Wyrok z 28 sierpnia 2025, sygn. I C 1648/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 sierpnia 2025r.

Sąd Rejonowy w Kaliszu w I Wydziale Cywilnym, w składzie:

Przewodniczący: sędzia Michał Włodarek

Protokolant: Anna Dulas

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 sierpnia 2025r. w A.

sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. Sp. K. z/s w Z. (KRS (...))

przeciwko pozwanemu Towarzystwu Ubezpieczeń (...) z/s w V. (KRS (...))

o zapłatę

1.  oddala powództwo w całości,

2.  nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kaliszu tytułem zwrotu części nieuiszczonych wydatków od powoda (...) Sp. z o.o. Sp. K. z/s w Z. kwotę 2.604,65zł (dwa tysiące sześćset cztery złote 65/100),

3.  zasądza od powoda (...) Sp. z o.o. Sp. K. z/s w Z. na rzecz pozwanego Towarzystwa Ubezpieczeń (...) z/s w V. kwotę 917,00zł (dziewięćset siedemnaście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami w wysokości w stosunku rocznym odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

sędzia Michał Włodarek

Sygn. akt I C 1648/24

UZASADNIENIE

W dniu 24 lipca 2024r. powód (...) Sp. z o.o Sp. K. z/s w Z. skierował do tut. Sądu w stosunku do pozwanego Towarzystwa (...) z/s w V. żądanie zasądzenia kwoty 4.178,97zł, i tak kwotę 3.686,97zł z tytułu dalszego odszkodowania oraz kwotę 492,00zł, która stanowi wartość wydatków z tytułu pozyskania na etapie przedsądowym prywatnego kosztorysu, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 3.686,97zł od dnia 23 maja 2024r. do dnia zapłaty i od kwoty 492,00zł od nia 24 lipca 2024r. do dnia zapłaty, a ponadto żądanie zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powód podniósł, iż w wyniku zdarzenia komunikacyjnego z dnia 19 kwietnia 2024r. doszło do kolizji drogowej, na skutek której uszkodzony został pojazd m – ki F. (...) o nr rej. (...), a przyznana poszkodowanemu przez pozwanego w wyniku przeprowadzonego postępowania szkodowego w ramach odpowiedzialności gwarancyjnej ubezpieczyciela sprawcy szkody z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w związku z ruchem tych pojazdów kwota 12.371,21zł nie rekompensuje rzeczywistej szkody w pojeździe.

Wierzytelność z tytułu roszczenia pieniężnego zwrotu kosztów naprawy pojazdu była przedmiotem cesji.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 16 kwietnia 2024r. w sprawie o sygn. akt I Nc (...)24 uwzględniono w całości roszczenia powództwa i rozstrzygnięto o kosztach postępowania.

Pozwany Towarzystwo Ubezpieczeń (...) z/s w V. skierował sprzeciw do opisanego wyżej orzeczenia zaskarżając je w całości i wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od strony powodowej na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu tego pisma procesowego pozwany podniósł, iż ustalona w postępowaniu szkodowym kwota odszkodowania jest adekwatna do rodzaju i charakteru uszkodzeń stwierdzonych w pojeździe oraz uwzględnia stan techniczny pojazdu z daty zdarzenia.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny.

W dniu 19 kwietnia 2024r. doszło do kolizji drogowej, w której uszkodzony został należący do poszkodowanego Ł. I. samochód m – ki F. (...) o nr rej. (...). Kierujący innym pojazdem swoim zachowaniem wytworzył stan zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i sytuację kolizyjną, która pozostaje w związku przyczynowym z tym zdarzeniem drogowym.

( dokumenty akt szkodowych – płyta Cd k. 57, zeznania świadka Ł. I. k. 222 00:02:46-00:18:30)

Pojazd sprawcy szkody był ubezpieczony w Towarzystwie (...) z/s w V..

Powód dokonał zgłoszenia zaistnienia zdarzenia szkodowego w pozwanym Towarzystwie w celu przeprowadzenia postępowania szkodowego w ramach odpowiedzialności gwarancyjnej Ubezpieczyciela sprawcy szkody z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w związku z ruchem tych pojazdów. Postępowanie szkodowe zostało zarejestrowane pod nr (...).

W związku ze zgłoszeniem w/w Ubezpieczyciel przeprowadził postępowanie szkodowe w ramach, którego dokonał oceny rodzaju, charakteru i rozmiarów uszkodzeń w pojeździe poszkodowanego oraz przeprowadził kalkulację kosztów naprawy. W/w ustalił i przyznał powodowi decyzją z dnia 29 kwietnia 2024r. odszkodowanie w wysokości 12.371,21zł oraz odmówił jego wypłaty w pozostałej części.

