Wyrok z 12 września 2025, sygn. I C 1421/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Konin, dnia 12 września 2025 r.

Sąd Rejonowy w Koninie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Artur Tomczak

Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Maciejewska

po rozpoznaniu w dniu 8 września 2025 roku w Koninie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P.

przeciwko H. U.

o zapłatę

oraz z powództwa wzajemnego H. U.

przeciwko (...)spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P.

o zapłatę

I.  w sprawie z powództwa głównego

• 1.  oddala powództwo;

  2.  zasądza od powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na rzecz pozwanej H. U. kwotę 917 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.





w sprawie z powództwa wzajemnego

1.  zasądza od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na rzecz powódki H. U. kwotę 740,93 zł (siedemset czterdzieści złotych i dziewięćdziesiąt trzy grosze) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot:

a)  470,93 zł (czterysta siedemdziesiąt złotych i dziewięćdziesiąt trzy grosze) od dnia 14 stycznia 2025 roku do dnia zapłaty,

b)  269,98 zł (dwieście sześćdziesiąt dziewięć złotych i dziewięćdziesiąt osiem groszy) od dnia 9 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty;

2.

• 2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

  3.  zasądza od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na rzecz powódki H. U. kwotę 370 (trzysta siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Asesor sądowy Artur Tomczak

Sygn. akt I C 1421/24

UZASADNIENIE

Powód (...)sp. z o.o. sp. k. z/s w P. pozwem pierwotnie wniesionym w elektronicznym postepowaniu upominawczym w dniu 2 kwietnia 2024 roku wystąpił przeciwko H. U. o zapłatę kwoty 2.092,62 zł wraz z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa
w elektronicznym postepowaniu upominawczym do dnia zapłaty tytułem opłat leasingowych wynikających z umowy leasingu konsumenckiego nr (...) z 14 grudnia 2020 roku. Nadto domagał się zasądzenia od pozwanej na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu,
w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pozwana w odpowiedzi na pozew wniesionej w dniu 19 listopada 2024 roku wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, ewentualnie w przypadku oddalenia powództwa zastosowania art. 102 k.p.c. i nieobciążania jej kosztami. Nadto wystąpiła z pozwem wzajemnym przeciwko powodowi domagając się zasądzenia od niego kwoty 470,93 zł wraz z odsetkami maksymalnymi od dnia 22 listopada 2021 roku do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. Powódka zarzuciła fikcyjność umowy leasingu i umowy sprzedaży stanowiącej załącznik do niej, próbę obejścia ustawy o kredycie konsumenckim, nieważność z uwagi na naruszenie art. 29 ustawy o kredycie konsumenckim oraz istnienie szeregu klauzul abuzywnych. Pismo to zostało doręczone przez Sąd pełnomocnikowi powoda w dniu 13 stycznia 2025 roku.

Pismem z dnia 6 marca 2025 roku, którego braki formalne uzupełniono skutecznie
w dniu 6 maja 2025 roku pozwana dodatkowo rozszerzyła powództwo wzajemne do kwoty 740,93 zł wraz z odsetkami maksymalnymi od tej kwoty liczonymi od dnia 22 listopada 2024 roku do dnia zapłaty.

W toku postepowania strony konsekwentnie utrzymywały stanowiska zajęte w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 14 grudnia 2020 roku pozwana (powódka wzajemna) H. U. zawarła ze spółką (...) S.A. z/s w P. reprezentowaną przez pracownika B. K. aneks (...) do umowy pożyczki pieniężnej nr (...). Otrzymana przez pozwaną kwota była jednak dla niej niewystarczająca, dlatego też zapytała ww. pracownika
o możliwość uzyskania dodatkowych środków. W odpowiedzi na powyższe B. K. wskazała, że stanie się tak jedynie wówczas gdy pozwana zawrze dodatkową umowę leasingu konsumenckiego zwrotnego.

Tego samego dnia pozwana zawarła z powodem (pozwanym wzajemnym) (...)spółką z ograniczoną odpowiedzialnością umowę sprzedaży nr (...) do umowy leasingu konsumenckiego zwrotnego nr (...), w której jako przedmiot wskazano telewizor LCD 42 cale oznaczony kodem numerycznym (...), zaś jego cenę ustalono na poziomie 800 zł. Umowa ta została przygotowana przez pracownika powoda na tablecie i podpisana przez strony w formie elektronicznej. Pozwana nie otrzymała jej w formie pisemnej ani na trwałym nośniku danych.

