Wyrok z 21 listopada 2025, sygn. I C 157/25
Sygn. akt: I C 157/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 listopada 2025 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny w składzie następującym:
Przewodniczący: sędzia Małgorzata Żelewska
po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. w Gdyni na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa Gminy M. G.
przeciwko W. B., D. B. oraz małoletnim J. B. i M. B.
o eksmisję
I. nakazuje pozwanym W. B., D. B., małoletniemu J. B. i małoletniemu M. B. opuścić, opróżnić i wydać powodowi Gminie M. G. lokal mieszkalny nr (...) położony w G. przy ul. (...);
II. ustala, że pozwanemu W. B., D. B., małoletniemu J. B. i małoletniemu M. B. przysługuje prawo do lokalu socjalnego;
III. wstrzymuje wykonanie obowiązku opisanego w punkcie I. wyroku do czasu złożenia pozwanym W. B., D. B., J. B. i M. B. przez powódkę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego;
IV. odstępuje od obciążania pozwanych kosztami procesu.
Sygn. akt I C 157/25
UZASADNIENIE
(wyroku z dnia 21 listopada 2025 roku – k. 283)
Powódka Gmina M. G. domagała się, aby pozwani W. B., D. B., J. B. oraz M. B. opuścili, opróżnili z wszystkich rzeczy i wydali powódce lokal mieszkalny nr (...) znajdujący się w budynku położonym w G. przy ul. (...), przy ustaleniu, że pozwanym nie przysługuje prawo najmu lokalu socjalnego.
W uzasadnieniu wskazano, że na skutek prawidłowo rozwiązanej umowy, pozwani nie posiadają tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Najemcami lokalu na podstawie umowy z dnia 9 marca 2022 roku byli pozwani W. i D. B.. Od września 2022 roku zaprzestali dokonywania opłat za lokal. Obietnice spłaty zaległości były bezskuteczne. Pozwanym wypowiedziano umowę po wezwaniu do zapłaty należności w dodatkowym miesięcznym terminie pod rygorem rozwiązania stosunku najmu. Pomimo wezwania, pozwani nadal zajmują lokal bez tytułu prawnego.
(pozew – k. 4-6)
Pozwani w odpowiedzi na pozew nie kwestionowali powstania zadłużenia w opłatach za lokal, jednakże argumentowali, że powstało to uwagi na trudną sytuację majątkową, rodzinną i zdrowotną, którą szczegółowo opisali. Wyrazili wolę spłaty zadłużenia i zwrócili się o możliwość pozostania w lokalu. Ponadto pozwani wskazali, że przeprowadzili remont lokalu.
(odpowiedź na pozew – k. 59-62)
Stan faktyczny:
Powódka Gmina M. G. jest właścicielką lokalu mieszkalnego nr (...) znajdującego się w budynku położonym w G. przy ul. (...).
(dowód: wydruk z (...) k. 10-11)
Pismem z dnia 21 stycznia 2022 roku wobec deklaracji o przyjęciu lokalu do remontu we własnym zakresie i na własny koszt przedstawiono pozwanym D. B. i W. B. propozycję objęcia lokalu nr (...) przy ul. (...) w G..
(dowód: pismo z dnia 21.01.2022r. – k. 14)
Dnia 9 marca 2022 roku powódka Gmina M. G. zawarła z pozwanymi D. B. i W. B. umowę najmu ww. lokalu składającego się z 2 pokoi, przedpokoju, kuchni, łazienki i spiżarki o łącznej powierzchni użytkowej 35,45 m 2 w tym mieszkalnej (...) m 2.
Umowę zawarto na czas nieoznaczony z obowiązkiem wykonania przez najemców remontu we własnym zakresie i na własny koszty.
Po zakończonych pracach remontowych konieczne było ich protokolarne odebranie przez Zarząd (...). Szczegółowy zakres prac remontowych określał załącznik nr do umowy najmu. Podczas wykonywania prac remontowych, tj. do dnia 31 sierpnia 2022 roku najemcy mieli uiszczać wyłącznie opłaty niezależne od właściciela lokalu. Po tym terminie do opłat niezależnych doliczony miał być czynsz.
Lokal wydany został w dniu zawarcia umowy.
