Zarządzenie z 31 października 2025, sygn. II W 120/25

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 26 lipca 2024 r. G. B. kierował pojazdem marki V. o nr rej. (...) przemieszczając się nim z prędkością 91 km/h w miejscowości S., województwo (...), na ulicy (...), w obszarze zabudowanym o ograniczeniu prędkości do 50 km/h wynikającym z znaku D-42 i ustawy, tym samym G. B. przekroczył dozwoloną prędkość o 41 km/h, co zostało zmierzone przez wykonujących w tym czasie, na tym odcinku drogi, kontrolę pomiaru prędkości funkcjonariuszy Policji z Wydziału Ruchu Drogowego KPP L. sierż. sztab. K. J. i sierz. R. R.. Tego dnia G. B. spieszył się do pracy, która rozpoczynał o 9:30, bo późno wyjechał z domu.

Pomiar prędkość pojazdu marki V. o nr rej. (...) nastąpił przy użyciu urządzenia TruCAM II, przyrząd laserowy o znaku fabrycznym (...) 20/20, producent: Laser (...) INc – USA, numer fabryczny: (...), rok produkcji: 2021, znak zatwierdzenia typu PL T 1989, które to posiadało ważne świadectwo legalizacji ponownej wydane przez Dyrektora Okręgowego (...) Miar w Ł. – ważne do 6 marca 2025 r., z odległości 232,2 metrów. W bezpośrednim otoczeniu pojazdu kontrolowanego w chwili dokonywania pomiaru znajdował się inny pojazd w odległości około 30 metrów za pojazdem kontrolowanego – pojazdu kierowanego przez G. B..

Po zatrzymaniu G. B. przez funkcjonariuszy w związku z ujawnionym naruszeniem przepisu ruchu drogowego przez w/w tj. art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 2­0 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym funkcjonariusze okazali kierowcy zdjęcie z dokonanego pomiaru prędkości i poinformowali o nałożeniu mandatem karnym kary grzywny w kwocie 1000 złotych w związku z przekroczeniem prędkości i pouczono o możliwości odmowy przyjęcia mandatu karnego oraz skutkach prawnych takiej odmowy. G. B. odmówił przyjęcia mandatu.

Przyrząd kontrolno-pomiarowy TruCAM II w dniu kontroli G. B. był sprawny technicznie, nie nosił żadnych uszkodzeń mechanicznych (pęknięć, zadrapań). Przed rozpoczęciem służby tego dnia patrol w składzie wymienionych wyżej dwóch funkcjonariuszy Policji wykonał testy sprawności urządzenia zalecane przez producenta: test stałej odległości, test prawidłowości działania przyrządów celowniczych test wyświetlacza. Test wyświetlacza mierników pomiarowych prędkości polega na sprawdzeniu poprawności wskazań urządzenia w różnych warunkach i porównaniu ich z wartościami referencyjnymi. Test stałej odległości pokazu czy urządzenie dobrze mierzy odległość pomiędzy urządzeniem a obiektem, którego prędkość jest sprawdzana. Test kalibracji siatki celowniczej w lunecie wykonywany jest po to, by sprawdzić, czy siatka celownicza w lunecie pokrywa się z emitowaną wiązką pomiarową napotykając cel. Wszystkie testy okazały wynik pozytywny. Wykonanie pomiaru w/w urządzeniem nastąpiło zgodnie z instrukcją producenta.

