sygn. I C 1299/17 1 grudnia 2017 Sąd Rejonowy w Kwidzynie

Wyrok z 1 grudnia 2017, sygn. I C 1299/17

Teza
Powód dochodzący roszczenia ma obowiązek udowodnić istnienie stosunku obciążeniowego, na podstawie którego może dochodzić roszczenia.Powód dochodzący roszczenia ma obowiązek udowodnić istnienie stosunku obciążeniowego, na podstawie którego może dochodzić roszczenia.
Data orzeczenia 1 grudnia 2017
Sąd Sąd Rejonowy w Kwidzynie
Wydział I Wydział Cywilny
Przewodniczący Sędzia Halina Ostafińska-Kołacka
Tagi
#Sąd Rejonowy w Kwidzynie #I Wydział Cywilny #wyrok

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 01 grudnia 2017 r.

Sąd Rejonowy w Kwidzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Halina Ostafińska-Kołacka

Protokolant: stażysta Ewelina Gadomska

po rozpoznaniu w dniu 01 grudnia 2017 r. w Kwidzynie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w K.

przeciwko G. M. (...)w K.

o zapłatę

I.  powództwo oddala,

II.  zasądza od powoda (...) S.A. z siedzibą wK.na rzecz pozwanego G. M. (...) w K. kwotę 917,00 zł (dziewięćset siedemnaście złotych 00/100), tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

SSR Halina Ostafińska-Kołacka

Sygn. akt I C 1299/17

UZASADNIENIE

Powód (...) S.A. z siedzibą w K. wnosił o zasądzenie od pozwanego M. G. kwoty 2861 złotych, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie :

- od kwoty 123 złote od dnia 28.08.2016 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 246 złotych od dnia 30.09.2016 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 246 złotych od dnia 30.10. 2016 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 246 złotych od dnia 30.11.2016 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 2000złotych od dnia 14 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu podał, że strony łączyła umowa o działalności gospodarczej, w ramach której pozwany zobowiązany był do dokonywania zakupu asortymentu do prowadzonego sklepu w hurtowniach (...)SA i zapłaty miesięcznej opłaty marketingowej.

Pozwany M. G. wnosił o oddalenie powództwa zarzucając, iż powód nie wykazał aby przysługiwało mu roszczenie w stosunku do pozwanego tak co do zasady jak i co do wysokości. Według pozwanego umowa o działalności handlowej nie wiąże pozwanego ponieważ nie jest podpisana natomiast same faktury nie są żródłem zobowiązania.

Sąd ustalił i zważył co następuje:

Powód wystawił w stosunku do pozwanego noty obciążeniowe z dnia 31.12.2016 roku na kwotę 2000 złotych , z dnia 15.06.2016 roku na kwotę 246 złotych.

(odpisy faktur wystawionych przez powoda k.22-23 i k.25-29).

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie ww. faktur.

Sąd uznał, że powództwo nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zasadne są zarzuty pozwanego.

Przede wszystkim powód w ogóle nie udowodnił aby strony zawarły umowę o współpracy handlowej w ramach sieci sklepów (...). Załączona do pozwu umowa, na którą powołuje się powód, jest nieczytelna i nie podpisana przez pozwanego. Mimo zobowiązania Sądu i zarzutów pozwanego w tej kwestii, powód nie przedstawił czytelnego odpisu umowy ani innego dokumentu, z którego wynikałby stosunek zobowiązaniowy pomiędzy stronami. Poza tym tylko dwie faktury z dnia 31.12.2016 roku i z dnia 15.06.2016 są czytelne ale nie spełniają waloru dokumentu ponieważ nie są podpisane przez wystawcę. Zdjęcia z komputera pozostałych faktur tzw. print screen, które w dodatku są nieczytelne, również nie spełniają waloru dokumentu.

Niezależnie od tego , same faktury nie stanowią udowodnienia źródła zobowiązania skoro powód nie przedstawił wymaganego dokumentu w postaci oryginału lub chociaż czytelnego odpisu umowy o współpracy handlowej opatrzonej datą ,z danymi pozwanego i jego wyraźnym podpisem.

Powód zgodnie z zasadą rozkładu ciężaru dowodowego (art.6 kc.) miał obowiązek udowodnić zasadę i wysokość roszczenia , z czego się w ogóle nie wywiązał.

Umowa o współpracy handlowej, na jaką powołuje się powód, jest umową nienazwaną zbliżoną do umowy sprzedaży. Powód przedstawiając nieczytelny tekst umowy opartej o stosowany wzorzec umowy bez wyrażnego podpisu pozwanego nie udowodnił aby strony były związane umową. Nie wykazał również w jaki sposób i za jaki okres naliczył wymienioną w fakturach opłatę marketingową.

W związku z powyższym Sąd mając na uwadze przepis art. 535par.1 kc. w zw. art. 6 kc. orzekł jak wyżej.

Rozstrzygnięcie o kosztach Sąd oparł na zasadzie przepisu art. 98 par.1 kpc. w zw. z par. 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3.10.2016 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Powód jako strona przegrywająca sprawę ma obowiązek zwrócić pozwanemu koszty zastępstwa procesowego w wysokości 917 złotych (z opłatą od pełnomocnictwa).