Wyrok z 9 października 2025, sygn. I C 122/25
Sygn. akt I C 122/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 października 2025 roku
Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: sędzia Wioletta Bąkiewicz-Jakubowska
Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Malinowska-Sobotka
po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 r. w Golubiu-D.
sprawy z powództwa A. Z., K. Z.
przeciwko (...) Bankowi S.A. w W.
o zapłatę
1. oddala powództwo,
2. zasądza od powodów A. Z., K. Z. na rzecz pozwanego (...) Banku S.A. w W. kwotę 5.417,00 zł (pięć tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
sędzia
Wioletta Bąkiewicz-Jakubowska
I C 122/25
UZASADNIENIE
Powodowie A. Z. i K. Z. pozwem z dnia 10 czerwca 2025 roku wnieśli o zasądzenie od (...) Bank S.A. z siedzibą w W. kwoty 98.597,34 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 22 października 2024 roku do dnia zapłaty. W uzasadnieniu powodowie wskazali, iż przedmiotowe roszczenie wynika z nieprawidłowego doliczenia do całkowitej kwoty kredytu jednorazowego ubezpieczenia na życie, prowizji, podczas gdy w istocie stanowią one elementy składowe kosztów kredytu, które takowemu doliczeniu nie podlegają, nieokreślenie czasu obowiązywania umowy, niewskazaniu indeksu lub stopy referencyjnej, mającej zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu, a konkretnie niewskazanie wartości stopy referencyjnej mającej zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu oraz nieokreślenie okresów, warunków oraz procedur zmiany stopy oprocentowania, niewskazanie informacji o innych kosztach, które konsument zobowiązany jest ponieść w związku z umową o kredyt konsumencki. W uzasadnieniu pozwu pełnomocnik powodów wskazał, że zawarta umowa kredytowa z pozwanym, zawierała niedozwolone klauzule umowne skutkujące jej nieważnością. Powodowie podnieśli, że doręczyli pozwanej oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego. (pozew– k. 3-11).
Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu pełnomocnik pozwanego podniósł, że zaprzecza ażeby w niniejszej sprawie wystąpiły jakiekolwiek naruszenia wynikające z ustawy o kredycie konsumenckim. (odpowiedz na pozew – k. 79-99)
Sąd ustalił, co następuje:
Dnia 11 grudnia 2014 roku powodowie A. Z. i K. Z. zawali z pozwanym bankiem umowę kredytu konsolidacyjnego nr (...). Umowa została zawarta z wykorzystaniem wzorca umowy. Kredyt w kwocie 114.708,13 zł został udzielony na spłatę innych zobowiązań kredytobiorców, ich potrzeby konsumpcyjne oraz zapłatę prowizji i składki ubezpieczeniowej. Na kwotę kredytu złożyły się następujące kwoty: 6.000 zł do dyspozycji kredytobiorców, 2.282,69 zł tytułem prowizji banku z tytułu udzielonego kredytu, 34.412,44 środki przeznaczone na sfinansowanie składki z tytułu ubezpieczenia indywidualnego. Całkowity koszt kredytu miał wynosić 107.742,22zł, należne odsetki kwotę 71.047,09 zł. Oprocentowanie kredytu było zmienne i wynosiło sumę marży 8,44 % i wskaźnika WIBOR 3M. Umowa została zawarta na okres 120 miesiące, a spłata w równych ratach miesięcznych. Powodowie otrzymali wypłatę kwoty 6.000 zł a pozostała kwota służyła na skredytowanie prowizji i ubezpieczenia. Odsetki kapitałowe naliczone zostały od całkowitej kwoty kredytu, w tym również od skredytowanej prowizji (opłaty przygotowawczej) i składki ubezpieczeniowej.
Powodowie dnia 21 marca 2017 roku zawarli z pozwanym aneks restrukturyzacyjny do ww. umowy kredytu, natomiast dnia 10 lipca 2019 roku zawarli aneks o karencji w spłacie przedmiotowego zobowiązania.
Dowód: umowa kredytu – k. 24-33, harmonogram spłaty – k. 34-35, aneks restrukturyzacyjny wraz z harmonogramem spłaty – k. 36- 38, aneks o karencji w spłacie zawarty dnia 10 lipca 2019 roku – k. 39-40, regulamin udzielania kredytu – k. 41-43, postanowienia ogólne – k. 44-48, zeznania powodów k. 159-159v. (e-protokół rozprawy z dnia 9 października 2025 roku od 00:01:23 do 00:06:04)
Pismem zatytułowanym oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego z dnia 30 września 2024 roku powodowie wezwali pozwany bank do zapłaty kwoty odpowiadającej zwrotu odsetek i prowizji tj. kwoty 64.184,90 zł. W odpowiedzi na reklamację bank nie stwierdził podstaw do skorzystania z sankcji kredytu darmowego.
