Uzasadnienie z 18 września 2025, sygn. I C 294/24

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Bochni z dnia 18 września 2025 roku

I. Powód M. P. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P. (...) w D. G. domagał się zasądzenia od T. (...) z siedzibą w W. kwoty 6 727,92 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 11 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 29 maja 2023 roku doszło do wypadku komunikacyjnego, w którym został uszkodzony pojazd marki O. (...) o nr rej (...). W związku z zaistniałą szkodą poszkodowany J. S., zawarł z powodem umowę najmu samochodu zastępczego oraz parkowania uszkodzonego pojazdu, a nadto upoważnił powoda do podejmowania czynności w postępowaniu likwidacyjnym. Dobowa stawka najmu została ustalona na kwotę 170 zł brutto, która mieści się w stawkach rynnowych za najem tego typu pojazdów. Samochód zastępczy został przekazany poszkodowanemu w dniu 29 maja 2023 roku, następnie poszkodowany oczekiwał na decyzję ubezpieczyciela i po podjęciu przez ubezpieczyciela decyzji o rozliczeniu szkody jako częściowej zlecono naprawę pojazdu, która zakończyła się w dniu 20 lipca 2023 roku i w tym też dniu poszkodowany zwrócił samochód zastępczy. Łącznie zatem korzystał z pojazdu zastępczego przez 52 dni. Ubezpieczyciel początkowo uznał za zasadne korzystanie z pojazdu zastępczego przez 37 dni, a po zgłoszonej reklamacji uznał za zasadne kolejne 15 dni (łącznie zatem 52 dni), przy czym obniżył stawkę najmu za pojazd zastępczy do kwoty 90 zł brutto za dobę.

Całkowity koszt najmu pojazdu zastępczego wynosił 8 840 zł brutto (52 x 170 zł), natomiast ubezpieczyciel wypłacił 4 920 zł brutto (3 x 170 zł + 49 x 90zł). Powód pokreślił, iż ubezpieczyciel nie kwestionował zasadności najmu pojazdu zastępczego, zakwestionował jedynie wysokość stawki za najem, ale ta mieści się w ocenie powoda w stawkach rynkowych.

Dalej powód wskazał, że koszt holowania pojazdu wyniósł 4 759,92 zł (P.- D. G.), natomiast ubezpieczyciel obniżył odszkodowanie w tym zakresie do kwoty 1 952 zł przyjmując zaniżoną stawkę za holowanie

W dalszej części uzasadnienia wskazał, że posiada legitymację czynną w sprawie, gdyż poszkodowany w drodze umowy cesji przeniósł na nią wierzytelność wobec ubezpieczyciela. Wyjaśnił również iż na kwotę dochodzoną w pozwie składa się niedopłata odszkodowania za najem pojazdu zastępczego w kwocie 3920 zł i niedopłata za holowanie pojazdu w kwocie 2807,92 zł.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z dnia 23 sierpnia 2024 roku żądanie powoda zostało uwzględnione w całości.

Strona pozwana T. (...) z siedzibą w W. w sprzeciwie od nakazu zapłaty domagała się oddalenia powództwa w całości i zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przyznała, że ponosi odpowiedzialność za skutki wypadku komunikacyjnego z dnia 29 maja 2023 roku. Podkreśliła, iż wypłaciła odszkodowanie za najem pojazdy zastępczego za cały okres korzystania z pojazdu zastępczego przy czym za pierwsze 3 dni w wysokości 170 zł brutto (510 zł), zaś za kolejne 49 dni w wysokości 90 zł (4410 zł), nadto wypłaciła za holowanie pojazdu kwotę 1952 zł. Podkreśliła, że zasadne było korzystanie przez poszkodowanego z samochodu zastępczego w stawce 170 zł jedynie przez pierwsze 3 dni tj. do czasu zaproponowania przez ubezpieczyciela innego pojazdu zastępczego za stawkę 90 zł za dobę. Zauważyła, że poszkodowany powinien współdziałać z ubezpieczycielem przy likwidacji szkody i jeżeli skorzystał z droższej oferty to nie może to obciążać ubezpieczyciela. Strona pozwana bowiem oferuje najem pojazdów od współpracujących wypożyczalni z nielimitowanym przebiegiem kilometrów i pełnym ubezpieczeniem OC i AC. Jeżeli zaś chodzi o koszty holowania to przyjęto kwotę 1952 zł na którą składa się holowanie 292 x 6 zł = 1752 zł oraz 100 zł za załadunek pojazdu i 100 zł za rozładunek pojazdu.

II. Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy:

1. Okolicznościami niespornymi były następujące fakty:

W dniu 29 maja 2023 roku w wyniku kolizji drogowej został uszkodzony należący do J. S. samochód osobowy marki O. (...) o nr rej (...). Sprawca kolizji w zakresie odpowiedzialności cywilnej jego posiadacza był ubezpieczony w T. (...) w W..

Ubezpieczyciel w oparciu o zgłoszenie szkody wszczął postępowanie likwidacyjne. W toku postępowania likwidacyjnego zakwalifikował szkodę uszkodzonego pojazdu jako szkodę częściową, a nadto wypłacił kwotę 4 920 zł za najem pojazdu zastępczego oraz 1 952 zł za holowanie pojazdu.

2. Nadto Sąd ustalił:

W dniu 29 maja 2023 roku J. S. zlecił M. P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P. (...) w D. G. holowanie pojazdu w zleceniu wskazano, że całkowita trasa holowania to 146 zł nadto za załadunek i rozładunek pojazdu pobierany jest ryczałt po 150 zł.

dowód: zlecenie holowania k.15, zeznania świadka J. S. k.83v.

W tym samym dniu J. S. zawarł z powodem umowę najmu pojazdu typu K. (...) o nr rej (...).

Koszt wynajmu samochodu strony ustaliły na kwotę 170 zł brutto za dobę. Pojazd wydano poszkodowanemu w dniu 29 maja 2023 roku, zaś jego zwrot przez poszkodowanego nastąpił w dniu 13 lipca 2023 roku.

Następnie w dniu 13 lipca 2023 roku J. S. zawarł z powodem umowę najmu pojazdu typu K. (...) o nr rej (...).

Koszt wynajmu samochodu strony ustaliły na kwotę 170 zł brutto za dobę. Pojazd wydano poszkodowanemu w dniu 13 lipca 2023 roku, zaś jego zwrot przez poszkodowanego nastąpił w dniu 20 lipca 2023 roku.

dowód: umowa najmu pojazdu nr 241/2023 z 29.05.2023 i 13.07.2023 r. k.16 i 18, protokół zdawczo-odbiorczy k.17 i 19, zeznania świadka J. S. k.83v.

W dniu 29 maja 2023 roku J. S. zawarł z powodem umowę cesji wierzytelności, na mocy której przeniósł na powoda wierzytelność przysługująca mu w związku z uszkodzeniem należącego do niego pojazdu marki O. (...) o nr rej (...). W umowie wskazano, że obejmuje prawo do wszelkich roszczeń – holowania pojazdu, wypożyczenia pojazdu zastępczego, parkowania, złomowania, kosztów badań pokolizyjnych, kosztów opinii rzeczoznawców i innych.

dowód: umowa cesji wierzytelności z 29.05.2023 r.– k. 20.

W dniu 27 lipca 2023 roku powód wystawił fakturę VAT nr 39/7/2023 r. na łączną kwotę 14239,92 zł.

Na kwotę taką składa się:

- wynajem pojazdu kwota 8840 zł

- parking kwota 640 zł,

- dojazd do klienta kwota 897,90 zł,

- załadunek kwota 150 zł,

- holowanie kwota 2514,12 zł,

- załadunek i rozładunek po naprawie 300 zł,

- powrót holownika 897,90 zł.

dowód: faktura nr 39/7/2023 r. – k. 21.

O najmie pojazdu zastępczego ubezpieczyciel został powiadomiony w mailu z dnia 31 maja 2023 roku – równocześnie przesłano ubezpieczycielowi skan umowy najmu, zaznaczając, że poszkodowany może korzystać z pojazdu wskazanego przez ubezpieczyciela po zapoznaniu się z warunkami najmu, regulaminem i po przedstawieniu samej umowy najmu.

