Wyrok z 24 listopada 2025, sygn. III C 426/25
Sygnatura akt III C 426/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 listopada 2025 roku
Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie, III Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodnicząca: sędzia Grażyna Sienicka
po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej numer (...)
przy ul. (...) w S.
przeciwko M. G.
o zapłatę
oddala powództwo.
Sędzia Grażyna Sienicka
Sygn. akt III C 426/25
UZASADNIENIE
wyroku z dnia 24 listopada 2025 roku
Powódka Wspólnota Mieszkaniowa numer (...) nieruchomości położonej przy ul. (...) w S. wniosła o zasądzenie od pozwanego M. G. kwoty 9 607,30 złotych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała, że Wspólnota Mieszkaniowa numer (...) nieruchomości położonej przy ul. (...) w S., powstała z mocy prawa zgodnie z treścią ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 roku. W dalszej części strona powodowa podniosła, że pozwany M. G. jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. (...) w S. i na mocy podjętych uchwał pozwany jest zobowiązany do uiszczenia zaległych należności za swój lokal, których wysokość wynika z uchwał podjętych przez Wspólnotę Mieszkaniową. M. G., pomimo skierowania do niego przedsądowego wezwania do zapłaty nie wywiązał się ze swoich zobowiązań tj. nie uiścił należności za okres od 1 listopada 2017 roku do 31 stycznia 2023 roku, do których był zobowiązany.
Na dochodzone przez stronę powodową roszczenie składa się należność główna z tytułu zaliczek na poczet kosztów zarządu nieruchomością wspólną oraz kosztów utrzymania lokalu (897,04 złotych za okres od 1 grudnia 2022 roku do 31 stycznia 2023 roku), wyodrębniony fundusz remontowy (5 555,92 złotych za okres od 1 listopada 2017 roku do 31 stycznia 2023 roku) oraz skapitalizowane odsetki ustawowe za opóźnienie (3 154,34 złotych za okres od 1 stycznia 2020 roku do 17 stycznia 2023 roku).
Dnia 21 marca 2023 roku Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie I Wydział Cywilny wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (sygn. akt I Nc 229/23).
Zarządzeniem z dnia 31 lipca 2024 roku przewodniczący wyznaczył dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego kuratora w osobie W. K..
8 października 2024 roku kurator ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wniósł o zwolnienie go z funkcji kuratora w niniejszej sprawie.
14 lutego 2025 roku przewodniczący zwolnił W. K. z pełnienia funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu M. G. oraz ustanowił dla pozwanego nowego kuratora w osobie E. L..
W sprzeciwie od nakazu zapłaty, datowanym na dzień 4 czerwca 2025 roku, kurator ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego M. G. zaskarżył nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym wydany przez referendarza sądowego w I Wydziale Cywilnym w dniu 21 marca 2023 roku w całości oraz wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów procesu w przypadku ich poniesienia.
W uzasadnieniu sprzeciwu kurator wskazał, iż nie zaprzecza, że w spornym okresie pozwanemu przysługiwało prawo własności lokalu mieszkalnego położonego w S. przy ul. (...), jednakże dochodzone pozwem roszczenie uległo przedawnieniu za okres od listopada 2017 do 31 grudnia 2019 roku.
W dalszej części kurator podniósł zarzut niewykazania zasadności żądania pozwu co do wysokości. Kurator podkreślił, że ze złożonych w sprawie dokumentów wynika, iż pozwanego obciążał obowiązek ponoszenia kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej oraz opłat na fundusz remontowy w wysokości wynikającej z załączonych uchwał, jednakże z wysokości opłat wskazanych w „wykazie dokumentów”, które obciążały pozwanego w spornym okresie czasu wynika, że poza kosztami utrzymania nieruchomości wspólnej i opłatami na poczet funduszu remontowego, pozwany ponosił jeszcze opłaty z innych tytułów, a z dokumentów złożonych przez stronę powodową nie wynika wprost z jakiego tytułu były to opłaty oraz w jaki sposób ustalono ich wysokość.
Kurator nadmienił również, że w treści „wykazu dokumentów” obejmujących sporny okres odnotowano pozycję „noty”, bez doprecyzowania z jakiego tytułu naliczano wskazane w tych pozycjach kwoty i na jakiej podstawie zostały naliczone.
W piśmie stanowiącym odpowiedź na sprzeciw, datowanym na dzień 7 sierpnia 2025 roku, pełnomocnik powódki wskazał, że w załączonych do pozwu wykazach dokumentów WN/MA” za okres 2017 – 2023 widnieją dokumenty odzwierciedlające rozliczenie mediów dotyczących lokalu pozwanego w tym okresie, przy czym strona powodowa podkreśliła, iż należności wynikające z tych dokumentów zostały przez pozwanego uregulowane jeszcze przed złożeniem pozwu.
