Wyrok z 20 listopada 2025, sygn. I C 493/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 listopada 2025 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Małgorzata Żelewska

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2025 r. w G.

sprawy z powództwa Banku (...) S.A. z siedzibą w W.

przeciwko P. M.

o zapłatę

I.  oddala powództwo,

II.  kosztami procesu obciąża powoda, uznając je za uiszczone.

Sygnatura akt I C 493/25

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 20 listopada 2025 roku

Powód Bank (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł pozew przeciwko P. M. domagając się zasądzenia od pozwanego kwoty 25.193,35 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia złożenia pozwu do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że strony zawarły w dniu 30 kwietnia 2015 roku umowę o wydanie i użytkowanie karty kredytowej KK/2015/04/29/ (...), na mocy której pozwanemu został przyznany kredyt na okres wskazany w umowie. Z uwagi na zaprzestanie spłaty zobowiązania, powód najpierw wezwał pozwanego do zapłaty w trybie art. 75c Prawa bankowego, a następnie wypowiedział umowę i postawił kredyt w stan natychmiastowej wymagalności. Na dochodzoną należność składają się: niespłacony kredyt w kwocie 19.992,98 zł oraz odsetki naliczone do dnia 15 grudnia 2020 roku w kwocie 5.200,37 zł.

(pozew, k. 2-3)

Kurator ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wniósł o oddalenie powództwa, kwestionując roszczenie w całości. Przede wszystkim kurator wskazał, że nie doręczono pozwanemu ani wezwania do zapłaty z dnia 13 lipca 2016 roku, ani też wypowiedzenia z dnia 29 czerwca 2017 roku, nie przedstawiono dowodów ich doręczenia, a w samych pismach został wskazany nieprawidłowy adres zamieszkania pozwanego. W owym czasie pozwany zamieszkiwał w G. przy ul. (...). Nie wykazano zatem stosownym dokumentem, że złożono pozwanemu oświadczenie o wypowiedzeniu umowy. Powód nie udowodnił, ażeby którejkolwiek z ww. pism – o ile takie oświadczenia zostały złożone na piśmie – zostały skutecznie doręczone na właściwy adres pozwanego. Dodatkowo kurator wskazał, że do pozwu nie dołączono oryginału umowy, a jedynie niepoświadczoną za zgodność kopię, która nie może stanowić dowodu w sprawie.

(odpowiedź na pozew, k. 218-218v)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 30 kwietnia 2015 roku pomiędzy Bankiem (...) S.A. z siedzibą w W. a pozwanym P. M. została zawarta umowa o wydanie i użytkowanie karty kredytowej dla klienta indywidulanego nr KK/2015/04/29/ (...). Na mocy przedmiotowej umowy powodowy bank udzielił pozwanemu kredytu w wysokości 20.000 zł w postaci limitu kredytowego i zobowiązał się do wydania mu karty oraz rozliczania transakcji dokonanych przy użyciu karty w ciężar limitu kredytowego, natomiast posiadacz karty (pozwany) zobowiązał się do korzystania z limitu kredytowego na warunkach określonych w umowie oraz Regulaminie wydawania i użytkowania karty kredytowej oraz zwrotu wykorzystanego kredytu wraz z należnymi bankowi kwotami odsetek oraz do zapłaty należnych bankowi opłat i prowizji (§ 1 ust. 1).

Posiadacz karty był zobowiązany do dokonywania spłat zadłużenia z tytułu transakcji dokonywanych kartą i kartami dodatkowymi wydanymi do rachunku w terminach i wysokości określonych w Regulaminie (§ 6 ust. 1). Posiadacz karty był zobowiązany do całkowitej spłaty zadłużenia najpóźniej do dnia upływu okresu, na jaki została zawarta umowa (§ 6 ust. 6).

Bank naliczał na koniec cyklu rozliczeniowego odsetki od kwoty zadłużenia, które było liczone według zmiennej stopy procentowej przez bank (§ 7 ust. 1 i 3). W dniu podpisania umowy stopa odsetek wynosiła 10 % w stosunku rocznym (§ 7 ust. 2).

Umowa została zawarta na okres 24 miesięcy i ulegała automatycznemu przedłużeniu bez konieczności podpisywania aneksu na kolejny 24 miesięczny okres, chyba że zostanie wypowiedziana przez jedną ze stron (§ 10).