Wraz z ww. umową pozwana zawarła z powodem umowę leasingu zwrotnego nr (...) dotyczącą tożsamego telewizora, w którym łączne zobowiązanie określono na kwotę 2.968,13 zł, a raty leasingowe na kwotę 35,93 zł – pierwsza i 36,20 zł pozostałe. Obie te umowy były ze sobą ściśle powiązane. Pozwana aby otrzymać od powoda środki wynikające z umowy sprzedaży musiała przystąpić również do ww. umowy leasingu.

Zarówno przy zawieraniu umowy sprzedaży jak i leasingu powoda reprezentował ten sam pracownik co spółkę (...) (...) z/s. w P. tj. B. K.. Wszystkie te umowy zostały podpisane w trakcie trwania jednego spotkania w domu pozwanej.

Powód w wykonaniu umowy sprzedaży przekazał pozwanej kwotę 800 zł.

Dowód: umowa leasingu konsumenckiego zwrotnego nr (...) z 14.12.2020 r. k. 12-13, wniosek o zawarcie umowy leasingu konsumenckiego zwrotnego z 14.12.2024 r. k. 68, umowa sprzedaży nr (...) z 14.12.2020 r. k. 158-159, zeznania świadka B. K. k. 188-189, zeznania powódki k. 189v, akta sprawy I C 1219/23 SR w K..

Pozwana spłacała raty leasingowe podczas wizyt przedstawiciela powoda w jej domu. Łączna suma dokonanych przez nią wpłat z tego tytułu wynosiła 1.540,93 zł.

Dowód: historia spłat k. 15-19, zeznania świadka B. K. k. 188-189, zeznania powódki k. 189v.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zeznań świadka B. K.
i pozwanej oraz na podstawie dokumentów zebranych w niniejszej sprawie oraz w sprawie o sygn. akt I C 1219/23 tut. Sadu Rejonowego w Koninie.

Sąd nie dał jednak wiary dokumentom w postaci zwrotnej umowy leasingu konsumenckiego z 14 grudnia 2020 roku oraz umowy sprzedaży nr (...) z tego samego dnia. Pozwana skutecznie bowiem zakwestionowała ich rzetelność, zarzucając nieważność i pozorność. Zdaniem Sądu argument ten okazał się być słuszny, ponieważ umowy te nie dość, że nie wyrażały rzeczywistej woli stron, to dodatkowo umowa leasingu zwrotnego naruszała zasady współżycia społecznego i stanowiła próbę obejścia przepisów ustawy o kredycie konsumenckim (o czym będzie mowa szerzej w dalszej części uzasadnienia). Zarówno bowiem świadek B. K. reprezentująca powoda przy tych umowach jak i pozwana zgodnie utrzymywały, że jedynym celem pozwanej było uzyskanie dodatkowych środków pieniężnych. Pozwana od początku kwestionowała by była w ogóle kiedykolwiek właścicielem przedmiotu leasingu wskazanego w umowie, powód zaś poza samą umową nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów pozwalających na zweryfikowanie czy pozwanej w chwili zawarcia umowy sprzedaży z powodem przysługiwało prawo własności określonego w umowie telewizora. Powód nie wykazał również jakichkolwiek obiektywnych kryteriów w oparciu o które została ustalona wartość przedmiotu leasingu. W samej umowie na próżno zaś szukać danych identyfikacyjnych przedmiotu umowy takich jak model, marka, czy numer seryjny. Samo wpisanie kodu numerycznego nadanego przez powoda i przyklejenie naklejki na tenże sprzęt elektroniczny w żaden sposób nie zmienia tego stanu rzeczy. Kolejno powód pomimo braku spłaty należności przez pozwaną nie wzywał pozwanej do wydania przedmiotu leasingu, albo do jego ewentualnego wykupu. Okoliczności te jednoznacznie świadczą o tym, iż sporna umowa miała charakter pozorny.

Sąd dał natomiast wiarę zeznaniom świadka B. K. i H. U., albowiem były one spójne, szczere i korespondowały ze sobą oraz z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Niewielkie rozbieżności w zeznaniach obu tych osób nie przekreślają ich wiarygodności, szczególnie ze względu na upływ czasu jaki nastąpił od zawarcia spornej umowy do chwili przesłuchania.

Sąd zważył, co następuje: Powództwo główne okazało się bezzasadne i jako takie podlegało oddaleniu w całości.

Podstawę roszczenia powoda stanowiła zawarta pomiędzy stronami umowa leasingu zwrotnego konsumenckiego z 14 grudnia 2020 roku oraz powiązana z nią i zawarta tego samego dnia umowa sprzedaży nr (...), której przedmiotem był telewizor LCD 42 calowy oznaczony kodem numerycznym (...).

