Wyrok z 14 listopada 2025, sygn. I C 660/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Goleniów, 28 października 2025 roku

Sąd Rejonowy w Goleniowie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: sędzia Patrycja Wojczuk

Protokolant: Paulina Tumidajewicz

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2025 roku w Goleniowie

sprawy z powództwa (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko S. C.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego S. C. na rzecz powoda (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W.kwotę 9.144,78 zł ( dziewięć tysięcy sto czterdzieści cztery złote siedemdziesiąt osiem groszy) wraz z odsetkami liczonymi od kwot:

a)  7.389,17 zł ( siedem tysięcy trzysta osiemdziesiąt dziewięć złotych siedemnaście groszy) w wysokości odsetek umownych maksymalnych za opóźnienie od dnia 24 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty,

b)  1.013,92 zł ( tysiąc trzynaście złotych dziewięćdziesiąt dwa grosze) w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 24 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty,

c)  741,69 zł ( siedemset czterdzieści jeden złotych sześćdziesiąt dziewięć groszy) w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 24 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego S. C. na rzecz powoda (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 2.217 zł ( dwa tysiące dwieście siedemnaście złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty tytułem kosztów postępowania.

sędzia Patrycja Wojczuk

Sygn. akt I C 660/24

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 28 października 2025 roku

Strona powodowa (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. wniosła pozew o zapłatę kwoty 9.144,78 zł przeciwko pozwanemu S. C. wraz z odsetkami szczegółowo wskazanymi w pozwie, a także o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu powódka wskazała, że roszczenie wynika z zawartej z pozwanym umowy kredytu konsumpcyjnego gotówkowego nr (...) z 30 marca 2018 roku, pozwany nie wywiązał się z ciążącego na nim zobowiązania.

Na kwotę żądania składa się: 7.389,17 zł tytułem należności głównej, 1.013,92 zł odsetek umownych za okres korzystania z kapitału oraz 741,69 zł odsetek umownych za opóźnienie.

Pozwany S. C. w złożonej odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na jego rzecz od strony powodowej zwrotu kosztów procesu.

Wskazał, że strona powodowa nie wykazała tak istnienia, jak i wysokości zobowiązania.

Ponadto żądanie objęte pozwem jest przedwczesne z uwagi na toczące się postępowanie o zatwierdzenie układu.

Sąd ustalił, następujący stan faktyczny.

W dniu 30 marca 2018 roku (...) Bank S.A. zawarł z S. C. umowę kredytu konsumpcyjnego gotówkowego numer (...).

Na mocy tej umowy Bank udzielił S. C. kredytu na okres 84 miesięcy w kwocie 18.232,61 zł na sfinansowanie: potrzeb konsumpcyjnych kredytobiorcy, prowizji bankowej za udzielenie kredytu płatnej jednorazowo, składki ubezpieczeniowej. Całkowita kwota kredytu wynosiła 12.400 zł (nie obejmowała kredytowanych kosztów kredytu).

W związku z zawarciem tej umowy kredytobiorca poniósł następujące koszty: 3.644,70 zł prowizji bankowej za udzielenie kredytu, 2.187,91 zł składki ubezpieczeniowej i 6.183,09 zł odsetek od kapitału. Całkowita kwota do zapłaty przez kredytobiorcę wynosiła – na dzień zawarcia umowy – 24.415,70 zł.

Kredyt oprocentowany był według zmiennej stopy procentowej, która w dniu podpisania umowy wynosiła 8,79% w stosunku rocznym. Raty kredytu ustalone zostały na równym poziomie i płatne miały być do 16 dnia każdego miesiąca. Pierwsza rata kredytu była płatna do dnia 16 kwietnia 2018 r.

Wedle treści § 7 umowy w przypadku opóźnienia w terminowym regulowaniu zobowiązań pieniężnych wynikających z umowy, Bank miał prawo pobrać od niespłaconych w terminie zobowiązań podwyższone odsetki w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Bank był uprawniony do rozwiązania umowy z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia m.in. w razie opóźnienia kredytobiorcy z zapłatą pełnej raty wynikającej z harmonogramu spłat, za co najmniej jeden okres płatności, pod warunkiem wezwania kredytobiorcy do zapłaty zaległości w terminie nie krótszym niż 14 dni roboczych i braku spłaty zaległości w odpowiedzi na to wezwanie we wskazanym terminie (§ 9 umowy). Po upływie okresu wypowiedzenia umowy kredytobiorca był zobowiązany do niezwłocznego zwrotu wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami o kosztami należnymi Bankowi za okres korzystania z kredytu (§ 10 umowy).