Od należności przeterminowanych bank pobierał odsetki w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP (§ 12 ust. 1).

Posiadacz karty był zobowiązany w okresie obowiązywania umowy do niezwłocznego poinformowania banku o każdej zmianie miejsca zamieszkania oraz danych do kontaktu pod rygorem odpowiedzialności za szkody powstałe dla banku z powodu nieujawnienia tych zmian (§ 16). W myśl § 21 pozostałe warunki umowy, w tym dotyczące sposobu i terminu wypowiedzenia lub rozwiązania umowy określał Regulamin.

Przy zawarciu umowy pozwany jako swój adres podał adres w G. przy ul. (...).

(dowód: umowa o wydanie i użytkowanie karty kredytowej dla klienta indywidulanego nr KK/2015/04/29/(...) wraz z załącznikami, k. 229-240)

Powód wystawiał co miesiąc zestawienia transakcji w formie wydruków z systemu informatycznego banku, na których wskazywał m.in. saldo początkowe, kwotę transakcji obciążeniowych, saldo końcowe, aktualne oprocentowanie kredytu, minimalną kwotę do zapłaty, termin płatności, historię transakcji z okresu miesięcznego. Do maja 2016 roku pozwany regularnie korzystał z karty kredytowej, później bank naliczał jedynie odsetki oraz opłatę za przekroczenie limitu kredytowego.

(dowód: zestawienia transakcji dla kart kredytowych, k. 201-216)

W dniu 13 lipca 2016 roku pracownicy powodowego banku sporządzili dokument zatytułowany „ostateczne wezwanie do zapłaty”, który zawierał wezwanie do spłaty zadłużenia z tytułu karty kredytowej w kwocie 2.062,49 zł w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy. Pismo zawierało pouczenie o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od jego otrzymania wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Pod pismem podpisali się J. C. i B. P. z Zespołu (...). Pismo zostało zaadresowane do pozwanego na adres: (...), (...)-(...) J..

(dowód: ostateczne wezwanie do zapłaty, k. 18)

Natomiast, w dniu 29 czerwca 2017 roku sporządzone zostało pismo zatytułowane „wypowiedzenie umowy”. W treści tego pisma wskazano, iż w związku z niedotrzymaniem przez pozwanego warunków umowy o wydanie i użytkowanie karty kredytowej na podstawie § 30 ust. 1 pkt 1 Regulaminu wydawania i użytkowania karty kredytowej powód wypowiada umowę z zachowaniem dwumiesięcznego terminu. Jednocześnie, w piśmie zawarto wezwani do całkowitej spłaty kwoty zadłużenia wynoszącego na dzień sporządzenia tego pisma 19.992,98 zł. Przedmiotowe pismo zostało podpisane przez M. K. z Zespołu (...) i zostało zaadresowane do pozwanego na analogiczny adres jak poprzednie wezwanie do zapłaty.

(dowód: wypowiedzenie umowy, k. 19)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd w całości ustalił na podstawie dowodów przedłożonych przez stronę powodową.

Przechodząc do oceny wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionego przez powoda materiału dowodowego należy wskazać, że Sąd nie miał wątpliwości co do prawdziwości dokumentów związanych z zawarciem stosunku prawnego tj. umowy o wydanie i użytkowanie karty kredytowej dla klienta indywidulanego nr KK/2015/04/29/ (...) oraz załączników do niej. Zważyć bowiem należy, iż wymienione dokumenty zostały w sposób prawidłowy poświadczone za zgodność z oryginałem przez zawodowego pełnomocnika powoda będącego radcą prawnym. Zgodnie z art. 129 § 3 k.p.c. zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego radcą prawnym ma charakter dokumentu urzędowego. Jak wskazuje się w judykaturze poświadczony przez pełnomocnika odpis dokumentu ma charakter dokumentu urzędowego w tym znaczeniu, że potwierdza się w nim z mocą dokumentu urzędowego istnienie dokumentu „źródłowego” o treści takiej samej jak odpis (zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 30 sierpnia 2013r., I ACz 973/13, L.). Oznacza to, że poświadczenie stanowi dowód, że odpis dokumentu jest zgodny z oryginałem, a ponadto, że samo poświadczenie jest prawdziwe. Strona, która zaprzecza prawdziwości poświadczenia albo twierdzi, że odpis nie jest zgodny z oryginałem, powinna okoliczności te udowodnić (zob. E. Marszałkowska-Krześ, I. Gil (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, wyd. 37, 2025). W ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw, aby kwestionować wiarygodność poświadczenia dokonanego przez radcę prawnego reprezentującego powoda, tym bardziej, że kurator – po złożeniu uwierzytelnionego dokumentu umowy – nie podnosił dalszych zarzutów odnośnie formy umowy.

Sąd nie znalazł także podstaw do kwestionowania przedstawionych przez powoda wydruków komputerowych w postaci zestawień transakcji dla kart kredytowych. Podkreślić należy, iż wydruki komputerowe mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym, co wynika z przyjętej powszechnie wykładni przepisów art. 308 k.p.c. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie, katalog „innych środków dowodowych” o których mowa w art. 308 – 309 k.p.c., ma charakter otwarty i mieszczą się w nim także wydruki komputerowe. Przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku. Oczywiście każdy dokument, czy też dowód wymieniony w art. 308 k.p.c., może ulec modyfikacjom, ale fakt ten sam w sobie nie pozbawia go mocy dowodowej. Dowód takiej modyfikacji obciąża stronę, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 8 października 2020 r., I ACa 894/19, L.). Jakkolwiek nie można przyjąć, że oświadczenie zawarte w wydruku komputerowym jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, to należy przyjąć, że przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku (zob. wyrok SA w Łodzi z dnia 29 września 2017r., I ACa 448/17, L.). W świetle powołanego powyżej orzecznictwa wydruki komputerowe podlegają ocenie na podstawie art. 233 § 1 k.p.c. jak każdy inny dowód. W niniejszym przypadku Sąd nie znalazł żadnych przesłanek świadczących o zmanipulowaniu przedstawionych wydruków komputerowych, w tym, aby zostały wytworzone wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania. Kurator nie próbował udowodnić, że wydruki te podlegały modyfikacjom – choć jak wynika z przytoczonego powyżej orzecznictwa – to na nim spoczywał w tym zakresie ciężar dowodu. Podkreślić należy, iż przedmiotowe zestawienia nie musiały być podpisane przez osobę upoważnioną do reprezentacji powoda, albowiem zostały sporządzone w formie elektronicznej zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 Prawa bankowego, który stanowi, że oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w postaci elektronicznej.

Natomiast jeśli chodzi o ocenę wartości dowodowej dołączonych do pozwu niepoświadczonych kserokopii wezwania do zapłaty oraz wypowiedzenia umowy, to zważyć należy, iż zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa takowe kserokopie również nie są pozbawione mocy dowodowej w rozumieniu art. 232 w związku z art. 308 k.p.c. Podkreślić bowiem należy, iż przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie zawierają zamkniętej listy środków dowodowych, a z treści art. 309 k.p.c. wynika, że możliwe jest przeprowadzenie dowodu także innymi środkami niż wymienione w kodeksie, o ile ich wykorzystanie nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa. Kserokopia jest formą technicznego (z wykorzystaniem fotoelektrycznego) odtworzenia i utrwalenia dokumentów, rysunków i innych dwuwymiarowych elementów graficznych. Nie różni się zasadniczo, jeśli chodzi o rezultat w postaci kopii od fotokopii, która wymieniona została w art. 308 k.p.c. i w zasadzie pozwala na ustalenie, czy określony dokument istniał, jaką treść zawierał i od kogo pochodził (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2021r., I ACa 354/20, L.). W odniesieniu do przedłożonych przez powoda kserokopii Sąd nie stwierdził żadnych znamion manipulacji, w tym podrobienia czy przerobienia, w szczególności tego, by przedstawione kserokopie stanowiły kompilację fragmentów różnych dokumentów. Sąd nie ma zatem żadnych przesłanek do stwierdzenia, że dokumenty, których złożone kopie stanowią wierne odwzorowanie faktycznie powstały i zostały sporządzone przez osoby wskazane jako ich wystawcy. Niemniej, nie ma żadnego dowodu świadczącego, że przedmiotowe pisma zostały wysłane na podany w nich adres i pozwany w ogóle miał możliwość zapoznania się z ich treścią.