Zgodnie z art. 709 ¹ k.c. przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania
i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.

Leasing zwrotny polega zaś na tym, iż rzecz zostaje przez finansującego nabyta od korzystającego a następnie przekazana mu do korzystania i pobierania pożytków w ramach umowy leasingu. Każdorazowo zatem do umowy leasingu zwrotnego konieczne jest uprzednie zawarcie pomiędzy stronami umowy sprzedaży i przeniesienie prawa własności określonej rzeczy z korzystającego na finansującego.

W myśl natomiast art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Jak stanowi natomiast art. 3 ust. 1. ustawy o kredycie konsumenckim, z dnia 12 maja 2011 roku (Dz.U.2011.126.715) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi.

Z uwzględnieniem zastrzeżeń wynikających z przepisów wyżej wskazanych strony mogą, zgodnie z brzmieniem art. 353 ¹ k.c., ułożyć stosunek prawny według swojego uznania., Całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta stanowi sumę całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu (art. 5 pkt 8 ustawy o kredycie konsumenckim). Z kolei w pkt 6 tego artykułu wskazano, że całkowity koszt kredytu to wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności: odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz koszty usług dodatkowych w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu, z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta.

Zgodnie natomiast z art. 83 k.c. nieważne jest oświadczenie woli złożone drugiej stronie za jej zgodą dla pozoru. Jeżeli oświadczenie takie zostało złożone dla ukrycia innej czynności prawnej, ważność oświadczenia ocenia się według właściwości tej czynności. Pozorność oświadczenia woli nie ma wpływu na skuteczność odpłatnej czynności prawnej, dokonanej na podstawie pozornego oświadczenia, jeżeli wskutek tej czynności osoba trzecia nabywa prawo lub zostaje zwolniona od obowiązku, chyba że działała w złej wierze (§ 2).

Mając na względzie powyższe oraz analizując akta niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że sporna umowa leasingu jest pozorna, a jako taka zmierzała do obejścia przepisów o kredycie konsumenckim i narusza zasady współżycia społecznego.

Zarówno bowiem świadek B. K. reprezentująca powoda przy tej umowie jak
i pozwana zgodnie utrzymywały, że jedynym celem pozwanej było wyłącznie uzyskanie dodatkowych środków pieniężnych. Pozwana od początku kwestionowała by była w ogóle kiedykolwiek właścicielem przedmiotu leasingu wskazanego w umowie, powód zaś poza samą umową nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów pozwalających na zweryfikowanie czy pozwanej w chwili zawarcia umowy sprzedaży z powodem przysługiwało prawo własności określonego w umowie telewizora. Pozwana bowiem nie mogła przenieść skutecznie prawa własności rzeczy której nie była właścicielem. Powód nie wykazał również jakichkolwiek obiektywnych kryteriów w oparciu o które została ustalona wartość przedmiotu leasingu.
W samej umowie na próżno zaś szukać danych identyfikacyjnych przedmiotu umowy takich jak model, marka, czy numer seryjny. Samo wpisanie kodu numerycznego nadanego przez powoda i przyklejenie naklejki na tenże sprzęt elektroniczny w żaden sposób nie pozwala Sądowi na weryfikacje przedmiotu umowy. Kolejno powód pomimo braku spłaty należności przez pozwaną i upływu okresu trwania spornej umowy nie wzywał jej do wydania przedmiotu leasingu ani do jego ewentualnego wykupu. Taki stan rzeczy zdaniem Sądu jednoznacznie wskazuje na to, iż powodowi w żadnej mierze nie zależało na przedmiocie leasingu ani na jego rzetelnej wycenie, choć przy leasingu powinno to stanowić istotny jej element pozwalający ocenić ryzyko transakcji. Co prawda świadek B. K. podawała, że przed zawarciem umowy sprzedaży leasingowanego przedmiotu wykonywała ona jego zdjęcia i wprowadzała dane do systemu teleinformatycznego powoda w odpowiedzi na co otrzymała wycenę przedmiotu umowy, jednakże w aktach brak jest jakichkolwiek dokumentów przedstawiających całą tę procedurę. Uwadze Sądu nie umknęło również, że świadek B. K. w dniu zawarcia spornej umowy leasingu i sprzedaży leasingowanego przedmiotu
w imieniu spółki (...) S.A. z/s zawierała z pozwaną aneks (...) do umowy pożyczki pieniężnej nr (...). Choć ta umowa została zawarta z podmiotem trzecim a nie
z powodem, to jednak przyczyną zdecydowania się przez pozwaną na podpisanie pozornej umowy leasingu był brak możliwości uzyskania wystarczającej kwoty pożyczki, zaś sporna umowa stanowiła jedyną szanse dla pozwanej na otrzymanie dodatkowej gotówki,tak przynajmniej pozwana została poinformowana przez pracownika powoda. Tym samym pracownik powoda doskonale wiedział, że celem pozwanej jest zawarcie umowy pożyczki a nie umowy leasingu, a pomimo tego doprowadził do podpisania tej umowy przez strony.

