Wyrok z 22 września 2025, sygn. I C 902/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 września 2025 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

sędzia Andrzej Antkiewicz

po rozpoznaniu w dniu 22 września 2025 r. w Grudziądzu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa E. (...) z siedzibą w O.

przeciwko R. (...)
w G.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda 73 773,26 zł (siedemdziesiąt trzy tysiące siedemset siedemdziesiąt trzy złote 26/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym od następujących kwot i dat:

- 8 856,00 zł (osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt osiem złotych 00/100) od dnia 29 lipca 2024 roku do dnia zapłaty,

- 1 658,44 zł (jeden tysiąc sześćset pięćdziesiąt osiem złotych 44/100) od dnia 29 lipca 2024 roku do dnia zapłaty,

- 1 458,00 zł (jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt osiem złotych 00/100) od dnia 30 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty,

- 824,47 zł (osiemset dwadzieścia cztery złote 47/100) od dnia 31 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty,

- 10 675,80 zł (dziesięć tysięcy sześćset siedemdziesiąt pięć złotych 80/100) od dnia 30 września 2024 roku do dnia zapłaty,

- 7 770,60 zł (siedem tysięcy siedemset siedemdziesiąt złotych 60/100) od dnia 30 października 2024 roku do dnia zapłaty,

- 2 292,84 zł (dwa tysiące dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 84/100) od dnia 30 listopada 2024 roku do dnia zapłaty,

- 9 898,20 zł (dziewięć tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt osiem złotych 20/100) od dnia 30 listopada 2024 roku do dnia zapłaty,

- 4 590,00 zł (cztery tysiące pięćset dziewięćdziesiąt złotych 00/100) od dnia 31 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty,

- 2 643,29 zł (dwa tysiące sześćset czterdzieści trzy złote 29/100) od dnia 31 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty,

- 2 916,00 zł (dwa tysiące dziewięćset szesnaście złotych 00/100) od dnia 29 stycznia 2025 roku do dnia zapłaty,

- 7 290,00 zł (siedem tysięcy dwieście dziewięćdziesiąt złotych 00/100) od dnia 1 marca 2025 roku do dnia zapłaty,

- 2 115,82 zł (dwa tysiące sto piętnaście złotych 82/100) od dnia 2 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty,

- 10 783,80 zł (dziesięć tysięcy siedemset osiemdziesiąt trzy złote 80/100) od dnia 2 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty,

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda 3 034,10 zł (trzy tysiące trzydzieści cztery złote 10/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 26 czerwca 2025 roku do dnia zapłaty;

3.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda 9 258,00 zł (dziewięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt osiem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 902/25

UZASADNIENIE

Powód (...) Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pozwem wniesionym w dniu 26 czerwca 2025 roku wniósł
o zasądzenie od pozwanego R. (...) im. dr W. B. w G. kwoty 73 773,26 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwot i za okresy szczegółowo wskazane w pozwie, kwotę 3034,10 zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskania należności zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych wraz
z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty
a także o zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód przedstawił podstawę faktyczną oraz argumenty za uwzględnieniem powództwa (k. 8-10).

W dniu 8 lipca 2025 roku Sąd Rejonowy w Grudziądzu wydał nakaz zapłaty
w postępowaniu upominawczym, w którym uwzględnił powództwo w całości (k. 94).

W dniu 6 sierpnia 2025 roku pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł od powyższego nakazu zapłaty sprzeciw zaskarżając go w całości. Domagał się zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany przedstawił argumenty za oddaleniem powództwa (k. 101-102).

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu zwyczajnym.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniach 23 lutego 2023 r. i 23 lutego 2024 r. (...) Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w O. oraz R. (...)
w G. zawarli umowy, których przedmiotem była dostawa asortymentu medycznego, odpowiednio jednorazowego i wielorazowego użytku, w liczbie i rodzaju określonym
w załączeniu do każdej z umów.

