Zarządzenie z 30 października 2025, sygn. VII C 753/24

UZASADNIENIE

W dniu 26 marca 2024 roku powód (...) Ltd. wniósł pozew do Sądu Rejonowego w Radomiu przeciwko M. D. o zapłatę w elektronicznym postępowaniu upominawczym. W dniu 3 czerwca 2024 roku zostało wydane postanowienie umarzające postępowanie w sprawie VI Nc-e (...) w elektronicznym postępowaniu upominawczym z pozwu (...) Ltd. z siedzibą w L., C. przeciwko M. D. o zapłatę z wniesionego w dniu 26 marca 2024 roku pozwu (pozew k. 30-31, postanowienie 33v.).

W dniu 14 sierpnia 2024 roku (data stempla pocztowego) powód (...) Ltd. wniósł pozew do Sądu Rejonowego w Radomiu przeciwko M. D. o zasądzenie kwoty:



10.000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 26 marca 2024 roku do dnia zapłaty;



2.639,58 złotych tytułem prowizji naliczonej od wykorzystanego limitu kredytowego wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 26 marca 2024 roku do dnia zapłaty;



1.121,98 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 26 marca 2024 roku do dnia zapłaty.

Żądał również zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu wskazano, że pozwana M. D. zawarła w dniu 25 maja 2023 roku umowę o Wirtualną Kartę Kredytową z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., na podstawie której zostały pozwanej udostępnione środki pieniężne w postaci limitu kredytowego w rachunku karty kredytowej w kwocie 10.000 złotych. Pozwana wykorzystała Limit Kredytowy w wysokości 14.210 złotych. Całkowita kwota prowizji za wykorzystanie Limitu Kredytowego wyniosła 4.588,33 złotych, a całkowite odsetki o zadłużenia przeterminowanego – 48,65 złotych. Pozwana nie wywiązała się z ciążącego na niej zobowiązania i nie spłaciła kredytu w całości w wymagalnym terminie. Powód wskazał, że na mocy umowy przelewu wierzytelności z dnia 4 października 2023 roku nabył od wierzyciela pierwotnego ogół praw i obowiązków dotyczących przedmiotowego zadłużenia. Przed dniem zawarcia umowy cesji pozwana uregulowała zobowiązanie do kwoty 5.168,46 złotych, a po dniu zawarcia tejże umowy dokonała wpłaty 1.291 złotych. Umowa została zawarta za pomocą środków porozumiewania się na odległość (pozew k. 5-10v., pełnomocnictwo k. 11).

W odpowiedzi na pozew M. D. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwana podniosła brak legitymacji procesowej powoda, niewykonanie obowiązku badania zdolności kredytowej oraz weryfikacji tożsamości pozwanej. Zaprzeczyła wyrażeniu przez nią zgody na zawarcie umowy na odległość, doręczenia jej trwałego nośnika z elektronicznym zapisem umowy oraz wskazała na zastosowanie klauzul abuzywnych w umowie (odpowiedź na pozew k. 46-56, pełnomocnictwo k. 57).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 25 maja 2023 roku M. D. za pomocą środków porozumiewania się na odległość wyraziła zgodę na weryfikację, przetwarzanie i udostępnianie swoich danych osobowych w BIK i (...), celem weryfikacji zdolności kredytowej oraz zgodę na uzyskanie przez (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością od współpracujących partnerów swoich danych osobowych celem weryfikacji zdolności kredytowej (dowód: zgody – dokumenty na nośniku CD).

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością dokonał weryfikacji informacji o rachunku M. D. tj. o liczbie i kwotach transakcji przychodzących i wychodzących (dowód: potwierdzenie realizacji usługi dostępu do informacji o rachunku – nośnik CD).

W dniu 25 maja 2023 roku M. D. zawarła z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. umowę o Wirtualną Kartę Kredytową (umowę o kredyt konsumencki) numer (...). Warunkiem zawarcia umowy było dokonanie przez F. pozytywnej weryfikacji tożsamości klienta oraz jego zdolności kredytowej. Umowa została zawarta na 360 dni od dnia uruchomienia Klientowi Limitu Kredytowego w Rachunku Karty. Po upływie 360 dni Umowa mogła zostać automatycznie odnowiona na kolejne 360 dni. Limit Kredytowy w Rachunku Karty wynosił 10.000 złotych. Za wykorzystanie Limitu Kredytowego kredytodawca pobierał prowizję, która naliczana była od kwoty Limitu Kredytowego wykorzystanego w danym Okresie Rozliczeniowym na poczet Transakcji Płatniczych zaliczonych w ciężar Rachunku Karty. Prowizja za wykorzystanie Limitu Kredytowego wynosiła 14.728,41 złotych (dowód: umowa kredytu – nośnik CD).

M. D. otrzymała maila, w którym została zobowiązana do potwierdzenia zapoznania się z treścią wszystkich przesłanych dokumentów a ich akceptację poprzez kliknięcie w link. Wśród przesłanych dokumentów znajdowała się umowa o kartę, regulamin karty, regulamin promocji, taryfa opłaty i prowizje, dokument dotyczący opłat, formularz informacyjny, regulamin serwisu oraz udzielone zgody i oświadczenia. Kolejnym mailem M. D. otrzymała potwierdzenie zawarcia umowy na kwotę 10.000 złotych (dowód: maile – nośnik CD).