Nadto sporna umowa leasingu w ocenie Sądu jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego (art. 5 k.c.). Nawet bowiem gdyby przyjąć, że wskazana w umowie sprzedaży cena przedmiotu leasingu pokrywa się z jego rzeczywistą wartością tj. kwotą 800 zł (w spornej umowie leasingu nie wskazano wartości przedmiotu leasingu), to pozwana spełniając swoje zobowiązanie i chcąc odzyskać własność rzeczy winna była oddać powodowi łącznie kwotę 2.968,13 zł. W porównaniu zatem do kwoty otrzymanej (800 zł) jest to wartość niespełna czterokrotnie wyższa, która rażąco zaburza ekwiwalentność świadczeń obu stron. Tak wysokiej sumy opłat nie usprawiedliwia czas trwania leasingu wynoszący raptem 82 tygodnie, czyli nieco ponad 1,5 roku ani ewentualne ryzyko umowne. Dodatkowo w samej umowie nie wskazano jakie konkretnie koszty pozwana poniesie w związku z jej zawarciem i co składa się na całkowitą kwotę zobowiązania. Pracownik powoda musiał również sobie zdawać sprawę jakie są maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytowe w przypadku pożyczek zawieranych z konsumentami, wszak pracował on do podmiotu trzeciego, w imieniu którego takich pożyczek udzielał. Miał zatem możliwość porównania kosztów związanych z udzieleniem pożyczki do kosztów leasingu konsumenckiego zwrotnego.

Sąd pobocznie pragnie zauważyć, że w dacie zawarcia spornej umowy ustawa
o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nim sytuacji kryzysowych z dnia z dnia 2 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w art. 8d ograniczyła maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytowych. Dla kredytów o okresie spłaty dłuższym niż 30 dni należało je liczyć według wzoru: MPKK ≤ (K × 15%) + (K × n/R × 6%), w którym poszczególne symbole oznaczają:

MPKK - maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu,

K - całkowitą kwotę kredytu,

n - okres spłaty wyrażony w dniach,

R - liczbę dni w roku.

Tym samym gdyby pozwana zawarła umowę pożyczki w kwocie 800 zł, na okres przekraczający 82 tygodni, to suma pozaodsetkowych kosztów mogłaby wynosić maksymalnie 195,48 zł (800 x 15%) +(800 x 574/365 x 6%). Suma jej zobowiązania wynosiłaby zatem 995,48 zł, za nie jak w przypadku pozornej umowy leasingu 2.968,13 zł. W ocenie Sądu niczym nieuzasadnione było tak znaczące obciążanie pozwanej sumą opłat leasingowych. Jest to szczególnie rażące, albowiem w powszechnym przekonaniu to właśnie leasing stanowi tańszą alternatywę dla pożyczek czy kredytów.

Jednocześnie powód w ocenie Sądu wykorzystał trudną sytuację materialną pozwanej, o której jego pracownik udzielający leasingu doskonale wiedział, wszak z akt niniejszej sprawy oraz sprawy I C 1219/23 wynika, że niejednokrotnie udzielał on pozwanej pożyczek z firm trzecich. Pracownik powoda musiał również wiedzieć, że oferta leasingu zaproponowana pozwanej jest dla niej zdecydowanie bardziej obciążająca względem zobowiązań pożyczkowych udzielanych w oparciu o ustawę o kredycie konsumenckim. Powód zaś za działania i zaniechania swojego pracownika ponosi pełną odpowiedzialność, skoro przy zawarciu spornej umowy występował on w jego imieniu.

Mając powyższe na względzie i uznając, że sporna umowa leasingu z 14 grudnia 2020 roku była nieważna powództwo główne podlegało oddaleniu w całości (pkt I ppkt 1 wyroku).

O kosztach powództwa głównego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. Powód przegrał proces główny w całości, dlatego zobowiązany jest zwrócić pozwanej poniesione przez nią koszty w postaci wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika - 900 zł (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa - 17 zł,, łącznie 917 zł.

Zasądzone koszty podlegały powiększeniu o odsetki ustawowe za opóźnienie na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. (pkt I ppkt 2 wyroku).