Dowód: oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego – k. 50, odpowiedz na reklamację – k. 51-62
Sąd zważył co następuje:
Przedmiotowy stan faktyczny ustalony został na podstawie zeznań powodów i dołączonych do akt dokumentów, które nie były kwestionowane. Pozwany kwestionował natomiast skuteczność złożonego przez powód oświadczeniu o kredycie darmowym.
Podstawę prawną powództwa stanowił art. 410 § 1 k.c. w zw. z art. 405 k.c. i art. 385 1 §1 i § 2 k.c. Zgodnie z nim kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Powodowie opierali swoje powództwo na twierdzeniu, że postanowienia umowy nie były z nimi indywidualnie uzgodnione. Zdaniem powodów umowa była wadliwa, bo nieprawidłowo została doliczona do całkowitej kwoty kredytu jednorazowe ubezpieczenie na życie, prowizja, podczas gdy w istocie stanowią one elementy składowe kosztów kredytu, które takowemu doliczeniu nie podlegają, bank dopuścił się nieokreślenia czasu obowiązywania umowy, nie wskazał indeksu lub stopy referencyjnej, mającej zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu, a konkretnie niewskazanie wartości stopy referencyjnej mającej zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu oraz nieokreślenie okresów, warunków oraz procedur zmiany stopy oprocentowania, dodatkowo nie wskazano informacji o innych kosztach, które konsument zobowiązany jest ponieść w związku z umową o kredyt konsumencki. Zgodnie zatem z art. 385 1 §1 k.c. należało ocenić czy zapisy w zawartej umowie stanowiły niedozwolone postanowienie umowne oraz czy pozwana złożyła skuteczne oświadczenie w trybie art. 45 ust . 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego.
W myśl art. 385 1 §1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2021 roku, w sprawie III CZP 43/20 prowizja nie jest natomiast świadczeniem głównym (LEX nr 3246823). Za postanowienia umowy stanowiące świadczenie główne w umowie pożyczki, każdej ze stron należy bowiem uznać takie elementy konstrukcyjne umowy, bez których uzgodnienia nie doszłoby do jej zawarcia t. j. zobowiązanie pożyczkodawcy do przeniesienia na własność pożyczkobiorcy pieniędzy oraz zobowiązanie pożyczkobiorcy do zwrotu tej samej ilości pieniędzy. Natomiast postanowienia określające wysokość kosztów dodatkowych związanych z udzieleniem pożyczki i jej obsługą, do poniesienia których zobowiązany jest pożyczkobiorca, nie mogą zostać uznane za postanowienia określające główne świadczenia stron, gdyż nie warunkują one bytu umowy pożyczki.
Wracając na grunt przedmiotowej sprawy sąd uznał, że pozaodsetkowe koszty pożyczkodawcy w postaci prowizji nie kształtują w sposób rażąco niekorzystny sytuacji pożyczkobiorcy. Łączna kwota tych kosztów, nie przekraczała limitu określonego w art. 36a ust. 2 u.k.k. Brak jest podstaw by uznać, że koszty pozaodsetkowe, które mieszczą się w granicach akceptowalnych przez ustawodawcę stanowią niedozwolone postanowienia umowne i w rażąco krzywdzący sposób kształtują sytuację kredytobiorcy jako konsumenta. Ukształtowane opłaty przygotowawczej od udzielonego kredytu na poziomie 2.282,69 zł nie naruszają interesu konsumenta, ani dobrych obyczajów. Nie jest to kwota wygórowana i prawidłowo odzwierciedla koszty przygotowania, udzielenia, wypłaty, obsługi pożyczki. Pozwany jako podmiot trudniący się działalnością finansową, w tym udzielaniem pożyczek musi dysponować przedsiębiorstwem, sprzętem i pracownikami umożliwiającymi funkcjonowanie.
W ustalonym stanie faktycznym brak jest podstaw do przyjęcia, że pozwany uchybił obowiązkowi informacyjnemu wymaganymi przepisami. Z treści umowy również wynika, że powodowie otrzymali od pozwanego wszelkie dokumenty dotyczące umowy kredytu. W tej sytuacji to na powodach spoczywał ciężar udowodnienia, że pozwany uchybił obowiązkowi informacyjnemu. W ocenie sądu powodowie temu ciężarowi nie sprostali.