Dowody:

- wniosek k. 23-24,

- karta informacyjna kredytobiorcy k. 25-26,

- umowa kredytu nr (...) k. 27-34,

- formularz informacyjny k. 35-38.

W dniu zawarcia umowy kredytu, tj. 30 marca 2018 r. S. C. zawarł również z TU (...) S.A. umowę ubezpieczenia, gwarantującą spełnienie świadczenia na wypadek zgonu, hospitalizacji, niezdolności do pracy oraz chorób i schorzeń. Składka ustalona została w wysokości 2.187,91 zł i miała zostać zapłacona w terminie 5 dni roboczych od daty zawarcia umowy kredytu.

Dowody:

- wniosek o zawarcie umowy ubezpieczenia k. 39-40,

- (...) k. 41-43.

W związku z zaprzestaniem przez S. C. spłat wynikających z umowy kredytowej nr (...), (...) S.A. – pismem z dnia 4 grudnia 2023 r. – wezwał kredytobiorcę do zapłaty zaległości w kwocie 4.064,61 zł w terminie 14 dni, pod rygorem wypowiedzenia przedmiotowej umowy. Pismo to zostało doręczone S. C. w dniu 12 grudnia 2023 r.

Dowody:

- wezwanie z 4.12.2023 r. k. 43-48,

- wydruk ze śledzenia przesyłek k. 49,

- raport – zestawienie należności i spłat k. 59-71.

Mimo wezwania, S. C. nie uregulował swych zobowiązań wobec Banku. W związku z powyższym, (...) S.A. w dniu 11 stycznia 2024 r. złożył oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytowej nr (...). Pismo zawierające oświadczenie o wypowiedzeniu umowy zostało doręczone S. C. w dniu 18 stycznia 2024 r.

Dowody:

- wypowiedzenie z 11.01.2024 r. k. 50-53,

- wydruk ze śledzenia przesyłek k. 54,

- wezwanie do zapłaty wraz z wydrukiem ze śledzenia przesyłek k. 55-57,

- raport – zestawienie należności i spłat k. 59-71.

Po wypowiedzeniu umowy, należności wynikające z umowy kredytu nr (...), stały się wymagalne i obejmowały: 7.389,17 zł należności głównej z tytułu niespłaconego kapitału, 11.013,92 zł z tytułu niespłaconych odsetek umownych kapitałowych naliczonych według stopy procentowej w wysokości 12,85% za okres od 16 grudnia 2022 r. do 6 marca 2024 r. oraz 741,69 zł z tytułu niespłaconych odsetek za opóźnienie naliczonych według stopy procentowej w wysokości 22,50% za okres od 16 grudnia 2022 r. do dnia 23 kwietnia 2024 r.

Dowody:

- wyciąg z ksiąg bankowych z 24.04.2024 r. k. 58,

- raport – zestawienie należności i spłat k. 59-71.

W Sądzie Rejonowym Szczecin-Centrum w Szczecinie, XII Wydział Gospodarczy, pod sygnaturą akt (...), toczy się postępowanie restrukturyzacyjne (postępowanie po wpłynięciu wniosku o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu) z udziałem dłużnika S. C., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...).

Okoliczności niesporne, znane Sądowi z urzędu.

Na mocy Decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego nr (...) z dnia 29 września 2022 r. wszczęto przymusową restrukturyzację wobec (...) Bank S.A. z siedzibą w W. poprzez zastosowanie instrumentu przymusowej restrukturyzacji w formie instytucji pomostowej w ten sposób, że do instytucji pomostowej Bank (...) S.A. w W. przeniesiono przedsiębiorstwo w restrukturyzacji obejmujące ogół praw majątkowych oraz zobowiązań podmiotu w restrukturyzacji (z włączeniami, które nie obejmują praw wynikających z umowy kredytu w niniejszej sprawie). Z dniem 13 października 2022 r. nastąpiła zmiana nazwy instytucji pomostowej z Bank (...) S.A. w W. na (...) Spółka Akcyjna z siedziba w W..

Niesporne, a nadto wynika z:

- odpisu KRS k. 13-14,

- Decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego nr (...) z dnia 29 września 2022 r. k. 15-21,

- uchwały nr 4/2022 Zarządu spółki Bank (...) S.A. k. 21-22.