Podczas pomiaru prędkości pojazdu prowadzonego przez G. B. w dniu 26 lipca 2024 roku panowały dobre warunki atmosferyczne, a przejrzystość powietrza była normalna. Miejsce dokonania pomiaru przez funkcjonariusza Policji było miejscem bezpiecznym. dokonując pomiaru funkcjonariusz znajdował się w pobliżu pobocza drogi, która poruszał się G. B., a kąt pomiędzy pojazdem kontrolowanym a funkcjonariuszem dokonującym pomiar nie przekraczał 90 stopni, bliższy kątowi 60 stopni.

dowód: notatka urzędowa z 26.07.2024 r., k. 1-2; świadectwo legalizacji ponownej, k. 3; nagranie, k. 9; notatka urzędowa z 11.09.2024 r., k. 10; zdjęcie, k. 11; częściowo wyjaśnienia obwinionego, k. 21-22, 55-56, 71; protokół oględzin miernika prędkości, k. 66-67; zeznania świadka K. J., k. 69-72; instrukcja obsługi TruCam II oraz decyzja Prezesa GUM z dnia 05.12.2019 o zatwierdzeniu typu, k. 79-181; zeznania świadka R. R., k. 185-186.

S.. sztab. K. J. i sierż. R. R. byli właściwie posiadali stosowne przeszkolenie w zakresie obsługi ręcznych mierników prędkości typu TruCamII.

dowód: świadectwo ukończenia kursy specjalistycznego, k. 61, 93.

G. B. ma 37 lat, żony, z wykształcenia prawnik, pracuje jako kierownik sklepu za dochodem 4400 złotych netto, w stanie zdrowia bardzo dobrym. Do wydania wyroku w niniejszej sprawie niekarany za przestępstwa. Karany sądownie przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w W. – III Wydział Karny wyrokiem z 6 listopada 2023 roku o sygn. III W 374/23 za popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń , a polegającego na tym, że w dniu 27 czerwca 2022 roku około godz. 00:00 w W. na drodze publicznej, ul. (...), naruszył zasady przewidziane w art. 19 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem marki V. o nr rej. (...) nie zachował szczególnej ostrożności oraz poruszał się z prędkością niezapewniającą panowania nad pojazdem w wyniku czego na łuku drogi stracił kontrolę nad samochodem w skutek czego uderzył w bariery energochłonne powodując ich uszkodzenie. W okresie od 7 lipca 2020 roku do 25 czerwca 2024 roku czterokrotnie został ukarany mandatem karnym za przekroczenie prędkości, w tym dwukrotnie w miejscowości J..

dowód: częściowo wyjaśnienia obwinionego, k. 21-22, 55-56, 71; karta karna, k. 51; informacja z ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi z 8.02.2025 r., k. 26; informacja z ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi z 4.04.2025 r., k. 52; odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w W. – III Wydział Karny z 6 listopada 2023 roku o sygn. III W 374/23, k. 193.

W sieci Internet dostępny jest film z lektorem, który to lektor wskazuje na możliwość zmiany parametrów na urządzeniu TruCam II.

dowód: nagranie prywatne, k. 195.

Stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wskazanych dowodów: notatki urzędowej z 26.07.2024 r., k. 1-2; świadectwa legalizacji ponownej, k. 3; nagrania, k. 9; notatki urzędowej z 11.09.2024 r., k. 10; zdjęcia, k. 11; protokół oględzin miernika prędkości, k. 66-67; instrukcja obsługi TruCam II oraz decyzja Prezesa GUM z dnia 05.12.2019 o zatwierdzeniu typu, k. 79-181; karty karnej, k. 51; informacji z ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi z 8.02.2025 r., k. 26; informacji z ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi z 4.04.2025 r., k. 52; odpisu wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w W. – III Wydział Karny z 6 listopada 2023 roku o sygn. III W 374/23, k. 193; zeznań świadka K. J., k. 69-72; zeznań świadka R. R., k. 185-186; częściowo wyjaśnienia obwinionego, k. 21-22, 55-56, 71.

Obwiniony G. B. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, podnosząc szereg zastrzeżeń co do techniki pomiaru prędkości dokonanej w dniu 26 lipca 2024 r. przez sierż. sztab. K. J. i sierż. R. R.. Jego zastrzeżenia co do sposobu dokonania pomiaru nie potwierdziły się i w tym zakresie jego wyjaśnienia Sąd uznał za przyjętą linię obrony. Za wiarygodne należało uznać wyjaśnienia obwinionego jedynie w części dotyczącej okoliczności bezspornych lub potwierdzonych innymi dowodami, co do których mocy dowodowej sąd nie powziął wątpliwości (faktu poruszania się pojazdem marki V. o nr rej. (...) w dacie i miejscu zarzucanego czynu, faktu kontroli policyjnej, a także wiedzy obwinionego co do poruszania się w obszarze zabudowanym oraz okazania fotografii pojazdu z k. 11).