Podstawę prawną powództwa stanowił przepis art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.), zgodnie z którym przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że limit zadłużenia stanowi jeden z rodzajów kredytów udzielanych przez bank, zaliczanych do tzw. kredytów odnawialnych, charakteryzujących się możliwością wielokrotnego zadłużania się przez kredytobiorcę w ramach udzielonego limitu kredytowego.

Przechodząc do wyjaśnienia przesłanek rozstrzygnięcia, należy wskazać, że głównym zarzutem zgłoszonym przez kuratora ustanowionego dla pozwanego nieznacznego z miejsca pobytu był zarzut bezskuteczności wypowiedzenia umowy. Kurator bowiem podnosił, że strona powodowa nie zdołała udowodnić, że wezwanie do zapłaty z dnia 13 lipca 2016 roku oraz wypowiedzenie z dnia 29 czerwca 2017 roku zostały doręczone pozwanemu oraz że w ogóle pozwany miał możliwość zapoznania się z treścią tych oświadczenia z uwagi na skierowanie ich na adres, pod którym pozwany faktycznie nie przebywał i który nie został wskazany w umowie. W ocenie Sądu powyższe zarzuty należało uznać za uzasadnione. Przede wszystkim, w niniejszym postępowaniu powód nie zdołał wykazać, że zaistniały podstawy do wypowiedzenia umowy. W myśl § 21 umowy kredytowej warunki umowy dotyczące sposobu i terminu wypowiedzenia lub rozwiązania umowy określał Regulamin. Do akt niniejszej sprawy nie złożono przedmiotowego wzorca umownego, choć powołano się na niego jako podstawę złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. W piśmie z dnia 29 czerwca 2017 roku wskazano, iż przyczyną wypowiedzenia umowy jest niedotrzymanie przez pozwanego warunków umowy o wydanie i użytkowanie karty kredytowej, a podstawą wypowiedzenia § 30 ust. 1 pkt 1 Regulaminu wydawania i użytkowania karty kredytowej. Nie dysponując tekstem powyższego regulaminu nie sposób zweryfikować tego, jak wielkie zadłużenie uprawniało bank do rozwiązania umowy w drodze wypowiedzenia w myśl postanowień łączącego strony stosunku prawnego.

Nadto, strona powodowa nie wykazała, że pozwany miał realną możliwość zapoznania się z treścią wezwania do zapłaty oraz wypowiedzenia umowy kredytowej. Zgodnie z art. 61 § 1 k.c. oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Jak wskazuje się w orzecznictwie prawidłowe skierowanie oświadczenia woli polega na wysłaniu go na adres zamieszkania osoby fizycznej lub adres siedziby rejestrowej osoby prawnej (ułomnej osoby prawnej). Niemożność doręczenia pod którymkolwiek z adresów, pod którym według wszelkiego prawdopodobieństwa powinien być możliwy kontakt z adresatem, obciąża tego ostatniego. (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2014 r., I ACa 1481/13, L.). Podkreślić należy, iż zasadniczo pocztowy dowód nadania listu poleconego nie jest wprawdzie dowodem doręczenia go adresatowi, ale jest dowodem prima facie. Dowód nadania przesyłki stanowi uprawdopodobnienie doręczenia jej adresatowi, który może to domniemanie obalić, wykazując, że nie miał możliwości zapoznania się z jej treścią (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28 lipca 2021 r., I ACa 89/20, L.). Podkreślić należy, że określenie, czy dokument zawierający oświadczenie woli został doręczony w sposób umożliwiający adresatowi zapoznanie się z treścią oświadczenia, dokonywane powinno być na podstawie okoliczności obiektywnych, a nie subiektywnego przekonania osoby składającej oświadczenie woli. Przykładowo przekonanie, że adresat przebywa pod określonym adresem, nie jest wystarczające dla uznania, że oświadczenie wysłane na ten adres będzie skuteczne, jeśli adresat nie przebywał pod tym adresem. Doręczenie na określony adres należy uznać za skuteczne, jeśli podmiot prawa cywilnego wskaże ten adres jako adres do doręczeń (zob. K. Osajda (red. serii), W. Borysiak (red. tomu), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 32, Warszawa 2024).

