Wyrok z 8 września 2025, sygn. I C 613/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 września 2025 roku

Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Andrzej Antkiewicz

po rozpoznaniu w dniu 8 września 2025 roku w Grudziądzu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) (...) (...). k. z siedzibą w M.

przeciwko K. W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2 487,73 zł (dwa tysiące czterysta osiemdziesiąt siedem złotych 73/100) z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 5 września 2024 roku do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 117,00 zł (jeden tysiąc sto siedemnaście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 613/25

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 8 września 2025 roku

Powód (...) (...) (...). k. z siedzibą w M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pozwem skierowanym przeciwko K. W. wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 2 487,73 zł wraz z odsetkami umownymi maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od dnia wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód przedstawił podstawę faktyczną oraz argumenty za uwzględnieniem powództwa (k. 4-5v).

W odpowiedzi na pozew pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi pozwany przedstawił argumenty za oddaleniem powództwa (k. 63-65).

W piśmie przygotowawczym z dnia 4 kwietnia 2025 roku powód podtrzymał wszelkie wnioski, twierdzenia i żądania wyrażone w pozwie (k. 71-76v).

Sąd ustalił, co następuje:

Dnia 13 lutego 2024 roku pożyczkodawca (...) z siedzibą w B. i pożyczkobiorca K. W. zawarli drogą elektroniczną umowę ramową pożyczki nr (...). Tego samego dnia strony zawarły umowę pożyczki refinansującej nr (...).

Jednym z warunków zawarcia umowy pożyczki było dokonanie jednorazowej (...) w kwocie 0,01 zł, dokonywanej z (...), celem weryfikacji jego tożsamości, a także potwierdzenia woli zawarcia (...) P.. (...), z którego przelana została (...) jest rachunkiem, na który przelewana jest (...) P.. Kolejnym z warunków udzielenia pożyczki było obowiązkowe przeprowadzenie oceny zdolności kredytowej pożyczkobiorcy na podstawie danych zawartych we wniosku o udzielenie pożyczki oraz danych udostępnionych w (...). Udzielenie pożyczki uzależnione było od pozytywnej oceny zdolności kredytowej (§ 4 pkt 1 umowy pożyczki).

Całkowita kwota pożyczki wynosiła 2 488,21 zł, zaś okres kredytowania wynosił 30 dni. Pozwany zobowiązany był do spłaty pożyczki do dnia 14 marca 2024 roku.

Dowód: ramowa umowa pożyczki z dnia 13.02.2024 r. – k. 30-31v, umowa pożyczki refinansującej nr (...) – k. 32-32v, opłata za refinansowanie pożyczki – k. 37, opłata rejestracyjna – k. 38, wiadomości e-mail – k. 83-84

Pismem z dnia 29 marca 2024 roku pożyczkodawca skierował do pozwanego ostateczne wezwanie do spłaty zadłużenia z tytułu pożyczki w wysokości 2 270,61 zł w terminie 3 dni od daty otrzymania wezwania.

Dowód: ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 29.03.2024 r. – k. 35

Na podstawie umowy cesji wierzytelności z dnia 16 kwietnia 2024 roku wierzyciel zbył na rzecz (...) z siedzibą w T. wierzytelność wynikająca z umowy pożyczki nr (...).

O przelewie wierzytelności pozwany został zawiadomiony pismem z dnia 22 kwietnia 2024 roku oraz pismem z dnia 25 kwietnia 2024 roku, gdzie jednocześnie został wezwany do zapłaty wierzytelności.

Dowód: umowa cesji wierzytelności z dnia 16.04.2024 r. wraz z załącznikami – k. 11-12,13-15 zawiadomienie o cesji wierzytelności i wezwanie do zapłaty z dnia 22.04.2024 r. i z dnia 25.04.2024 r. – k. 36

Następnie (...) z siedzibą w T. zbył przedmiotową wierzytelność na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 12 sierpnia 2024 roku na rzecz powoda.

Pismem z dnia 6 września 2024 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 3 139,09 zł do 20 września 2024 r. oraz zawiadomił o przelewie wierzytelności.

Dowód: umowa przelewu wierzytelności z dnia 12.08.2024 r. wraz z załącznikami – k. 16-18v, 19-23, wezwanie do zapłaty po przelewie wierzytelności z dnia 06.09.2024 r. – k. 10, oświadczenie – k. 24

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dowody z dokumentów. Sąd uznał za wiarygodne dokumenty zgromadzone w toku postępowania. Treść i prawdziwość dokumentów nie budziła bowiem wątpliwości. Prawdziwość żadnego z dokumentów nie została skutecznie podważona, zaś Sąd nie dopatrzył się powodów, aby odmówić im wiarygodności z urzędu.

Sąd oddalił wniosek dowodowy z punktu 5 i 6 pisma powoda z dnia 4 kwietnia 2025 roku z uwagi na to, że w sposób oczywisty zmierzał do przedłużenia postępowania.

Strona pozwana podniosła szereg zarzutów względem żądania pozwu, które w ocenie Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie.

