Uzasadnienie z 6 października 2025, sygn. VII C 1348/23

UZASADNIENIE

W dniu 20 września 2023 roku (data nadania) M. J. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...).pl (...), reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł pozew przeciwko (...) Spółce akcyjnej V. (...) z siedzibą w W. o zapłatę kwoty 499,80 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty tytułem najmu pojazdu zastępczego. Powód wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz
z odsetkami.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na wynajmie samochodów zastępczych klientom, którym samochody uległy nieruchomieniu na skutek kolizji, powód zawarł w dniu 14 marca 2022 roku z J. C. umowę najmu pojazdu zastępczego nr (...). Strony ustaliły stawkę dobową 180 zł netto/221,40 zł brutto. Przedmiotem najmu był samochód marki K. (...). W dniu 17 maja 2022 roku poszkodowana dokonała zwrotu samochodu zastępczego. Łączny okres najmu to 65 dni, łączny koszt to 14391 zł brutto. Powód i poszkodowana zawarli umowę cesji. Decyzją z dnia 6 października 2022 roku pozwany częściowo uznał roszczenie i przyznał odszkodowanie w kwocie 2254,27 zł za 26 dni najmu pojazdu zastępczego. Następnie decyzją z dnia 12 grudnia 2022 roku dokonał uznania kolejnej części roszczenia i w dniu 16 grudnia 2022 roku przyznał dopłatę w wysokości 1251,23 zł. Ponadto, strona powodowa wskazała, iż dochodzi w niniejszym procesie jedynie zapłaty roszczenia częściowego w kwocie 499,80 złotych, nie zrzekając się jego pozostałej części (pozew k.5-8, pełnomocnictwo k.9)

W dniu 12 października 2023 roku referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym
w R. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w sprawie I Nc 2311/23 zgodnie z żądaniem pozwu (k. 60).

Pozwany, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, w dniu 5 marca 2024 roku (data nadania pocztowego) złożył sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym zaskarżył nakaz w całości, wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z odsetkami.

Pozwany przyznał, że ponosi odpowiedzialność gwarancyjną za skutki kolizji drogowej z dnia 12 marca 2022 roku, w którym uszkodzony został pojazd marki T. o nr rej. (...). Pozwany zakwestionował skuteczność zawarcia umowy przelewu wierzytelności, a także wyliczenie wysokości roszczeń powoda oraz stawkę i czas najmu pojazdu zastępczego. Dodatkowo zakwestionował prawdziwość i prawidłowość dokumentów prywatnych przedłożonych przez powoda, w tym wykonanie faktycznie usług wskazanych w tych dokumentach. Pozwany wskazał, że poinformował poszkodowaną o możliwości skorzystania z nieodpłatnego pojazdu zastępczego, z której to oferty nie skorzystała, czym przyczyniła się do zwiększenia szkody (sprzeciw k. 63-66v, pełnomocnictwo k.67).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 12 marca 2022 roku doszło do kolizji, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki T. (...) o nr rej. (...) należący do J. C. (okoliczność bezsporna). Samochód ten należy do segmentu B (informacja powszechnie znana).

Samochód sprawcy zdarzenia wywołującego szkodę ubezpieczony był w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) Spółce akcyjnej V. (...) z siedzibą w W. (okoliczność bezsporna).

W dniu 14 marca 2022 roku J. C. zawarła umowę najmu z M. J. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą AutoZastępcze.pl (...) w S.. Korzystała z pojazdu zastępczego przez okres 65 dni tj. od 14 marca 2022 roku do 17 maja 2022 roku. Z tego tytułu wynajmujący wystawił w dniu 18 maja 2022 roku fakturę VAT nr (...) na kwotę 14391 złotych brutto, przy stawce 180 złotych netto za dobę. Przedmiotem najmu był pojazd marki K. (...) o nr rej. (...) (dowód: umowa najmu k. 12-13, protokół zdawczo-odbiorczy k. 15, faktura k.17). Za najem pojazdu zastępczego J. C. nie uiszczała M. J. żadnej kwoty (dowód: zeznania świadka J. C. k. 83-84 ).

Następnie, tego samego dnia tj. 14 marca 2022 roku, J. C. zawarła
z M. J. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (...).pl (...) w S., umowę przelewu wierzytelności przysługującej jej względem ubezpieczyciela z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego (dowód: umowa przelewu wierzytelności k. 19).