Zeznania świadków K. J. i R. R. Sąd uznał za wiarygodne w pełnym zakresie. Sąd miał na uwadze, iż wskazani funkcjonariusze policji są osobami zupełnie obcymi wobec obwinionego, bez interesu (majątkowego, osobistego, procesowego) w określonym rozstrzygnięciu sprawy. Dokonywali tego dnia różnych kontroli i nie ma żadnych racjonalnych powodów, dla których mieliby wyróżniać akurat obwinionego, przypisując mu pomiar, który miałby go nie dotyczyć. Zeznania świadków są pomiędzy sobą spójne i korespondują z treścią notatki urzędowej z przebiegu kontroli oraz wydrukiem z urządzenia pomiarowego, a nadto korespondują z instrukcją obsługi urządzenia, którym tego dnia dokonano pomiar. Świadkowie wskazują zgodnie sposób wykonania pomiaru, co w powiązaniu z analizą instrukcji urządzenia i decyzją o zatwierdzeniu typu przyrządu do pomiaru prędkości, pozwoliło Sądowi skontrolować poprawność tych czynności oraz odnieść się do podnoszonych przez obwinionego zarzutów – o czym poniżej.

Za przydatne dla sprawy Sąd uznał dokumenty urzędowe zgromadzone w sprawie, albowiem zostały sporządzone przez uprawnione do tego podmioty, rzetelnie (w odpowiedniej formie), a ich treść tworzy logiczną całość, gdyż ich treści między sobą są niesprzeczne a uzupełniające, jednocześnie żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności ani prawdziwości zawartych w nich treści. Sąd nie znalazł natomiast podstaw, by czynić to z urzędu.

Nagranie z k. 9 akt sprawy, przekazane do sprawy wraz z wnioskiem o ukaranie, w ocenie Sądu jest wiarygodnym dowodem potwierdzającym sposób wykonania pomiaru prędkości obwinionego oraz jego rezultat (wynik). Obwiniony przedkładając do akt nagranie prywatne nie zdołał podważyć mocy dowodowej niniejszego nagrania urzędowego (a taki przyświecał mu najprawdopodobniej cel), sama okoliczność iż przedmiotowe nagranie jest w innym formie niż wskazane w Decyzji Prezesa Głównego Urzędu i Miar na stronie 7 nie uzasadnia odmówienia temu dowodowi mocy dowodowej. Zaliczone w poczet materiału dowodowego sprawy nagranie prywatne z k. 195 wykazało okoliczność, która w żadnej mierze nie ma przełożenia na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, albowiem Sąd nie ujawnił żadnych podstaw do powzięcia wątpliwości co do rzetelności zabezpieczonego i przekazanego mu wraz z wnioskiem o ukaranie nagraniem. Nic w sprawie nie wskazuje, aby przedmiotowe nagranie z k. 9 było poddane modyfikacją. Funkcjonariusze Policji wykonujący swoje czynności służbowe w sprawie, w tym dokonujący zabezpieczeń nagrań z urządzeń pomiarowych, nie mieli żadnego interesu w tym, aby preparować dowody winy obwinionego. W ocenie Sądu nielogiczne jest rozumowanie obwinionego prezentowane w tym zakresie, przecież byłoby to działanie co najmniej irracjonalne, bacząc na grożące konsekwencje takiego działania i powinności funkcjonariusza wobec społeczeństwa jakie na siebie przyjął wstępując do służby. Poza tym nagranie obwinionego jest nagraniem, które nie pokazuje procesu dokonywania zmian w parametrach przy dokonywaniu pomiarów miernikiem prędkości, a jedynie o tym opowiada lektor nagrania na tle kadr wydruków odpowiadających graficznie wydrukom z urządzeń pomiarowych truCam II. Przez wzgląd na powyższe zdaniem Sadu brak jest podstaw do poważenia rzetelności i autentyczności nagrania urzędowego z k. 9, które zresztą koresponduje zarówno z treścią notatki urzędowej z kontroli (k. 1-2 akt), ale również obiektywnymi świadkami kontroli – funkcjonariuszami Policji K. J. i R. R..

