Uzasadnienie z 17 listopada 2025, sygn. IV P 70/24

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Słubicach z dnia 24 września 2025 r.

Powód M. I. domagał się zasądzenia na swoją rzecz od pozwanego K. D. kwoty 15.295,00 zł z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Wskazał, że z pozwanym K. D. łączyła powoda umowa o pracę, na podstawie której powód był zatrudniony na stanowisku kierowcy międzynarodowego. Pozwany nie wypłacił należnych powodowi świadczeń ze stosunku pracy oraz jest zobowiązany do zapłaty na rzecz powoda odszkodowania wywodzonego z treści art. 55 § 1 ¹ k.p. W związku z powyższym na ww. dochodzoną przez powoda kwotę składają się roszczenia w wysokości: 300,00 zł – tytułem wynagrodzenia za pracę świadczoną przez powoda w lutym 2024 r., 500,00 zł – tytułem wynagrodzenia za pracę świadczoną przez powoda w maju 2024 r., 500,00 zł – tytułem wynagrodzenia za pracę świadczoną przez powoda w czerwcu 2024 r., 1.995,00 zł – tytułem wynagrodzenia za pracę świadczoną przez powoda w sierpniu 2024 r., 2.500,00 zł – tytułem wynagrodzenia za pracę świadczoną przez powoda we wrześniu 2024 r. oraz 9.500,00 zł netto tytułem odszkodowania w związku z rozwiązaniem przez powoda stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia, z winy pracodawcy.

Pozwany K. D. w odpowiedzi na pozew (k-23-26) wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na swoją rzecz od powoda kosztów procesu wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Podniósł, że wypłacił powodowi należne wynagrodzenie za pracę. Do rozwiązania łączącego strony stosunku pracy doszło natomiast wskutek złożenia pozwanemu przez powoda wniosku o rozwiązanie umowy o pracę na mocy porozumienia stron i zaakceptowania przez pozwanego takiego sposobu zakończenia stosunku pracy.

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym.

Sąd ustalił, co następuje:

Przed podpisaniem umowy o pracę z pozwanym K. D. powód M. I. rozmawiał ze świadkiem A. S. (1) na temat warunków świadczenia pracy u pozwanego, na stanowisku kierowcy międzynarodowego. Świadek A. S. (2) zarządzał bowiem u pozwanego transportem drogowym: organizował i planował trasy kierowców. Świadek informował kandydatów do pracy o orientacyjnej możliwej wysokości wynagrodzenia, obejmującej wszystkie jego składniki, związane m.in. ze świadczeniem pracy za granicą. Wskazywał, że łączna kwota wypłaconych za dany miesiąc świadczeń uzależniona jest od przepracowanego czasu, rodzaju przebytej trasy – w szczególności kraju, w którym trasa była realizowana, ewentualnego korzystania przez pracownika z urlopu wypoczynkowego. Podawał, że orientacyjna kwota, obejmująca wszystkie świadczenia ze stosunku pracy w danym miesiącu może wynosić od ok. 8.000,00 zł do 9.500,00 zł. Przed podjęciem zatrudnienia powód informował, że w związku ze sprawowaną przez siebie opieką nad matką, może świadczyć pracę od wtorku jednego tygodnia do czwartku kolejnego tygodnia. Pozwany nie widział przeszkód do wykonywania przez powoda pracy w ten sposób.

Dowody:

- zeznania świadka A. S. (1) (godz. 00:01:20 rozprawy w dniu 05.02.2025 r., k-83),

- przesłuchanie pozwanego K. D. (godz. 01:18:31 rozprawy w dniu 05.02.2025 r., k-84v).

Powód M. I. został zatrudniony przez pozwanego K. D. z dniem 01.02.2024 r. na podstawie pisemnej umowy o pracę, zawartej na okres próbny, do dnia 30.04.2024 r., na stanowisku kierowcy ciągnika siodłowego, w pełnym wymiarze czasu pracy. Wynagrodzenie powoda za pracę zostało określone na kwotę 4.700,00 zł brutto miesięcznie, obejmującą: wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 4.100,00 zł brutto miesięcznie, ryczałt za pracę w godzinach nadliczbowych w wysokości 350,00 zł brutto miesięcznie, ryczałt za pracę w porze nocnej w kwocie 50,00 zł brutto miesięcznie, wynagrodzenie za dyżur w wysokości 200,00 zł brutto miesięcznie. Ponadto umowa stanowiła, że kierowcy wykonującemu krajowe przewozy drogowe w podróży służbowej przysługują należności na pokrycie związanych z tym kosztów na zasadach określonych w Kodeksie pracy. Natomiast kierowca wykonujący zadania służbowe w ramach międzynarodowych przewozów drogowych nie pozostaje w podróży służbowej w rozumieniu Kodeksu pracy.