Poszkodowany Ł. I. oświadczył, iż po zdarzeniu z dnia 19 kwietnia 2024r. dokonał naprawy pojazdu m – ki F. (...) o nr rej. (...) i całkowicie usunął skutki zdarzenia szkodzącego, przywracając auto pod względem mechanicznym, lakierniczym, wizualnym i funkcjonalnym do stanu sprzed wypadku, a kwota 12.371,21zł przekazana mu przez ubezpieczyciela w postępowaniu likwidacyjnym wystarczyła na pełne sfinansowanie i pokrycie wszelkich wydatków restytucji uszkodzonego samochodu.

( kosztorys k. 12-13, decyzja k. 14, korespondencja e-mail k. 25-26, zgłoszenie szkody w pojeździe k. 33-37, dokumenty akt szkodowych – płyta Cd k. 57, faktura k. 227, zeznania świadka Ł. I. k. 222 00:02:46-00:18:30)

G. pojazdu m – ki F. (...) o nr rej. (...) jest uzasadniona przy użyciu do naprawy części oryginalnych jakości O – sygnowanych logo producenta pojazdu, dostępnych części jakości Q – sygnowanych logo producenta części ( w przypadku ich dostępności), w nieautoryzowanym przedsiębiorstwie naprawczym, które profesjonalnie zajmuje się naprawą pojazdów.

W przypadku zastosowaniu do naprawy części zamiennych oryginalnych jakości O i Q ( w przypadku ich dostępności), rzeczywisty koszt przywrócenia pojazdu m – ki F. (...) o nr rej. (...) do stanu sprzed kolizji drogowej z dnia 19 kwietnia 2024r. wynosi 18.936,65zł. I tak, wartość materiałów niezbędnych do restytucji pojazdu do stanu sprzed zdarzenia bez uwzględnienia podatku Vat wynosi 8.476,60zł, natomiast koszt naprawy mechanicznej i lakierniczej i wysokość dodatkowych wydatków, przy uwzględnieniu, iż wartość jednej godziny pracy pracownika przedsiębiorstwa naprawczego stanowi 110,00zł bez uwzględnienia podatku Vat wynosi łącznie 7.379,99zł, co stanowi łączną kwotę bez uwzględnienia podatku Vat 15.856,59zł, natomiast z uwzględnieniem tej daniny publicznej i potrąceń wynosi 18.936,65zł.

Wartość rynkowa pojazdu m – ki F. (...) o nr rej. (...) w dniu 19 kwietnia 2024r. wynosiła kwotę 53.700,00zł, natomiast wartość tego pojazdu w stanie uszkodzonym wynosiła 34.300,00zł.

( opinia biegłego k. 82-135, 167-179)

Wierzytelność z tytułu roszczenia pieniężnego zwrotu kosztów naprawy pojazdu była przedmiotem cesji pomiędzy poszkodowanym Ł. I. a powodem (...) Sp. z o.o. Sp. K. z/s w Z..

( umowa przelewu wierzytelności k. 15-19, dokumenty akt szkodowych – płyta Cd k. 57, zeznania świadka Ł. I. k. 222 00:02:46-00:18:30)

Powód poniósł również przedsądowe wydatki związane z pozyskaniem dokumentu prywatnego w postaci kalkulacji naprawy pojazdu m – ki F. (...) o nr rej. (...) w wysokości 492,00zł, który stanowił podstawę ustalenia i dochodzenia roszczeń od pozwanego w postępowaniu sądowym.

( kalkulacja naprawy k. 20-23, faktura k. 24, dokumenty akt szkodowych – płyta Cd k. 57)

Sąd uznał za przydatną do ustalenia stanu faktycznego opinię sporządzoną przez biegłego z zakresu techniki samochodowej i wyceny wartości pojazdów, albowiem jest ona pełna, jasna, zrozumiała, wyczerpująca i kompleksowa oraz wewnętrznie spójna. Biegły w opinii udzielił odpowiedzi na wszystkie postawione w tezie dowodowej pytania, sformułowania zawarte w treści opinii pozwalają na zrozumienie wyrażonych w nich ocen i poglądów oraz sposobu dochodzenia do nich, a ponadto biegły przedstawił metodę badawczą, materiał badawczy, na którym się oparł. Wnioski końcowe opinii są zwięzłe i precyzyjne, a ponadto wnioski opinii są logiczne i znajdują oparcie w przeprowadzonych przez biegłego badaniach i nie budzą zastrzeżeń, co do ich trafności w porównaniu z podanym w opinii materiałem badawczym.

Ponadto biegły w sposób fachowy i rzeczowy ustosunkował się również do wszystkich zarzutów skierowanych w stosunku do opinii wypowiadając się szczegółowo w obszarze każdego zastrzeżenia odwołując się przy tym do dokumentarnego materiału dowodowego oraz reguł postępowania przy sporządzaniu takiego typu operatów.