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sprawie Sąd uznał, że obwiniony popełnił zarzucony mu we wniosku o ukaranie czyn, wypełniający znamiona się wykroczenia z art. 92a § 2 kodeksu wykroczeń (dalej k.w.).

Wykroczenie z art. 92a § 2 k.w. polega na niestosowaniu się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym i przekroczeniu go o ponad 30km/h.

Dopuszczalną prędkość w obszarze zabudowanym (D-42) wyznacza norma zawarta w art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym i wynosi ona 50 km/h. Jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń obwiniony nie zastosował się do ograniczenia prędkości obowiązującego w obszarze zabudowanym, przekraczając dopuszczalną prędkość o 41 km/h, a tym samym wypełnił przedmiotowe znamiona wykroczenia z art. 92a § 2 k.w. Od strony podmiotowej zachowanie obwinionego cechowała umyślność. Podstawowy i oczywisty charakter naruszonej zasady ruchu drogowego; okoliczności naruszenia (dzień, dobre warunki drogowe); doświadczenie życiowe jako kierowcy – są to okoliczności, które wskazują, że obwiniony prawidłowo rozpoznał organizację ruchu na wymienionym terenie oraz wiedział, jakie znaczenie wiązać należy ze znakiem D-42 w kontekście dopuszczalnej prędkości. Niezastosowanie się do nakazu ograniczenia prędkości do wartości 50 km/h wynikało zatem z jego niczym nieskrępowanej decyzji, motywowanej chęcią niespóźnienia się do pracy.

Odnosząc się do podnoszonych w sprawie zarzutów obwinionego zasadnym jest wskazać, iż z dokumentu instrukcji urządzenia pomiarowego wynika, że urządzenie TruCAM II posiada kilka trybów zarządzających pomiarem prędkości, w tym takie, które pozwalają rejestrować prędkość pojazdów zbliżających się, jak również odjeżdżających oraz zarejestrować znajdujące się z tyłu numery rejestracyjne. Wykonanie przez policjantów pomiaru pojazdowi zbliżającemu się było zgodne z przeznaczeniem urządzenia.

Kolejno należy wskazać, że urządzenie samoczynnie przed każdym użyciem przeprowadza serię testów wewnętrznych; urządzenie jest gotowe do pracy tylko w wypadku, gdy wszystkie testy zakończą się pomyślnie. Podkreślić należy, że jeżeli jakikolwiek test zakończy się niepowodzeniem, zostanie wyświetlony komunikat o błędzie i urządzenie uniemożliwi wykonanie pomiaru (s. 55 Instrukcji). Jak wynika z ustaleń Sadu funkcjonariusze przeprowadzili zalecane przez producenta testy stałej odległości (s. 58 Instrukcji) i test kalibracji siatki celowniczej w lunecie względem wiązki pomiarowej (s. 55 Instrukcji). Wobec tego bezzasadny jest zarzut dot. niesprawności urządzenia, w szczególności kwestionujący prawidłowość działania przyrządu celowniczego.

