Wyrok z 23 października 2025, sygn. I C 23/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 października 2025 r.

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Anna Lisowska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Judyta Masłowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2025 roku

sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w E.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w S.

o zapłatę

o r z e k a:

I.  Zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w E. kwotę 4 325,76 zł (cztery tysiące trzysta dwadzieścia pięć złotych 76/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21.08.2024r. do dnia zapłaty.

II.  Zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w E. kwotę 1 933 zł (jeden tysiąc dziewięćset trzydzieści trzy złote) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

III.  Nakazuje zwrócić powodowi (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w E. kwotę 584 zł (pięćset osiemdziesiąt cztery złote) z tytułu niewykorzystanej zaliczki.

IV.  Nakazuje zwrócić pozwanemu (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. kwotę 584 zł (pięćset osiemdziesiąt cztery złote) z tytułu niewykorzystanej zaliczki.

sędzia Anna Lisowska

Sygn. akt I C 23/25

UZASADNIENIE

W dniu 14 stycznia 2025 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w E. wniosła pozew przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w S. o zapłatę kwoty 4 325,76 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 21 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty. Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w dniu 17 lipca 2024 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ stanowiący własność P. U. samochód osobowy marki O. (...) o nr rej. (...). Sprawca szkody objęty był ubezpieczeniem OC w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń. Tego samego dnia poszkodowana zawiadomiła ubezpieczyciela o szkodzie i zawarła z powodem umowę najmu samochodu zastępczego na czas likwidacji szkody w jej pojeździe. Uszkodzony pojazd nie nadawał się do dalszej eksploatacji, a poszkodowana potrzebowała samochodu do czynności dnia codziennego, nie miała możliwości korzystania z innego pojazdu ani możliwości zakupu nowego samochodu. Poszkodowanej wynajęty został samochód marki C. (...) należący do segmentu C. Najem odbywał się po rynkowej stawce dziennej 168 zł netto (206,64 zł brutto) i trwał do 13 sierpnia 2024 roku, tj. 29 dni. Nadto, zgodnie z umową, poszkodowana zobowiązana była do uiszczenia kosztów związanych z podstawieniem (120 zł netto) i odbiorem (120 zł netto) od niej pojazdu zastępczego. Usługa ta została faktycznie wykonana przez powódkę i wyceniona na kwotę 295,20 złotych brutto. W dniu 13 sierpnia 2024 roku poszkodowana zawarła z powódką umowę cesji wierzytelności z tytułu wynajmu, podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego. Powódka wystawiła fakturę VAT za wynajem, podstawienie i odbiór ww. pojazdu zastępczego na łączną kwotę 6 287,76 zł brutto, w tym 5 992,56 zł za wynajem i 295,20 zł za podstawienie i odbiór pojazdu. Pismem z dnia 14 sierpnia 2024 roku powódka wezwała ubezpieczyciela do zapłaty ww. należności. Pozwany uznał roszczenie co do zasady i decyzją z dnia 22 sierpnia 2024 roku przyznał i wypłacił powódce kwotę 1 962 zł za wynajem pojazdu zastępczego, natomiast nie uwzględnił kosztów podstawienia i odbioru pojazdu. W odniesieniu do najmu, ubezpieczyciel uznał za uzasadniony okres najmu wynoszący 18 dni i zweryfikował dobową stawkę najmu do kwoty 109 zł brutto z uwagi na fakt, że poszkodowana miała możliwość skorzystania z pomocy pozwanego przy organizacji pojazdu zastępczego i została poinformowana o uznanych przez pozwanego stawkach za dobę najmu pojazdu zastępczego obowiązujących w wypożyczalniach współpracujących z pozwanym.

Z uwagi na powyższe powódka wskazała, że niniejszym pozwem dochodzi od pozwanego:

- kwoty 4 030,56 zł tytułem brakującej części odszkodowania za najem (29 dni x 206,64 zł = 5 992,56 zł – 1 962 zł = 4 030,56 zł),

- kwoty 295,20 zł tytułem kosztów podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego od poszkodowanej (120 zł + 120 zł = 240 zł + 23% VAT = 295,20 zł),

oraz odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 4 325,76 zł (4 030,56 zł + 295,20 zł) od dnia 21 sierpnia 2024 roku, tj. od dnia następnego po upływie terminu płatności zakreślonego w fakturze.