J. C. w dniu 15 marca 2022 roku zgłaszając szkodę poinformowała zakład ubezpieczeń o potrzebie posiadania auta zastępczego, wskazując, że nie była w posiadaniu innego pojazdu. Pojazd zastępczy był jej niezbędny do codziennego funkcjonowania (dowód: zeznania świadka J. C. k. 83-84 ).

M. J. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...).pl w email z dnia 15 marca 2022 roku godz. 10:27 poinformował zakład ubezpieczeń, że J. C. korzystając z prawa najmu pojazdu zastępczego najęła taki pojazd i dokonała cesji wierzytelności z polisy sprawcy wypadku. Przesłano umowę najmu, umowę cesji, oświadczenie oraz wskazano, że w przypadku braku akceptacji tych warunków poproszono o pilny kontakt w celu uniknięcia ewentualnych sporów na tym tle (dowód: wydruk wiadomości elektronicznej k. 21-21v).

W dniu 15 kwietnia 2022 roku zakład ubezpieczeń przekazał do wypłaty poszkodowanej J. C. pierwszą część odszkodowania w kwocie 7400 zł (d: dowód dyspozycji wypłaty k. 31).

W dniu 25 kwietnia 2022 roku J. C., reprezentowana przez (...) Spółkę z o.o. z siedzibą w W., sprzedała pojazd marki T. (...) o nr rej. (...) w stanie uszkodzonym. Pojazd nabył KARAT – A. Z. w T. wskutek wygrania aukcji na platformie internetowej za cenę 4400 zł, która miała być uiszczona przelewem (d: umowa sprzedaży k. 32-34).

W dniu 5 maja 2022 roku zakład ubezpieczeń przekazał do wypłaty poszkodowanej J. C. drugą część odszkodowania w kwocie 6100 zł (d: dowód dyspozycji wypłaty k. 31).

W dniu 17 maja 2022 roku J. C. zwróciła pojazd zastępczy (okoliczność bezsporna).

W wiadomości e-mail z dnia 18 maja 2022 roku godz. 07:02 M. J. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...).pl (...)
w S. przesłał zakładowi ubezpieczeń fakturę VAT nr (...) za najem pojazdu zastępczego, a także umowę cesji wierzytelności. Papierowa wersja faktury została również przesłana zakładowi ubezpieczeń za pośrednictwem operatora pocztowego, która została doręczona w dniu 8 czerwca 2022 roku (dowód: elektroniczne monitorowanie przesyłek k. 17v, wydruk wiadomości elektronicznej k. 18).

Pismem z dnia 2 czerwca 2022 roku M. J. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...).pl (...) w S. wezwał zakład ubezpieczeń do zapłaty kwoty 14391 złotych tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania wraz z należnymi odsetkami (dowód: wezwanie do zapłaty k.22, elektroniczne monitorowanie przesyłek k. 22v).

Decyzją z dnia 6 października 2022 roku zakład ubezpieczeń przyznał zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego w kwocie 2254,27 zł wskazując, że w sprawie wystąpiła szkodę całkowita i uznany okres najmu obejmował okres od dnia rozpoczęcia najmu w dniu 14 marca 2022 roku do dnia poinformowania o szkodzie całkowitej, tj. 30 marca 2022 roku oraz został wyznaczony czas na zagospodarowanie pojazdu do dnia 8 kwietnia 2022 roku włącznie. Zakład ubezpieczeń wskazał, że wynajmujący w poprzedniej korespondencji był informowany o możliwości organizacji pojazdu zastępczego przez towarzystwo ubezpieczeń oraz o obowiązujących stawkach. Uznana została stawka 75 zł netto za dobę (pojazd klasy B), którą zakład ubezpieczeń zapłaciłby za najem, gdyby poszkodowany użytkował pojazd zastępczy w ramach bezkosztowej organizacji takiego pojazdu. Został uznany okres 26 dni, co przy stawce dobowej 75 zł netto dało kwotę 1950 zł netto, która została pomniejszona o kwotę 117,26 zł netto (26 dni x 4,51 zł) z tytułu zaoszczędzonych kosztów (okoliczność bezsporna - decyzja z dnia 6 grudnia 2022 roku k. 23-24). Następnie decyzją z dnia 12 grudnia 2022 roku zakład ubezpieczeń przyznał dalszą kwotę 1251,23 zł tytułem kosztów pojazdu zastępczego przyjmując za uzasadnioną stawkę w wysokości 75 zł netto oraz okres łączny 38 dni najmu obejmujący okres od dnia rozpoczęcia najmu, tj. od dnia 14 marca 2022 roku do dnia wydania decyzji wypłaty odszkodowania, tj. do dnia 12 kwietnia 2022 roku oraz czas na zagospodarowanie uszkodzonego pojazdu do dnia 22 kwietnia 2022 roku włącznie (okoliczność bezsporna - decyzja z dnia 12 grudnia 2022 roku k. 25-26).