Pomiar, w zależności od panujących warunków pogodowych, powinien zostać wykonany z odległości od 15,25/61 m do 1200 m (s. 86 Instrukcji). Preferowana odległość 130m służy wyłącznie otrzymaniu jak najlepszego zdjęcia i jest wartością uśrednioną, zależną w konkretnych warunkach np. od sytuacji pogodowej, rodzaju tablicy rejestracyjnej (s. 33, 86 Instrukcji). Oznacza to, że wykonanie pomiaru z dłuższego dystansu niż 130m wpływa jedynie na jakość zdjęcia, a nie uniemożliwia wykonanie prawidłowego pomiaru. Pomiar został wykonany w niniejszej sprawie z odległości 152,4m, co oznacza, że mieści się w zakresie pomiarowym. Natomiast przekroczenie optymalnego zakresu ostrości nie miało większego wpływu na jakość zdjęcia, gdyż można z niego odczytać tablice rejestracyjną pojazdu obwinionego.

Jak wynika z instrukcji oraz zeznań świadków K. J. i R. R. operator identyfikuje (wskazuje) pojazd którego prędkość chce skontrolować za pomocą krzyża celowniczego widniejącego w lunecie (wizjerze) celowniczej (s. 8, 13 Instrukcji). Siatka celownicza odzwierciedla rzeczywistą szerokość wiązki (s. 55 instrukcji). Pozwala na „wyłowienie” namierzanego pojazdu, jadącego również w grupie pojazdów. Pojazd ten będzie zidentyfikowany na zdjęciu w przeglądarce TruCAM II wraz z podstawowymi danymi, w tym wynikiem pomiaru i odległością na jakiej został wykonany (s. 66 Instrukcji). Widoczny na zdjęciu za pojazdem obwinionego na k. 11 samochód pozostaje poza obszarem namierzania, na co jasno wskazuje krzyżyk celowniczy widoczny na fotografii. Zarzut obwinionego w tym zakresie należy uznać zatem również za chybiony.

Urządzenie emituje aż 60 impulsów podczas jednego cyklu pomiarowego; tak długo jak jest wciśnięty spust, będzie ponawiana próba pomiaru prędkości – do momentu uzyskania pomiaru lub wygenerowania komunikatu o błędzie (s. 39 in. Instrukcji). Skoro zarejestrowany został pomiar i wyświetlony na urządzeniu, a nie kod błędu, to oznacza, że ilość cykli pomiarowych była wystarczająca dla dokonania prawidłowego pomiaru. Radar poza pomiarem prędkości posiada funkcję wykonania zdjęcia pojazdu, którego prędkość jest mierzona. Opcja ta pozwala na to, aby policjant osobie kontrolowanej, mógł pokazać nagranie lub zdjęcie mierzonego pojazdu. Obwinionemu został pokazany wyświetlacz z zarejestrowanymi danymi. Obraz umożliwił identyfikację pojazdu wraz z numerem tablicy rejestracyjnej.

Odnosząc się do kwestii zakłócenia pomiaru przez występujące przeszkody, należy wskazać, że miejsce kontrolne nie wynika z dyskrecjonalnej decyzji funkcjonariusza policji, tylko jest punktem kontrolnym wyznaczonym przez Komendanta i odnotowanym w urządzeniach ewidencyjnych (rejestrze). Oczywistym jest, że warunki idealne związane z brakiem przeszkód na linii pomiaru mogą być trudne do osiągnięcia w warunkach zwłaszcza wzmożonego ruchu; jednak urządzenie ma wbudowane mechanizmy samowalidacyjne przewidziane dla tych sytuacji. Jeżeli bowiem nastąpi dłuższe przerwanie wiązki pomiarowej (pojawienie się przeszkód na linii pomiaru), urządzenie nie będzie w stanie wykonać pomiaru prędkości i zostanie wyświetlony komunikat o błędzie (s. 33 Instrukcji). Skoro pomiar został wykonany, to oznacza, że linia pomiaru była „czysta”, co zresztą potwierdził świadek wykonujący pomiar oraz wynika z fotografii z k. 11 i nagrania z k. 9 (brak fizycznych przeszkód dla wiązki lasera). Stanowisko obwinionego w tym zakresie, w świetle powyższych dowodów, jest wadliwe.