W niniejszej sprawie powód nie przedstawił dowodu nadania zarówno wezwania do zapłaty, jak też wypowiedzenia i przyznał, że z uwagi na upływ czasu nie dysponuje takimi dowodami. Wobec podniesionych przez kuratora zarzutów nie można jednak uznać, że takowa korespondencja w ogóle została wysłana przez powodowy bank. Tym samym nie ma podstaw, aby domniemywać, że została ona doręczona pozwanemu. Nadto, poważne wątpliwości budzi to, czy pozwany miałby faktyczną możliwość zapoznania się z treścią wysłanej do niego przez powoda korespondencji gdyby takowa korespondencja została wysłana. Jak wskazano powyżej doręczenie może być skuteczne tylko wówczas, gdy zostało skierowane na adres, pod którym adresat faktycznie zamieszkuje. W umowie pożyczkobiorca jako swój adres zamieszkania (a jednocześnie adres do doręczeń) wskazał adres w G. przy ul. (...). Tymczasem, zarówno wezwanie do zapłaty, jak też wypowiedzenie zostały skierowane na adres (...), (...)-(...) J.. Powód nie zdołał udowodnić, że w trakcie trwania stosunku prawnego kredytobiorca poinformował bank o zmianie adresu, wskazując powyższy adres, na który – wedle twierdzeń powoda – miała być wysłana korespondencja związana z rozwiązaniem umowy. Powód przyznał, że nie dysponuje żadnymi dokumentami, które potwierdzałyby, że doszło do zmiany danych adresowych pozwanego. Odnosząc się do zarzutów kuratora powód podnosił, że adres, na który bank doręczał korespondencję jest tożsamy z adresem do doręczeń ujawnionym w (...). Jednakże należy zauważyć, że działalność ta została przez pozwanego zawieszona z dniem 2 stycznia 2017 roku, co oznacza, że pozwany mógł nie aktualizować swoich danych w ewidencji działalności gospodarczej. Ponadto, należy wskazać, że niniejsze roszczenie nie ma żadnego związku z działalnością gospodarczą pozwanego, lecz ma typowo konsumencki charakter, toteż nie można przyjmować domniemania skuteczności doręczeń korespondencji kierowanej na adres do doręczeń wskazany dla potrzeb zawieszonej działalności gospodarczej. W tych okolicznościach należało uznać, że ani wezwanie do zapłaty ani też wypowiedzenie nie zostały pozwanemu skutecznie doręczone, a tym samym nie doszło do rozwiązania umowy.

Zgodnie z art. 75c ust. 1 Prawa bankowego jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W myśl ust. 2 powołanego artykułu w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Z kolei wedle ust. 3 tegoż przepisu, bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy. Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę (ust. 4). W myśl ust. 5 bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia, przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 czerwca 2021 roku w sprawie IV CSKP 92/21 (OSNC 2022/1/9) w odniesieniu do opisanej procedury, kategoryczne brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nakłada on na banki obowiązki polegające na wezwaniu kredytobiorcy, gdy ten opóźnia się ze spłatą zobowiązania, do zapłaty i wyznaczeniu mu terminu nie krótszego niż 14 dni roboczych wraz z pouczeniem o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych wniosku o restrukturyzację zadłużenia. W związku z tym wypowiedzenie przez bank umowy kredytowej bez zachowania wymogów jest nieważne w świetle art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 75c Prawa bankowego (zob. wyrok SA w Krakowie z dnia 8 listopada 2019r., I ACa 1213/18, L.), bądź też według innego poglądu skutkuje nieskutecznością oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytowej (zob. wyrok SA w Krakowie z dnia 7 września 2021r., I ACa 1305/18, L.). Skuteczne doręczenie pozwanemu pisma zawierającego wyczerpującą informację w przedmiocie możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację wraz z uprzedzeniem o możliwości wypowiedzenia umowy w wypadku nieskorzystania przez pozwaną z opisanych w piśmie uprawnień warunkowało możliwość skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2024r., I ACa 1066/21, L.). W niniejszym przypadku powód nie przeprowadził prawidłowo procedury związanej z rozwiązaniem umowy, w szczególności przed rozwiązaniem umowy nie doręczył pozwanemu wezwania do zapłaty z informacją o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia, a następnie nie przesłał wypowiedzenia na adres, pod którym pozwany faktycznie zamieszkiwał i nie miał on możliwości zapoznania się z treścią tego oświadczenia.