Przechodząc natomiast do powództwa wzajemnego o zapłatę kwoty 740,93 zł wraz
z odsetkami maksymalnymi od tej kwoty liczonymi od dnia 22 listopada 2024 roku do dnia zapłaty, to w ocenie Sądu zasługiwało ono na uwzględnienie w przeważającej części.

Uznanie przez Sąd za nieważnej spornej umowy leasingu skutkuje powstaniem po stronie pozwanej roszczenia o zwrot od powoda kwoty wpłaconych rat leasingowych. Podstawę materialnoprawną takiego roszczenia stanowi art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c.

Strona pozwana spłacając zobowiązanie z tytułu spornej umowy leasingu nie spełniała również świadczeń z tytułu umowy przed nadejściem terminu ich wymagalności (art. 411 pkt 4 k.c.), skoro z uwagi na nieważność umowy nie była zobowiązana do takich spłat.

Łącznie pozwana uiściła na rzecz powoda kwotę 1.504,93 zł. Powód zaś w wykonaniu umowy sprzedaży przekazał jej środki w wysokości 800 zł, pozwana przy tym domagała się różnicy tych kwot i Sąd jej żądanie główne w całości.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c., uznając, że pozwanej należą się odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia bezskutecznego upływu terminu spełnienia świadczenia przez powoda (art. 455 k.c.). Brak jest przy tym dowodów świadczących o tym by przed procesem pozwana występowała do powoda o zwrot spełnionych świadczeń.
Tym samym jej roszczenie w zakresie kwoty 470,93 zł zastało pierwszy raz zgłoszone powodowi w odpowiedzi na pozew wraz z pozwem wzajemnym tj. w piśmie wniesionym
w dniu 19 listopada 2024 r., a zatem odsetki od tej kwoty należą się jej dopiero od dnia następującego po dniu doręczenia pozwu wzajemnego pozwanemu tj. od 14 stycznia 2025 roku. Powyższe nie dotyczy jednak odsetek od kwoty 269,98 zł, albowiem roszczenie w tym zakresie zostało powodowi zgłoszone dopiero w piśmie z 6 marca 2025 roku. Choć samo tak dokonane rozszerzenie powództwo wzajemne pierwotnie było nieskuteczne, albowiem pełnomocnik pozwanej doręczył odpis tego pisma bezpośrednio pełnomocnikowi drugiej strony, a zatem wbrew treści art. 132 § 1 ¹ k.p.c., to jednak pismo to już od daty pierwotnego doręczenia pełnomocnikowi powoda może zostać uznane za wezwanie do zwrotu spełnionego świadczenia. Pełnomocnik powoda otrzymał zaś to pismo najpóźniej w dniu 8 kwietnia 2025 roku, gdyż na ten dzień zostało datowane pismo ustosunkowujące się do treści pisma pełnomocnika pozwanej z 6 marca 2025 roku. Tym samym powód pozostawał w zwłoce ze spełnieniem świadczenia w zakresie kwoty 269,98 zł co najmniej od dnia 9 kwietnia 2025 roku i to tej daty należało liczyć odsetki (pkt II ppkt 1 wyroku).

Pozwanej wbrew jej stanowisku należały się wyłącznie odsetki ustawowe za opóźnienie, brak jest bowiem jakichkolwiek przesłanek do zasądzenia odsetek maksymalnych, skoro roszczenie pozwanej nie wynika ze spornej umowy leasingu a z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia.

Wobec powyższego Sąd oddalił roszczenie odsetkowe w pozostałym zakresie, o czym orzeczono w pkt II pptk 2 wyroku.

O kosztach powództwa wzajemnego orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. (pkt II ppkt 3 wyroku).

Pozwana (powódka wzajemna) wygrała sprawę niemal w całości ulegając jedynie w nieznacznej części swojego żądania odsetkowego. Zgodnie więc z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu słuszne zatem było obciążenie powoda (pozwanego wzajemnego) obowiązkiem zwrotu wszystkich kosztów poniesionych przez pozwaną (powódkę wzajemną).

Pozwana poniosła koszty procesu (wzajemnego) w łącznej kwocie 900 zł, obejmujące: opłatę sądową od pozwu - 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym - 270 zł (§ 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania). Sąd w tym miejscu pragnie zaznaczyć, że nie zasądził ponownie opłaty od pełnomocnictwa (17 zł), dlatego że została ona już rozliczona przy powództwie głównym.

Zasądzone koszty podlegały powiększeniu o odsetki ustawowe za opóźnienie na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Asesor sądowy Artur Tomczak