Co do zarzutu nie użycia statywu podkreślić z kolei trzeba, że stosowanie statywu czy podpórki na ramię ułatwia stabilizacje urządzenia, jednak nie jest obowiązkowe, a brak jego użycia nie wpływa na prawidłowość pomiaru. Jest tak dlatego, że w przypadku niestabilnego namierzania (przesuwanie na inny punkt, przesuwanie po celu) pojawi się komunikat o błędzie zamiast wyniku pomiaru (s. 35, 40, 73,79 Instrukcji). Wobec tego okoliczność, że pomiar był wykonany „z ręki” nie wpłynęło na pomiar prędkości pojazdu kierowanego przez obwinionego, tym bardziej, że odległość do pojazdu nie była znaczna, skoro urządzeniem można dokonywać pomiarów do 1200 metrów (a tu było ono rzędu 232,2 m).

Odnosząc się do kwestii kąta padania wiązki, należy podkreślić, że pomiary ze względów bezpieczeństwa, są z reguły wykonywane z pobocza, co skutkuje powstaniem kąta pomiędzy urządzeniem a kierunkiem poruszania się mierzonego pojazdu. Aby zminimalizować to zjawisko funkcjonariusz policji ustawił się możliwie blisko drogi (przy krawędzi), co było działaniem zgodnym z instrukcją (s. 34). Poza tym, istotnym jest podkreślenie, że im większy kąt – tym prędkość wykazana urządzeniem będzie mniejsza (niż faktyczna), co oznacza że zjawisko to działa zawsze na korzyść kierującego (wynika to z podstawowych danych dot. zasad ustawiania urządzenia, zawartych w Instrukcji s. 33-34). Ponieważ kąt ten maleje wraz z odległością do mierzonego pojazdu, okoliczność, że pojazd obwinionego został namierzony ze stosunkowo bliskiej (w stosunku do maksymalnego zasięgu) odległości oznacza, że kąt działał na jego korzyść (prędkość wskazana urządzeniem na pewno nie była większa niż rzeczywista – s. 34 Instrukcji).

Poza tym funkcjonariusze policji ruchu drogowego KPP L. K. J. i R. R. przechodzili szkolenia z obsługi urządzenia, a samo urządzenie pomiarowe posiada aktualne świadectwo legalizacji ponownej (k. 3). Zgodnie z zaleceniami producenta przed rozpoczęciem służby policjanci wykonali test „stałej odległości” i test prawidłowości działania przyrządu celowniczego (k. 2).

Mając na uwadze powyższe należało uznać, że brak jest rzeczowych argumentów podważających prawidłowość wykonanego pomiaru. Podnoszone przez obwinionego zarzuty zasadniczo nie dotyczą wiadomości specjalnych, tylko faktów, które mogły być ustalone w oparciu o zebrane dowody (czy urządzenie ma atest, czy policjanci mają szkolenie, czy skalibrowali urządzenie przed służbą, czy pomiar był ze statywu, czy na zdjęciu jest utrwalona tablica rej. pojazdu obwinionego, gdzie znajdował się operator w chwili pomiaru – względem drogi i względem pojazdu). Skonfrontowanie sposobu użycia urządzenia pomiarowego w dniu zdarzenia (odtworzonego głównie na podstawie dowodów osobowych i nagrania odtworzonego na rozprawie), z zasadami obsługi wynikającymi z instrukcji i decyzji o zatwierdzeniu typu, pozwoliło Sądowi na wyprowadzenie jednoznacznych wniosków co do poprawności techniki pomiaru i sprawności urządzenia.

Przez wzgląd na powyższe, nie ujawniając okoliczności wyłączającej winę i bezprawność, Sąd uznał obwinionego winnym popełnienia zarzuconego mu czynu, ustalając dodatkowo, iż jego działanie polegało na tym, iż przekroczył dopuszczalną prędkość określoną ustawą - w art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 2­0 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym o ponad 30 km/h.