W dniu 31 maja 2023 roku ubezpieczyciel przesłał jedynie warunki najmu, natomiast nie udostępnił poszkodowanemu regulaminów z którymi poszkodowany chciał się zapoznać (oprócz poszkodowanego z pojazdu zastępczego korzystały jeszcze inne osoby, a poszkodowany nie miał środków na pokrycie kaucji i za ewentualne kary umowne w razie udostępnianie pojazdu domownikom).

dowód: mail k.27, pismo poszkodowanego k.30.

Średnia cena wynajmu samochodu samochodów z segmentu C (czyli takiego do którego należał samochód O. (...)) w czasie gdy doszło do kolizji na terenie zamieszkania poszkodowanego wynosił 120 zł netto/doba (147,75 zł brutto/doba).

Średni koszt holowania samochodu O. (...) z P. do D. G. wraz z załadunkiem i rozładunkiem w lipcu 2023 roku wynosił 1407,33 zł netto (1731,01 zł brutto).

dowód: pisemna opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej S. W. – k. 92-98.

III. Sąd dokonał następującej oceny zebranego materiału dowodowego:

Powyższy stan faktyczny ustalił Sąd na podstawie dokumentów prywatnych, które to zgodnie z treścią art. 245 k.p.c. stanowią dowód tego, że osoby, które je podpisały złożyły zawarte w nich oświadczenia. Dokumenty te w zasadzie nie były kwestionowane przez strony postępowania, a również Sąd z urzędu nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających ich dyskwalifikację, stąd też uznał je za wiarygodne.

Dodatkowo Sąd oparł się na dołączonych do akt sprawy wydrukach komputerowych (wydrukach wiadomości e-mail stron, wydrukach ofert), których nie można było traktować jako dokumentów prywatnych, gdyż nie zostały one opatrzone podpisem osoby, która miałaby go sporządzić. Nie dyskwalifikuje to jednak ich przydatności w postępowaniu cywilnym. Przedmiotowe wydruki komputerowe nie zawierały podpisu identyfikującego osobę, które złożyła zawarte w nich oświadczenie, dlatego należało je traktować jako inne środki dowodowe w rozumieniu art. 309 k.p.c. W doktrynie i praktyce przyjęto bowiem, że do tzw. "innych środków dowodowych" zalicza się m.in.: dokumenty związane z urządzeniami przesyłającymi wiadomości na odległość lub urządzeniami rejestrującymi, wywiad środowiskowy, wydruk komputerowy, eksperyment sądowy itp.

Za miarodajną i przekonującą uznał Sąd opinię sporządzoną przez biegłego sądowego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych dr inż. S. W. albowiem była ona jasna i pełna, a wnioski z niej wynikające przedstawione zostały w sposób kategoryczny. Biegły rzeczowo i logicznie odpowiedział na zadane mu pytania jasno podając ta stawki dobowe za najem pojazdu zastępczego, jak też stawki rynkowe za holowanie pojazdu. Opinia ta nie była kwestionowana przez strony postępowania – jedynie strona powodowa w piśmie z dnia 17.06.2025 r. zamieściła swoją ocenę zasadności przyjęcia wyższych stawek niż ustalił biegły, nie domagała się jednakże opinii uzupełniającej.

Sąd uznał co do zasady za wiarygodne zeznania świadka J. S., gdyż były one jasne, spójne i logiczne oraz korespondowały z pozostałymi uznanymi za wiarygodne dokumentami. W swej relacji świadek przedstawił wszystkie znane mu i zapamiętane przez niego okoliczności dotyczące zdarzenia komunikacyjnego z dnia maja 2023 roku oraz czynniki które wpłynęły na skorzystanie z pojazdu zastępczego i łączny czas trwania tego najmu. Brak było w jego wypowiedzi okoliczności wskazujących na ich niezgodność z rzeczywistością.