Sąd zważył, co następuje.

Powództwo wniesione w niniejszej sprawie, okazało się w ocenie Sądu I instancji zasadne.

Powyższych ustaleń, sąd dokonał w oparciu o przytoczone wyżej dokumenty, dołączone do akt sprawy. Prawdziwości tych dokumentów pozwany w istocie nie kwestionował. W ocenie sądu, przedłożone przez Bank dokumenty należy uznać za wiarygodne. Dowody te były ze sobą zgodne, tworząc spójny obraz stanu faktycznego, a w trakcie postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności podważające ich autentyczność.

Dokumenty te nie tylko przesądzają, że doszło do zawarcia umowy kredytowej, ale również potwierdzają skuteczne jej wypowiedzenie, o czym świadczą z kolei dowody doręczenia pozwanemu wezwania do zapłaty z dnia 4 grudnia 2023 r. oraz pisma z dnia 11 stycznia 2024 r. zawierającego oświadczenie Banku o wypowiedzeniu umowy. Dołączone potwierdzenia doręczenia tych pism oraz dokumenty „śledzenia przesyłek”, wskazują niezbicie, że pisma te zostały skutecznie pozwanemu doręczone.

Sądowi z urzędu natomiast wiadomym było, iż przed Sądem Rejonowym Szczecin-Centrum w Szczecinie, XII Wydział Gospodarczy, pod sygnaturą akt (...), toczy się postępowanie restrukturyzacyjne (postępowanie po wpłynięciu wniosku o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu) z udziałem S. C..

Powód (...) S.A. wywiódł roszczenie dochodzone niniejszym pozwem z braku wywiązania się przez pozwanego w umówionym terminie z zaciągniętego przez niego zobowiązania wynikającego z umowy kredytu konsumenckiego nr (...) z pakietem ubezpieczeniowym.

W pierwszej kolejności należy wskazać podstawę prawną roszczenia dochodzonego pozwem.

Umowa kredytu konsumenckiego zwarta pomiędzy (...) S.A. a pozwanym w dniu 30 marca 2018 r. podlega regulacjom ustawy z 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2018 roku poz. 993 ze zm.).

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy). Przez kredyt konsumencki zawierany na odległość rozumie się umowę o kredyt konsumencki zawieraną z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (art. 5 pkt 13 ww. ustawy). Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Z kolei art. 29 ust. 2 tej ustawy stanowi, że kredytodawca lub pośrednik kredytowy jest zobowiązany niezwłocznie doręczyć umowę konsumentowi.

Szczegółowe zasady i warunki udzielenia kredytu, strony ustaliły w umowie (...). Spłata tego kredytu miała nastąpić w 84 ratach, płatnych co miesiąc.

Pozwany nie kwestionował faktu zawarcia umowy. Sposób wyliczenia kwoty dochodzonej pozwem oraz jej wysokość pozwany zakwestionował jedynie ogólnikowo, kwestionując powództwo zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, nie sprecyzował w sposób konkretny powyższego zarzutu i nie poparł go żadnymi dowodami. Wskazał na art. 6 k.c. i podkreślił, że strona powodowa nie wykazała zasadności, istnienia i wysokości dochodzonego pozwem roszczenia.

Należy zatem podkreślić, że o tym co strona powinna udowodnić w konkretnym procesie decyduje przede wszystkim przedmiot sporu, prawo materialne regulujące określone stosunki prawne oraz prawo procesowe normujące zasady postępowania dowodowego ( tak wyrok Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2009 r., IV CSK 71/09, OSP 2014, Nr 3, poz. 32). Uwzględniając treść art. 6 k.c. wierzyciela dochodzącego od dłużnika spełnienia świadczenia obciąża ciężar wykazania przysługującej mu wierzytelności, tj. wykazania wszystkich faktów, z którymi właściwe przepisy prawa materialnego wiążą powstanie wierzytelności, o określonej treści i rozmiarze. Fakty prawnoniweczące musi natomiast udowodnić strona, która wywodzi z nich swoje twierdzenie, o nieistnieniu praw, czy obowiązków ( tak wyroki Sądu Najwyższego z 29 września 2005 r., III CK 11/05, niepubl.; z 17 czerwca 2009 r., IV CSK 71/2009, niepubl.; z 20 sierpnia 2009 r., II CSK 166/2009, OSNC -ZD 2010, nr B, poz. 55, i z 18 lutego 2010 r., II CSK 449/2009, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego 28 kwietnia 2023 r. I CSK 1947/22).