(dowód: umowa najmu z dnia 09.03.2022r. – k. 16-17v., załącznik nr 2 – k. 18-19, protokół zdawczo-odbiorczy – k. 15-15b)
Pismem z dnia 30 sierpnia 2022 roku w związku z niewywiązaniem się ze zobowiązania do wykonania prac remontowych określonych w załączniku nr 2 do umowy najmu, wyznaczono pozwanym nowy termin wykonania prac do dnia 31 grudnia 2022 roku. Jednocześnie zwrócono się o niezwłoczne dostarczenie protokołu z wykonania pomiaru izolacji w obwodach instalacji elektrycznej oraz protokołu z przeglądu kominiarskiego. Pismo doręczono dnia 2 września 2022 roku.
(dowód: pismo z dnia 30.08.2022r. – k. 39, potwierdzenie odbioru – k. 40-41)
Pismem z dnia 4 stycznia 2023 roku wezwano pozwanych D. B. i W. B. do zapłaty zaległości w uiszczanych opłatach w kwocie 2.056,27 zł (w tym odsetki w kwocie 30,35 zł) według stanu na dzień 31 grudnia 2022 roku – w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania.
(dowód: wezwanie z dnia 04.01.2023r. – k. 21, dane syntetyczne – k. 33-34v.)
Pismem z dnia 7 sierpnia 2023 roku wezwano pozwanych D. B. i W. B. do zapłaty zaległości w uiszczanych opłatach w kwocie 5.159,18 zł (w tym odsetki w kwocie 232,20 zł) według stanu na dzień 30 czerwca 2023 roku – w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania.
(dowód: wezwanie z dnia 07.07.2023r. – k. 20, dane syntetyczne – k. 33-34v.)
Pismami z dnia 12 lutego 2024 roku wezwano pozwanych do zapłaty zaległości w opłatach związanych z użytkowaniem lokalu, które wynosiły 9.143,99 zł za okres od dnia 1 września 2022 roku do dnia 31 stycznia 2024 roku (w tym odsetki w kwocie 726,59 zł).
Wskazano, że zaległości i bieżące należności należy uregulować w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia wezwania. Pouczono, że w przypadku nieuregulowania należności w tym terminie wynajmujący bez dalszych wezwań, na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego rozwiąże umowę najmu i wystąpi do Sądu o orzeczenie eksmisji.
Wezwania doręczono dnia 16 lutego 2024 roku.
(dowód: wezwania z dnia 12.02.2024r. – k. 22-23, k. 24-25, potwierdzenia odbioru – k. 32)
Pismem z dnia 14 lutego 2024 roku pozwani zwrócili się o możliwość spłaty zadłużenia w miesięcznych ratach po 2.000 zł wraz z bieżącym czynszem.
(dowód: pismo z dnia 14.02.2024r. – k. 27)
Pozwani D. B. i W. B. nie podpisali zaproponowanej im ugody dotyczącej spłaty zaległości w ratach.
(dowód: korespondencja e-mail – k. 28)
Pismami z dnia 27 marca 2024 roku wypowiedziano pozwanym umowę najmu, wskazując na podstawę z art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz pismo z dnia 6 lutego 2024 roku Wydziału Spraw (...) Urzędu Miasta G. nr (...). (...).11.2024 z zachowaniem 1 miesięcznego okresu wypowiedzenia. Wskazano, że umowa zostanie rozwiązana z dniem 31 maja 2024 roku. Wyjaśniono, że podstawą rozwiązania umowy najmu jest fakt posiadania zaległości czynszowo-eksploatacyjnych znacznie przekraczających 3 pełne okresy płatności. Jednocześnie wezwano pozwanych, aby w terminie 7 dni od daty rozwiązania umowy opuścili i opróżnili przedmiotowy lokal z osób i rzeczy oraz przekazali mieszkanie protokołem zdawczo-odbiorczym pod rygorem wszczęcia postępowania eksmisyjnego. Pisma doręczono dnia 2 kwietnia 2025 roku.
(dowód: wypowiedzenie umowy najmu z dnia 27.03.2024r. – k. 9, k. 30, potwierdzenia odbioru – k. 26-26v.)
Pismem z dnia 12 września 2024 roku wezwano pozwanych do niezwłocznego wydania bezumownie zajmowanego lokalu w terminie 30 dni od daty doręczenia pisma, tj. od 24 września 2024 roku.