Na poczet spłaty kredytu z dnia 25 maja 2023 roku M. D. dokonała kilku wpłat na rzecz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dowód: zestawienie operacji – nośnik CD).

Pismem z dnia 31 sierpnia 2023 roku kredytodawca, w związku z brakiem terminowej spłaty zadłużenia dotyczącego wykorzystanego Limitu Kredytowego wypowiedział M. D. Umowę o Wirtualną Kartę Kredytową numer (...) z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia. Jednocześnie wezwano M. D. do zapłaty kwoty 1.853,72 złotych (dowód: wypowiedzenie – nośnik CD).

Wierzytelność o zapłatę, wynikająca z umowy z dnia 25 maja 2023 roku została scedowana przez kredytodawcę na (...) Ltd. z siedzibą w L., na Cyprze umową z dnia 27 października 2022 roku. M. D. została zawiadomiona o przelewie wierzytelności i pismem z dnia 12 października 2023 wezwana przez nabywcę do zapłaty kwoty 13.745,74 złotych. W wezwaniu wskazano, że na żądaną kwotę składają się: 10.000 złotych kwoty kredytu pozostałej do spłaty, 3.629,87 złotych tytułem prowizji za wykorzystanie limitu kredytowego, 48,65 złotych tytułem odsetek maksymalnych naliczonych przez Kredytodawcę oraz 67,22 złotych tytułem odsetek maksymalnych naliczonych przez (...) Ltd. Pozwana, pomimo wezwania, nie uregulowała zadłużenia (dowód: umowa przelewu k. 17-19v., zawiadomienie o przelewie wierzytelności k. 16; przedsądowe wezwanie do zapłaty k. 15).

Stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przedstawionych przez powoda dokumentów potwierdzających istnienie stosunku zobowiązaniowego między pierwotnym wierzycielem a pozwaną, umowy przelewu wierzytelności, a także dokumentami potwierdzającymi wysokość zadłużenia. Dokumenty te nie budziły wątpliwości, wzajemnie ze sobą korespondowały oraz stanowiły spójną i logiczną całość.

Sąd Rejonowy zaważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Podstawą dochodzonego przez powoda roszczenia była umowa przelewu wierzytelności z tytułu umowy kredytu. Obowiązkiem powoda było wykazanie, że wierzyciel pierwotny zawarł umowę kredytu z pozwanym, powstało wymagalne zobowiązanie wynikające z tej umowy oraz udowodnienie przeniesienia praw do spornej wierzytelności.

Zgodnie z treścią art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na inną osobę, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. § 2 stanowi zaś, że wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Mając na uwadze powyższy przepis Sąd uznał, że powód posiadał legitymację do występowania w sprawie, gdyż przeniesieniu wierzytelności nie sprzeciwiała się ustawa, zastrzeżenie umowne ani właściwość zobowiązania. Podkreślenia wymaga, iż na załączniku do aktu cesji wierzytelność przysługująca wobec pozwanej wierzytelność została w odpowiedni sposób oznaczona, co pozwala na jej pełną identyfikację – wskazano numer pesel, numer umowy, adres dłużnika oraz wysokość zadłużenia.

Strona powodowa wykazała, że nabyła wierzytelność przysługującą podmiotowi, który zawarł z pozwaną umowę kredytu. Zostało także wykazane, że pozwana nie wywiązała się ze zobowiązania zaciągniętego u kredytodawcy (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., a kredytodawca tę niespłaconą wierzytelność zbył na rzecz powoda (...) Ltd. z siedzibą w L..

Przedstawiony przez stronę powodową materiał dowodowy wykazał, iż powód nabył ze skutkiem prawnym wierzytelność wobec pozwanej wynikającą z umowy kredytu z dnia 25 maja 2023 roku. Powód złożył do akt sprawy kompletną umowę cesji wraz z załącznikiem. Przedłożone dokumenty zostały podpisane przez strony umowy cesji, a także poświadczone za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika powoda.

