowienie SN z 22 lutego 2012, sygn. IV CZ 137/11
Data orzeczenia
22 lutego 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Krzysztof Strzelczyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 22 lutego 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Irena Gromska-Szuster
SSN Barbara Myszka
w sprawie z powództwa R. M.
przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej "M." w W. przy ulicy
M. nr [...]
o uchylenie uchwał nr 1/2009 i nr 1/2010,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 22 lutego 2012 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 6 maja 2011 r.,
oddala zażalenie.
2
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 maja 2011 r., Sąd Apelacyjny odrzucił apelację
powoda R. M. wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 20 grudnia 2010 r.
Wyrokiem tym Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok zaoczny z dnia 15 lutego
2010 r., a ponadto uchylił uchwałę nr 1/2010 z dnia 23 lutego 2010 r., podjętą
przez właścicieli lokali Wspólnoty Mieszkaniowej „M.” w W. przy ul. M. nr [...], w
sprawie przyjęcia sprawozdania finansowego za rok 2009 i udzielenia absolutorium
zarządowi wspólnoty oraz w pkt III zasądził od pozwanej Wspólnoty na rzecz
powoda kwotę 380 zł tytułem kosztów procesu. Poprzednio wyrokiem zaocznym z
dnia 15 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy uchylił uchwałę nr 1/2009 z dnia 20 marca
2009 r. w przedmiocie udzielenia absolutorium dla zarządu i przyjęcia
sprawozdania z pracy w oparciu o bilans zamknięcia okresu rozliczeniowego
Wspólnoty a nadto zasądził od pozwanej Wspólnoty na rzecz powoda kwotę 380 zł
tytułem zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu postanowienia odrzucającego
apelację wniesioną przez powoda Sąd Apelacyjny wskazał, że podlegała ona
odrzuceniu na podstawie art. 373 k.p.c. jako niedopuszczalna. Powód nie mógł
bowiem zaskarżyć orzeczenia, które było dla niego jednoznaczne korzystne i
zgodne z jego wnioskami, a musiał mieć interes prawny w zaskarżeniu (gravamen)
i uzyskaniu orzeczenia o odmiennej treści niż to, które zaskarża. Porównanie
zakresu zgłoszonego przez powoda roszczenia z treścią zapadłego w sprawie
orzeczenia prowadzi do wniosku, że po stronie powoda interes taki nie występuje.
W zażaleniu na postanowienie powód podniósł, że uiścił opłaty sądowe od
dwóch pozwów w łącznej wysokości 400 zł, a mimo to Sąd Okręgowy wyrokiem
z dnia 20 grudnia 2010 r. zasądził na jego rzecz koszty procesu z uwzględnieniem
tylko jednej opłaty sądowej w kwocie 200 zł.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Treść wymienionego wyżej
wyroku Sądu Okręgowego z dnia 20 grudnia 2010 r. oraz utrzymanego
w mocy wyroku zaocznego z dnia 15 lutego 2010 r., nie pozostawia żadnych
wątpliwości, że w wyniku tych orzeczeń zostały uchylone, zgodnie z żądaniem
3
powoda, obie uchwały pozwanej Wspólnoty, oraz że na rzecz powoda zasądzone
zostały koszty procesu w łącznej wysokości 760 zł.
Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych... (Dz. U.
Nr 163, poz. 1349 ze zm.), który zastosował Sąd Okręgowy, w kwocie tej
uwzględnione zostało wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego powoda
wynoszące 180 zł, odrębnie za każdą ze spraw połączonych do wspólnego
rozpoznania i rozstrzygnięcia. Pozostała kwota 400 zł obejmuje opłaty sądowe
uiszczone od obu pozwów, wynoszące po 200 zł.
Ustalenia te uprawniały do odrzucenia wniesionej apelacji na podstawie art.
373 w zw. z art. 370 k.p.c. Wydanie orzeczenia całkowicie zgodnego z wnioskami
powoda sprawia, że nie ma on żadnego interesu w zaskarżeniu (gravamen), a to
stanowi przyczynę niedopuszczalności wniesionego środka odwoławczego
(por. uzasadnienie uchwały SN z dnia 25 czerwca 2009 r., III CZP 36/09, OSNC
2010/2 poz. 24; postanowienie SN z dnia 10 lutego 2010 r., V CZ 69/09, niepubl.;
postanowienie SN z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 19/10, niepubl.; postanowienie SN
z dnia 19 maja 2010 r., I CSK 504/09, niepubl.; postanowienie SN z dnia 8 września
2010 r., II CZ 69/10, niepubl.; postanowienie SN z dnia 28 września 2011 r.,
I CZ 71/11, niepubl.).
Z tego względu Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814
w zw. z art. 3941
§ 3
k.p.c., postanowił jak w sentencji.