W niniejszej sprawie za okoliczności niesporne należało uznać kwestie związane z wystąpieniem kolizji drogowej, odpowiedzialnością strony pozwanej za jej skutki i wysokości wypłaconego odszkodowania. Okoliczności te nie budziły wątpliwości, a ponadto zostały przyznane przez obie strony w toku postępowania. Niezależnie od tego zostały również potwierdzone dokumentami zgromadzonymi w toku postępowania. Skoro zatem strony wprost wskazały, ż przyznają, że miały miejsce w/w okoliczności oraz zważywszy na fakt, iż Sąd nie dopatrzył się przesłanek do ich kwestionowania nie było przeszkód, by uznać je za okoliczności niesporne.

IV. Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2277 z późn. zm.) ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Z kolei zgodnie z art. 34 ust. 1 powołanej ustawy z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Poszkodowany może zatem dochodzić odszkodowania według swego wyboru łącznie od sprawcy kolizji i zakładu ubezpieczeń (odpowiadającego za szkodę na podstawie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza samochodu, którego kierowca doprowadził do kolizji) na zasadach solidarności nieprawidłowej in solidum bądź też tylko od samego zakładu ubezpieczeń.

W niniejszej sprawie poza sporem pomiędzy stronami pozostawało to, iż strona pozwana – T. (...) z siedzibą w W. ponosi odpowiedzialność za skutki zdarzenia drogowego z dnia 29 maja 2023 roku, w którym uszkodzony został samochód osobowy marki O. (...) o nr rej (...). Ponadto, jak wynika z poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych, strona powód w drodze umowy cesji nabyła od poszkodowanego przysługujące mu z tego tytułu roszczenia. Jest zatem następcą prawnym poszkodowanego w zakresie roszczeń związanych z kolizją i przysługuje mu prawo dochodzenia z tego tytułu świadczeń od pozwanego ubezpieczyciela.

Z analizy akt sprawy wynika, iż strona pozwana nie kwestionowała swojej odpowiedzialności za zaistniałą kolizje co do zasady. Wypłaciła bowiem następcy prawnemu poszkodowanego odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego za okres 52 dni w kwocie 4 920 zł przy czym za pierwsze 3 dni w wysokości 170 zł brutto (510 zł), zaś za kolejne 49 dni w wysokości 90 zł (4 410 zł), nadto wypłaciła za holowanie pojazdu kwotę
1 952 zł. Kwestią sporną między stronami pozostawała wysokość kosztów najmu pojazdu zastępczego oraz wysokości kosztów holowania pojazdu.

Zauważyć należy, że odszkodowanie ze swej natury ma przywrócić równowagę w majątku poszkodowanego. W myśl przeważającego zapatrywania w doktrynie i orzecznictwie szkodę stanowi różnica między stanem majątku poszkodowanego, jaki zaistniał po zdarzeniu wywołującym szkodę, a stanem tego majątku, jaki istniałby, gdyby to zdarzenie nie nastąpiło (por. wyrok SN z 24.05.2007 r., sygn. akt II CSK 52/07, publ. Lex 346217). Polski ustawodawca przyjął bowiem zasadę pełnego odszkodowania, zgodnie z którą naprawienie szkody ma zapewnić całkowitą kompensatę doznanego uszczerbku, nie dopuszczając jednak zarazem do nieuzasadnionego wzbogacenia się poszkodowanego. A zatem poszkodowany może domagać się od osoby zobowiązanej do naprawienia szkody zwrotu wszystkich kosztów, jakie okazały się niezbędne do przywrócenia poprzedniego stanu rzeczy (art. 361 § 2 k.c.). W orzecznictwie ponadto przyjmuje się, że poszkodowanemu oprócz odszkodowania za samo uszkodzenie pojazdu przysługuje również zwrot „wszelkich celowych i ekonomicznie uzasadnionych wydatków” związanych ze szkodą (por. wyrok SN z 20.10.1972 r., II CR 425/72, publ. OSNCP 1973/6/111). W ramach tych wydatków przyjmuje się, że chodzi również o koszty wynajmu pojazdu zastępczego, o ile faktycznie był on niezbędny poszkodowanemu. W przypadku uszkodzenia pojazdu i naprawy tegoż pojazdu, normalnym następstwem jest, iż poszkodowany korzysta odpłatnie z pojazdu zastępczego, przez czas, który w normalnych typowych warunkach byłby potrzebny do napraw tegoż pojazdu (por. wyrok SN z 5.11.2004 r., II CK 494/03, publ. Lex 145121). Konieczność najmu pojazdu zastępczego z pewnością stanowi normalne następstwo szkody w rozumieniu art. 361 k.c., za którą odpowiedzialność ponosi ubezpieczyciel.