(dowód: pismo z dnia 12.09.2024r. – k. 35, potwierdzenie odbioru – k. 36-37)
Pozwani nie korzystają z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G..
(dowód: pismo MOPS G. z dnia 04.03.2025r. – k. 213)
Pełnoletni pozwani nie figurują w ewidencji osób bezrobotnych i poszukujących pracy.
(dowód: pismo PUP G. z dnia 06.03.2025r. – k. 215)
Pozwani nie posiadają orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
(dowód: pismo (...) G. z dnia 11.03.2025r. – k. 216)
Pozwana D. B. ma 48 lat i zatrudniona jest w wymiarze 1/8 etatu na stanowisku sprzedawcy z zasadniczym wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 530,25 zł. Pozwany W. B. ma 48 lat i od dnia 22 maja 2025 roku odbywa karę pozbawienia wolności. Pozwani M. B. oraz J. B. są małoletni (odpowiednio 10 i 11 lat). M. B. ma zwiększoną podatność na głównie sezonowe infekcje górnych dróg oddechowych. J. B. wymaga indywidualnego podejścia w rozwoju i nauczaniu. Pozostaje pod opieką logopedy. Zakwalifikowany był do odbycia rehabilitacji ogólnoustrojowych w ramach turnusów rehabilitacyjnych. Stwierdzono u niego skoliozę. Pozwana D. B. diagnozowana była pod kątem zmian nowotworowych, ale stwierdzono u niej ognisko włóknienia z zatopionymi w nim zanikowymi gruczołami typu sutka, objęte ogniskowym naciekiem zapalnym z komórek limfoidalnych.
(dowód: dokumentacja medyczna – k. 64-159, k. 160-170, k. 173-179, opinia pedagogiczna – k. 160-162, opinia logopedyczna – k. 171-171v., zaświadczenia – k. 172, umowa o pracę z dnia 13.02.2024r. – k. 184, informacja z (...) k. 239)
Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony, wezwanych do tego instytucji, a także pisemnych zeznań pozwanego.
W ocenie Sądu powyższe dokumenty nie budzą wątpliwości, co do swej prawdziwości oraz wiarygodności, przy czym znaczna ich część nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia (np. nieaktualna decyzja z 15 lipca 2022 roku o wpisaniu pozwanej D. B. do rejestru osób bezrobotnych). Nadto, dowody z dokumentów nie były kwestionowane przez pozwaną, zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary.
Odnośnie zeznań pozwanego Sąd uznał, że w całości nie odpowiadały zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Przede wszystkim z informacji uzyskanej z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G., według stanu na marzec 2025 roku wynikało, że pozwani nie korzystają z pomocy tej jednostki. Jeżeli mowa o deklarowanym złamaniu kręgosłupa, to zgromadzona w sprawie dokumentacja medyczna tego urazu nie potwierdziła. Do odpowiedzi na pozew dołączono bowiem skierowania na wykonanie badań diagnostycznych (k. 205-207), ale nie przedstawiono ich wyników. Wskazane na k. 205 rozpoznanie opisane jako „ (...): S22 Złamanie żebra (żeber), mostka i odcinka piersiowego kręgosłupa” jest ogólnym rozpoznaniem wynikającym z klasyfikacji (...). Nie wyjaśniono do jakiego podtypu tej jednostki należy zakwalifikować potencjalne urazy pozwanego, obejmujące szczegółowo złamanie kręgów odcinka piersiowego kręgosłupa (S22.0), liczne złamania odcinka piersiowego kręgosłupa (S22.1), złamanie mostka (S22.2), złamanie żebra (S22.3), liczne złamania żeber (S22.4). Mając na uwadze, że strona powodowa kwestionowała złamanie kręgosłupa przez pozwanego, winien był on złożyć dokumentację to potwierdzającą. To nie nastąpiło mimo że pozwany reprezentowany był przez kwalifikowanego pełnomocnika w osobie adwokata, a także uwzględniwszy fakt złożenia kompletnej – jak się wydaje – dokumentacji medycznej pozwanych. Jedynie badania USG potwierdzały zdiagnozowaną u pozwanego M. B. przepuklinę (k. 207). Jeżeli mowa o stanie zdrowia pozwanej D. B., to zgromadzona dokumentacja nie potwierdzała leczenia onkologicznego. W aktach sprawy znajdują się wyniki badania histopatologicznego (k. 179), potwierdzające zmiany