Pozwany (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w S. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Pozwany zakwestionował twierdzenia zawarte w pozwie, w tym fakt, że wskazany przez powódkę czas najmu pojazdu zastępczego mieści się w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą oraz, że celowym i ekonomicznie uzasadnionym było wynajęcie pojazdu według stawki wyższej niż zaproponowana przez ubezpieczyciela.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 17 lipca 2024 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ stanowiący własność P. U. samochód osobowy marki O. (...) o nr rej. (...).

Sprawca zdarzenia objęty był w powyższej dacie ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów, stwierdzonym polisą wystawioną przez (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w S..

(okoliczności bezsporne)

Należący do poszkodowanej samochód osobowy marki O. (...) wskutek uszkodzeń powstałych w wyniku opisanego wyżej zdarzenia, nie mógł być użytkowany. Z miejsca kolizji został z holowany do warsztatu naprawczego.

Od pracownika firmy świadczącej usługę holowania, poszkodowana otrzymała telefon kontaktowy do (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w E. oferującej wynajem pojazdów zastępczych.

Poszkodowana potrzebowała samochodu do czynności dnia codziennego, w szczególności do dojeżdżania do pracy (około 40 km w jedną stronę). Nie dysponowała innym samochodem, z którego mogłaby korzystać w okresie naprawy swojego pojazdu. Następnego dnia po zdarzeniu szkodowym poszkodowana musiała dojechać do pracy. Potrzebowała więc niezwłocznie samochodu zastępczego.

(dowód: zeznania świadka P. U. k. 76-76v)

W dniu zdarzenia szkodowego, tj. 17 lipca 2024 roku P. U. zawarła z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w E. umowę najmu pojazdu zastępczego. Poszkodowanej wynajęty został samochód marki C. (...) należący – podobnie jak samochód uszkodzony - do segmentu C. Najem odbywał się po stawce 168 zł netto (206,64 zł brutto) za dobę. Nadto, zgodnie z umową, poszkodowana zobowiązana była do uiszczenia kosztów podstawienia jej pojazdu zastępczego (120 zł netto) i odebrania od niej pojazdu zastępczego (120 zł netto).

Pojazd zastępczy został podstawiony w dniu zawarcia umowy, tj. 17 lipca 2024 roku do miejsca zamieszkania poszkodowanej.

(dowód: umowa najmu pojazdu k. 14; zeznania świadka P. U. k. 76-76v)

Tego samego dnia, tj. 17 lipca 2024 roku, poszkodowana P. U. zawiadomiła ubezpieczyciela sprawcy o szkodzie w pojeździe. (okoliczności bezsporne)

W piśmie wysłanym 17 lipca 2024 roku drogą e-mailową ubezpieczyciel poinformował poszkodowaną o możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego bezgotówkowo z wypożyczalni z nim współpracującej oraz o akceptowanych przez ubezpieczyciela dobowych stawkach wynajmu. Poinformował także, że skorzystanie z jego oferty nie jest obligatoryjne, natomiast w przypadku wynajęcia pojazdu zastępczego we własnym zakresie, dobowa stawka najmu zostanie zweryfikowana do stawki obowiązującej w wypożyczalni współpracującej z ubezpieczycielem, właściwej dla segmentu, do którego należał uszkodzony pojazd poszkodowanego, tj. do kwoty 109 zł brutto.

(dowód: pismo k. 58-61v)

W dniu 13 sierpnia 2024 roku pojazd zastępczy został odebrany przez wynajmującego z miejsca zamieszkania poszkodowanej.