W ocenie Sądu przedłożone w sprawie dowody, pozwalają na ustalenie, iż pozwany zawarł przedmiotową umowę kredytu na warunkach opisanych w powyższym stanie faktycznym. Powód do pozwu dołączył bowiem kopię umowy kredytu zaakceptowanej na każdej ze stron przez pozwanego własnoręcznym podpisem, czego zresztą pozwany nie kwestionował.

Powód (Bank) wykazał także, że wywiązał się ze swojego obowiązku umownego, tj. udzielenia kredytu. W tym zakresie powód przedłożył dokument pt. „RAPORT – zestawienie należności i spłat kredytu w PLN za okres od 2018-03-30 do 2024-08-26” (k. 59-71).

Konkretyzacja obowiązków stron umowy kredytu znalazła swoje odzwierciedlenie w przedmiotowej i opisanej w ww. stanie faktycznym umowie kredytu konsumpcyjnego nr (...), w treści której pozwany, jako pożyczkobiorca zobowiązał się do spłaty należności w ratach w ustalonym terminie. W umowie uzgodniona została ponadto wysokość odsetek umownych oraz odsetek w razie nieterminowej spłaty należności.

Pozwany niewątpliwie zaprzestał wywiązywać się z zawartej umowy pożyczki, a zatem istniały podstawy do wypowiedzenia umowy przez bank. Z przedłożonego i niekwestionowanego dokument pt. „RAPORT – zestawienie należności i spłat kredytu w PLN za okres od 2018-03-30 do 2024-08-26” (k. 59-71) wynika fakt nieregularnych spłat i sposób zaliczania i rozliczania przez bank dokonywanych wpłat. Strony w umowie przewidziały także sposób naliczania odsetek i ich wysokość. Strona powodowa dochodziła odsetek umownych za okres korzystania z kapitału i domagała się odsetek obliczonych od kwoty kapitału. Brak było podstaw do zakwestionowania tego żądania, albowiem wysokość odsetek i termin początkowy ich naliczania zostały prawidłowo oznaczone, a zasada ich wyliczenia wynikała z umowy, na co wskazuje ustalony powyżej stan faktyczny.

Niewątpliwie to na stronie powodowej ciąży obowiązek wykazania, iż przysługuje jej dane roszczenie i to w określonej wysokości. Niemniej w ocenie Sądu zarzuty pozwanego związane z niewykazaniem przez stronę powodową wysokości dochodzonego roszczenia nie zasługiwały na uwzględnienie. Jak ustalono, strona powodowa wykazała zawarcie z pozwanym umowy o wskazanej w pozwie treści, z kolei pozwany kwestionując wysokość zaległości nie przedstawił jakichkolwiek dowodów wykazujących na to, iż należność z tego tytułu została w jakiejkolwiek części przez niego spłacona, czy też podstaw do twierdzenia, iż strona powodowa dokonała nieprawidłowego wyliczenia dochodzonego pozwem żądania. To na pozwanym spoczywał ciężar dowodu w zakresie spełnienia przez niego świadczenia, albowiem nie sposób wymagać od strony powodowej, aby wykazała fakt niezwrócenia przez pożyczkobiorcę kwoty przyznanej mu pożyczki.

Na koniec trzeba wskazać, że Sąd - analizując treść umowy kredytowej - nie dopatrzył się w niej klauzul abuzywnych w rozumieniu art. 385 ¹ k.c. w odniesieniu do wysokości kosztów umowy. Pozwany kwestionując powództwo co do wysokości nie precyzuje, o jakie koszty konkretnie mu chodzi (czy o prowizję, czy o składkę ubezpieczeniową). Kryterium oceny decydującym o uznaniu klauzuli za niedozwoloną jest ukształtowanie praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszające jego interesy. Uznanie konkretnej klauzuli umownej za niedozwolone postanowienie umowne wymaga więc stwierdzenia łącznego wystąpienia obu przesłanek: sprzeczności z dobrymi obyczajami oraz rażącego naruszenia interesów konsumenta. Prowizja – jak wskazano powyżej – nie była rażąco wygórowana w porównaniu ze świadczeniem oferowanym pozwanemu jako konsumentowi, tym samym nie zachodzi przesłanka rażącego naruszenia interesów konsumenta. Wysoka była zaś składka ubezpieczeniowa, jednak została ona wyczerpująco określona w warunkach podpisanej przez pozwanego wniosko-polisy (k. 39-40), określającej wysokość świadczenia, warunki ubezpieczenia i zakład ubezpieczeń. Określenie jej nastąpiło jednoznacznie i czytelnie. Została pobrana w sytuacji braku zabezpieczenia kredytu.