Na skutek złożonego w dniu 30 listopada 2022 roku przez M. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...).pl (...)
w S. odwołania, Ubezpieczyciel pismem z dnia 2 marca 2023 roku odmówił wypłaty dalszej kwoty odszkodowania w zakresie najmu pojazdu zastępczego (dowód: odwołanie k.28, decyzja z dnia 2 marca 2023 roku k. 27—27v )

Uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego wynosił od 66-67 dni, a dobowa stawka za wynajęcie samochodu klasy B, odpowiadającego uszkodzonemu pojazdowi marki T. (...), kształtowała się w zakresie od 98,40 zł brutto do 159,90 zł brutto (80zł nettto-130 zł netto) za dobę (dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego J. K. k. 95-105, uzupełniająca opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego J. K. k.117-120).

Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy oraz dokumentów załączonych do akt szkody. Sąd uwzględnił załączone do akt sprawy dokumenty, gdyż ich prawdziwość i wiarygodność w świetle wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego nie nasuwa żadnych wątpliwości.

Sąd uwzględnił w całości zeznania świadka J. C., uznał je za wiarygodne i oparł się na nich ustalając stan faktyczny. Świadek ten posiadał bezpośrednią wiedzę w sprawie, gdyż zawarł umowę najmu pojazdu zastępczego oraz umowę cesji wierzytelności i korzystał z tego pojazdu.

Sąd oparł się na opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej J. K., która przyczyniła się do ustalenia uzasadnionego czasu najmu pojazdu zastępczego. W zakresie stawki dobowej najmu pojazdu zastępczego Sąd uwzględnił wysokość wskazaną w opinii uzupełniającej biegłego, bowiem opinia przedstawiała oferty najmu bezgotówkowego, gdzie pokrycie kosztów najmu następuje w drodze cesji, na podstawie której wynajmujący przejmuje na siebie w całości ryzyko związane z uzyskaniem zapłaty za najem.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie pozwany nie kwestionował co do zasady swojej odpowiedzialność odszkodowawczej za skutki kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd poszkodowanej. Jednakże pozwany podniósł zarzut braku legitymacji czynnej powoda, a także zakwestionował stawkę oraz okres najmu pojazdu zastępczego.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do podniesionego przez stronę pozwaną zarzutu braku legitymacji czynnej po stronie powoda.

Legitymacja procesowa to szczególne uprawnienie wynikające z określonej sytuacji materialnoprawnej, dające danemu podmiotowi możliwość występowania w sprawie w charakterze strony. Sprawa może być wszczęta jedynie przez podmiot, któremu służy takie uprawnienie.

Według art. 509 § 1 k.c. przelew wierzytelności dochodzi do skutku w drodze umowy między dotychczasowym wierzycielem a nabywcą wierzytelności bez potrzeby uzyskania zgody dłużnika, a nawet bez potrzeby zawiadomienia dłużnika o przelewie. Skutek przelewu polega na tym, że zmieniają się jedynie osoby stosunku zobowiązaniowego, a poza tym pozostaje on taki sam, jaki istniał przed dokonaniem przelewu. Wskutek cesji wierzytelność przechodzi na nabywcę i to on (cesjonariusz) staje się wierzycielem a zbywca (cedent) być nim przestaje. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (art. 509 § 2 kodeksu cywilnego). Art. 513 § 1 k.c. stanowi zaś, że dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie.

Pozwany poddawał w wątpliwość skuteczność umowy przelewu wierzytelności, ale nie uzasadnił swojego twierdzenia, nie przedstawił na to żadnych dowodów podczas, gdy strona powodowa dołączyła do akt sprawy dokumenty potwierdzające, że umowa cesji została zawarta w sposób prawidłowy.