Tego samego dnia pomiędzy P. U., a (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w E. zawarta została umowa cesji wierzytelności, na podstawie której P. U. przeniosła na ww. spółkę (...) wierzytelność przysługującą jej względem (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. z tytułu odszkodowania, w ramach polisy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej sprawcy szkody, z tytułu najmu pojazdu zastępczego, podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego.

(dowód: umowa cesji wierzytelności k. 13-13v; zeznania świadka P. U. k. 76-76v; kalendarz przebiegu likwidacji szkody k. 30)

W dniu 13 sierpnia 2024 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w E. wystawiła fakturę VAT, obejmującą czynsz najmu pojazdu zastępczego (29 dni x 206,64 zł brutto) oraz opłatę za podstawienie (147,60 zł brutto) i odbiór pojazdu zastępczego (147,60 zł brutto) - na łączną kwotę 6 287,76 złotych brutto, i wezwała ubezpieczyciela do opłacenia ww. faktury w terminie do 20 sierpnia 2024 roku.

Ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność co do zasady, przy czym za uzasadniony uznał okres najmu wynoszący 18 dni oraz zweryfikował wysokość dobowej stawki najmu do kwoty 109 zł brutto i w konsekwencji decyzją z dnia 22 sierpnia 2024 roku przyznał i wypłacił spółce (...) kwotę 1 962 zł brutto tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego (18 dni x 109 zł). Ubezpieczyciel odmówił zwrotu kosztów podstawienia i odbioru od poszkodowanej pojazdu zastępczego.

(dowód: faktura VAT k. 36; pismo z 14.08.2024r. k. 35; decyzja pozwanego z 22.08.2024r. k. 37-37v)

W dacie najmu przez poszkodowaną P. U. ww. pojazdu zastępczego, dobowe stawki najmu pojazdu klasy C na rynku lokalnym zawierały się w przedziale od 93 zł do 306 zł brutto.

Uzasadniony technologicznie oraz organizacyjnie czas trwania naprawy uszkodzeń w pojeździe marki O. (...) o nr rej. (...), powstałych na skutek zdarzenia z dnia 17 lipca 2024 roku, wynosił 29 dni.

Stosowana przez wypożyczalnie opłata jednorazowa za podstawienie i odbiór pojazdu zastępczego kształtuje się w granicach od 50 zł do 300 zł netto (od 61 zł do 369 zł brutto).

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej k. 91-100)

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.

Stosownie do treści art. 34 ust. 1 i art. 35 Ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2003r., Nr 124, poz. 1152) z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu.

W obowiązkowym ubezpieczeniu komunikacyjnym OC ma zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 § 2 k.c., a ubezpieczyciel z tytułu odpowiedzialności gwarancyjnej wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne w granicach odpowiedzialności sprawczej kierowcy pojazdu mechanicznego (art. 822 § 1 k.c.).

Przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej są: zaistnienie zdarzenia, z którym przepis prawny łączy odpowiedzialność odszkodowawczą, powstanie szkody oraz adekwatny związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem i szkodą. W przypadku wystąpienia wymienionych przesłanek naprawienie szkody przez podmiot do tego zobowiązany, powinno polegać na przywróceniu w majątku poszkodowanego stanu rzeczy naruszonego zdarzeniem wyrządzającym szkodę, nie może przewyższać jednak wysokości faktycznie poniesionej szkody.

Okoliczności kolizji drogowej zaistniałej w dniu 17 lipca 2024 roku, odpowiedzialność pozwanego towarzystwa ubezpieczeń za szkodę powstałą w wyniku tego zdarzenia, a także zasadność najmu przez poszkodowanego pojazdu zastępczego, pozostawały poza sporem. Spór koncentrował się na ustaleniu, czy poszkodowany miał obowiązek nająć pojazd zastępczy od firmy współpracującej z pozwanym, oferującej akceptowaną przez ubezpieczyciela stawkę dobową najmu pojazdu, na ustaleniu, czy dochodzona przez powódkę dobowa stawka najmu została zawyżona w stosunku do stawek rynkowych, na ustaleniu uzasadnionego czasu trwania najmu pojazdu zastępczego i zasadności roszczenia powódki w zakresie opłaty za podstawienie i odbiór pojazdu zastępczego od poszkodowanego.

