Uzasadnienie z 29 listopada 2017, sygn. I C 2227/17

UZASADNIENIE

wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 października 2017 r.

G. V. Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie solidarnie od A. C. (1) i A. C. (2) 59852,50 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od kwoty 26585,51 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 33266,99 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu twierdził, że pozwani zawarli umowę kredytu z poprzednikiem prawnym powoda (...) Bank (...) SA, jednak nie spłacili kredytu w terminie, co skutkowało wypowiedzeniem umowy. W dniu 28 września 2016 r. powód nabył wierzytelność względem pozwanych w drodze umowy cesji.

W dniu 6 kwietnia 2017 r. Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawy w Warszawie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym sygn. akt I Nc 1798/17.

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawy w Warszawie odrzucił pozew w stosunku do A. C. (1).

Pozwana A. C. (2) wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty. Zaskarżyła nakaz w całości. Podniosła zarzuty braku legitymacji czynnej, nieudowodnienia roszczenia i przedawnienia.

Zarządzeniem z dnia 14 października 2017 r. Przewodniczący na podstawie art. 1481 § 1 k.p.c. skierował sprawę na posiedzenie niejawne celem rozpoznania.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 28 listopada 2010 r. (...) Bank (...) SA z siedzibą w W. zawarł z A. C. (2) i A. C. (1) umowę kredytu restrukturyzacyjnego nr (...).

(dowód: umowa k. 7-7v)

W dniu 1 marca 2013 r. (...) Bank (...) SA z siedzibą w W. wystawił bankowy tytuł egzekucyjny numer (...)\ (...)\2013\376. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2013 r. Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym dla Łodzi - Widzewa w Łodzi nadał temu tytułowi klauzulę wykonalności.

(dowód: bankowy tytuł egzekucyjny k. 8-v, postanowienie k. 9)

W dniu 28 września 2016 r. (...) Bank (...) SA z siedzibą w W. zawarł z G. V. Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W. umowę sprzedaży wierzytelności wyszczególnionych w załączniku nr 1 do umowy sprzedaży wierzytelności.

(dowód: wyciąg notarialny z umowy sprzedaży wierzytelności k. 10-10v, kopia załącznika nr 1 k. 11-13)

W dniu 13 marca 2017 r. G. V. Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. wystawił wyciąg nr 1/16. (...).40/17 z ksiąg rachunkowych oraz zawiadomienia dla A. C. (2) i A. C. (1) o przelewie wierzytelności, wezwania do zapłaty oraz oświadczenie o zapłacie ceny sprzedaży wierzytelności.

(dowód: wyciąg k. 14, zawiadomienia o przelewie k. 15-16, wezwania do zapłaty k. 17, 19, oświadczenie k. 18)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dokumentów, których treść nie budziła wątpliwości Sądu, nie były one kwestionowane przez pozwaną.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 1481 § 1 k.p.c., albowiem na podstawie pism wniesionych przez strony i zaoferowanych dowodów z dokumentów doszedł do przekonania, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. strony nie wniosły o rozpoznanie sprawy na rozprawie w myśl art. 1481 § 3 k.p.c.

W ocenie Sądu pozwana trafnie zarzuciła przedawnienie roszczenia powoda oraz nieudowodnienie roszczenia powoda co do wysokości.

Powód dochodził roszczenia wywodzącego się z umowy kredytowej. Na podstawie art. 513 § 1 k.c. dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. Pozwana miała zatem prawo podnieść nie tylko zarzuty wynikające wprost z treści umowy z cedentem, lecz także zarzut przedawnienia. Termin przedawnienia roszczenia poddanego pod osąd w niniejszej sprawie wynosi 3 lata w świetle art. 118 k.c., albowiem jest to roszczenie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej zarówno przez cedenta, jak i przez cesjonariusza. W myśl art. 120 § 1 k.c. bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie zawiera bezpośredniego dowodu na okoliczność złożenia kredytobiorcom przez (...) Bank (...) SA oświadczenia o odstąpieniu od umowy kredytu. Niemniej jednak z treści bankowego tytułu egzekucyjnego wynika, że wierzytelność banku względem pozwanych była wymagalna najpóźniej w dniu wystawienia bankowego tytułu egzekucyjnego, tj. w dniu 1 marca 2013 r. Trzyletni termin przedawnienia upłynął zatem w dniu 1 marca 2016 r. Pozew został w wniesiony w dniu 20 marca 2017 r., czyli już po upływie terminu przedawnienia. Należy podkreślić, że bieg terminu przedawnienia nie został przerwany przez czynności podjęte przez cedenta w celu zaspokojenia roszczenia, tj. wystawienie bankowego tytułu egzekucyjnego i złożenie wniosku o nadanie tytułowi klauzuli wykonalności. W uchwale z dnia 29 czerwca 2016 r. sygn. akt III CZP 29/16 Sąd Najwyższy stwierdził, że „nabywca wierzytelności niebędący bankiem nie może powoływać się na przerwę biegu przedawnienia spowodowaną wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności (art. 123 § 1 pkt 2 KC).” Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela przytoczone stanowisko Sądu Najwyższego.

Wobec uznania za skuteczny zarzutu przedawnienia powództwo podlegało oddaleniu już z tej przyczyny. Z pozostałych zarzutów na uwzględnienie zasługiwał również zarzut nieudowodnienia roszczenia co do wysokości. Zaoferowany przez powoda materiał dowodowy w postaci bankowego tytułu egzekucyjnego oraz wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego nie stanowią dowodów wystarczających do uznania za wykazane twierdzenia powoda o wysokości zobowiązania pozwanej. Zasadnie argumentuje pozwana, że są to jedynie dokumenty prywatne, których moc dowodowa ogranicza się do wykazania, że osoba, od której dokument pochodzi, złożyła zawarte w nim oświadczenie. Należy w tym miejscu podkreślić, że powód nie wykonał zarządzenia zobowiązującego do wniesienia pisma przygotowawczego celem zajęcia stanowiska wobec zarzutów pozwanej zgłoszonych w sprzeciwie. Należy zatem uznać, że powód zaniechał realizacji swoich obowiązków dowodowych określonych w art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. i w konsekwencji nie sprostał ciężarowi dowodu co do wysokości roszczenia.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutów nieudowodnienia roszczenia co do zasady oraz braku legitymacji. Zdaniem Sądu w tym zakresie materiał dowodowy zaoferowany przez powoda pozwalał na uznanie jego twierdzeń o istnieniu zobowiązania i nabyciu wierzytelności od banku za wykazane.

O kosztach procesu Sąd orzekł w myśl zasady finansowej odpowiedzialności za wynik sprawy, statuowanej w art. 98 § 1 k.p.c. i obciążył powoda, jako przegrywającego sprawę, kosztami zastępstwa prawnego pozwanej w wysokości 5400 zł na podstawie § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Mając powyższe okoliczności oraz przepisy prawa Sąd orzekł jak w sentencji.

SSR Paweł Szymański

Zarządzenie: odpis wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda.