Wyrok z 4 listopada 2025, sygn. VIII K 719/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 listopada 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący Sędzia Angelika Kurkiewicz

Protokolant st. sekretarz sądowy Wojciech Rydzio

bez obecności prokuratora , po rozpoznaniu dnia 4 listopada 2025 r. sprawy

Ł. G., s. H. i B. z domu M.,

ur. (...) w T.

oskarżonego o to, że:

W dniu 03 kwietnia 2025 roku około godziny 10:20 w T. na ulicy (...) kierował pojazdem marki R. (...) o nr rej. (...), pomimo wydanej wobec niego w dniu 27.05.2024 r. decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami nr (...) przez Starostę (...) obowiązującej od dnia 27.05.2024 r.,

tj. o czyn z art. 180a kk

orzeka:

I.  przyjmując, iż czyn oskarżonego Ł. G. wyczerpał znamiona występku określonego w art. 180a kk oraz uznając, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk i art. 67 § 1 kk warunkowo umarza postępowanie karne wobec oskarżonego na okres 2 (dwóch) lat tytułem próby,

II.  na podstawie art. 67 § 3 kk orzeka wobec oskarżonego obowiązek spełnienia świadczenia pieniężnego w wysokości 800 (osiemset) złotych na rzecz (...),

III.  zasądza od oskarżonego na rzecz (...) – kwotę 100 (sto) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 40 zł (czterdzieści złotych) tytułem wydatków poniesionych od chwili wszczęcia postępowania.

Sygn. akt VIII K 719/25

UZASADNIENIE

Z powodu kłopotów technicznych z użyciem programu (...) odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia na formularzu określonym w art. 99 a § 1 kpk;

W dniu 27.05.2024 r. została wydana przez Starostę (...) decyzja o cofnięciu uprawnień Ł. G. do kierowania pojazdami kategorii (...) o numerze (...)

Decyzja ta została osobiście odebrana przez Ł. G. w dniu 19 czerwca 2024 roku.

Pomimo tego Ł. G., w dniu 03 kwietnia 2025 roku około godziny 10:20 w T. na ulicy (...) kierował pojazdem marki R. (...) o nr rej. (...).

(Dowód : wyjaśnienia Ł. G. k.15;

decyzja o cofnięciu uprawnień k. 5-6;

zwrotne potwierdzenie odbioru k. 6)

Oskarżony przyznał się w całości do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oświadczył, że sprawa ta jest dla niego nauczką i obecnie porusza się już tylko autobusami.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego albowiem koreluje to z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

Sąd dał wiarę wszelkim innym przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów, a zawnioskowanym w akcie oskarżenia. Dokumenty te zostały pozyskane, sporządzone i przeprowadzone zgodnie z wymogami procedury karnej, a żadna ze stron nie zakwestionowała ich rzetelności ani prawdziwości.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza wyjaśnień oskarżonego i dokumentacji ze Starostwa Powiatowego w (...), zdaniem Sądu nie ulegało wątpliwości, że oskarżony wyczerpał znamiona czynu z art. 180a kk. Niewątpliwym jest, że wobec oskarżonego w dniu 27 maja 2024 roku została wydana decyzja przez Starostę (...) cofająca uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii (...) (k. 5). Decyzja ta w dniu 19 czerwca 2024 roku została odebrana przez oskarżonego (k. 6).

Zgodnie z art. 180a kk , kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, prowadzi pojazd mechaniczny, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

W każdym przypadku obowiązkiem sądu stojącego przed wyborem środka reakcji karnej na przestępstwo jest rozważenie, czy sięganie po karę jest konieczne, czy wystarczające będzie zastosowanie warunkowego umorzenia (art. 66 § 1 k.k.). Każdy taki przypadek należy oceniać in concreto. Warunkowe umorzenie postępowania jako środek reakcji karnej stosowane jest zawsze wobec określonego sprawcy.

Uznając oskarżonego za winnego wskazanego wyżej czynu, mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, Sąd podjął decyzję o warunkowym umorzeniu niniejszego postępowania. Zgodnie z treścią art. 66 § 1 kk Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności (art. 66 § 2 kk). Warunkowe umorzenie następuje na okres próby, który wynosi od roku do 3 lat i biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia (art. 67 § 1 kk).

Przestępstwo z art.180a k.k. zagrożone jest alternatywnie karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Podstawą zastosowania warunkowego umorzenia postępowania musi być ustalenie wszystkich przesłanek odpowiedzialności karnej. Określone w art.66 kodeksu karnego przesłanki można zakwalifikować do trzech grup: a) warunkujących niecelowość kontynuowania postępowania i wymierzenia kary ze względu na czyn, b) ze względu na osobę sprawcy, c) dopuszczające warunkowe umorzenie z punktu widzenia gwarancji procesowych oskarżonego i potrzeby zabezpieczenia materiału dowodowego. Przesłanką podstawową jest więc ustalenie, że czyn zarzucony oskarżonemu stanowi przestępstwo. Zakres wchodzących w grę przestępstw zostaje wyznaczony przez określenie warunki, iż stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień winy nie mogą być znaczne. Określenie "nie jest znaczny" nie ma tego samego znaczenia, co termin "nieznaczny", obejmując swoim zakresem i wypadki o "średnim" stopniu społecznej szkodliwości.