W uchwale z dnia 17 listopada 2011r. (III CZP 5/11 OSNC 2012, Nr 3, poz. 28) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego, niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego. W uzasadnieniu uchwały wskazano również, że nie wszystkie wydatki, pozostające w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym, mogą być refundowane, istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (art. 354 § 2, art. 362 i 826 § 1 k.c.). Na dłużniku ciąży w związku z tym obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. Sąd Najwyższy zauważył, iż nie jest celowe nadmierne rozszerzanie odpowiedzialności odszkodowawczej i w konsekwencji - gwarancyjnej ubezpieczyciela, co mogłoby prowadzić do wzrostu składek ubezpieczeniowych. Za celowe i ekonomicznie uzasadnione mogą być – co do zasady – uznane wydatki poniesione na najęcie pojazdu zastępczego tego samego typu co uszkodzony i na czas niezbędny do naprawy albo zakupu nowego pojazdu. Stanowisko to Sąd Rejonowy w całości podziela.

W kwestii podważanej przez pozwanego stawki za najem ponad kwotę 109 zł brutto za dobę należy zaaprobować pogląd, że poszkodowany co do zasady ma możliwość wyboru dowolnej oferty spośród takich, w których stawka czynszu najmu pozwanego nie przekracza rażąco cen rynkowych (oferowanych na rynku lokalnym) i braku obowiązku poszukiwania oferty najtańszej. W orzecznictwie za ugruntowany należy uznać pogląd, zgodnie z którym odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej pojazdu mechanicznego obejmuje ekonomicznie uzasadnione koszty likwidacji szkody, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku, przy czym kosztami „ekonomicznie uzasadnionymi” są koszty ustalone według cen, którymi posługuje się wybrany przez poszkodowanego warsztat. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że ceny te odbiegają (są wyższe) od cen przeciętnych dla określonej kategorii usług naprawczych na rynku (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2003 r., III CZP 32/03, OSNC 2004, nr 4, poz. 51) . Poszkodowany co do zasady nie ma bowiem obowiązku poszukiwania sprzedawcy oferującego najtańsze usługi, ubezpieczyciel powinien zatem pokryć koszty stosowane przez wybrany przez poszkodowanego podmiot, niezależnie od tego, że mogą być one wyższe od cen przeciętnych (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2002 r.. I CKN 1466/99, OSNC 2003, nr 5 poz. 64).

Wprawdzie cytowane wyżej orzeczenia dotyczą kosztów naprawy pojazdu, niemniej, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, należy je również odnieść do cen stosowanych na lokalnym rynku przez wypożyczalnie samochodów zastępczych. Niewątpliwie, zgodnie z dyspozycją art. 361 § 1 i 2 k.c., poszkodowany ma prawo do pełnej rekompensaty poniesionej szkody, z drugiej zaś strony ciąży na nim obowiązek współpracy z ubezpieczycielem poprzez przeciwdziałanie zwiększeniu szkody i minimalizowanie jej skutków (art. 354 § 2 k.c.). Obowiązek ten nie może jednak, w ocenie Sądu Rejonowego, być w związku z tym poczytywany za równoznaczny z obligacją do poszukiwania najtańszej oferty najmu samochodu zastępczego. Przypisanie poszkodowanemu naruszenia obowiązku współpracy z ubezpieczycielem jest bowiem możliwe jedynie wtedy, gdy świadomie lub przez niedbalstwo skorzystał on z usług droższych, np. w sytuacji, kiedy zostanie wykazane, że poszkodowany, znając podmiot wynajmujący pojazdy po cenach niższych, wynajął pojazd zastępczy tam, gdzie wynajmowano je drożej. Zarzut uchybienia obowiązkowi z art. 354 § 2 k.c. mógłby zatem wchodzić w grę tylko w razie wykazania świadomości i niedbalstwa poszkodowanego przy skorzystaniu z podmiotu stosującego stawki wygórowane (i to rażąco).