Następnie w dniu 25.04.2024 r. strony podpisały kolejną umowę o pracę, na czas nieokreślony, obowiązującą od 01.05.2024 r. Zgodnie z jej treścią powód został ponownie zatrudniony na stanowisku kierowcy ciągnika siodłowego, w pełnym wymiarze czasu pracy. Wynagrodzenie powoda za pracę zostało określone na kwotę 4.700,00 zł brutto miesięcznie, obejmującą: wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 4.100,00 zł brutto miesięcznie, ryczałt za pracę w godzinach nadliczbowych w wysokości 350,00 zł brutto miesięcznie, ryczałt za pracę w porze nocnej w kwocie 50,00 zł brutto miesięcznie, wynagrodzenie za dyżur w wysokości 200,00 zł brutto miesięcznie. Ponadto umowa stanowiła, że kierowcy wykonującemu krajowe przewozy drogowe w podróży służbowej przysługują należności na pokrycie związanych z tym kosztów na zasadach określonych w Kodeksie pracy. Natomiast kierowca wykonujący zadania służbowe w ramach międzynarodowych przewozów drogowych nie pozostaje w podróży służbowej w rozumieniu Kodeksu pracy.

Dowód:

- akta osobowe

W lutym 2024 r. powód, w ramach obowiązków służbowych, wykonywał pracę m.in. na terenie Belgii, Danii i Niemiec, za którą przysługiwał powodowi dodatek do wynagrodzenia wynikający z tzw. pakietu mobilności, tj. przepisów prawa unijnego uregulowanych w dyrektywach Parlamentu Europejskiego i Rady (UE): (...) z 15 lipca 2020 roku; (...) z 28 czerwca 2018 roku, (...) z 15 maja 2014 roku, dyrektywie 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług oraz w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) (...) z 15 lipca 2020 roku.

Powód korzystał również z dwóch dni urlopu wypoczynkowego. Za pracę świadczoną w lutym 2024 r., zgodnie z treścią zawartej przez strony umowy o pracę, przysługiwało powodowi, obejmujące wszystkie należne powodowi składniki, wynagrodzenie w wysokości 8.160,46 zł brutto. Pozwany powiększył je o przyznaną powodowi premię uznaniową w kwocie 2.333,83 zł brutto. Łącznie wynagrodzenie powoda wynosiło 10.494,29 zł brutto i taką kwotę, w wysokości 8.200,00 zł netto, pozwany na rzecz powoda wypłacił.

W maju 2024 r. powód, w ramach obowiązków służbowych, wykonywał pracę m.in. na terenie Niemiec, za którą przysługiwał powodowi dodatek do wynagrodzenia wynikający z ww. tzw. pakietu mobilności. Za pracę świadczoną w maju 2024 r., zgodnie z treścią zawartej przez strony umowy o pracę, przysługiwało powodowi, obejmujące wszystkie należne powodowi składniki, wynagrodzenie w wysokości 7.636,02 zł brutto. Pozwany powiększył je o przyznaną powodowi premię uznaniową w kwocie 3.758,27 zł brutto. Łącznie wynagrodzenie powoda wynosiło 11.394,29 zł brutto i taką kwotę, w wysokości 9.000,00 zł netto, pozwany na rzecz powoda wypłacił.

W czerwcu 2024 r. powód, w ramach obowiązków służbowych, wykonywał pracę m.in. na terenie Niemiec, za którą przysługiwał powodowi dodatek do wynagrodzenia wynikający z ww. tzw. pakietu mobilności. Za pracę świadczoną w czerwcu 2024 r., zgodnie z treścią zawartej przez strony umowy o pracę, przysługiwało powodowi, obejmujące wszystkie należne powodowi składniki, wynagrodzenie w wysokości 6.983,71 zł brutto. Pozwany powiększył je o przyznaną powodowi premię uznaniową w kwocie 4.979,58 zł brutto. Łącznie wynagrodzenie powoda wynosiło 11.963,29 zł brutto i taką kwotę, w wysokości 9.500,00 zł netto, pozwany na rzecz powoda wypłacił.

W sierpniu 2024 r. powód, w ramach obowiązków służbowych, wykonywał pracę m.in. na terenie Holandii i Niemiec, za którą przysługiwał powodowi dodatek do wynagrodzenia wynikający z ww. tzw. pakietu mobilności. Powód korzystał również z dwóch dni urlopu wypoczynkowego. Za pracę świadczoną w sierpniu 2024 r., zgodnie z treścią zawartej przez strony umowy o pracę, przysługiwało powodowi, obejmujące wszystkie należne powodowi składniki, wynagrodzenie w wysokości 7.782,11 zł brutto. Pozwany powiększył je o przyznaną powodowi premię uznaniową w kwocie 106,18 zł brutto. Łącznie wynagrodzenie powoda wynosiło 7.888,29 zł brutto. Pozwany wypłacił powodowi kwotę 7.000,00 zł netto, która nie stanowiła niższej od należnej, liczonej od ww. kwoty brutto.

Dowody:

- lista płac za luty 2024 r. (k-29),

- przeliczenie miesięcznej karty pracownika za luty 2024 r. (k-30),

- zestawienie ulg-delegowanie za luty 2024 r. (k-31),

- potwierdzenia przelewów wynagrodzenia za luty 2024 r. (k-32-33),

- lista płac za maj 2024 r. (k-45),

- przeliczenie miesięcznej karty pracownika za maj 2024 r. (k-46),

- zestawienie ulg-delegowanie za maj 2024 r. (k-47),

- potwierdzenia przelewów wynagrodzenia za maj 2024 r. (k-48-49),

- lista płac za czerwiec 2024 r. (k-50),

- przeliczenie miesięcznej karty pracownika za czerwiec 2024 r. (k-51),

- zestawienie ulg-delegowanie za czerwiec 2024 r. (k-52),

- potwierdzenia przelewów wynagrodzenia za czerwiec 2024 r. (k-53-54),

- lista płac za sierpień 2024 r. (k-60),

- przeliczenie miesięcznej karty pracownika za sierpień 2024 r. (k-61),

- zestawienie ulg-delegowanie za sierpień 2024 r. (k-62),

- potwierdzenia przelewów wynagrodzenia za sierpień 2024 r. (k-63-64),

- opinia biegłego z dziedziny ekonomiki transportu Z. T. (k-143-149).

We wtorek, 27 sierpnia 2024 r., będąc w trasie, powód otrzymał od zarządzającego u pozwanego transportem, świadka A. S. (1), dyspozycję wyjazdu do K. w Niemczech. Powód stwierdził, że nie będzie w stanie wykonać zlecenia do czwartku, 29.08.2024 r., tak aby w czwartek móc wrócić do domu. Świadek A. S. (2) poprosił powoda, aby wykonał załadunek. Powód przyjechał wówczas do zakładu pracy w K. i powiedział, że chce rozwiązać umowę o pracę za porozumieniem stron. Świadek polecił powodowi w związku z tym, aby wypakował swoje rzeczy z samochodu należącego do pozwanego. Razem z powodem świadek udał się do biura pozwanego zakładu pracy, gdzie powód sporządził na piśmie wniosek o rozwiązanie łączącej strony umowy o pracę za porozumieniem stron z dniem 31.08.2024 r. Pozwany przyjął wniosek powoda. Nie informował powoda, że nie wyraża zgody na rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron, z dniem wnioskowanym przez powoda. W dniu 02.09.2024 r. pozwany sporządził świadectwo pracy powoda M. I., wskazujące m.in., że powód był zatrudniony u pozwanego w okresie od 01.02.2024 r. do 31.08.2024 r., a łącząca strony umowa o pracę uległa rozwiązaniu na mocy porozumienia stron.

We wrześniu 2024 r. powód nie świadczył pracy na rzecz pozwanego K. D..

Dowody:

- wniosek powoda M. I. o rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron z dniem 31.08.2024 r. (k-1 części C akt osobowych),

- zeznania świadka A. S. (1) (godz. 00:13:20, 00:22:10, 00:41:22 rozprawy w dniu 05.02.2025 r., k-83),

- przesłuchanie powoda M. I. (godz. 00:56:09, 01:07:29 rozprawy w dniu 05.02.2025 r., k-84),

- przesłuchanie pozwanego K. D. (godz. 01:18:31, 01:33:23 rozprawy w dniu 05.02.2025 r., k-84v).

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo okazało się nieuzasadnione.

W myśl art. 29 § 2 k.p. umowę o pracę zawiera się na piśmie. Jeżeli umowa o pracę nie została zawarta z zachowaniem formy pisemnej, pracodawca przed dopuszczeniem pracownika do pracy potwierdza pracownikowi na piśmie ustalenia co do stron umowy, rodzaju umowy oraz jej warunków.