Za wiarygodne należało uznać zaliczone w poczet materiału dowodowego dokumenty zgromadzone w postępowaniu, albowiem zostały one sporządzone przez uprawnione organy w ramach przysługujących im kompetencji, w sposób rzetelny i fachowy. Ich prawdziwość i autentyczność nie wzbudziła w ocenie Sądu wątpliwości.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje.

Powództwo jako niezasadne podlegało oddaleniu w całości.

Na podstawie art. 436 § 1 kc odpowiedzialność przewidzianą w art. 435 kc ponosi samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody.

Zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2025.367 – t.j. ze zm.) z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia, natomiast na podstawie art. 36 ust. 1 zd. 1 cyt. ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej.

Cytowany przepis art. 34 w/w ustawy jest wyrazem tendencji ustawodawcy, aby umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej stwarzała możliwie szeroki zakres ochrony ubezpieczeniowej zarówno ubezpieczonemu sprawcy szkody przed konsekwencjami osobistego ponoszenia odpowiedzialności cywilnej, jak i poszkodowanemu, przez zapewnienie mu pełnej kompensaty ze strony ubezpieczyciela szkody wyrządzonej przez ponoszącego odpowiedzialność cywilną sprawcę. W konsekwencji odpowiedzialność ubezpieczyciela determinowana jest odpowiedzialnością sprawcy wypadku – por. wyrok s. apel. w Poznaniu z dnia 4 lutego 2015r. w sprawie o sygn. akt I ACa 1093/14, opubl. LEX nr 1681964, wyrok s. apel. w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2014r. w sprawie o sygn. akt V ACa 673/14, opubl. LEX nr 1651861.

Świadczenie pieniężne, które wypłaca ubezpieczyciel w ramach odpowiedzialności przewidzianej przez cyt. powyżej przepisy, jest ustalane według reguł rządzących cywilnym prawem odszkodowawczym, a więc o rodzaju i wysokości świadczeń należnych od ubezpieczyciela decydują przepisy kodeksu cywilnego, zwłaszcza art. 361 – 363 kc – por. wyrok s.apel. w Łodzi z dnia 24 lipca 2014r. w sprawie o sygn. akt I ACa 134/14, opubl. LEX nr 1498945.

Odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku – por. uchwała SN z dnia 13 czerwca 2002r. w sprawie o sygn. akt III CZP 32/03, opubl. Legals. Poszkodowany ma również prawo wyboru w jakim warsztacie naprawczym dokonana naprawy.

Szkoda majątkowa musi pozostawać bowiem w normalnym związku przyczynowym z wypadkiem w rozumieniu art. 361 § 1 kc – por. wyrok s.apel. w Lublinie z dnia 20 maja 2015r. w sprawie o sygn. akt I ACa 968/14, opubl. LEX nr 1770850, wyrok s.apel. w Białymstoku z dnia 8 kwietnia 2015r. w sprawie o sygn. akt I ACa 959/14, opubl. LEX nr 1667508, wyrok s.apel. w Warszawie z dnia 4 listopada 2014r. w sprawie o sygn. akt VI ACa 68/14, opubl. LEX nr 1624064, wyrok s.apel. w Łodzi z dnia 28 października 2014r. w sprawie o sygn. akt I ACa 824/14, opubl. LEX nr 1554766, wyrok s.apel. w Lublinie z dnia 13 lutego 2014r. w sprawie o sygn. akt I ACa 785/13, opubl. LEX nr 1469375.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w tym zakresie pogląd prawny zaprezentowany przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie o sygn. akt III CZP 80/11, opubl. OSNC 2012/10/112 oraz w postanowieniu z dnia 20 czerwca 2012r. w sprawie o sygn. akt III CZP 85/11, opubl. OSNC 2013/3/37 – por. uchwała Składu Siedmiu Sędziów SN z dnia 8 maja 2024r., III CZP 142/22, opubl. Legalis, uchwała Składu Siedmiu Sędziów SN z dnia 11 września 2024r., III CZP 65/23, opubl. Legalis.

W ocenie Sądu w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, w szczególności przy uwzględnieniu depozycji poszkodowanego Ł. I., które złożył na rozprawie w dniu 25 czerwca 2025r., a z których wynika, że po zdarzeniu z dnia 19 kwietnia 2024r. dokonał naprawy pojazdu m – ki F. (...) o nr rej. (...) i całkowicie usunął skutki zdarzenia szkodzącego, przywracając auto pod względem mechanicznym, lakierniczym, wizualnym i funkcjonalnym do stanu sprzed wypadku, a kwota 12.371,21zł przekazana mu przez ubezpieczyciela w postępowaniu likwidacyjnym wystarczyła na pełne sfinansowanie i pokrycie wszelkich wydatków restytucji uszkodzonego samochodu, zasadnym było zastosowanie do obliczenia rozmiaru szkody metody dyferencyjnej.