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wykazał, że do zawarcia przez poszkodowaną z powódką umowy najmu pojazdu zastępczego doszło w dniu powstania szkody (17 lipca 2024 roku). Przesłuchana w charakterze świadka poszkodowana P. U. zeznała, że niezwłocznie potrzebowała samochodu zastępczego, ponieważ następnego dnia rano musiała dojechać do pracy z miejsca swojego zamieszkania, tymczasem ubezpieczyciel w kwestii organizacji pojazdu zastępczego odezwał się do niej dopiero po 48 godzinach. Nadto świadek zeznała, że bardzo istotne z jej punktu widzenia było podstawienie pojazdu zastępczego do miejsca jej zamieszkania, ponieważ nie miałaby czym po ten pojazd pojechać do miasta. Z przedłożonych przez powódkę wydruków wiadomości e-mail (k. 20-28) wynika, że do dnia 30 lipca 2024 roku (13 dni po szkodzie) poszkodowana nadal nie miała zapewnionego pojazdu zastępczego z wypożyczalni współpracującej z pozwanym towarzystwem ubezpieczeń.

Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu Rejonowego, czynności podejmowane przez pozwanego na etapie likwidacji szkody nie spełniają w żadnym stopniu przesłanki wystosowania do poszkodowanego propozycji co do kwestii najmu zastępczego. Oświadczenie ubezpieczyciela nie musi wprawdzie zawierać wszystkich elementów ewentualnej umowy zawartej za jego pośrednictwem, musi natomiast wskazywać na pewne elementy, które pozwolą drugiej stronie podjąć określone działania celem minimalizacji szkody. Ubezpieczyciel powinien udowodnić, że propozycja ta określała warunki najmu pozwalające na podjęcie poszkodowanemu decyzji o skorzystaniu z niej. Tym samym nie jest wystarczające powołanie się na samą wysokość stawki, bez podania innych warunków interesujących poszkodowanego, jak brak udziału własnego w szkodzie, czas trwania umowy najmu przez cały okres likwidacji szkody, brak limitu kilometrów, itp. Uznać zatem należy, iż obowiązek współdziałania stron w zakresie dotyczącym likwidacji szkody związanej z najmem zastępczym, wymaga wyraźnej inicjatywy ze strony ubezpieczyciela, większej aktywności, niż aktywność sprowadzająca się do poinformowania o akceptowalnej stawce za najem, szczególnie w przypadku, gdy poszkodowany korzysta już w pojazdu zastępczego zaoferowanego przez inny podmiot.

Jak wskazano wyżej, między stronami zachodził także spór co do czasu trwania najmu, wysokości dochodzonej przez powódkę dobowej stawki najmu, a także zasadności pobierania przez powódkę opłaty za podstawienie i odbiór pojazdu od poszkodowanego.

Powołany w sprawie, na wniosek strony powodowej, biegły sądowy z zakresu techniki motoryzacyjnej – M. Z. – w sporządzonej na piśmie opinii stwierdził jednoznacznie, że dochodzona przez powódkę stawka najmu przedmiotowego pojazdu zastępczego w kwocie 168 zł netto / 206,64 zł brutto mieści się w granicach dobowych stawek stosowanych na rynku lokalnym.

Wobec powyższych okoliczności, nie sposób zdaniem Sądu przypisać poszkodowanemu naruszenia obowiązku współpracy z ubezpieczycielem i świadomego lub przez niedbalstwo skorzystania z usług droższych.

Odnośnie czasu trwania najmu, biegły stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadniony technologicznie czas naprawy uszkodzonego pojazdu wynosił 29 dni. W tym miejscu wskazać należy, iż opinia biegłego w zakresie uzasadnionego czasu trwania najmu koreluje z zeznaniami świadka P. U., która podała, że „pojazd był długo naprawiany bo nie można było sprowadzić części”, natomiast otrzymawszy informację z serwisu o zakończeniu naprawy pojazdu, poinformowała o tym fakcie powódkę, która tego samego dnia odebrała pojazd zastępczy z jej miejsca zamieszkania. Sąd dał wiarę zeznaniom ww. świadka, albowiem były jasne i logiczne.