Wg art. 29 § 1 pkt 3 k.p. umowa o pracę określa strony umowy, adres siedziby pracodawcy, a w przypadku pracodawcy będącego osobą fizyczną nieposiadającego siedziby - adres zamieszkania, a także rodzaj umowy, datę jej zawarcia oraz warunki pracy i płacy, w szczególności wynagrodzenie za pracę odpowiadające rodzajowi pracy, ze wskazaniem składników wynagrodzenia.

W przedmiotowej sprawie powód M. I. i pozwany K. D. zawarli kolejno dwie umowy o pracę: w dniu 01.02.2024 r. -na okres próbny, a następnie w dniu 25.04.2024 r. – na czas nieokreślony. W każdej z nich określili warunki płacowe, tj. wysokość miesięcznego wynagrodzenia za pracę, jego składniki, zasady wypłaty wynagrodzenia za czas dyżuru oraz wypłaty świadczeń w związku z krajowymi podróżami służbowymi.

Przed zawarciem przez strony umowy o pracę zarządzający u pozwanego transportem świadek A. S. (2) poinformował powoda o możliwej, orientacyjnej wysokości wynagrodzeń za pracę osób zatrudnionych na stanowiskach kierowcy. Podał w tym zakresie kwoty mieszczące się pomiędzy 8.000,00 zł netto miesięcznie do 9.500,00 zł netto miesięcznie. Wskazał jednocześnie, że obejmują one wszystkie świadczenia wypłacane w ramach stosunku pracy, w tym – wynikające z transportu realizowanego poza granicami kraju i w związku z tym ich wysokość w danym miesiącu uzależniona jest od przepracowanego czasu; kraju, w którym transport jest realizowany; wymiaru urlopu wypoczynkowego wykorzystanego przez pracownika w danym miesiącu.

Przekazane powodowi przez świadka, przed zawarciem umów o pracę, informacje dotyczące możliwej orientacyjnej miesięcznej wysokości świadczeń wynikających ze stosunku pracy, nie stanowiły zobowiązania pozwanego pracodawcy K. D., z którym następnie powód podpisał pisemną umowę o pracę, do wypłaty na rzecz powoda takich możliwych, orientacyjnych kwot. Źródłem praw i obowiązków obu stron nawiązanego stosunku pracy były zawarte przez powoda M. I. i pozwanego K. D. pisemne umowy o pracę, podpisane przez powoda. Powód nie twierdził, aby były one obarczone jakimikolwiek wadami w zakresie złożonych przez siebie oświadczeń woli. Co istotne w sprawie, w zakresie oceny wiarygodności stanowiska powoda odnośnie do podawanych przez powoda ustnych ustaleń stron dotyczących wysokości wynagrodzenia, wg treści przesłuchania powoda w dniu 05.02.2024 r. wynagrodzenie netto w czerwcu 2024 r. miało wynosić 9.500,00 zł. Jak wynika z potwierdzeń przelewów wypłaconych powodowi świadczeń ze stosunku pracy za czerwiec 2024 r. dokładnie taka kwota została powodowi wypłacona. Tymczasem powód tytułem wynagrodzenia za czerwiec dochodzi kwoty 500,00 zł. Jak wynika z treści pozwu, akt osobowych, zeznań świadka A. S. (1) oraz z przesłuchania powoda M. I., do rozwiązania między stronami stosunku pracy doszło w sierpniu 2024 r. Tymczasem powód dochodzi pozwem m.in. kwoty 2.500,00 zł tytułem wynagrodzenia za wrzesień 2024 r., kiedy to pracy na rzecz pozwanego już nie świadczył. Przedłożone przez powoda do akt sprawy wyliczenia wynagrodzeń (k-13), które wg powoda miał on otrzymywać za poszczególne miesiące, stanowią jedynie zapiski samego powoda, nieopatrzone akceptacją strony pozwanej. Nie sposób zatem wywodzić z nich jakiegokolwiek zobowiązania obciążającego pozwanego.

Powyższe okoliczności, jak również zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zawartych przez powoda pisemnych umów o pracę, zeznań świadka A. S. (1) oraz przesłuchania pozwanego K. D., czynią niewiarygodnymi twierdzenia powoda o ustalonym przez strony stałym miesięcznym wynagrodzeniu powoda, które miało wynosić za luty 2024 r. 8.500,00 zł netto, a począwszy od maja 2024 r. – 9.500,00 zł.