Umowa Nr (...) z dnia 23 lutego 2023 r. została zawarta na okres 24 miesięcy
od daty zawarcia umowy, przy czym zastrzeżono że umowę uważa się także za wykonaną
po wcześniejszym zrealizowaniu dostaw na kwotę ustalona w umowie. Przedmiotem umowy były sukcesywne dostawy asortymentu medycznego jednorazowego użytku których rodzaj, ilość i określone zostały w formularzu cenowym stanowiącym załącznik nr 1 umowy. Wydanie towaru nastąpić miało u zamawiającego w Magazynie (...) (...) (...), poziom (...). Rozliczenie za sukcesywne dostawy towaru miało następować miesięcznie w oparciu o faktury za miesięczny okres rozliczeniowy, określającą ilość towaru oraz ceny jednostkowe określone w formularzu cenowym stanowiącym załącznik nr 1 do umowy, płatne przelewem z terminem płatności 60 dni od daty doręczenia faktury VAT. Przekazanie Zamawiającemu faktury VAT miało odbywać się w formie papierowej lub elektronicznej zgodnie z ustawą z dnia 9 listopada 2018 o elektronicznym fakturowaniu
w zamówieniach publicznych, koncesjach na roboty budowlane oraz partnerstwie publiczno-prywatnym albo w formie faktury elektronicznej na podstawie art. 106n ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług. Zamawiający zalecił przekazanie faktury na zasadach określonych w art. 106na – art. 106nd ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług.

Umowa (...)z dnia (...) r. została zawarta na okres 24 miesięcy
od daty zawarcia umowy, przy czym zastrzeżono że umowę uważa się także za wykonaną
po wcześniejszym zrealizowaniu dostaw na kwotę ustaloną w umowie. Przedmiotem umowy były sukcesywne dostawy asortymentu medycznego wielorazowego użytku, którego rodzaj, ilość i szczegółowy opis zawarte zostały w formularzu cenowym stanowiącym załącznik nr 1 umowy. Wydanie towaru nastąpić miało u zamawiającego - D. A. (...) S. (...), Budynek (...), poziom 0, ul. (...) w G.. Rozliczenie za sukcesywne dostawy towaru miało następować miesięcznie w oparciu o fakturę za miesięczny okres rozliczeniowy, wystawioną po dostarczeniu i przyjęciu przez zamawiającego zamówionej partii towaru, zaakceptowaną przez zamawiającego pod względem ilościowym i jakościowym określającą ilość dostarczonego towaru oraz ceny jednostkowe określone w formularzu cenowym stanowiącym załącznik nr 1 do umowy. Należność z faktury miała być płatna przelewem na rachunek bankowy wykonawcy z terminem płatności 60 dni licząc od daty doręczenia zamawiającemu prawidłowo wystawionej faktury VAT. Przekazanie faktury VAT mało odbywać się w formie elektronicznej zgodnie z ustawą z 9 listopada 2018
o elektronicznym fakturowaniu w zamówieniach publicznych, koncesjach na roboty budowlane oraz partnerstwie publiczno-prywatnym albo w formie faktur elektronicznych na podstawie art. 106n ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług. Zamawiający zalecił przekazywanie faktur na zasadach określonych w art. 106na – art. 106nd ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług.

Dowód: umowa Nr (...) z dnia (...) r. z załącznikami - k. 25-40, umowa Nr (...) z dnia (...) r. z załącznikami - k. 15-24,

W dniu 29 maja 2024 r. powód wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...) na kwotę 8 856,00 zł oraz fakturę VAT nr (...) na kwotę 1 658,44 zł stanowiące automatyczne wezwania do zapłaty w rozumieniu art. 455 k.c.

Dowód: faktury VAT – k. 55, 55v

W dniu 1 lipca 2024 r. powód wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...)

na kwotę 1 458,00 zł oraz fakturę VAT nr (...) na kwotę 824,47 zł stanowiące automatyczne wezwanie do zapłaty w rozumieniu art. 455 k.c.

Dowód: faktury VAT – k. 55v, 56,

W dniu (...) r. powód wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...) na kwotę 10 675,80 zł stanowiącą automatyczne wezwanie do zapłaty w rozumieniu art. 455 k.c.

Dowód: faktura VAT – k. 57,

W dniu (...) r. powód wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...) na kwotę 7 770,60 zł stanowiącą automatyczne wezwanie do zapłaty w rozumieniu art. 455 k.c.

Dowód: faktura VAT – k. 58,

W dniu (...) r. powód wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...) na kwotę 2 292,84 zł stanowiącą automatyczne wezwanie do zapłaty w rozumieniu art. 455 k.c.

Dowód: faktura VAT – k. 59,

W dniu (...) r. powód wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...) na kwotę 9 898,20 zł stanowiącą automatyczne wezwanie do zapłaty w rozumieniu art. 455 k.c.

Dowód: faktura VAT – k. 59v -60,

W dniu (...) r. powód wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...) na kwotę 4 590,00 zł oraz fakturę VAT nr (...) na kwotę 2 643,29 zł stanowiące automatyczne wezwanie do zapłaty w rozumieniu art. 455 k.c.

Dowód: faktury VAT – k. 60v-61, 61v-62,

W dniu (...) r. powód wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...) na kwotę 2 916,00 zł stanowiącą automatyczne wezwanie do zapłaty w rozumieniu art. 455 k.c.

Dowód: faktura VAT – k. 62v,

W dniu (...) r. powód wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...) na kwotę 7 290,00 zł stanowiącą automatyczne wezwanie do zapłaty w rozumieniu art. 455 k.c.

Dowód: faktura VAT – k. 63,

W dniu (...) r. powód wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...) na kwotę 2 115,82 oraz fakturę VAT nr (...) na kwotę 10 783,80 zł stanowiące automatyczne wezwania do zapłaty w rozumieniu art. 455 k.c.

Dowód: faktury VAT – 52,53

Faktury były przekazywane pozwanemu za pośrednictwem poczty elektronicznej.

Dowód: wiadomości e- mail – k. 64 -75,

Pismem z dnia 9 kwietnia 2025 r. powód wezwał pozwanego do uiszczenia należności w kwocie 73 773,26 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Wezwanie zostało przesłanie za pośrednictwem poczty elektronicznej.

Dowód: przedsądowe wezwanie do zapłaty z dnia 09.04.2025 r., - k. 76

Wiadomość e -mail – k. 78

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dowody z dokumentów załączonych do akt sprawy. Żadna ze stron nie kwestionowała prawdziwości załączonych dokumentów, zaś Sąd nie znalazł powodów, aby odmówić im wiarygodności z urzędu.

Z przedłożonych dokumentów wynika, że powód oraz pozwany zawarli umowy na dostawę wyrobów medycznych. W myśl art. 605 k.c. przez umowę dostawy dostawca zobowiązuje się do wytworzenia rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku oraz do ich dostarczania częściami albo periodycznie, a odbiorca zobowiązuje się do odebrania tych rzeczy.

Powód przedłożył umowy z dnia (...) r. i z dnia (...) r., z których wynikały jego obowiązki związane z dostawą szczegółowo opisanego asortymentu medycznego na rzecz pozwanego, a także szczegóły związane z realizacją umowy. Pozwany
w zamian za otrzymany towar obowiązany był do zapłaty określonej ceny.

Z tytułu dostawy powód obciążył pozwanego fakturami VAT z terminem płatności 60 dni od daty wystawienia poszczególnych faktur. Pozwany nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do wystawionych faktur, jak również nie spłacił należności w terminach wynikających
z zaaprobowanych przez siebie faktur.

W ocenie Sądu powód wykazał, że spełnił świadczenie na rzecz pozwanego przedkładając do akt stosowne dokumenty między innymi zamówienia składane przez pozwanego oraz dowody dostawy potwierdzające odbiór przez pozwanego zamówionego towaru, których pozwany nie kwestionował. W fakturach powołano wyraźnie dowody potwierdzające, jakie towary były dostarczane pozwanemu. Na podstawie w/w dokumentów powód wykazał więc roszczenie co do zasady i wysokości. Wykazał zarówno złożenie zamówień na towary, jak i wysokość ceny za poszczególne dostawy.

W myśl art. 230 k.p.c., gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej
o faktach, sąd, mając na uwadze wynik całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane.
W myśl art. 210 § 2 k.p.c. każda ze stron jest obowiązana do złożenia oświadczenia
co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących faktów. Strona jest przy tym obowiązana wyszczególnić fakty, którym zaprzecza. Pozwany w niniejszej sprawie nie odniósł się do poszczególnych twierdzeń i faktów wskazanych przez powoda, ograniczając się jedynie do zarzutów niewykazania żądania pozwu. Zatem w ocenie Sądu poszczególne fakty podane
w pozwie już na tej podstawie należało uznać za przyznane.

Sąd miał również na uwadze, że pozwany nie przedstawił własnej wersji wydarzeń i nie zaoferował dowodów na poparcie swych twierdzeń zgodnie z treścią art. 6 k.c. W istocie pozwany nie zaprzeczył temu, aby zawierał z powodem umowy dostawy towarów oraz że umowy te zostały rzeczywiście wykonane i to w sposób prawidłowy. W związku z tym pozwany nie zakwestionował skutecznie ani faktu wykonania dostaw, ani faktu dostarczania faktur VAT. Nadto pozwany nie wskazał żadnej okoliczności, która świadczyłaby
o nieprawidłowym wykonaniu umów zawartych między stronami, nie kwestionował
w szczególności ilości i jakości dostarczonych towarów.