Jak stanowi przepis art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, w przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust.1 , art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. Sankcja kredytu darmowego polega zatem na uprawnieniu konsumenta do spłaty kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy. Należy jednak zaznaczyć, że art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim jest przepisem o charakterze sankcyjnym, wysoce restrykcyjnym wobec kredytodawców i dlatego nie może być poddany wykładni rozszerzającej. Celem sankcji kredytu darmowego jest pozbawienie kredytodawcy prawa do pobierania odsetek i innych opłat określonych w umowie z tytułu udzielonego kredytu za naruszenie obowiązków informacyjnych. Sankcja ta w daleko idący sposób modyfikuje treść stosunku prawnego łączącego kredytodawcę z konsumentem na niekorzyść tego pierwszego. Co do zasady zatem przepisy sankcjonujące dane postępowanie powinny być możliwie ściśle interpretowane nie pozwalając na pojawienie się obszarów niepewności prawnej.
Zgodnie z przepisem art. 45 ust 5 u.k.k. uprawnienie do skorzystania z sankcji kredytu darmowego wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy. Ustawodawca nie sprecyzował, co rozumie pod pojęciem „wykonania” umowy, co doprowadziło do powstania różnych interpretacji tego terminu w orzecznictwie sądów powszechnych. Pojawiła się koncepcja, w myśl której moment, od którego zaczyna biec roczny termin na wygaśnięcie uprawnienia konsumenta do złożenia oświadczenia o sankcji kredytu darmowego, oznacza przede wszystkim stan, w którym wszelkie zobowiązania obu stron umowy o kredyt konsumencki zostały w pełni wykonane, nie można odnosić tego wyłącznie do wykonania zobowiązania po stronie kredytodawcy. Zgodnie z inną koncepcją termin na wygaśnięcie uprawnienia konsumenta do złożenia oświadczenia o sankcji kredytu darmowego, oznacza dzień wykonania umowy przez pożyczkodawcę, czyli dzień przekazania kwoty pożyczki. Przemawiać ma za tym fakt, że w przeciwnym wypadku unicestwiony byłby cel tego przepisu. Ma on za zadanie ograniczyć uprawnienie konsumenta krótkim terminem prekluzyjnym, tak aby ustabilizować stosunek prawny i aby pożyczkodawca nie pozostawał w nieskończoność w niepewności co do zakresu swojej wierzytelności. Gdyby zaś wygaśniecie uprawnienia zależało od wykonania umowy przez pożyczkobiorcę (konsumenta), mógłby on przez jej celowe niewykonywanie odwlekać upływ tego terminu. Niedopuszczalne jest, aby jedna ze stron stosunku prawnego mogła według własnej woli regulować rozpoczęcie biegu jak stwierdził w wyroku Sąd Okręgowy w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2018 roku, sygn. XIV C 1375/17 (LEX nr 2515155).
W przedmiotowej sprawie oświadczenie o skorzystaniu z sankcji darmowego kredytu zgodnie z koncepcją pierwszą zostało złożone po upływie terminu, bowiem oświadczenie powodów złożono w dniu 30 września 2024 roku, zaś umowa została zawarta w dniu 11 grudnia 2014 roku.
W ocenie sądu, przyjmując nawet, że oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego zgodnie z opisaną powyżej drugą koncepcją, złożone zostało w terminie, brak było w przedmiotowej sprawie podstaw do skorzystania z sankcji kredytu darmowego.
Powodowie podnieśli zarzuty nieprawidłowego doliczenia do całkowitej kwoty kredytu jednorazowego ubezpieczenia na życie, prowizji, podczas gdy w istocie stanowią one elementy składowe kosztów kredytu, które takowemu doliczeniu nie podlegają, nieokreślenie czasu obowiązywania umowy, niewskazaniu indeksu lub stopy referencyjnej, mającej zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu, a konkretnie niewskazanie wartości stopy referencyjnej mającej zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu oraz nieokreślenie okresów, warunków oraz procedur zmiany stopy oprocentowania, niewskazanie informacji o innych kosztach, które konsument zobowiązany jest ponieść w związku z umową o kredyt konsumencki.
