Wyrok z 23 października 2025, sygn. I C 427/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 października 2025 r.

Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Janusz Supiński

Protokolant: Katarzyna Kucharska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09.10.2025 r.

sprawy z powództwa (...) Ltd w L.

przeciwko M. K.

o zapłatę

I.  Oddala powództwo.

II.  Zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 917,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt. I C 427/24 upr

UZASADNIENIE

Powód (...) Ltd. z siedzibą w L. wniósł o zasądzenie od M. K. kwoty 2.000 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 25.03.2024 r., kwoty 711,57 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 25.03.2024 r., kwoty 8,84 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia od dnia 25.03.2024 r. oraz kwoty 123,69 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia od dnia 25.03.2024 r. Wniósł także o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód podniósł, iż w dniu 04.07.2023 r. pozwana zawarła z pierwotnym wierzycielem – (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. umowę o Wirtualną Kartę Kredytową, w oparciu o którą spółka miała udostępnić pozwanej środki pieniężne w postaci limitu kredytowego w rachunku karty kredytowej.

Pozwany M. K. nie uznała powództwa i wniosła o jego oddalenie w całości na koszt strony powodowej. W uzasadnieniu zakwestionowała istnienie po stronie powoda legitymacji procesowej czynnej, istnienie stosunku zobowiązaniowego pomiędzy stronami, a także z ostrożności procesowej wskazała na zawarcie w umowie pożyczki klauzul niedozwolonych.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 19.07.2024 r. powód (...) Ltd. z siedzibą w L. wniósł do Sądu Rejonowego w Giżycku pozew przeciwko pozwanej M. K..

dowód: pozew wraz z płytą CD k 3 – 42

W dniu 27.10.2022 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarła umowę ramową przelewu wierzytelności oraz porozumienie nr 70 do tejże umowy zawarte w dniu 11.01.2024 r.

Dowód: umowa cesji wraz z porozumieniem k. 18 – 21

Sąd zważył, co następuje:

Sporny w całości okazał się stan faktyczny przedmiotowej sprawy. Przede wszystkim wskazać należy, iż strona pozwana zakwestionowała istnienie stosunku zobowiązanego pomiędzy stronami.

Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Normie tej w warstwie procesowej odpowiadają art. 3 k.p.c., wedle którego strony zobowiązane są przedstawiać dowody oraz art. 232 k.p.c. stanowiący, że strony zobowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.

W realiach przedmiotowej sprawy Sąd dostrzegł, że powód nie udowodnił, by przysługiwała mu względem pozwanej jakakolwiek wierzytelność, nie mówiąc już o wierzytelności dochodzonej pozwem. Umowa o wirtualną kartę kredytową, na istnienie której powód się powoływał miała zostać zawarta w sposób pośredni, tj. przy użyciu Internetu. Zgodnie z opisaną w pozwie procedurą, aby doprowadzić do zawarcia rzeczonej umowy o kredyt konsumencki przyszły pożyczkobiorca wnioskując o wirtualną kartę kredytową winien był utworzyć profil klienta na portalu internetowym pożyczkodawcy. Natomiast do kredytodawcy miała należeć weryfikacja tożsamości przyszłego pożyczkobiorcy oraz jego zdolności kredytowej. Następnie pożyczkodawca miał udostępnić pozwanej środki pieniężne w postaci limitu kredytowego w rachunku karty kredytowej. Po upływie każdego okresu rozliczeniowego pozwana miała dokonywać spłaty zadłużenia w terminie wskazanym w zestawieniu operacji. Prowadzi to do wniosku, że powód w niniejszej sprawie powinien był wykazać, wszystkie okoliczności stanowiące podstawę żądania pozwu, w tym fakt złożenia przez pozwaną w dniu 04 lipca 2023 r. wniosku o wydanie wirtualnej karty kredytowej.

W dokumentacji dołączonej do pozwu nie ma jakiegokolwiek dowodu, że wskazany w umowie kredyt konsumencki został udzielony pozwanej. Przede wszystkim powód nie przedłożył umowy pożyczki, ani dowodu udostępnienia pozwanej środków pieniężnych w postaci limitu kredytowego. Powód ograniczył się do złożenia umowy cesji wierzytelności jakichś wierzytelności (nawet nie wskazujących, że obejmuje ona wierzytelność wobec pozwanej), zawiadomienia pozwanej o przelewie wierzytelności oraz przedsądowego wezwania do zapłaty. Powód dołączył również płytę CD na której miały się znajdować dokumenty związane z umową o wydanie wirtualnej karty kredytowej, lecz nie zostały na niej zapisane żadne pliki. W toku procesu Sąd zwrócił się do powoda o złożenie płyty CD w wersji pozwalającej na jej odtworzenie i odczytanie znajdujących się na niej danych. Pomimo tego powód nie przedłożył płyty z właściwą zawartością. Niewątpliwie zatem powód nie zaoferował w toku procesu żadnego dokumentu ani innego środka dowodowego na potwierdzenie, że pozwana utworzyła profil klienta na stronie internetowej kredytodawcy i złożyła wniosek o wirtualną kartę kredytową, będącą przedmiotem sporu, a pożyczkodawca przekazał pozwanej jakąkolwiek kwotę.

Z omówionych wyżej powodów Sąd uznał roszczenie powoda za nieudowodnione, o czym orzekł w pkt I sentencji po myśli art. 6 k.c.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw. Na koszty procesu pozwanej składa się w niniejszej sprawie jedynie wynagrodzenie pełnomocnika powoda wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (917,00 zł). Mając przedstawione racje na uwadze, Sąd orzekł jak w punkcie II wyroku.