Umowa przelewu jest umową kauzalną (art. 510 § 2 k.c.), zatem ważność przelewu zależy od istnienia ważnego zobowiązania (przyczyny) do dokonania przeniesienia wierzytelności. W trosce o ważność umowy przelewu wierzytelności cedent i cesjonariusz powinni, wyraźnie lub w sposób dorozumiany, porozumieć się co do dokonanego przelewu (Kodeks cywilny, Komentarz Tom III, Zobowiązania – część ogólna, pod red. Kidyba, Lex, el. 2014).

Zdaniem Sądu, dokumenty cesji z dnia 14 marca 2022 roku przedłożone do akt sprawy potwierdzają, że powód posiada legitymację czynną do wytoczenia niniejszego procesu. Nadto w treści tej umowy wyraźnie wskazano, jaka wierzytelność jest przedmiotem kauzy, tj. odszkodowanie z tytułu szkody nr (...) likwidowanej przez C..

Z uwagi na powyższe rozważania zarzut pozwanego okazał się bezzasadny. Strona powodowa skutecznie mogła żądać od pozwanego spełnienia świadczenia w niniejszym procesie.

Odnosząc się do żądania zawartego w pozwie, należy wskazać, że zasada odpowiedzialności pozwanego z tytułu przedmiotowej szkody jest uregulowana w ramach treści art. 822§1 k.c. Zakres obowiązku odszkodowawczego ubezpieczyciela za szkody komunikacyjne z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jest wskazany również przez przywołaną wyżej ustawę z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Zgodnie z art. 13 ust. 2 i art. 36 ust. 1 tej ustawy, odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. W przepisach tych zawarte jest więc odesłanie do regulacji kodeku cywilnego. Źródłem odpowiedzialności sprawcy jest z kolei treść art. 436 § 2 k.c., który stanowi, iż w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody, wymienione w art. 435 k.c. osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych, czyli na statuowanej przez treść art. 415 k.c. zasadzie winy. W ramach obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego ubezpieczyciel zobowiązuje się do wypłaty odszkodowania, jakie sprawca szkody komunikacyjnej zobowiązany jest zapłacić poszkodowanemu. Odpowiedzialność ubezpieczyciela wobec poszkodowanego jest więc rozpatrywana w kategoriach odpowiedzialności deliktowej, a jej zakres zależy od zakresu odpowiedzialności sprawcy szkody. Podstawowe znaczenie dla ustalenia wysokości szkody, a tym samym zakresu odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego będzie miała zatem treść art. 361 § 2 k.c. ustanawiającego zasadę pełnej kompensacji szkody oraz treść art. 363 § 1 k.c., zgodnie z którym naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru dokonanego przez poszkodowanego poprzez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej bądź przywrócenie stanu poprzedniego. Jednakże, gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.

Odszkodowanie dochodzone w ramach odpowiedzialności za zdarzenie drogowego obejmuje przede wszystkim zwrot kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu jak i zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego, o ile konieczność skorzystania z takiego pojazdu zostanie wykazana.

Utrata możliwości korzystania z rzeczy wskutek jej zniszczenia stanowi szkodę majątkową. Normalnym następstwem w rozumieniu art. 361§1 k.c. jest bardzo często niemożność korzystania z samochodu przez poszkodowanego, nie tylko w sytuacji jego zniszczenia, ale również uszkodzenia. Jeżeli więc poszkodowany poniósł w związku z tym koszty, które były konieczne, na wynajem pojazdu zastępczego, to mieszczą się one w granicach skutków szkodowych podlegających wyrównaniu. Termin wydatków koniecznych oznacza przy tym wydatek niezbędny dla korzystania z innego pojazdu w takim samym zakresie, w jakim poszkodowany korzystałby ze swego środka lokomocji, gdyby
mu szkody nie wyrządzono. Za szkodę można uznać tylko koszty niezbędne, rzeczywiście poniesione przez poszkodowanego lub do poniesienia których poszkodowany się zobowiązał, którego obciąża ciężar dowodu wysokości szkody.

W dniu 22 listopada 2013 roku Sąd Najwyższy podjął uchwałę o sygnaturze
III CZP 76/13 w której stwierdził, że „Odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego w okresie niezbędnym do nabycia innego pojazdu mechanicznego, jeżeli odszkodowanie ustalone zostało w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy wartością pojazdu mechanicznego sprzed zdarzenia powodującego szkodę a wartością pojazdu w stanie uszkodzonym, którego naprawa okazała się niemożliwa lub nieopłacalna (tzw. szkoda całkowita)”.