W szczególności stopień ten musi być wyższy od "znikomego" skutkującego, zgodnie z art.1 §2, brak przestępności czynu i konieczność bezwarunkowego umorzenia postępowania (art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.). Takie oznaczenie w art. 66 §1 kodeksu karnego stopnia społecznej szkodliwości czynu, jako przesłanki warunkowego umorzenia postępowania, pełni funkcję wyznaczającą granicę możliwej tolerancji dla sprawcy z punktu widzenia racjonalizacji sprawiedliwościowej i potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (art. 53 § 1). Niezależnie od stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd ma ustalić stopień zawinienia. Ten stopień także nie może być znaczny. Warunek braku znacznego stopnia winy musi wystąpić kumulatywnie z brakiem znacznego stopnia społecznej szkodliwości czynu.

Na podstawie art.66 § 1 kodeksu karnego można uznać za generalną przesłankę stosowania warunkowego umorzenia postępowania, dotyczącą osoby sprawcy, uzasadnione przypuszczenie sądu, że oskarżony pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. To przypuszczenie sądu ma być oparte na postawie sprawcy, jego dotychczasowej niekaralności, jego właściwościach i warunkach osobistych oraz na dotychczasowym sposobie życia. Szczegółowe przesłanki dotyczące osoby sprawcy mają więc uzasadniać dodatnią prognozę kryminologiczną wobec niego.

Jak już wyżej wskazano Sąd uznał, że okoliczności przedmiotowej sprawy nie budziły wątpliwości. Sąd uznał również przy tym, że wina oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu nie są znaczne.

Sąd warunkowo umarzając postępowanie miał także, może przede wszystkim na uwadze właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz dotychczasowy sposób życia. Oskarżony ma 40 lat. Nigdy dotąd nie był karany za przestępstwa, co potwierdza informacja z Krajowego Rejestru Karnego (k. 10) . Ma również stabilną sytuację życiową i rodzinną.

Na uwzględnienie zasługiwała również postawa oskarżonego, jego przyznanie się do winy. Ta postawa oskarżonego uzasadniała pełne przekonanie Sądu, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

Zdaniem Sądu właściwości i warunki osobiste oskarżonego pozwalają na uznanie, że cele postępowania zostaną spełnione przy warunkowym umorzeniu postępowania karnego wobec oskarżonego.

Przepis art.67 k.k. stanowi że okres próby może wynosić od roku do lat 3. Sąd uznał, że właściwy dla oceny jego pozytywnej prognozy kryminologicznej będzie okres 2 lat. Ten okres próby pozwoli zatem oskarżonemu wykazać, iż niniejsze postępowanie miało dla niego również walor edukacyjny i nie naruszy on w żaden sposób porządku prawnego.

Natomiast w ramach urealnienia dolegliwości związanej z uznaniem naganności popełnionego czynu przez oskarżonego, Sąd orzekł w stosunku do oskarżonego świadczenie pieniężne korzystając z dyspozycji art.67 § 3 k.k. i zasądził od oskarżonego na rzecz (...) kwotę 800 zł. Orzeczenie to przyczyni się do wzmocnienia siły oddziaływania wyroku, będzie przy tym dodatkowym bodźcem służącym powstrzymaniu oskarżonego od popełnienia w przyszłości kolejnego przestępstwa. Sięgnięcie po wskazany wyżej środek karny jest tym bardziej uzasadnione, że wskutek warunkowego umorzenia postępowania oskarżony nie poniósłby żadnej dolegliwości za swój czyn. Rozstrzygając w przedmiocie wysokości orzeczonego świadczenia sąd miał na względzie, iż dla swej skuteczności powinno ono być odczuwalne dla oskarżonego, zarazem nie może ono przewyższać jego możliwości finansowych i narażać jego na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a także musi być adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się oskarżony. W konsekwencji sąd uznał, że wysokość orzeczonego od oskarżonego świadczenia pieniężnego powinna wynieść 5 tys. złotych i mieście się ona w możliwościach finansowych oskarżonego uwzględniając jego sytuację rodzinną i materialną.

Mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego, Sąd zasądził od niego na rzecz (...) kwotę 100 zł tytułem opłaty sądowej oraz obciążył go wydatkami w łącznej kwocie 40 zł. Zgodnie z art. 627 kpk w zw. z art. 629 kpk w razie warunkowego umorzenia postepowania w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza koszty sądowe na rzecz (...)(…). W myśl zaś art. 616 kpk kosztami sądowymi są opłaty i wydatki poniesione przez (...)od chwili wszczęcia postępowania. Wysokość opłat określona jest w ustawie z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Zgodnie z art. 7 w razie warunkowego umorzenia postępowania oskarżony obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości od 60 zł do 100 zł. W myśl rozporządzenia (...)w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków (...)w postępowaniu karnym obciążono oskarżonego kwotą 40 złotych tytułem wydatków poniesionych w sprawie. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę sytuację materialną oskarżonego będzie on w stanie ponieść zasądzone koszty.