Analiza treści zawartej przez strony umowy kredytu prowadzi do wniosku, iż dokument ten spełnia wszystkie wymogi określone w art. 30 ust. 1 u.k.k., a zarzuty podniesione przez powodów nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym. W pierwszej kolejności Sąd uznał za niezasadny zarzut powodów dotyczący rzekomego nieprawidłowego wliczenia do całkowitej kwoty kredytu kosztów w postaci prowizji przygotowawczej oraz jednorazowego ubezpieczenia na życie. Z treści § 5 pkt 1 i 2 umowy wynika jednoznacznie, że kwoty te nie zostały zaliczone do „całkowitej kwoty kredytu”, lecz do „całkowitej kwoty do zapłaty” przez konsumenta, co pozostaje w pełnej zgodzie z obowiązującymi przepisami ustawy o kredycie konsumenckim. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa ustawodawca nie zakazuje kredytowania kosztów kredytu, lecz wyłącza je z zakresu pojęcia „całkowitej kwoty kredytu”. W wyroku z dnia 24 kwietnia 2025 r., I C 639/24 (LEX nr 3931116), Sąd Okręgowy w Warszawie wskazał, że ustawa nie zakazuje kredytowania takich kosztów jak prowizja czy składka ubezpieczeniowa, a jedynie wyłącza je z zakresu pojęcia „całkowitej kwoty kredytu”, dopuszczając jednocześnie ich uwzględnienie w całkowitej kwocie do zapłaty. Podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 stycznia 2019 r., I (...) 9/18 (LEX nr 2643248), podkreślił, iż nie jest dopuszczalne prezentowanie tej samej kwoty zarówno w ramach całkowitej kwoty kredytu, jak i w kosztach kredytu, nawet wówczas, gdy składniki kosztów kredytu są kredytowane przez kredytodawcę. W świetle powyższego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie kredytodawca w sposób prawidłowy określił całkowitą kwotę kredytu oraz całkowitą kwotę do zapłaty, nie dopuszczając się uchybienia mogącego prowadzić do zastosowania sankcji z art. 45 u.k.k.
Nie sposób również zgodzić się z zarzutem, jakoby pożyczkodawca nie wskazał w umowie czasu obowiązywania stosunku kredytowego. Z § 1 pkt 4 umowy wynika wprost, iż kredyt podlega spłacie w 120 równych ratach kapitałowo–odsetkowych. Ponadto zgodnie z § 13 umowy jej integralną część stanowi harmonogram spłaty, w którym wyszczególniono wysokość oraz daty płatności poszczególnych rat, co pozwala jednoznacznie określić całkowity okres trwania umowy. Wymóg ten został przez kredytodawcę w pełni dochowany, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 8 u.k.k., który nakłada obowiązek określenia zasad i terminu spłaty kredytu, w szczególności kolejności zaliczania poszczególnych rat na poczet należności kredytodawcy. Jak trafnie wskazał Sąd Okręgowy w Kielcach w wyroku z dnia 29 maja 2025 r., II Ca 614/25 (LEX nr 3891788), z przepisu tego nie wynika obowiązek dokonywania w umowie szczegółowego rozbicia rat na składniki takie jak kapitał, odsetki, prowizja czy ubezpieczenie, a wystarczające jest wskazanie zasad i terminów spłaty. Tym samym zarzut nieokreślenia czasu trwania umowy także należało uznać za bezzasadny.
Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut braku określenia stopy referencyjnej oraz zasad zmiany oprocentowania. Z § 2 umowy wynika bowiem, że oprocentowanie kredytu ma charakter zmienny i zostało określone jako suma wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M oraz stałej marży kredytodawcy. Wskazany paragraf w sposób szczegółowy określa mechanizm zmiany oprocentowania, przewidując, iż każda zmiana wartości stawki WIBOR 3M skutkuje odpowiednią aktualizacją wysokości oprocentowania kredytu w kolejnych okresach rozliczeniowych. Takie określenie zasad zmienności oprocentowania jest zgodne z art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k. oraz zapewnia konsumentowi przejrzystość co do sposobu, w jaki kształtować się będzie wysokość jego zobowiązania w zależności od zmian rynkowych. W orzecznictwie wskazuje się, że dla wypełnienia obowiązku informacyjnego w zakresie określenia oprocentowania wystarczające jest jasne wskazanie mechanizmu jego ustalania, bez konieczności podawania konkretnej wartości wskaźnika w dniu zawarcia umowy. W ocenie Sądu postanowienia § 2 umowy spełniają te wymogi w sposób pełny i zrozumiały dla przeciętnego konsumenta.
