Zarządzenie z 29 sierpnia 2025, sygn. XI GC 832/24
Sygn. akt XI GC 832/24
UZASADNIENIE
Powódka Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. wniosła przeciwko pozwanemu Towarzystwu (...) spółce akcyjnej w W. o zapłatę kwoty 8 044,97 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 14 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu, tytułem pokrycia pełnych kosztów likwidacji szkody w nieruchomości użytkowej z ubezpieczenia AC poszkodowanej powódki, która powstała na skutek stoczenia się pojazdu powódki. Powódka dochodzi obecnie od pozwanej dopłaty różnicy wynikającej ze sporządzonego przez nią prywatnego kosztorysu, a kwotą dotychczas wypłaconą przez pozwaną.
Nakazem zapłaty z dnia 4 września 2024 roku sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.
W przepisanym terminie pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty zaskarżając go w całości, wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwany podał, że sporne między stronami są zakres prac i ich koszt niezbędny do przywrócenia mienia do stanu poprzedniego, a w konsekwencji należne z tego tytułu odszkodowanie. Pozwana podniosła, że powód nie wykazał stosownymi dowodami, aby zakres powstałej szkody przekroczył kwotę wypłaconą przez pozwaną, tj. aby koszty usunięcia skutków szkody były wyższe od kwot dotychczas wypłaconych przez pozwaną, a do pozwu załączono jedynie prywatny kosztorys oraz fakturę za naprawę pochodzącą z okresu ponad roku po powstaniu szkody (nieaktualność stawek i cen). Wskazane w kalkulacji koszty naprawy są zawyżone i nie bazują na prawidłowo ustalonym zakresie szkody oraz pracach niezbędnych do przywrócenia mienia do stanu poprzedniego. Zdaniem pozwanej ustalenie rozmiaru szkody i wysokości odszkodowania należnego z umowy ubezpieczenia musi być dokonywane w sposób ścisły w oparciu o dokumentację fotograficzną i protokoły oględzin.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 1 grudnia 2021 r. P. R. naprawiał pojazdu marki K. (...) o nr rej. (...) U. W trakcie prac naprawczych samochód miał otwarte przednie drzwi. Pracownik pozostawił w samochodzie włączony bieg wsteczny, w pozycji R. Gdy wysiadł z pojazdu, auto zaczęło się gwałtownie cofał w kierunku hali naprawczej. Samochód uderzył w panelową, podniesioną w części bramę, a otwarte drzwi w regipsową ścianę. W czasie zdarzenia brama była otwarta do wysokości około półtora metra. Skutkiem zdarzenia było uszkodzenie pojazdu oraz wyłamaniem bramy (uszkodzone dolne panele), a także elewacji wewnętrznej gipsowo-kartonowej na ścianie pomieszczenia warsztatu o wymiarze 3,552 m2 oraz uszkodzenie samej rolety wjazdowej.
Dowód:
- polisa nr (...) z dnia 29.09.2021 r. wraz z owu k.8-19v,
- opis zdarzenia z dnia 10.12.2021 r. k.20,
- zdjęcia, filmy akt szkody nr 1200747 płyta CD k.56,
- protokół szkody, akt szkody nr 1200747 płyta CD k.56,
- zeznania świadka P. R. k.73-73v.
Do zaistnienia szkody doszło w nieruchomości użytkowej, w której prowadzona była przez powódkę działalność gospodarcza (warsztat samochodowy), a położonej w S. przy ul. (...). Powódka była użytkownikiem hali naprawy samochodów z pomieszczeniami przyległymi o łącznej powierzchni 470 m 2 wraz z wyposażeniem znajdującym się w obiekcie na podstawie umowy najmu Nr (...) z dnia 29 lipca 2013r. zawartej na czas nieoznaczony.
Bezsporne.