W rozpoznawanej sprawie ubezpieczyciel nie kwestionował zasadności korzystania z pojazdu zastępczego, ale wysokość stawek dobowych za najem pojazdu zastępczego – czas korzystania z pojazdu zastępczego był niesporny – ostatecznie ubezpieczyciel uznał za zasadny okres wszystkich 52 dni korzystania z samochodu zastępczego. Jak wynikało z opinii biegłego średnie ceny wynajmu samochodów klasy C (do takiej należy samochód marki O. (...)) w czasie gdy doszło do kolizji (tj. maj-lipiec 2023 r) wynosiły 120 zł netto (147,75 zł brutto) za dobę. W tej sytuacji ubezpieczyciel powinien wypłacić odszkodowanie za korzystanie z pojazdu zastępczego zgodnie z takimi stawkami tj. 147,50 zł za dobę. Mając więc na uwadze to, że za pierwsze 3 dni ubezpieczyciel zaakceptował stawkę 170 zł brutto (510 zł) to za pozostałe 49 dni powinien zastosować stawkę 147,50 zł (co daje kwotę 7239,75 zł). Łącznie ubezpieczyciel z tego tytułu powinien wypłacić 7 749,75 zł (510 +7239,75), a skoro wypłacił już 4920 zł to do zapłaty pozostawała jeszcze kwota 2 829,75 zł, którą to Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz strony powodowej (punkt I wyroku).

Jeżeli chodzi o twierdzenia strony pozwanej o możliwości zastosowania stawki na poziomie 90 zł za dobę to strona pozwana nie wystarczy, że taką propozycję przedstawi, ale dodatkowo powinna podjąć czynności umożliwiające poszkodowanemu skorzystanie z takiej oferty. A zatem jeżeli otrzymała pismo dotyczące przedstawienia szczegółowych regulaminów skorzystania z pojazdu to powinna je przedstawić. Tylko bowiem w taki sposób poszkodowany może zorientować się czy w związku z najmem pojazdu zastępczego ciążą na nim jakieś obowiązki (w tym limit kilometrów, ograniczenia osób kierujących pojazdem, kaucje itp.). Jeżeli zaś ostatecznie nie wyjaśniła tych kwestii to nie sposób zarzucić poszkodowanemu że skorzystał z najmu u powoda, który jasne warunki przedstawił. Należało jedynie przyjąć średnią stawkę za najem tego pojazdu na wolnym rynku, a nie stawkę w pełnej wysokości wskazywanej przez powoda.

Co zaś się tyczy kwestii odsetek to zgodnie z art. 359 § 1 k.c. odsetki od sumy pieniężnej należą się wtedy gdy wynika to z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub decyzji innego właściwego organu. Zgodnie zaś z art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Faktura obejmująca najem pojazdu zastępczego przewidywała okres płatności do dnia 10 sierpnia 2023, a ubezpieczyciel już w dniu 28 lipca 2023 roku podjął decyzję o wypłacie kwoty 3 330 zł za najem pojazdu (a zatem od dnia następnego poszkodowany mógłby się domagać odsetek). Mając jednak na uwadze to, że faktura przewidywała płatność do 10 sierpnia 2023 r. to od dnia 11 sierpnia 2023 roku ubezpieczyciel pozostawał w opóźnieniu i od tego dnia zasądzono odsetki za opóźnienie.