Odnosząc się w tym miejscu do świadczenia prowizji, wskazać należy, że koszty te były kredytowane przez bank i doliczone do kwoty kapitału pożyczki. W konsekwencji postanowienia umowy w przedmiocie ustalenia wysokości prowizji banku należy uznać za dotyczące świadczenia głównego. Świadczenie to zawiera więc w sobie świadczenia typowe dla tego rodzaju stosunku prawnego, bez których z pewnością umowa taka nie zostałaby przez powoda zawarta. Wskazać należy, że wysokość prowizji została sformułowana w umowie w sposób jednoznaczny. Prowizja ma charakter wynagrodzenia za dokonanie konkretnej czynności bankowej, czyli przygotowanie i zawarcie samej umowy. Takie rozumowanie jest oczywiście całkowicie uzasadnione i odpowiada funkcji jaką przyświeca art. 36 a ustawy o kredycie konsumenckim, a dotyczącym pozaodsetkowych kosztów. Przepisy ustawy Prawo bankowe ani ustawa o kredycie konsumenckim nie wskazują, w jakiej wysokości winna być ustalona prowizja za przygotowanie umowy. W ocenie Sądu Bank mógł naliczyć prowizje za wszelkie czynności związane z udzieleniem i obsługą pożyczki, a kwota prowizji określona na 3.644,70 zł nie jest kwotą wygórowaną. Dlatego, na gruncie niniejszej sprawy należało stwierdzić, że wartość prowizji w ustalonym przez powodowy Bank zakresie nie zmierzała do obejścia prawa.

Zarzut pozwanego dotyczący przedwczesności roszczenia z uwagi na toczące się postępowanie restrukturyzacyjne (postępowanie o zatwierdzenie układu) dłużnika, którym jest S. C., w ocenie Sądu okazał się nieuzasadniony i nie mógł odnieść zamierzonego przez pozwanego skutku.

Sąd z urzędu ustalił, iż przed Sądem Rejonowym Szczecin-Centrum w Szczecinie, XII Wydział Gospodarczy, pod sygnaturą akt (...), toczy się postępowanie restrukturyzacyjne (postępowanie po wpłynięciu wniosku o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu) z udziałem S. C..

Na dzień wyrokowania w niniejszej sprawie wskazany powyżej sąd gospodarczy w sprawie o sygn. akt (...) nie dokonał zatwierdzenia układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu S. C.. Z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosek o zatwierdzenie ugody – na podstawie art. 130 § 2 k.p.c. w zw. z art. 130 § 1 w zw. z art. 221 ust. 1 p.r. – został zwrócony przez Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie zarządzeniem z dnia 30 września 2025 r.

Należy podkreślić, że otwarcie postępowania układowego nie wyłącza możliwości wszczęcia przez wierzyciela postępowań sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami polubownymi w celu dochodzenia wierzytelności podlegających umieszczeniu w spisie wierzytelności (art. 276 Prawa Restrukturyzacyjnego).

Aktualnie istnieje możliwość równoległego dochodzenia roszczeń: poprzez postępowanie układowe i na zasadach ogólnych. Wszczęcie postępowania układowego nie zamyka drogi, ani sądowej, ani administracyjnej do dochodzenia roszczeń przez uprawnionego. Otwarcie postępowania układowego nie powoduje zawieszenia tych postępowań.

Powód miał zatem prawo do czasu prawomocnego zatwierdzenia układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu, wytoczyć powództwo przeciwko dłużnikowi jako stronie pozwanej o to samo roszczenie, które może zostać objęte układem. Powództwo nie mogło zatem zostać uznane za przedwczesne.