W dacie zaistnienia szkody, powódka legitymowała się dobrowolną umową ubezpieczenia mienia (...) w biznesie” NR: (...)” zawartą z A. Towarzystwem (...), którego następcą prawnym jest pozwany ubezpieczyciel Towarzystwo (...) spółka akcyjna. Zgodnie z § 20 OWU wysokość szkody dla poszczególnych kategorii ubezpieczonego mienia określa się w granicach ich sum ubezpieczenia lub odrębnie określonych przez strony w umowie limitów odpowiedzialności. 2. Dla mienia ubezpieczonego według wartości odtworzeniowej za wysokość szkody przyjmuje się, w budynkach, budowlach, lokalach: wartość odpowiadająca kosztom odbudowy w tym samym miejscu z uwzględnieniem dotychczasowej technologii, konstrukcji i standardu wykończenia, przy zastosowaniu dotychczasowych wymiarów i materiałów, powiększona o koszty zwykłego transportu i montażu.
Zgodnie z § 20 ust. 8 odszkodowanie określa się na podstawie cen z dnia ustalania odszkodowania.
Dowód:
- polisa nr (...) z dnia 29.09.2021 r. wraz z OWU k.8-19v.
Powódka dokonała zgłoszenia szkody w nieruchomości do pozwanej, która przyjęła odpowiedzialność i opracowała kosztorys, z dnia 19 lutego 2022 r. w kwocie netto 4.907,10 zł (brutto 6.035,73 zł). Ostatecznie pozwana decyzją dnia 30 marca 2023r. przyznała kwotę 6483,40 zł, która uwzględniała kwotę franszyzy 300 zł.
Dowód:
- decyzja z dnia 30.03.2023 r. k.54,
- potwierdzenie przelewu k.55.
Nie zgadzając się z zakresem szkody, jak również wartością wyliczonego odszkodowania, powódka zwróciła się do rzeczoznawcy budowlanego, celem oszacowania wartości kosztów remontu nieruchomości powódki, który koszt remontu nieruchomości oszacował na kwotę 11.976,46 zł netto. Powódka do ww. sumy doliczyła kwotę 975,61 zł netto, którą przeznaczyła na zamówienie oraz wymianę uszkodzonych elementów rolet. Jak bowiem wynika z opisu szkody również te elementy bramy uległy uszkodzeniu.
Dowód:
- polisa nr (...) z dnia 29.09.2021 r. wraz z owu k.8-19v,
- opis zdarzenia z dnia 10.12.2021 r. k.20,
- pismo pozwanego z dnia 14.12.2021 r. k.21,
- kosztorys z dnia 29.12.2021 r. k.22-24,
- reklamacja z dnia 22.08.2022 r. k.25-26,
- korespondencja mailowa k.27-28,
- kosztorys inwestorski k.29-33,
- faktura VAT nr (...) z dnia 27.12.2021 r. k.34,
- faktura VAT nr (...) z dnia 08.02.2023 r. k.35,
- dokumentacja akt szkody nr 1200747 na płycie CD k.56.
Następnie pełnomocnik powódki w postępowaniu przedsądowym odwołał się od decyzji pozwanego i wniósł o wypłatę pełnego odszkodowania w kwocie 12.952,07 zł netto z tytułu szkody w nieruchomości powódki.
Pozwana nie dopłaciła do wypłaconego odszkodowania.
Dowód:
- wezwanie do zapłaty z dnia 02.03.2023 r. k.36-37.
Kosztorys inwestorski sporządzony przez rzeczoznawcę powódki przekraczał swoim zakresem rzeczowym faktyczną zaistniałą szkodę, nie był zgody z protokołem szkody. Ponadto dokonano wyceny robót w oparciu o niewłaściwe katalogi nakładów rzeczowych oraz wzięto pod uwagę budowę ścianki działowej, a nie wymianę uszkodzonych elementów obudowy zewnętrznej ściany istniejącej.
Koszt robót naprawczych przy uwzględnieniu zakresu robót wynikającego bezpośrednio z protokołu szkody (w wielkości przywrócenia stanu pierwotnego oraz w oparciu o Ogólne Warunki Ubezpieczenia (...) w Biznesie (...)) przywracający substancję hali (wrót i fragmentu ściany zewnętrznej z instalacją elektryczną) do stanu poprzedniego, przy uwzględnieniu cen z IV kwartału 2021r. wynosi 6.379,37 zł netto (brutto 7846,63 zł).