Powód wywodził roszczenie z umowy pożyczki nr (...) z dnia 13 lutego 2024 roku zawartej przez pozwanego K. W. z pierwotnym wierzycielem (...) z siedzibą w B. przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, na podstawie której pożyczono pozwanemu kwotę 2 216,43 zł. Wierzytelność z tego tytułu powód nabył na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 12 sierpnia 2024 roku.

W myśl art. 509 § 1 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (art. 509 § 2 k.c.).

W oparciu o dołączone do pozwu umowy przelewu wraz z załącznikami, Sąd uznał, że strona powodowa wykazała swoją legitymację procesową. Przedłożone przez stronę powodową dokumenty w postaci umów cesji wierzytelności z załącznikami były wystarczające dla realizacji celów określonych w art. 6 k.c., a w szczególności stwierdzenia, że przedmiotowe umowy są ważne i doszło do skutecznego zbycia wierzytelności na rzecz powoda.

W ocenie sądu, powód należycie udowodnił również umocowanie osób zawierających umowy przelewu wierzytelności. (...) zostały zawarte przez prawidłowo do tego umocowane osoby. Wraz z pozwem powód przedłożył oświadczenie potwierdzające dokonanie zapłaty ceny zakupu określonej w umowie cesji. Również kwestia umocowania osób zawierających umowę cesji wierzytelności nie budziła wątpliwości.

Umowa cesji wierzytelności z dnia 16 kwietnia 2024 roku została zawarta przez O. S., członka zarządu działającą w imieniu D. W. (...) z siedzibą w T. uprawnioną do działania na podstawie estońskiego (...) oraz przez (...) K. D. działającą w imieniu (...) z siedzibą w B., która zgodnie z (...) uprawniona była do samodzielnego reprezentowania spółki. Natomiast umowa przelewu wierzytelności z dnia 12 sierpnia 2024 roku zawarta była przez O. S. oraz działającego w imieniu (...) (...) Spółki (...). k. z siedzibą w M. w imieniu której działał (...) Z. M. S., który zgodnie z (...) uprawniony był do samodzielnego reprezentowania spółki.

Zgodnie z umową przelewu wierzytelności sprzedający zobligowany był do przekazania kupującemu pisemnego oświadczenia o zapłaceniu ceny, potwierdzającego dokonanie zapłaty. Strona powodowa przedłożyła oświadczenie o zapłacie, które w pełni nawiązuje do przedmiotowej umowy cesji. Oświadczenie to zostało podpisane przez osobę uprawnioną do reprezentowania cedenta. W ocenie Sądu - wbrew zarzutowi pozwanego - dokument ten jest wystarczającym dowodem zapłaty ceny za sprzedaż wierzytelności, w tym wierzytelności wobec pozwanego.

Z powyższych względów zarzut braku legitymacji czynnej po stronie powodowej okazał się chybiony.

Odnosząc się do twierdzeń, jakoby wierzytelność dochodzona niniejszym pozwem nie była objęta umową przelewu wierzytelności wskazać należy, że powód przedłożył na tę okoliczność wykaz wierzytelności stanowiący załącznik nr (...) do umowy cesji wierzytelności z dnia 16 kwietnia 2024 roku (k. 14), oraz załącznik nr 3 do umowy z dnia 12 sierpnia 2024 roku (k. 27) z których wynika, że wierzytelność dochodzona w niniejszym postępowaniu została umieszczona w wykazie wierzytelności odpowiednio na pozycji (...). Wyciąg z papierowej wersji załącznika do umowy wskazuje: PESEL pozwanego, numer klienta, numer umowy i datę jej zawarcia oraz wysokość zadłużenia. Dane te indywidualizują zarówno osobę pozwanego, jak i jej konkretne zobowiązanie. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1999 roku, III CKN 423/98 ((...) przenoszona wierzytelność musi być odpowiednio oznaczona w umowie przelewu, przy czym wystarczą jakiekolwiek dane pozwalające na ustalenie (skonkretyzowanie) wierzytelności będącej przedmiotem przelewu. W ocenie Sądu przedłożone załączniki do umów wierzytelności ((...)) w zupełności wypełniły ten wymóg. Wskazać nadto należy, że w judykaturze akceptowany jest pogląd, że wykazanie określonego faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy może nastąpić nie tylko na podstawie treści całego dokumentu, ale również i na podstawie wyciągu z niego, zwłaszcza w sytuacji, gdy dokument obejmuje znaczną ilość pozycji (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 czerwca 2014 r., V ACz 577/14). Dlatego przedstawienie przez powoda jedynie wyciągu z listy wierzytelności ujawniającego wyłącznie dane pozwanego i przysługującej wobec niego wierzytelności nie pozbawia tego wyciągu mocy dowodowej.

Ponadto umowa cesji przedłożona przez powoda zawiera wszelkie elementy esentialia negotii umowy cesji wierzytelności. Wobec powyższego twierdzenia pozwanego w tym zakresie należało uznać za bezzasadne.

Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

W myśl art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Strona powodowa powoływała się na istnienie wymagalnego i nieprzedawnionego zobowiązania wobec pozwanego w określonej wysokości i na niej spoczywał obowiązek wskazania dowodów dla stwierdzenia tegoż faktu (art. 232 zdanie pierwsze k.p.c.). Warto zaznaczyć, iż na podstawie umowy przelewu wierzytelności przeszły na powoda wszystkie uprawnienia przysługujące wierzycielowi pierwotnemu.

Pozwany w żaden sposób nie wykazał, by nie doszło do zawarcia umowy pożyczki, a wszelkie zarzuty dotyczące samego zawarcia umowy są bezzasadne, bowiem cała procedura przebiegała za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość, przy czym pozwany nie przedstawił żadnych dowodów na fakt, iż nie zawarł umowy pożyczki. Na tym etapie postępowania w ocenie Sądu to na pozwanym spoczywał już ciężar dowodu (art. 6 k.c.) co do wykazania twierdzeń, z których wywodził skutki prawne. Pozwany tymczasem ograniczył się do sformułowania ogólnikowych zarzutów względem żądania pozwu, nie przedkładając dowodów na ich poparcie. W razie sporu między stronami umowy pożyczki w kwestii wykonania umowy, stosownie do art. 6 k.c. ciężar udowodnienia wydania pożyczkobiorcy przedmiotu pożyczki spoczywa na dającym pożyczkę, natomiast na biorącym pożyczkę spoczywa ciężar udowodnienia jej zwrotu (por.: wyr. SN z 5.3.2002 r., I CKN 1086/99; wyr. SN z 6.7.2012 r., V CSK 394/11, L.).

Pozwany zarzucił, że powód nie wykazał faktu zawarcia umowy pożyczki. Sąd tego zapatrywania nie podziela. Strona powodowa przedłożyła szereg dokumentów wskazujących na zawarcie przez pozwanego umowy pożyczki w formie elektronicznej. Przede wszystkim podkreślić należy, że na żadnym etapie postępowania pozwany, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie twierdził, że nie należał do niego rachunek o numerze (...), podany w treści umowy pożyczki, czy adres e-mail (...), dowód osobisty o nr (...), PESEL (...), które podano przy zawieraniu umowy pożyczki.

Co prawda w myśl art. 29 ust. 1 ustawy z Ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. (...)), umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, to jednak forma ta przewidziana została jedynie dla celów dowodowych ze skutkami określonymi w art. 73 § 1 k.c.

Pozwany w toku postępowania nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających spłatę pożyczki. Strony nie przewidziały konieczności wysyłki wypowiedzenia oraz wezwania do zapłaty listem poleconym. Adres pozwanego, pod który zostało wysłane wezwanie oraz wszelka inna korespondencja jest zbieżny z adresem zamieszkania pozwanego, pod którym skutecznie doręczono mu odpis pozwu.

Sąd dokonał również zbadania umowy pod kątem zawarcia w niej klauzul niedozwolonych.

Sąd nie podzielił również argumentacji strony pozwanej odnośnie zastosowania w umowie pożyczki klauzul niedozwolonych. Powód został obciążony opłatą za refinansowanie w wysokości 274,51 zł. Trudno więc byłoby uznać tę opłatę za wygórowaną i rażąco naruszającą interesy konsumenta, czego wymaga dyspozycja art. 385 ^{( 1)} § 1 k.c. Umowa nie zawiera również zapisów obchodzących przepisy o odsetkach maksymalnych. Co do zasady prawo nie zabrania pobierania, obok odsetek także i różnego rodzaju opłat oraz prowizji. Ponieważ ani opłaty, ani prowizje nie są odsetkami, nie ma podstaw do stosowania względem nich art. 359 § 2(2) k.c. (por.: Kodeks cywilny. Tom II. Komentarz. art. 353–626, red.: prof. dr hab. (...), rok: 2019 wydanie: 2, komentarz do art 359 k.c., część D, teza 3).

Postanowienia zawarte w umowie nie kształtowały praw i obowiązków pozwanego w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami czy rażąco naruszając jego interesy. Odsetki umowne nie przekraczały wysokości odsetek maksymalnych, a koszty pozaodsetkowe - wysokości limitów określonych art. 36a ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim.

W tej sytuacji, mając na uwadze wyniki postępowania dowodowego, Sąd uznał, że dochodzone roszczenie zasługuje na uwzględnienie w całości.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 720 k.c., Sąd orzekł, jak w pkt 1. sentencji wyroku. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c.

O kosztach procesu w pkt 2. sentencji orzeczono na zasadzie art. 98 1 i 3 k.p.c. Powód wygrał niniejszą sprawę w całości, ponosząc koszty procesu w łącznej wysokości 1 117,00 zł, zwrot takiej też kwoty należał się powodowi od pozwanego, jako przegrywającego sprawę w całości, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na poniesione przez powoda koszty składały się: 200,00 zł z tytułu opłaty sądowej od pozwu, 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej, wynagrodzenia pełnomocnika będącego radca prawnym w kwocie 900,00 zł. Wysokość stawki występujących w sprawie pełnomocników określono na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).

O odsetkach ustawowych za opóźnienie od kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.