W uzasadnieniu ww. uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że w przypadku wystąpienia tzw. szkody całkowitej „w zakresie szkody pozostającej w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodzącym wchodzą koszty najmu pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego w okresie niezbędnym do nabycia nowego pojazdu.”

W niniejszej sprawie potrzeba najmu pojazdu zastępczego nie była kwestionowana. Uszkodzony pojazd nie nadawał się do dalszego użytku, a poszkodowana zeznała, że wynajęty pojazd był jej niezbędny w życiu codziennym oraz, że nie dysponowała innym pojazdem, którym mogłaby zastąpić uszkodzony. W związku z tym samochód zastępczy był używany do tych samych celów co pojazd, który uległ uszkodzeniu w wyniku zaistniałej kolizji.

Niewątpliwie skierowanie do wypłaty drugiej części odszkodowania skutkowało uznaniem, że dniu 5 maja 2022 roku ubezpieczyciel zakończył proces likwidacji szkody, aczkolwiek nie została przedstawiona przez żadną ze stron informacja, w jakiej dacie faktycznie poszkodowana otrzymała drugą część odszkodowania. Taka data nie została wskazana przez strony również po doręczeniu odpisu opinii biegłego, co skutkowało przyjęciem przez Sąd ustalenia biegłego, że przelew poszkodowana mogła otrzymać najwcześniej w dniu 9 maja 2022 roku. Wynikało to z informacji uzyskanej na poczcie, że tego typu przelew mógł iść z B. do (...) dni, a został nadany w czwartek 5 maja 2022 roku (k. 98). Otrzymanie pełnej kwoty odszkodowania umożliwiało poszkodowanej podjęcie decyzji o kupnie nowego samochodu i przeprowadzenie tej czynności.

Wskazał należy, że w decyzji z dnia 6 października 2022 roku ubezpieczyciel uznał czas zagospodarowania pojazdu na 9 dni. Natomiast w decyzji z dnia 12 grudnia 2022 roku Ubezpieczyciel uznał ten czas na 10 dni. Wobec czego, biegły wskazał, że szkoda została zlikwidowana w ciągu 53 dni, który to czas wynikał z organizacji pracy ubezpieczyciela.

Biorąc pod uwagę, że poszkodowana odebrała drugą część odszkodowania w dniu 9 maja 2022 roku, a ubezpieczyciel uznał czas na zagospodarowanie pojazdu w wymiarze 10 dni, to zwrot pojazdu zastępczego zgodnie z opinią biegłego winien nastąpić w dniu 18 lub 19 maja 2022 roku. Natomiast z protokołu zdawczo-odbiorczego wynika, że poszkodowana zwróciła pojazd zastępczy w dniu 17 maja 2022 roku, wobec czego Sąd uznał za zasadny cały okres wynajmu pojazdu zastępczego, tj. 65 dni, bowiem był on rzeczywisty względem procesu likwidacji szkody. Pozwany zakład ubezpieczeń nie kwestionował żadnej opinii biegłego.

Odnosząc się do kwestionowanej stawki dobowej za wynajem pojazdu zastępczego, należy wskazać, że z opinii biegłego wynika, że stawka przedstawiona w fakturze VAT oraz przyjęta w umowie najmu pojazdu zastępczego z dnia 14 marca 2022 roku, tj. 180 zł netto (221,40 zł brutto) przekracza maksymalne rynkowe ceny najmu pojazdu zastępczego na rynku lokalnym oferujących bezgotówkowy wynajem z OC sprawcy dla klasy pojazdów odpowiadających uszkodzonemu. Z tego też względu Sąd przyjął przy orzekaniu maksymalną stawkę wskazaną przez biegłego w opinii uzupełniającej tj. 159,90 zł brutto.

Pozwany zakład ubezpieczeń wskazywał, że poszkodowana nie skorzystała z oferty zaproponowanej przez ubezpieczyciela i tym samym nie przyczyniła się do minimalizacji szkody, do czego jest ustawowo zobowiązana. Natomiast z akt sprawy nie wynika, że ubezpieczyciel przedstawił ofertę najmu pojazdu zastępczego pomimo tego, że jak poszkodowana zeznała, informowała pozwanego podczas zgłaszania szkody o konieczności posiadania pojazdu zastępczego. Pozwany nie złożył akt szkody i Sąd uznał za nieudowodnioną okoliczność przedstawienia poszkodowanej jakiejkolwiek oferty najmu pojazdu zastępczego.