Kosztów usunięcia skutków szkody z uwzględnieniem kosztorysowego sposobu ustalenia wysokości szkody, treści protokołu szkody oraz aktualnie obowiązujących przepisów prawa budowlanego, przy uwzględnieniu cen z IV kwartału 2021r., wynosi netto 6.538,28 zł, brutto 8.042,08 zł.
Koszt zaś robót naprawczych przy uwzględnieniu zakresu robót wynikającego bezpośrednio z protokołu szkody oraz w oparciu o umowę ubezpieczeniową i OWU, do stanu poprzedniego, przy uwzględnieniu cen z 2023 roku wynosi 8101,80 zł netto (9965,21 zł brutto).
Natomiast koszt usunięcia skutków szkody z uwzględnieniem kosztorysowego sposobu ustalenia wysokości szkody, treści protokołu szkody oraz aktualnie obowiązujących przepisów prawa budowlanego, przy uwzględnieniu cen z 2023r., wynosi 8303,62 zł netto (10213,45 zł brutto).
Dowód:
- opinia biegłego sądowego J. W. k.81-115, 138-145.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części.
Zgodnie z dyspozycją art. 805 § l k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający się zobowiązuje się zapłacić składkę. Świadczenie ubezpieczyciela obejmuje zapłatę odszkodowania odpowiadającego wysokości poniesionej przez poszkodowanego szkody wskutek przewidzianego w umowie wypadku (§ 2 pkt 1).
Powód wywodził swoje roszczenie z zawartej z pozwaną umowy ubezpieczenia mienia m.in. od pożaru i innych zdarzeń losowych.
W sprawie bezspornym był fakt zawarcia umowy ubezpieczenia mienia w postaci budynków znajdujących się we wskazanej lokalizacji, legitymacja stron, wypłata odszkodowania w kwocie 6483,40 zł.
Sporna była wysokości szkody, w tym zakres szkody oraz prac niezbędnych do naprawy szkody i ich wartość.
Zgodnie z treścią art. 6 kc powódka była zobowiązana do wykazania umowy łączącej strony, powstania szkody i jej wysokości. Jak już wskazano umowa oraz jej treść, nie były w sprawie sporne. Na okoliczność zakresu szkody oraz jej wysokości, powódka zaoferowała dowodu z dokumentów – w tym znajdujących się w aktach szkody – jak protokół szkody, opis zdarzenia, kalkulacja prywatna i sporządzona przez pozwaną, a nadto zdjęcia i zeznania świadka P. R. oraz opinię biegłego sądowe. Na tej podstawie powód wykazał, że w związku ze zdarzeniem uszkodzeniu uległa brama garażowa oraz część ściany warsztatu. Jak wynikało z protokołu szkody – sporządzonego wspólnie przez osobę uprawioną przez powódkę oraz pozwaną – uszkodzeniu ulega ściana o powierzchni 3,552m2, na której znajdowały się 2 gniazda elektryczne oraz brama wjazdowa. W tym też zakresie biegły dokonał wyceny kosztów naprawy. Powód nie wykazał w żaden sposób – ani zeznaniami świadków, ani dokumentami, ani nawet zdjęciami - aby doszło do uszkodzenia również innych elementów lub też w większym i jakim zakresie. Słusznie więc biegły ustalając zakres i koszt naprawy przyjął ustalenia dokonane podczas oględzin i spisywania protokołu szkody. Brak było bowiem jakichkolwiek innych dowód, które wykazałyby inny, większy zakres szkody.
Sąd uwzględnił przy tym jako w pełni zasadny koszt ustalony w opinii uzupełniającej (k. 145), uwzględniający ceny z 2023r., w kwocie 8303,62 zł. Zgodnie z § 20 ust. 8 OWU odszkodowanie ustala się na podstawie cen z dnia ustalania odszkodowania. Tymczasem pozwana ustaliła odszkodowanie w marcu 2023r.