Z wypłatą odszkodowania wyliczonego na podstawie metody kosztorysowej wiązałoby się bowiem w stanie faktycznym sprawy ryzyko wzbogacenia poszkodowanego, tym bardziej że wobec cesji uprawnień do dalszego odszkodowania i pozostania własności pojazdu przy poszkodowanym, pozyskane dalsze środki nie zostałoby w takim przypadku przeznaczone na rzeczywistą naprawę pojazdu, a stanowiłyby jedynie przychód cesjonariusza. Tak więc wypłata odszkodowania w kwocie przekraczającej wartość środków przeznaczonych na naprawę pojazdu, które uzyskał poszkodowany od ubezpieczyciela, a zatem wartości odpowiadającej rzeczywiście poniesionej szkody, prowadziłaby do niesłusznego wzbogacenia poszkodowanego. Metoda dyferencyjna nie prowadzi zaś do takiego wzbogacenia.

Niezależnie od powyższego nie ulega wątpliwości, że poszkodowany, którego pojazd został uszkodzony, uprawniony jest do samodzielnego podjęcia działań, zmierzających do częściowego lub całkowitego usunięcia skutków zdarzenia szkodzącego. W ramach tych działań poszkodowany może dokonać samodzielnej naprawy pojazdu uszkodzonego. Jeżeli poszkodowany poniósł wydatki na usunięcie skutków zdarzenia szkodzącego, nie ulega wątpliwości, że może żądać ich zwrotu w ramach zapłaty odszkodowania pieniężnego określonego metodą różnicy – wydatki te zmniejszyły bowiem jego majątek. Powyższe prowadzi do wniosku, że jeżeli w toku postępowania likwidacyjnego, ewentualnie w toku postępowania przed sądem, uszkodzony pojazd został naprawiony, roszczenie odszkodowawcze ogranicza się do rekompensaty pieniężnej obliczanej metodą dyferencyjną. Naprawieniu przez ubezpieczyciela przez zapłatę podlega uszczerbek w postaci wydatkowania przez poszkodowanego własnych aktywów na naprawę pojazdu. Sytuacja może przedstawiać się odmiennie jedynie, gdy restytucja miała częściowy charakter, np. naprawiona została jedynie część uszkodzeń, naprawa dokonana została w niepełnym zakresie lub przy użyciu części niższej jakości, co nie miało miejsca w warunkach niniejszej sprawy. W takich przypadkach należne poszkodowanemu odszkodowanie, niezależnie od faktycznie poniesionych kosztów naprawy pojazdu, powinno odpowiadać dalszym kosztom przywrócenia pojazdowi jego wartości sprzed wypadku. Wykazanie, że dokonana naprawa nie doprowadziła do przywrócenia pełnej wartości użytkowej pojazdu do poziomu sprzed powstania szkody, zgodnie z regułą wyrażoną w art. 6 kc spoczywa przy tym na poszkodowanym, gdyż dowód taki jest dowodem istnienia szkody.

W konsekwencji w razie wykonania naprawy samochodu z środków pochodzących od obowiązanego do odszkodowania w wysokości pokrywającej koszt restytucji, poszkodowany nie może dochodzić zwrotu hipotetycznych kosztów naprawy pojazdu – wydatków, które musiałby ponieść w celu restytucji uszkodzonego pojazdu do stanu, który istniałby, gdyby nie wystąpiło zdarzenie szkodzące, lecz – wedle swego wyboru – albo zwrotu rzeczywiście poniesionych kosztów naprawy, albo świadczenia w pieniądzu rozumianego jako rekompensata pieniężna obliczana metodą dyferencyjną.

Zgodnie z zasadami procesu cywilnego ciężar gromadzenia materiału dowodowego spoczywa na stronach (art. 232 kpc., art. 3 kpc, art. 6 kc). Jego istota sprowadza się do ryzyka poniesienia przez stronę ujemnych konsekwencji braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów. Skutkiem braku wykazania przez stronę prawdziwości twierdzeń o faktach istotnych dla sprawy jest tylko to, że twierdzenia takie zasadniczo nie będą mogły leżeć u podstaw sądowego rozstrzygnięcia. Strona, która nie udowodni przytoczonych twierdzeń, utraci korzyści, jakie uzyskałaby aktywnym działaniem (por. wyrok s.apel w Białymstoku z dnia 28sierpnia 2014r. w sprawie o sygn. akt I ACa 286/14, opubl. LEX nr 1511625).

O kosztach procesu, w tym kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 108 § 1 kpc w zw. z art. 98 § 1 – 1 ¹ i 3 kpc i w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2023.1935 – j.t. ze zm.) oraz w oparciu o treść art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2024.959 – t.j. ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (Dz. U. 2025.1154 – t.j.).

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji wyroku.

sędzia Michał Włodarek