nienowotworowe, a więc nie kwalifikujące się do leczenia onkologicznego. W pozostałym zakresie należało przyznać, że złożone dokumenty potwierdzają zwiększoną podatność małoletnich, zwłaszcza pozwanego M. B. głównie na sezonowe infekcje, a w przypadku małoletniego J. B. skoliozę i pewne zaburzenia ogólnorozwojowe wymagające indywidualnego podejścia, w tym w domu, zwłaszcza w zakresie logopedii. Skierowania na turnusu rehabilitacji ogólnorozwojowej nie potwierdzają skorzystania z nich, a jedynie zasadność ich odbycia. W kwestii stanu majątkowego pozwanych i możliwości dochodowych należało opierać się na aktualnych informacjach. Jeżeli zaś mowa o dokumentacji zdjęciowej złożonej przez pozwanych, to była ona wybiórcza, nie przedstawiała pełnego porównania stanu lokalu przed i po wykonaniu prac deklarowanych przez pozwanego. W kontekście braku zgłoszenia powódce wykonania wszystkich prac, o których mowa w załączniku nr 2 do umowy najmu (k. 18-19) niezasadnym było bezkrytyczne podejście do zakresu deklarowanych prac, o których mowa w zeznaniach. Dziwić może w tej sytuacji, że pozwany nie przedstawił zdjęć np. nowego bojlera, wytapetowanych pokoi, nowej glazury w łazience, nowej podłogi w pokojach, ewentualnie rachunków za poniesione koszty.
Podstawę prawną roszczenia powódki stanowił przepis art. 222 § 1 k.c., zgodnie z którym właściciel może żądać od osoby, która włada jego rzeczą, aby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela prawo do władania rzeczą. Dla osób trzecich płynie stąd obowiązek biernego poszanowania cudzego prawa własności. Jeżeli wbrew temu nastąpi naruszenie prawa własności, uruchamia się stosowne roszczenie ochronne, adresowane już do konkretnej osoby z potencjalnego kręgu osób trzecich. Osoba, która faktycznie włada rzeczą nie ma obowiązku wydania jej właścicielowi, jeżeli służy jej skuteczne uprawnienie do władania rzeczą. Uprawnienie to może mieć różne źródła, np. może ono wynikać ze stosunku umownego pomiędzy stronami.
Podkreślić należało, że kwestią bezsporną były uprawnienia właścicielskie powódki do spornego lokalu. Pozwani nie kwestionowali, iż przedmiotowa umowa najmu została wypowiedziana, jak również, że posiadali wówczas znaczne zaległości w zapłacie czynszu, a także że otrzymali wezwanie do zapłaty tegoż zadłużenia wraz z uprzedzeniem o możliwości wypowiedzenia stosunku najmu i wskazaniem terminu miesięcznego na zapłatę zaległości czynszowych.
Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku (Dz.U. Nr 71, poz. 733 ze zm. – dalej „u.o.p.l”), jeżeli lokator jest uprawniony do odpłatnego używania lokalu, wypowiedzenie przez właściciela stosunku prawnego może nastąpić tylko z przyczyn określonych w ust. 2-5 oraz art. 21 ust. 4 i 5 niniejszej ustawy. Wypowiedzenie powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie i określać przyczynę wypowiedzenia.
Należy zauważyć, że powyższy przepis ma zastosowanie do sytuacji prawnej pozwanych, ponieważ zajmowali sporny lokal na podstawie umowy najmu i byli z tego tytułu zobowiązani do opłacania czynszu. Zgodnie z art. 11 ust. 2 u.o.p.l., nie później niż na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny, m.in. jeżeli lokator jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub innych opłat za używanie lokalu co najmniej za trzy pełne okresy płatności, pomimo uprzedzenia go na piśmie o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności.
Sąd zważył, iż wszystkie przesłanki, o jakich mowa w art. 11 ust. 2 u.o.p.l. zostały spełnione. Przede wszystkim powódka wypowiedziała umowę najmu ze skutkiem na dzień 31 maja 2024 roku, po uprzednim wezwaniu do zapłaty zadłużenia z zakreśleniem dodatkowego miesięcznego terminu na uiszczenie należności. Ze wskazanym dniem ustał stosunek najmu przedmiotowego lokalu pomiędzy powódką a pozwanym.