Zauważyć należy, iż faktura dokumentuje określone zdarzenie gospodarcze. Żaden podmiot nie wystawia jej w sytuacji, gdy nie ma ono miejsca, tym bardziej, że z chwilą jej wystawienia powstaje obowiązek podatkowy. Odmienny wniosek dotyczący wystawiania faktur byłby zarówno nielogiczny, jak i sprzeczny z doświadczeniem życiowym. Faktura jest dokumentem księgowym, ale także i rozliczeniowym między podmiotami gospodarczymi.
W umowie zawartej przez strony było określone, że podstawą zapłaty ceny sprzedaży będą faktury.

Należy wskazać, iż jest całkowicie nieskuteczne negowanie przez pozwanego tego,
co jest zawarte w dokumentach oraz podważanie ich znaczenia tylko poprzez samo zaprzeczanie, bez przedstawienia dowodów przeciwnych.

Podsumowując powyższe rozważania, w ocenie Sądu powód poprzez przedłożone dokumenty wykazał, jak również Sąd uznał za prawdziwe twierdzenia, że powód dostarczył wskazany w w/w umowach asortyment medyczny, a zatem, że wykonał zawartą między stronami umowę. Pozwany nie wykazał żadnym dowodem, że nie otrzymał zamówionego towaru lub że wykonanie umowy przez powoda było nieprawidłowe.

Mając na uwadze powyższe, w punkcie 1. wyroku Sąd uwzględnił powództwo i zasądził na rzecz powoda kwotę należności głównej obejmującej należności z poszczególnych faktur wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym, liczonymi od dat wymagalności należności poszczególnych faktur do dnia zapłaty.

Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1790),
w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny, wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie; 2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. Przepis art. 4 pkt 2 i 4 wskazują zaś definicje podmiotów publicznych, jako podmiotów, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych oraz podmiotu leczniczego, jako podmiotu, o którym mowa art. 4 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2023 r. poz. 991). Pozwany, co zostało wskazane, jest przedsiębiorcą i wykonuje on działalność leczniczą. Miał wobec niego zatem zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepis art. 8 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 4 pkt 3 ustawy odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych w przypadku transakcji handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym przysługują w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i ośmiu punktów procentowych, zaś w przypadku transakcji handlowych, w których dłużnikiem nie jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym - odsetki w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego
i dziesięciu punktów procentowych. Wobec tego Sąd zasądził odsetki za opóźnienie
w transakcjach handlowych w wysokości przysługującej od dłużnika, którym jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym a nie odsetki zwykłe ustawowe za opóźnienie
w transakcjach handlowych.

Stosownie do brzmienia art. 10 ust. 1 ustawy wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w artykule 4 ust. 1 lub artykule 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika bez wezwania, równowartość kwoty 40 euro, przeliczonej na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne, stanowiącej rekompensatę za koszty odzyskania należności. Wysokość dochodzonej należności w procesie nie była kwestionowana przez stronę pozwaną. Rekompensata ta przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te zostały poniesione. Roszczenie o rekompensatę powstaje po upływie terminów zapłaty ustalonych w umowie lub ustalonych zgodnie z artykułem 7 ust. 3 i artykułem 8 ust. 4 ustawy (vide: Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2015 r., III CZP 94/15, LEX nr 1937939). Uprawnienie wierzyciela jest oderwane od spełnienia przez niego dodatkowych warunków poza tym, że spełnił on swoje świadczenie oraz nabył prawo do żądania odsetek. Jest to uprawnienie, które nie zależy od tego, czy wierzyciel poniósł w konkretnej sytuacji jakikolwiek uszczerbek związany ze spełnieniem przez dłużnika jego świadczenia z opóźnieniem (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 7 lipca 2017 r., V CSK 660/16, LEX nr 2350004). Rekompensata przysługuje przy tym od każdej niezapłaconej części lub okresowo (w przypadku umów ciągłych), co wynika z art. 11 ustawy..

Mając powyższe na względzie, Sąd w punkcie 2. zasądził kwotę 3 034,10 zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności na podstawie powyżej wskazanych przepisów.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w punkcie 3. sentencji wyroku. Na koszty procesu powoda złożyły się opłata od pozwu w wysokości 3841 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 5400 zł. Na podstawie art. 98 § 1(1) kpc orzeczono o odsetkach ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.