Zatem poszkodowana nie została skutecznie poinformowana przez zakład ubezpieczeń o możliwości zorganizowania pojazdu zastępczego. Ponadto powód w wiadomości elektronicznej z dnia 15 marca 2022 roku poinformował zakład ubezpieczeń, że J. C. korzystając z prawa najmu pojazdu zastępczego najęła taki pojazd i dokonała cesji wierzytelności z polisy sprawcy wypadku. Przesłano umowę najmu, umowę cesji, oświadczenie oraz wskazano, że w przypadku braku akceptacji tych warunków poproszono o pilny kontakt w celu uniknięcia ewentualnych sporów na tym tle (email k. 21-21v). Zatem od daty 15 marca 2022 roku zakład ubezpieczeń posiadał wiedzę najmie pojazdu zastępczego.

Reasumując wskazać należy, że poszkodowana J. C. najmowała samochód zastępczy przez zasadny okres 65 dni. Uzasadniona stawka najmu powinna wynosić 159,90 zł brutto za dobę, zatem należny zwrot za ten okres wyniósł 10393,50 zł brutto (65x159,90zł brutto). Po odliczeniu wypłaconej przez ubezpieczyciela kwoty 3505,50 zł, pozwany winien dopłacić powodowi jeszcze kwotę 6888 zł (10393,50 zł – 3505,50zł). W związku z tym, że powód domagał się w procesie jedynie zapłaty kwoty 499,80 zł, dochodząc tylko części świadczenia, co wyraźnie zaznaczył w pozwie, taką też kwotę Sąd zasądził, nie mogą wyjść ponad żądanie pozwu (art. 321§ 1 k.p.c.). Sąd zasądził powyższą kwotę zgodnie z żądaniem zawartym w pozwie, o czym orzekł w punkcie I wyroku.

Wskazać również należy, że w drugiej decyzji z dnia 12 grudnia 2022 roku nie zostały odjęte przez zakład ubezpieczeń koszty zaoszczędzone od uznanej kwoty kosztów najmu pojazdu zastępczego, jak to miało miejsce we wcześniejszej decyzji z dnia 6 października 2022 roku, co oznacza, że zakład ubezpieczeń wycofał się z poprzedniego stanowiska uwzględniającego te koszty zaoszczędzone.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych (…) zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Powód żądał odsetek od kwoty zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego od dnia 17 czerwca 2022 roku. W dniu 18 maja 2022 roku w email skierowanym do towarzystwa ubezpieczeń, została zgłoszona szkoda w zakresie najmu pojazdu zastępczego, poinformowano o zakończeniu najmu, przesłano cesję, oświadczenie, umowę najmu (k. 18) i od tej daty należy liczyć początek biegu terminu 30 dni, który upłynął w dniu 17 czerwca 2022 roku. Zatem odsetki należne są od dnia 18 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty. W zakresie żądania sprzed daty wcześniejszej odsetek powództwo zostało oddalone, o czym Sąd orzekł w punkcie II wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc i 108 § 1 kpc. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie poniesione koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Z uwagi na przegranie procesu niemalże w całości przez pozwanego, Sąd zasądził od niego na rzecz powoda kwotę 937 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, na którą składały się:



30 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu,



800 zł tytułem uiszczonej i wykorzystanej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego,



90 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika będącego adwokatem zgodnie z § 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie,



17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa,

Na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od daty uprawomocnienia się wydanego orzeczenia do dnia zapłaty.

W niniejszej sprawie Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Radomiu poniósł tymczasowo wydatki w łącznej kwocie 60,50 złotych (k. 127) tytułem wynagrodzenia biegłego za sporządzenia opinii przyznanej postanowieniem Sądu z dnia 17 stycznia 2025 roku.

Wydatki te zostały pokryte tymczasowo ze środków Skarbu Państwa, w związku z czym Sąd na podstawie art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazał ściągnąć tą kwotę na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu od pozwanego, który przegrał w całości sprawę.

O powyższym Sąd orzekł w punkcie IV wyroku.

Sędzia Anna Zagroda