Jednocześnie, nie sposób podzielić argumentacji powoda, iż umowa wygasłaby po upływie 48 miesięcy od jej zawarcia. Umowa przewidywała automatyczne przedłużenie umowy na kolejne 48 – miesięczne okresy, chyba że którakolwiek ze stron umowę wypowiedziała. Wobec bezskuteczności wypowiedzenia z 29 czerwca 2017 roku nie ma podstaw do przyjęcia, że powód złożył oświadczenie w przedmiocie rozwiązania umowy. Ponadto, powód nie udowodnił, że posiadanie zadłużenia powodowało skutek w postaci braku automatycznego przedłużenia umowy na kolejny okres. Zresztą, wskazać należy, iż w niniejszym przypadku powód wywodził swoje roszczenie z faktu wypowiedzenia umowy na skutek braku spłaty zadłużenia. W wyroku z dnia 30 czerwca 2020 r. V ACa 592/19, L., Sąd Apelacyjny w Gdańsku jednoznacznie stwierdził, że charakter prawny wypowiedzenia umowy kredytu, jego skutki oraz termin wypowiedzenia umowy sprzeciwiają się uznaniu powództwa za pismo, które może zastąpić wypowiedzenie umowy kredytu. Nieskuteczność wypowiedzenia oznacza brak postawienia całości zadłużenia w stan natychmiastowej wymagalności. Roszczenie powoda dotyczyło całkowitego zadłużenia w związku z wypowiedzeniem umowy, natomiast nie odnosiło się do żądania zapłaty wymagalnych rat pożyczki. Tym samym przy tak sformułowanym żądaniu pozwu, żądanie zapłaty kwot rat nie mogło być objęte zarówno żądaniem, a w konsekwencji rozstrzygnięciem (zob. mutatis mutandis wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2021r., I ACa 1076/19, L.). Zatem, w niniejszym przypadku Sąd nie mógł zasądzić od pozwanego poszczególnych kwot minimalnych, które stały się już wymagalne, skoro powód nie sformułował żądania co do częściowego uwzględnienia powództwa w tym zakresie, a Sąd był związany żądaniem oraz podstawą faktyczną żądania (art. 321 § 1 k.p.c.), a ta – jak wskazano – była oparta na twierdzeniu o skutecznym wypowiedzeniu umowy i wymagalności całego limitu z upływem okresu wypowiedzenia.

Poza tym, z uwagi na konsumencki charakter umowy Sąd był z urzędu zobowiązany do zbadania, czy roszczenie powoda nie uległo przedawnieniu. Zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Zważywszy, iż dochodzone przez bank roszczenie pozostawało w związku z prowadzoną przez niego działalnością, w niniejszym przypadku zastosowanie znajduje trzyletni termin przedawnienia. Zgodnie z art. 120 § 1 zdanie pierwsze k.c. bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Określając wymagalność roszczenia – wobec bezskuteczności wypowiedzenia – należało mieć na względzie, iż wedle postanowień umowy posiadacz karty był zobowiązany do dokonywania spłat zadłużenia z tytułu transakcji dokonywanych kartą i kartami dodatkowymi wydanymi do rachunku w terminach i wysokości określonych w Regulaminie. A zatem, w trakcie obowiązywania umowy pozwany był zobowiązany jedynie do dokonywania spłaty zadłużenia na rachunek do spłaty zadłużenia wskazany w zestawieniu transakcji w wysokości co najmniej kwoty minimalnej do spłaty, określonej przez bank w zestawieniu transakcji. Powyższe oznacza, że do czasu wypowiedzenia umowy, świadczenia pozwanego ograniczały się do obowiązku zapłaty kwot minimalnych (i opłat), a nie całego wykorzystanego limitu. Roszczenie o zapłatę każdej takiej kwoty minimalnej stawało się wymagalne oddzielnie. Zważywszy, iż pozew został wniesiony w grudniu 2020 roku, to roszczenia wymagalne przed 1 stycznia 2017 roku o zwrot kwot minimalnych uległy przedawnieniu.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 69 ust. 1 Prawa bankowego a contrario powództwo podlegało oddaleniu.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy obciążył nimi powoda jako stronę przegrywającą niniejszy spór, uznając je za uiszczone w całości.