Należało także zauważyć, iż pozwany w chwili zawierania umowy kredytu nie był w stanie przedstawić wartości odsetek w całym okresie kredytowania, albowiem kredyt został udzielony na zmiennej stopie oprocentowania, której wysokość uzależniona jest od zmieniającej się w czasie wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M. Kredytodawca wskazał jednak w umowie wszystkie dane umożliwiające weryfikację mechanizmu ustalania oprocentowania oraz samodzielne wyliczenie przez konsumenta wysokości należnych odsetek w poszczególnych okresach obowiązywania umowy, co w ocenie Sądu jest wystarczające dla realizacji obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k. Zmienne oprocentowanie kredytu jest instytucją dopuszczalną i zgodną z zasadami słuszności, o ile w umowie w sposób precyzyjny i obiektywny określono przesłanki jego zmiany. Jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 czerwca 2021 r., (...) 63/21 (LEX nr 3208522), „zgodne z zasadami słuszności jest ustalenie w umowie zmiennej stopy oprocentowania kredytu, a wskazane w umowie okoliczności, od których ma być uzależniona zmiana wysokości oprocentowania, powinny być skonkretyzowane w taki sposób, aby w przyszłości mogła być dokonana ocena, czy rzeczywiście one wystąpiły i czy w związku z tym zmiana oprocentowania jest obiektywnie usprawiedliwiona”. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony, gdyż mechanizm zmiany oprocentowania został opisany w sposób jednoznaczny w § 2 umowy, poprzez wskazanie, że każdorazowa zmiana stawki WIBOR 3M wpływa na wysokość oprocentowania kredytu w kolejnych okresach rozliczeniowych.
Powodowie nie sprecyzowali, jakie inne obowiązki informacyjne w ich ocenie nie zostały przez kredytodawcę spełnione. Analiza treści zawartej umowy prowadzi do wniosku, iż zawiera ona wszystkie elementy wymagane przepisem art. 30 ust. 1 u.k.k., w tym dane niezbędne do oceny kosztów, czasu trwania i zasad spłaty kredytu, jak również pouczenie o prawach konsumenta. W toku postępowania powodowie podnieśli, iż nie otrzymali przed podpisaniem dokumentów treści umowy kredytu, nie zostali poinformowani o jej warunkach, w szczególności o wysokości składki ubezpieczeniowej, prowizji oraz opłaty przygotowawczej. Twierdzenia te nie znalazły jednak potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z przedłożonej umowy jednoznacznie wynika, że wszystkie wskazane dane zostały w niej szczegółowo określone, a powodowie mieli realną możliwość zapoznania się z nimi przed zawarciem umowy. Treść poszczególnych paragrafów umowy w sposób jednoznaczny i czytelny określała zarówno całkowity koszt kredytu, wysokość poszczególnych opłat, jak i oprocentowanie, a także warunki jego zmiany. Sąd podkreśla, że konsument – jako strona umowy – ma prawo, ale również obowiązek zapoznania się z jej treścią przed podpisaniem, a w przypadku braku akceptacji przedstawionych warunków, może odstąpić od jej zawarcia. W niniejszej sprawie powodowie złożyli oświadczenia woli o zawarciu umowy po zapoznaniu się z jej warunkami, co jednoznacznie wskazuje, że mieli świadomość wszystkich istotnych postanowień umownych, w tym kosztów kredytu. W konsekwencji Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez kredytodawcę obowiązków wynikających z ustawy o kredycie konsumenckim, które mogłyby skutkować zastosowaniem sankcji kredytu darmowego.
Mając na uwadze powyższe należało w ocenie sądu przyjąć. że pozwany zawierając z powodami umowę kredytu konsolidacyjnego nr (...) nie naruszył przepisów ustawy o kredycie konsumenckim uprawniających powodów do skorzystania z sankcji kredytu darmowego, o której mowa w art. 45 ust 1 u.k.k.
Podsumowując, w ocenie sądu postanowienia przedmiotowej umowy kredytu konsumenckiego nie miały charakteru abuzywnego, brak było podstaw do skorzystania przez powodów z sankcji kredytu darmowego.
Mając na uwadze powyższe powództwo podlegało oddaleniu.
O kosztach procesu sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu w myśl art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. Powodowie przegrali proces w całości, wobec czego są obowiązani zwrócić pozwanemu poniesione przez niego koszty w kwocie 5417 zł na którą składały się: koszty zastępstwa procesowego ustalone na podstawie zastosowanego odpowiednio § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1800) w kwocie 5400 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z brzmieniem art. 98 § 1 1 k.p.c.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.
sędzia
Wioletta Bąkiewicz-Jakubowska