Nadto jednoznacznie można stwierdzić, że pozwani posiadali wówczas zaległości w opłatach czynszowo-eksploatacyjnych, w wysokości znacznie przekraczającej trzy pełne okresy płatności, niezależnie od tego, czy uznać, że doszło do remontu mieszkania zgodnie z umową czy też nie.
Zdaniem Sądu, nie sposób było uznać by żądanie zgłoszone przez powódkę stanowiło nadużycie prawa. W orzecznictwie Sądu Najwyższego za utrwalony można uznać obecnie pogląd, zgodnie z którym możliwość nieuwzględnienia roszczenia windykacyjnego na podstawie art. 5 k.c. może mieć miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych. Oddalenie powództwa na tej podstawie oznacza bowiem pozbawienie właściciela ochrony przysługującego mu prawa własności, którego ochrona jest zasadą konstytucyjną. Zasady współżycia społecznego chronią wprawdzie przed nadużyciem prawa, ale nie mogą tego prawa w ogóle unicestwić. W szczególności przy żądaniu eksmisji mogą one jedynie powodować odroczenie eksmisji, a nie pozbawienie uprawnionego jego prawa podmiotowego w zupełności (por: wyrok SN z 22.11.1994r. II CRN 127/94, LEX nr 82293; wyrok SN z 27.01.1999r. II CKN 151/98, OSNC 1999/7-8/134, wyrok SN z 22.03.2000r. I CKN 440/98, LEX nr 521753, uchwała SN z 25.05.1973r. III CRN 86/73, OSNC 1974/12/204).
W szczególności w niniejszej sprawie, powódka wyraziła wolę zawarcia z pozwanymi ugody ratalnej spłaty zadłużenia, ale pozwani nie byli zainteresowani jej podpisaniem, pomimo składanych deklaracji. Powódka wyrażała więc zrozumienie dla okresowych problemów najemców. Nie jest więc tak, że chwilowe problemy majątkowe pozwanych, na które się powoływali, automatyzują wszczęcie procedury rozwiązania umowy i wypowiedzenia umowy najmu. Sytuacja pozwanych, którą Sąd ustalił nie może być uznana za szczególnie wyjątkową do tego stopnia, aby unicestwić uprawnienia właścicielskie powódki do jej lokalu. Jeżeli zaś mowa o kwestii remontu lokalu, to nie można było uznać, aby pozwani wywiązali się z tego obowiązku. Nie złożyli pełnej dokumentacji fotograficznej przedstawiającej wykonanie prac, o których mowa w załączniku do umowy najmu, czy innych wiarygodnych dowodów. Przedstawione fotografie były wybiórcze. Przede wszystkim, pomimo wezwania powódki, nie udostępnili jej lokalu celem odbioru wykonanych prac. Nie mniej okoliczność ta nie miała istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia skoro pozwani zalegali z opłatami przekraczającymi trzy pełne okresy płatności niezależnie od obowiązku utrzymania lokalu we właściwym stanie.
Sąd zważył także, iż zgodnie z dyspozycją przepisu art. 14 ust. 1 i ust. 3 u.o.p.l. Sąd zobowiązany jest z urzędu badać przesłanki w zakresie orzeczenia o uprawnieniu do zawarcia najmu socjalnego lokalu wobec osób których dotyczy nakaz opróżnienia lokalu.
Zgodnie z przepisem art. 14 ust. 4 pkt 2 i 6 ww. ustawy obowiązek przyznania takiego lokalu istnieje w przypadku małoletniego, osoby niepełnosprawnej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 100, 173 i 240) lub ubezwłasnowolnionego oraz osoby sprawującej nad nim opiekę i wspólnie z nim zamieszkałej, a także osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały – chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany lub ich sytuacja materialna pozwala na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Sąd, badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, orzeka o uprawnieniu osób, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez nie z lokalu oraz ich szczególną sytuację materialną i rodzinną (ust. 3).
Zgodnie z § 4 Uchwały Nr (...) Rady Miasta G. z dnia 22 października 2025 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy M. G. prawo do ubiegania się o najem socjalny lokalu mają członkowie wspólnoty samorządowej, nie posiadające tytułu prawnego do lokalu, których średni dochód miesięczny na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku nie przekracza 78 % najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym.
