Wyrok z 8 września 2025, sygn. I C 129/25

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 września 2025 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2025 r. w E.

sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w E.

przeciwko P. F. (uprzednio I.)

roszczenie z umowy dostawy

oddala powództwo.

sygn. akt I C 129/25

UZASADNIENIE

Powód (...) sp. z o.o. z siedzibą w E. wniósł o zasądzenie od pozwanej P. I. kwoty 349,85 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto powód wniósł o zwrot kosztów procesu , na które składały się koszt zastępstwa wg. norm przepisanych, opłata sądowa oraz opłata od pełnomocnictwa 17 zł.

W uzasadnieniu żądania powód wskazał, iż pozwana zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w T. (...). Na podstawie umowy na dostawę wody i odbiór ścieków z urządzeń komunalnych pozwana korzysta z usług powoda, za które powód wystawia fakturę w cyklu miesięcznym z deklaracji użytkownika oraz rozliczeniem z natury po spisie inkasenta co około pół roku. Pozwana nie uregulowała 8 wystawionych faktur/paragonów, wystawiono 3 wezwania. Od grudnia 2022 r. do czerwca 2023 r. pozwana posiada zadłużenie za zużytą wodę wraz z odsetkami skapitalizowanymi w wysokości 349,85 zł. Pomimo wezwania do zapłaty pozwana nie spłaciła należności.

Pozwana P. F. (aktualne nazwisko pozwanej) nie zajęła stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił i zważył co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie albowiem przedstawione przez powoda dokumenty nie pozwoliły ustalić istnienia stosunku zobowiązaniowego pozwanej, jego faktycznej treści i tym samym prawidłowości wystawienia przedstawionych dokumentów rozliczeniowych.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Strony zobowiązane są w myśl przepisu art. 232 kpc wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. W myśl wskazanych przepisów to strony obowiązane są przedstawiać dowody, a Sąd nie jest władny tego obowiązku nawet wymuszać, ani – poza zupełnie wyjątkowymi sytuacjami – zastępować stron w jego wypełnieniu. Spoczywający na stronie ciężar udowodnienia roszczenia rozumieć należy z jednej strony jako obarczenie strony procesu obowiązkiem przekonania sądu dowodami o słuszności swoich twierdzeń, a z drugiej konsekwencjami zaniechania realizacji tego obowiązku, lub jego nieskuteczności. Tą konsekwencją jest zazwyczaj niekorzystny dla strony wynik procesu (tak: Sąd Najwyższy w wyroku z 7 listopada 2007 r. (II CSK 293/07)).

Nie można było również w przedmiotowej sprawie uznać, że pozwana nie przedstawiając swojego stanowiska w rzeczywistości uznała powództwo. Sąd jest zobligowany do uznania twierdzeń powoda przy bezczynności pozwanej jedynie w razie braku wątpliwości, co do zasadności pozwu. W art. 339 § 2 k.p.c. nie chodzi o prawne domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda. W omawianym przypadku sąd ocenia, czy okoliczności podane w pozwie, nie budzą uzasadnionych wątpliwości, albo nie zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych i nie zwalnia sądu orzekającego od obowiązku rozważenia, czy oświadczenia te uzasadniają należycie i w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Stanowisko takie nie budzi wątpliwości w nauce prawa, znalazło także wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. wyroki: z dnia 15 września 1967 r. - III CRN 175/97, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 142; z dnia 31 marca 1999 r., I CKU 176/97, Prok.i Pr.-wkł. 1999/9/30).

W niniejszej sprawie powód domagał się zapłaty za usługi świadczone na podstawie umowy, której nie przedstawił. W ocenie sądu powód przedstawiając osiem wydruków faktur vat nie podołał obowiązkowi wykazania istnienia zobowiązania pozwanej.

Po pierwsze wygenerowane elektronicznie pisma, nie zawierające podpisu, nie mogą być uznane nawet za dokumenty prywatne w rozumieniu art. 245 k.p.c. Elementem konstytutywnym dokumentu prywatnego i urzędowego jest m.in. podpis. Wydruki komputerowe mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym jako „inny środek dowodowy”, przewidziany w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c. Ten środek dowodowy świadczy jedynie o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku. (por. B. Kaczmarek-Templin, Moc dowodowa dokumentu elektronicznego w postępowaniu cywilnym, M. Praw. 2008, nr 5, str. 248 i nast.; D. Szostek, M. Świerczyński, Moc dowodowa dokumentu elektronicznego w postępowaniu cywilnym, M. Praw. 2007, nr 17, str. 935 i nast.).

Po drugie, za ugruntowane należy uznać stanowisko zarówno doktryny, jak i orzecznictwa, zgodnie z którym, wierzyciel musi wykazać zawarcie oraz treść umowy i spełnienie przez siebie świadczenia. Okoliczności te nie wynikają bezpośrednio z treści faktur VAT, nie zawierającej żadnego elementu uprawdopodabniającego przynajmniej wolę pozwanej zawarcia umowy. Z tych przyczyn zawsze konieczne jest przytoczenie innych dowodów na te okoliczności. Dopiero całokształt wszystkich tych dowodów może pozwolić na ustalenie, że dochodzone roszczenie zasługuje na uwzględnienie. Inaczej mówiąc, wyłącznie na podstawie faktury VAT nie sposób ustalić, że strony łączyła umowa określonej treści, jak i tego, czy i w jakim zakresie umowa ta została zrealizowana.

Zwrócić przy tym należy uwagę na niejasności rodzące się podczas analizy przedstawionych wydruków. Po pierwsze kwoty należności ujęte w wezwaniu do zapłaty (k.26) różnią się od tych ujętych na każdej z faktur. Każda z faktur zawiera bowiem uznanie kwoty 3,31 zł, i w konsekwencji stosowne obniżenie kwoty należnej, co nie zostało uwzględnione w wezwaniu do zapłaty.

Z wezwania wynika też, że od tych nieprawidłowych kwot naliczono odsetki, przy czym nie wiadomo, czy są one w wysokości ustawowej, czy umownej. Nie sposób zatem potwierdzić prawidłowości ich naliczenia, a skoro kapitał został zawyżony, to wręcz świadczy o nieprawidłowym ich naliczeniu bez względu na zastosowaną ich wysokość.

Całkowicie niewyjaśnionym przez powoda pozostaje dochodzona kwota 25 złotych „kosztów dodatkowych” wskazana już tylko w wezwaniu.

Wobec niedysponowania treścią umowy sąd nie był w stanie samodzielnie rozwiać istniejących wątpliwości nie tylko co do samego faktu zawarcia umowy, ale też jej treści. Jeśli zważyć przy tym, że przedstawione wydruki zawierają sprzeczne, lub całkowicie niewyjaśnione informacje co do wysokości zadłużenia pozwanej, to brak jest jakichkolwiek podstaw zasądzenia żądanej kwoty.

W konsekwencji powództwo zostało oddalone.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

E., dnia 18 września 2025 r.