Za wykroczenie z art. 92a §2 k.w. grozi kara grzywny nie niższa niż 800 złotych, a górna granica ustawowego zagrożenia wynosi 30 000 złotych (art. 24 §1a k.w.). Sąd nie jest związany wymiarem grzywny proponowanej sprawcy w formie mandatu karnego ani taryfikatorem, który zawiera zasady wiążące wyłącznie w trybie mandatowym, czy też zaproponowanej sprawcy wyrokiem nakazowym przez Sąd.

Rozważając wymiar kary i środków karnych w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze wszystkie dyrektywy wymiaru kary przewidziane w art. 33 § 1 i § 2 k.w. (wzgląd na społeczną szkodliwość czynu przypisanego obwinionemu i stopień jego winy oraz wymogi indywidualnego i społecznego oddziaływania wymierzonej kary), a także miał na uwadze okoliczności łagodzące i obciążające wyszczególnione m.in. w treści art. 33 § 3 i § 4 k.w.

Oceniając społeczną szkodliwość czynu obwinionego G. B. Sąd miał na uwadze, że dopuścił się zamachu na dobro prawne wysoko cenione przez ustawodawcę. Nadmierna prędkość, która powoduje często utratę panowania nad pojazdem i utrudnia skuteczną reakcję na zmieniające się warunki na drodze (za co zresztą obwiniony został już prawomocnie ukarany), stanowi naruszenie jednej z najbardziej podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i jest – obok prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości – jedną z podstawowych przyczyn wypadków w ruchu drogowym. Wzgląd na społeczne oddziaływanie kary przemawiał, więc za tym, aby orzeczona kara cechowała się odpowiednią dolegliwością. Stopień przekroczenia prędkości był stosunkowo wysoki; obwiniony poruszał się w terenie zabudowanym, w godzinach wczesno porannych, gdzie ruch pojazdów był wzmożony - co potencjalnie godziło w bezpieczeństwo ruchu drogowego. Z drugiej strony nie doszło do powstania żadnej sytuacji kolizyjnej, ani realnego zagrożenia dla ruchu drogowego czy pieszych. Oceniając z kolei stopień winy obwinionego Sąd miał na uwadze, że jego zachowanie pozbawione było głębszej refleksji nad ewentualnymi konsekwencjami czynu. Obwiniony jest osobą w pełni dojrzałą, o ukształtowanej osobowości, kierowcą z dość dużym doświadczeniem – a zatem można i należy od niego wymagać większej wyobraźni na drodze. Na korzyść obwinionego działała niekaralność, ustabilizowany tryb życia oraz brak nałogów. na niekorzyść brak zrozumienia naganności swojego czynu i uprzednie ukaranie za czyn naruszający przepisu ruchu drogowego oraz czterokrotna rejestracja w ewidencji jako kierowca przekraczający prędkość na drogach.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że kara grzywny w wysokości 1500 złotych uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia wykroczenia, jak i osobowość sprawcy – innymi słowy w społecznym odczuciu jest karą sprawiedliwą, gdyż dostosowaną do indywidualnych potrzeb resocjalizacyjnych i wychowawczych. Wymierzona grzywna nie przekracza indywidualnie ocenianych możliwości zarobkowych obwinionego (biorąc pod uwagę wiek, wykształcenie, zatrudnienie, stan zdrowia). Utrzymana jest w granicach dalekich od górnej granicy ustawowego zagrożenia (a nawet mniejszych niż według taryfikatora), a zatem dostatecznie uwzględnia okoliczności łagodzące, w tym dotychczasową niekaralność obwinionego za przestępstwa.

Zgodnie z treścią przepisów wymienionych w punkcie 2 wyroku, obwiniony ukarany za zarzucone wykroczenie, obowiązany jest pokryć zryczałtowane koszty postępowania i uiścić opłatę od wymierzonej grzywny, których wysokość wynika z powołanych w wyroku przepisów.

Mając na uwadze całokształt przedstawionych rozważań Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

ZARZĄDZENIE

1.  (...);

2.  (...);

3.  (...).

26/11/2025 r.