Mając powyższe na uwadze oddalono powództwo o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda wynagrodzeń za pracę za luty 2024 r. w kwocie 300,00 zł, za maj 2024 r. w kwocie 500,00 zł, za czerwiec 2024 r. w kwocie 500,00 zł, za sierpień 2024 r. w kwocie 1.995,00 zł oraz za wrzesień 2024 r. – w wysokości 2.500,00 zł wraz z dochodzonymi od ww. świadczeń odsetkami ustawowymi, jako nieuzasadnione. Ustalając wysokość należnego i wypłaconego powodowi wynagrodzenia za pracę za okres objęty żądaniem pozwu, sąd oparł się na wyliczeniach biegłego z dziedziny ekonomiki transportu Z. T., zawartych w sporządzonej przez biegłego opinii, którą sąd uznał za rzetelną, logiczną i bezstronną. Sąd nie przyjął również, w ww. zakresie, aby do wynagrodzeń urlopowych powoda należało wliczać otrzymywane przez powoda premie uznaniowe i tym samym przyznać powodowi od pozwanego wyższe od otrzymanego wynagrodzenie. Zgodnie bowiem z § 6 pkt1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 08.01.1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego, zwane dalej "wynagrodzeniem urlopowym", ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia i innych świadczeń ze stosunku pracy, z wyłączeniem: jednorazowych lub nieperiodycznych wypłat za spełnienie określonego zadania bądź za określone osiągnięcie. Premie uznaniowe nie stanowią składnika wynagrodzenia za pracę i nie mają charakteru roszczeniowego (tak również – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21.01.2015 r. II PK 56/14).

Na uwzględnienie nie zasługiwało także roszczenie powoda o zasądzenie od pozwanego kwoty 9.500,00 zł netto tytułem odszkodowania w związku z rozwiązaniem stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracodawcy. Jak podniósł powód w pozwie, rozwiązał umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia, na podstawie art. 55 § 1 ¹ k.p.

Zgodnie z brzmieniem art. 55 § 1 ¹ k.p. pracownik może rozwiązać umowę o pracę w trybie określonym w § 1 także wtedy, gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika; w takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. W przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia.

Zgodnie z § 2 art. 55 k.p. oświadczenie pracownika o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinno nastąpić na piśmie, z podaniem przyczyny uzasadniającej rozwiązanie umowy. Przepis art. 52 § 2 stosuje się odpowiednio.

Przepis art. 52 § 2 k.p., który miałby w sprawie odpowiednie zastosowanie, stanowi że rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy.

Pracownik może zatem rozwiązać stosunek pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia na podstawie art. 55 § 1 ¹ k.p., jeżeli pracodawca dopuścił się wobec pracownika ciężkiego naruszenia swoich podstawowych obowiązków, przy czym w pisemnym oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę w ww. trybie pracownik winien wskazać jego przyczynę, która dodatkowo winna uzasadniać taki sposób zakończenia stosunku pracy.

W przedmiotowej sprawie powód nie rozwiązał stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia, na podstawie art. 55 § 1 ¹ k.p., ani pisemnie ani poprzez złożenie ustnego oświadczenia w tym zakresie. Sporządził natomiast w dniu 28.08.2024 r. wniosek o rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron, z dniem 31.08.2024 r. To oświadczenie powoda zostało przyjęte przez pozwanego K. D., który w sposób dorozumiany, sporządzając świadectwo pracy powoda niezwłocznie po upływie wnioskowanego przez powoda terminu zakończenia umowy o pracę, wyraził zgodę na wnioskowany przez powoda sposób i termin zakończenia stosunku pracy. Rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron nie wymaga bowiem składania przez strony w tej mierze pisemnych oświadczeń i może nastąpić przez czynności konkludentne stron, wyrażające, w sposób niebudzący wątpliwości, zgodną wolę zakończenia stosunku pracy w oznaczonym terminie.

Mając powyższe na uwadze, oddalono powództwo również w części dotyczącej zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda odszkodowania wywodzonego z treści art. 55 § 1 ¹ k.p., tj. związanego z rozwiązaniem stosunku pracy przez pracownika z powodu ciężkiego naruszenia przez pracodawcę podstawowych obowiązków wobec pracownika, jako nieuzasadnione.

Na podstawie art. 102 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 ¹ k.p.c. i § 2 pkt 5 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych zasądzono od powoda M. I. na rzecz pozwanego K. D. kwotę 1.350,00 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem częściowego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i oddalono wniosek o zwrot kosztów procesu w pozostałej części. Wynikająca z ww. rozporządzenia stawka minimalna przysługująca radcy prawnemu wynosiła 2.700,00 zł. Zasądzono od powoda na rzecz pozwanego połowę ww. stawki, w kwocie 1.350,00 zł, z uwagi na pracowniczy charakter sprawy.