Zgodnie z treścią art. 5 pkt. 13 i art. 15 ustawy o kredycie konsumenckim z dnia 12 maja 2011 roku istnieje możliwość zawierania umów o kredyt konsumencki na odległość. Przedmiotowa umowa została zawarta przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość. W takim wypadku nie jest konieczne wykazanie umocowania do działania strony powodowej, a żądanie wskazania przez pozwaną osoby, która złożyła oświadczenie woli o zawarciu umowy w imieniu kredytodawcy nie znajdowało uzasadnienia prawnego. Z uwagi na sposób i formę zawartej umowy nie było konieczności złożenia podpisu w rozumieniu art. 78 k.c., a brak podpisu stron umowy o kredyt konsumencki pod jego treścią nie stanowi o braku istnienia zobowiązania. W przypadku zawarcia umowy o kredyt konsumencki na odległość nie jest wymagane zachowanie formy pisemnej. Przepis art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim zastrzega formę pisemną dla umowy o kredyt konsumencki. Dopuszcza jednocześnie wyjątek od tej reguły, w przypadku, gdy inną formę szczególną przewidują odrębne przepisy. W związku z powyższym umowa o kredyt konsumencki nie musi być zawsze zawierana w formie pisemnej, istnieje możliwość jej zawarcia przez Internet, w taki sposób jak doszło do jej zawarcia w przedmiotowej sprawie. Ustawa o kredycie konsumenckim nakłada w takim przypadku na kredytodawcę obowiązek do udostępnienia dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy na trwałym nośniku przed zawarciem umowy - tak aby konsument mógł zapoznać się z jego treścią zanim przystąpi do zawarcia umowy (art. 13 ustawy o kredycie konsumenckim). Obowiązek taki wynika również z treści art. 384 § 1 i § 4 k.c. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie potwierdza, że wyżej opisane wymogi zostały spełnione. Pozwana przed uruchomieniem limitu kredytowego i realizacją usługi musiała potwierdzić warunki umowy, uprzednio zapoznając się z dokumentami znajdującymi się w załączeniu. W wyniku akceptacji treści wszystkich dokumentów nastąpiło zawarcie umowy, a limit kredytowy przyznano pozwanej.

Wskazać również należy, że pozwana nie zaprzeczyła, że dokonała częściowej spłaty. Przystąpienie zaś do spłaty stanowi uznanie, że istnieje roszczenie z zawartej umowy.

Pozwana podniosła również zarzut, że nie został jej doręczony nośnik zawierający elektroniczny zapis przedmiotowej umowy oraz zarzut, że strona powodowa nie dokonała oceny zdolności kredytowej kredytobiorcy. Zdaniem Sądu zarzuty te są niezasadne. W zakresie obowiązku wynikającego z treści art. 384 § 1 i § 4 k.c. należy wskazać, że strona powodowa się z niego wywiązała, o czym świadczy § 4 pkt 8 regulaminu wydawania i używania (...) sp. z o.o. oraz pkt IV ust. 6 przedmiotowej umowy. Natomiast w zakresie braku weryfikacji zdolności kredytowej M. D. – obowiązku nałożonego na kredytodawcę przez art. 9 i 9a ustawy o kredycie konsumenckim należy wskazać, że również został zrealizowany zgodnie z powyższym regulaminem.

Pozwana zarzuciła stronie powodowej naruszenie art. 385 ¹ k.c. Zgodnie
z art. 385 ¹ § 1 k.c., postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Sąd ma obowiązek zbadania z urzędu, czy postanowienia uzgodnione między stronami mają abuzywny charakter i w tym celu zobowiązany jest do podjęcia niezbędnych środków dowodowych. Jednakże Sąd analizując gromadzony materiał dowodowy, w tym przedmiotową umowę kredytu, nie znalazł podstaw, aby uważać, że zawarta z M. D. umowa kredytu zawierała klauzule abuzywne, sprzeczne z dobrymi obyczajami oraz rażąco naruszają interesy konsumenta. Umowa kredytu została ukształtowana przez strony, w ten sposób, że jest umową odpłatną. Jest to dopuszczalne w świetle kodeksu cywilnego. Sporne postanowienia umowne niewątpliwie nie stanowiły świadczenia głównego z umowy kredytu. Takiego charakteru nie ma bowiem prowizja stanowiąca wynagrodzenie kredytodawcy za ryzyko gospodarcze związane
z udzielaniem kredytów. W ocenie Sądu było dopuszczalne potrącenie z kwoty kredytu opłat związanych z jego udzieleniem. W przedmiotowej sprawie Sąd ocenił zarzut dotyczący abuzywności umowy jako niezasadny. Pozwana wiedziała jakie koszty są związane z zawarciem umowy kredytu. Dający kredyt prowadzi działalność gospodarczą, a więc nastawioną na osiąganie dochodów, wobec czego zastosowanie prowizji, chociażby w wysokiej kwocie nie można uznać za działanie rażąco naruszające interes konsumenta.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał roszczenie powoda za zasadne, wobec czego zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 12.639,58 złotych wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych zgodnie z postanowieniami umowy, na podstawie art. 481 § 2 ¹ k.c. oraz kwotę 1.121,98 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie na podstawie art. 481 § 1 k.c. od dnia wniesienia pozwu z elektronicznym postępowaniu upominawczym tj. od 26 marca 2024 roku.

W punkcie II. wyroku sąd orzekł o kosztach procesu na podstawie art. 98 § 1, § 1 ¹ i § 3 k.p.c. Na koszty te złożyły się: uiszczona opłata od pozwu w kwocie 750 złotych, uiszczona opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, kwota 3.600 złotych tytułem wynagrodzenia dla radcy prawnego strony powodowej ustalona na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Sędzia Elżbieta Wojciechowska

Sygn. VII C 753/24

ZARZĄDZENIE

1. odnotować uzasadnienie;

2. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanej.

Radom, dnia 30 października 2025 roku Sędzia Elżbieta Wojciechowska