Jednocześnie niezasadny był zarzut powódki co do konieczności uwzględnienia dodatkowo kosztu montażu gniazda oraz montażu i demontażu rozdzielni prądowej, materiałów do naprawy bramy, jak i większego niż przyjął biegły zakresu naprawy ściany. W tym względnie biegły w opinii uzupełniającej wyjaśnił, że w kosztorysie uwzględnił wymianę całego kompletu niezbędnego do naprawy bramy, jak i nie zmieniał wartości zakupionych paneli. Nadto biegły wskazał, że materiału dowodowego (zdjęć, nagrań jak i protokołu szkody) wynikało jednoznacznie, że powierzchnia faktycznie zniszczona wynosiła 0,96 m2. Tym samym zasadnie jako obszar naprawy należało przyjąć powierzchnie większą, a wynikającą z protokołu szkody 3,552 m2.
W pozostałym zakresie powód nie wykazała aby niezbędne były jakiekolwiek roboty dodatkowe, nie uwzględnione w protokole szkody czy nie wynikające ze zdjęć. Jedynie świadek P. R. wskazał lakonicznie, że zostały naprawione także „wiązki”, które przechodziły w ścianie. Jednakże z żadnego inne dowodu nie wynikało w jakiej ilości, w jaki sposób i czy w ogóle „wiązki” takie zostały uszkodzone podczas zdarzenia szkodowego, i jakiej naprawy wymagały. Nie sposób ustalić zakresu szkody, a tym bardziej kosztów naprawy „wiązek” bez jakiegokolwiek konkretnego umiejscowienia szkody i jej rozmiaru w tym aspekcie.
W tym miejscu należy wskazać, że dla zasadnego kosztu naprawy przyjęto technologię aktualnie obowiązującą. Postanowienia umowy, w tym OWU nie mogą bowiem naruszać prawa powszechnego, w tym prawa budowlanego. Skoro aktualnie konstrukcja tego rodzaju ścianki – jak wskazywał biegły – może być wykonana wyłącznie poprzez wykonanie okładziny dwuwarstwowej – to taki też koszt należało uwzględnić, jako zasadny przy naprawie szkody. Co więcej różnica w koszcie naprawy – przy uwzględnieniu poprzedniej, nieprawidłowej obecnie technologii, a konstrukcją zgodną z przepisami prawa budowlanego - była nieznaczna i wynosiła w takiej sytuacji zaledwie 201,82 zł.
Tym samym uznano, że zasadny koszt naprawy szkody w mieniu powódki wynosił 8303,62 zł, a pozwana do tej pory wypłaciła łącznie 6483,40 zł oraz uwzględniając umowną wysokość franszyzy 300 zł, należne odszkodowanie winno wynosić dodatkowo 1520,22 zł, o czym orzeczono w punkcie I.
W pozostałym zakresie powódka nie wykazała aby jej szkoda była większa czy to co do zakresu szkody, czy wartości kosztów naprawy, w kontekście łączącej strony umowy.
O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 kc.
W punkcie III sentencji wyroku rozstrzygnięto o koszach postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. Powód przegrał proces w 19%. Mając na względzie powyższe oraz fakt, że na koszty powoda złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 1800 zł, 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 500 zł tytułem opłaty od pozwu, 800 zł tytułem zaliczki na biegłego, łącznie 3117 zł, 19% z tej kwoty wynosiło 592,23 zł. Na koszty pozwanej składało się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 1800 zł, 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 800 zł tytułem zaliczki na biegłego, łącznie 2617 zł z czego 81% wynosiło 2119,77 zł. Dokonując wzajemnej kompensaty orzeczono jak w pkt III.
W punkcie IV i V nakazano pobrać od stron, stosownie do wielkości przegranej w sprawie (od powoda 81%, od pozwanej 19%) brakującą kwotę łącznie 1690,99 zł wydatków związanych z opinią biegłego.
ZARZĄDZENIE
1. (...)
2. (...)
3. (...)