Przepis art. 276 prawa restrukturyzacyjnego jest odpowiednikiem art. 30 prawa układowego. Pod rządem tego przepisu przyjmowano, że dopuszczalne jest nie tylko wszczynanie przeciwko dłużnikowi "nowych spraw sądowych" w poszukiwaniu wierzytelności objętych postępowaniem układowym, lecz także kontynuowanie spraw dawniej wszczętych o te wierzytelności. Wytoczenie powództwa przeciwko dłużnikowi uznawano za dopuszczalne nawet wtedy, gdy wierzytelność została już wciągnięta na listę wierzytelności, przy czym dłużnik nie zaprzeczył istnieniu tej wierzytelności, ponieważ postępowanie układowe może ulec umorzeniu przed prawomocnym zatwierdzeniem układu i wówczas wierzyciel nie będzie mógł uzyskać tytułu egzekucyjnego w postaci wyciągu z listy wierzytelności.

Pod rządem przepisów art. 138 i 139 prawa upadłościowego w ich pierwotnej wersji przyjmowano, że przeciwko upadłemu dłużnikowi można wszczynać nowe sprawy sądowe o wierzytelności objęte układem, a także kontynuować postępowania wszczęte przed ogłoszeniem upadłości. Identyczne reguły stosowano także w orzecznictwie administracyjnym i sądowo-administracyjnym. Art. 276 prawa restrukturyzacyjnego stanowi kontynuację rozwiązań przyjmowanych dawniej w ustawodawstwie i orzecznictwie sądowym i administracyjnym, rozszerzając je tylko na postępowanie sądowo-administracyjne. W konsekwencji, otwarcie postępowania układowego nie powoduje zawieszenia postępowania wymienionego w treści art. 276 prawa restrukturyzacyjnego, nie stwarza też przeszkody do wszczęcia tych postępowań.

Dlatego Sąd uznał żądanie powoda za zasadne i uwzględnił powództwo w całości.

Reasumując, strona powodowa dochodziła należności wynikającej z łączącej strony umowy kredytu konsumenckiego. Wysokość należności głównej oraz roszczeń ubocznych została w pełni wykazana.

Zgodnie z art. 191 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2022 r. poz. 793 ze zm.), z dniem określonym w decyzji, o której mowa w art. 188 ust. 1 pkt 2 i 3, instytucja pomostowa wstępuje w miejsce podmiotu w restrukturyzacji w zakresie przejętych praw majątkowych i zobowiązań, w tym do postępowań sądowych.

Tym samym należało zasądzić od pozwanego S. C. na rzecz powoda (...) S.A. w W. kwotę 9.144,78 zł wraz z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 7.389,17 zł za okres od dnia 24 kwietnia 2024 r. do dnia zapłaty i z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonym od kwoty 1.755,61 zł za okres od dnia 24 kwietnia 2024 r. do dnia zapłaty, o czym orzeczono w pkt I. wyroku.

Odsetki z tytułu opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego, zasądzono w oparciu o art. 481 § 1 k.c. Zgodnie bowiem z tym przepisem, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, że jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe.

Wysokość odsetek z tytułu opóźnienia może zatem być określona przez strony w umowie albo też może wynikać z przepisów prawa (wyżej cytowany § 2 art. 481 k.c.).

W związku z tym, że w umowie kredytowej strony ustaliły, że w przypadku braku płatności należności wynikających z umowy, kredytodawca ma prawo do naliczania odsetek maksymalnych za opóźnienie, to zasądzone zostały odsetki w tej właśnie wysokości. W pozostałym zakresie, tj. od kwoty skapitalizowanych odsetek w łącznej wysokości 1.755,61 zł, zasądzone zostały odsetki ustawowe za opóźnienie, zgodnie z żądaniem pozwu, tj. od dnia wytoczenia powództwa (w EPU). Tak argumentując, Sąd uwzględnił w całości żądanie strony powodowej, czego wyrazem jest punkt I. wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt II wyroku, zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik procesu, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz art. 99 k.p.c., mając na uwadze, że wniosek restrukturyzacyjny został złożony 4 listopada 2024 r., pozew zaś wniesiony został w sprawie 24 kwietnia 2024 r. Strona powodowa wygrała sprawę w całości zatem należą jej się w całości od pozwanego koszty procesu. Na koszty poniesione przez stronę powodową złożyły się: opłata sądowa od pozwu w wysokości 500,00 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 złotych, 1.800,00 zł – ustalone zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1800 ze zm.). Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty (art. 98 § 1 ¹ zdanie pierwsze k.p.c.).

Goleniów, dnia 14 listopada 2025 roku

sędzia Patrycja Wojczuk