Odnośnie podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego, biegły wskazał, że opłata jednorazowa za podstawienie i odbiór pojazdu zastępczego do innej miejscowości jest zawsze doliczana przez wypożyczalnie, w mniej lub bardziej ukryty sposób, ale nie występuje w cenniku i nie zmienia statystyki cen. Jednocześnie biegły stwierdził, że zastosowana przez powódkę opłata za podstawienie i odbiór pojazdu mieści się w granicach opłat stosowanych na rynku lokalnym.

W ocenie Sądu koszty podstawienia pojazdu zastępczego bezpośrednio na adres zamieszkania poszkodowanego i odebrania pojazdu z tego miejsca, są normalnym następstwem szkody. Podstawienie i odbiór pojazdu zastępczego jest korzystne dla poszkodowanego, który w wyniku szkody komunikacyjnej i tak musi znosić niedogodności związane z brakiem środka transportu niezbędnego do normalnego codziennego funkcjonowania, ma problem z organizacją transportu i przemieszczania się. W takiej sytuacji poszkodowany ma prawo oczekiwać, że samochód zastępczy zostanie im podstawiony we wskazane miejsce, tak by bez zbędnych trudności mogli z niego korzystać. Koszty podstawienia i odbioru pojazdu są więc wydatkami pozwalającymi na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanych następstw, które nie dają się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią dla wierzyciela, a obciążeniem dłużnika.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał za zasadne przyznanie powódce zwrotu kosztów podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego od poszkodowanego.

Sąd w pełni podzielił sporządzoną na potrzeby niniejszej sprawy opinię biegłego, bowiem spełniała ona stawiane jej wymogi, odzwierciedlała staranność i wnikliwość w badaniu zleconego zagadnienia, odpowiadała w sposób wyczerpujący, stanowczy i zrozumiały na postawione pytania, a przytoczona na jej uzasadnienie argumentacja jest w pełni przekonująca. W ocenie Sądu opinia sporządzona została zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą specjalną biegłego.

Zdaniem Sądu, dowody przedstawione w niniejszej sprawie, tj.: umowa najmu pojazdu zastępczego, faktura VAT wraz z umową cesji i zeznania świadka P. U. – świadczą o tym, że w sprawie doszło do zaciągnięcia przez poszkodowanego zobowiązania i powstania długu z tytułu czynszu najmu pojazdu zastępczego oraz z tytułu opłat za podstawienie i odbiór pojazdu zastępczego.

Mając na uwadze powyższe i kwotę odszkodowania wypłaconą dotychczas przez pozwanego, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 817 § 1 k.c. i art. 481 § 1 i 2 k.c., Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki dochodzoną pozwem kwotę 4 325,76 złotych, w tym kwotę 4 030,56 zł tytułem brakującej części odszkodowania za najem pojazdu zastępczego (29 dni x 206,64 zł = 5 992,56 zł – 1 962 zł = 4 030,56 zł) i kwotę 295,20 zł tytułem zwrotu kosztów podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepisy § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) oraz art. 98 § 1 i 1 ¹ k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. W tym przypadku jest to kwota 900 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, kwota 17 złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, kwota 400 złotych tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu oraz kwota 616 złotych tytułem zwrotu zaliczki uiszczonej na poczet wynagrodzenia i wydatków powołanego w sprawie biegłego sądowego. Łącznie 1 933 złote.

Koszt opinii biegłego wyniósł 1 232 złote i poniesiony został po połowie przez powódkę i pozwanego z wpłaconych przez strony zaliczek.

Na podstawie art. 80 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. Dz.U. z 2020r., poz. 755), Sąd zwrócił powódce i pozwanemu kwoty po 584 złotych tytułem niewykorzystanych zaliczek (1 200 zł – 616 zł = 584 zł).

sędzia Anna Lisowska