Natomiast zgodnie z art. 94 ust. 2 pkt 1 lit. A ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 1998 Nr 162 poz. 1118 ze zm.) w zw. z Komunikatem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 lutego 2025 roku w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych, kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent oraz kwot emerytur i rent wolnych od egzekucji i potrąceń (Monitor Polski 2025.152) kwota najniższej emerytury i renty wynosi 1.878,91 zł miesięcznie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należało uznać, że pozwani J. B. oraz M. B. są małoletni, a zatem gospodarstwo domowe pozwanych spełnia pierwszą z obligatoryjnych przesłanek. Druga z nich również dotyczy pozwanych, gdyż utrzymują się z wynagrodzenia za pracę pozwanej D. B. w niepełnym wymiarze czasu pracy uzyskując kwotę 530,25 zł. Do tego należy doliczyć świadczenie tzw. „800+”, co daje łączną kwotę dochodów na poziomie nieco ponad 1.300 zł. Nie jest to też kwota, która pozwala na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Pozwany W. B. przebywa w jednostce penitencjarnej, odbywając karę pozbawienia wolności. Brak informacji, aby podjął tam zatrudnienie, a zatem biorąc pod uwagę stan sprawy na moment jej zamknięcie, tak właśnie przedstawia się sytuacja materialna pozwanych. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało też, aby którykolwiek z pozwanych był osobą niepełnosprawną.
Z powyższych przyczyn Sąd uznał, iż skoro pozwanym nie przysługuje uprawnienie do władania rzeczą, żądanie powódki nakazania mu opuszczenia przedmiotowej nieruchomości i wydania go powódce, zasługiwało na uwzględnienie i na podstawie art. 222 § 1 k.c. orzekł jak w punkcie I. wyroku.
W punkcie II. na podstawie art. 14 ust. 4 pkt 6 u.o.p.l. orzeczono o prawie pozwanych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III. wyroku oparte było o art. 14 ust. 6 u.o.p.l. zgodnie z którym orzekając o uprawnieniu do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, sąd nakazuje wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez Gminę oferty zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu.
O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie IV. wyroku na podstawie art. 102 k.p.c. Zważyć należało, iż nieskonkretyzowanie w art. 102 k.p.c. „wypadków szczególnie uzasadnionych” oznacza, że to sądowi rozstrzygającemu sprawę została pozostawiona ocena, czy całokształt okoliczności pozwala na uznanie, że zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, przemawiający za nieobciążaniem strony przegrywającej spór kosztami procesu w całości lub w części. Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie. W wyroku z dnia 2 października 2015 roku o sygn. I ACa 2058/14 (LEX nr 1820933) Sąd Apelacyjny w Warszawie stwierdził, że sposób skorzystania z przepisu art. 102 k.p.c. jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym sądu orzekającego i do jego oceny należy przesądzenie, czy wystąpił szczególnie uzasadniony wypadek, który uzasadnia odstąpienie, a jeśli tak, to w jakim zakresie, od generalnej zasady obciążenia kosztami procesu strony przegrywającej spór. Ustalenie, czy w danych okolicznościach zachodzą "wypadki szczególnie uzasadnione", ustawodawca pozostawia swobodnej ocenie sądu, która następuje niezależnie od przyznanego zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie natomiast ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zawartym w postanowieniu z dnia 22 lutego 2011r. II PZ 1/11 (LEX nr 852550) trudna sytuacja życiowa, majątkowa, zdrowotna, osobista, która uniemożliwia pokrycie przez stronę kosztów procesu należnych przeciwnikowi, należy do okoliczności uzasadniających odstąpienie od zasady wyrażonej w art. 98 § 1 k.p.c. Dokonując tej oceny sąd orzekający winien kierować się własnym poczuciem sprawiedliwości, a podważenie oceny tego sądu wymaga wykazania, że jest ona wadliwa.
Zdaniem Sądu aktualna sytuacja materialna pozwanych opisana powyżej uniemożliwia im poniesienie kosztów sądowych. Poza tym nieazasadne jest obciążanie małoletnich pozwanych kosztami procesu, w sytuacji gdy nie mieli wpływu na zaistniałą sytuację.