W pozostałym zakresie brak było podstaw by uwzględnić żądanie strony powodowej – jeżeli chodzi o koszty holowania to były one zawyżone. Jak wynikało z opinii biegłego uszkodzony koszt holowania łącznie z rozładunkiem i załadunkiem to kwota 1 731,01 zł. Strona pozwana przyznała powodowi odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów holowania pojazdu, rozładunek i załadunek w kwocie 1 952 zł. Przyznana zatem dotychczas kwota była zatem wyższa niż faktycznie przysługująca kwota, a zatem nie było zatem podstaw do przyznawania z tego tytułu jakiejkolwiek dalszej kwoty (punkt II wyroku).

V. Koszty postępowania:

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.100 k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone.

W niniejszej sprawie strona powodowa wygrała sprawę w 42,05 % ≈ 42%, a przegrała w 58 %, a zatem strony powinny zwrócić sobie poniesione koszty postępowania proporcjonalnie do zakresu w jakim wygrały sprawę. Z powyższego wynika, że powód powinien otrzymać od strony pozwanej 42 % poniesionych przez niego kosztów postępowania. Z kolei strona pozwana wygrała sprawę w 58 %, a zatem w takiej części powinna otrzymać od powoda zwrot kosztów postępowania.

Wobec powyższego należy wskazać, że łączne koszty postępowania, wyłożone przez jego strony, wyniosły 4784 zł, z których to strona powodowa powinna pokryć 58 % wobec oddalenia jej powództwa w tym zakresie, zaś strona pozwana 42 %. Oznacza to, że strona powodowa powinna ponieść łączne koszty postepowania w wysokości 2774,45 zł (4784 zł x 58%), zaś strona pozwana w wysokości 2009,28 zł (4784 zł x 42 %). Tymczasem strona powodowa poniosła łączne 2967 zł kosztów procesu, a zatem o 192,55 zł (2967 - 2774,45 zł) mniej iż na nią przypadało. Z kolei strona pozwana poniosła kwotę 1817 zł, a zatem o 192,55 zł mniej niż na nią przypadało (2009,55-1817). W tej sytuacji stwierdzić należało, że strona pozwana zobowiązana jest uiścić na rzecz strony powodowej kwotę 192,55 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, o czym Sąd orzekł w pkt V sentencji wyroku.

Nadto nakazał Sąd pobrać od strony pozwanej kwotę 26,63 zł, zaś od powoda kwotę 36,78 zł na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Bochni tytułem zwrotu części wydatków na opinię biegłego, które zostały pokryte ze środków budżetowych tutejszego Sądu. Zauważyć bowiem należy, że koszt opinii biegłego z zakresu spraw samochodowych wyniósł łącznie 813,41 zł, a zaliczka wpłacona przez powoda wynosiła 750 zł, zatem brakująca część wydatków w wysokości 63,41 zł została pokryta ze środków Skarbu Państwa. Należy pamiętać, że sfinansowanie wydatków przez Skarb Państwa w toku postępowania jest tymczasowe, kredytowe. Stosownie do treści art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018.300) w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113 cyt. ustawy. Przy zasądzaniu na rzecz Skarbu Państwa nieuiszczonych kosztów sądowych mają zaś zastosowanie zasady obowiązujące przy zwrocie kosztów procesu. Mając zaś na uwadze procentowy udział każdej ze stron w kosztach postępowania co opisano we wcześniejszej części uzasadnienia zasadne było rozdzielenie kwoty 63,41 zł między strony (punkt III i IV wyroku).

Mając na względzie wszystkie wskazane powyżej okoliczności zasadnym było orzeczenie jak w sentencji.

Sędzia Katarzyna Sendorek

Z arządzenia:

-

odnotować uzasadnienie,

-

odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi strony pozwanej r.pr. M. D. za pośrednictwem PI

-

kal. 2 tygodnie.

12/11/2025 r. Sędzia Katarzyna Sendorek

ZU/

termin do sporządzenia uzasadnienia upływał w dniu 10/11/2025 r., który w SR w Bochni był dniem wolnym od pracy, 11/11/2025 r. jest dniem ustawowo wolnym do pracy, a najbliższy dzień roboczy to 12/11/2025 r.