W toku postępowania strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska.
Stan faktyczny.
Od 2001 roku M. G. jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. (...) w S., dla której Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie X Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o numerze (...).
Niesporne, a nadto dowód:
umowa sprzedaży sporządzona w formie aktu notarialnego z dnia 29 marca 2001 roku – k. 19 – 22.
25 marca 2006 roku Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości w S. przy ul. (...) podjęła uchwałę numer (...) w sprawie wyrażenia zgody na zwiększenie stawki na fundusz remontowy do wysokości 1,00 zł/m 2 powierzchni użytkowej od dnia 1 kwietnia 2006 roku z uwagi na duże potrzeby remontowe we wspólnocie mieszkaniowej numer (...). W § 1 wskazano, że ogół właścicieli stanowiących wspólnotę mieszkaniową przyjął zaproponowaną uchwałę.
Dowód:
uchwała numer (...) z dnia 25 marca 2006 roku – k. 23.
Dnia 9 lutego 2017 roku Notariusz M. O. sporządziła protokół zebrania wspólnoty mieszkaniowej oraz protokół przyjęcia oświadczenia przewodniczącego o podjęciu uchwały w drodze indywidualnego dozbierania głosów.
Po otworzeniu zebrania Wspólnoty Mieszkaniowej przez A. O. zostały podjęty trzy uchwały:
a) numer (...),
b) numer (...),
c) numer (...).
Dowód:
protokół zebrania wspólnoty mieszkaniowej oraz protokół przyjęcia oświadczenia przewodniczącego o podjęciu uchwały w drodze indywidualnego dozbierania głosów z dnia 9 lutego 2017 roku – k. 7 – 11.
10 kwietnia 2017 roku Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości w S. przy ul. (...) podjęła uchwałę numer 7/17 w sprawie wyrażenia zgody na podwyższenie stawki na fundusz remontowy do wysokości 1,50 zł/m 2 p.u. lokalu obowiązującej od dnia podjęcia uchwały. W § 1 wskazano, że ogół właścicieli stanowiących wspólnotę mieszkaniową wyraziło zgodę na treść proponowanej uchwały. Z kolei w § 4 zawarto zapis, zgodnie z którym uchwała wchodziła w życie z dniem jej podpisania.
Dowód:
uchwała numer 7/17 z dnia 10 kwietnia 2017 roku – k. 24.
18 kwietnia 2019 roku Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości w S. przy ul. (...) podjęła uchwałę numer 2/19 w sprawie ustalenia zaliczki na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną na rok 2019 w kwocie 1,56 zł/m 2 powierzchni użytkowej lokalu (w tym 0,60 zł/m 2 koszty zarządu) obowiązującej od dnia 1 kwietnia 2019 roku oraz przyjęcie planu gospodarczego. W § 1 wskazano, że ogół właścicieli stanowiących wspólnotę mieszkaniową wyraziło zgodę na treść proponowanej uchwały, a zgodnie z treścią 4 uchwała wchodziła w życie z dniem 1 kwietnia 2019 roku.
Dowód:
uchwała numer 2/19 z dnia 18 kwietnia 2019 roku – k. 25.
15 grudnia 2021 roku Zarząd (...) i Wspólnotami Mieszkaniowymi (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. działając w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w S. przy ul. (...) wezwał M. G. do uregulowania zaległości z tytułu zaliczek na poczet kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej i z tytułu zaliczek na poczet wyodrębnionego funduszu remontowego, przyjętych przez ogół właścicieli tworzących wspólnotę mieszkaniową.
W dalszej części wezwania wskazano, że saldo rozrachunków według stanu na dzień 15 grudnia 2021 roku wyniosło:
a) 7 969,97 złotych – zaliczki z tytułu kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej,
b) 5 879,80 złotych – zaliczki z tytułu wyodrębnionego funduszu remontowego.
Dowód:
wezwanie przedsądowe z dnia 15 grudnia 2021 roku – k. 36,
kopia strony z pocztowej książki nadawczej opieczętowana datą 20 grudnia 2021 roku – k. 37,
wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej dotyczący śledzenia przesyłek – k. 38.
Dnia 30 maja 2022 roku Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości w S. przy ul. (...) podjęła uchwałę numer (...) w sprawie ustalenia zaliczki na poczet utrzymania nieruchomości na rok 2022. Zgodnie z § 1 zaliczkę na poczet utrzymania nieruchomości na rok 2022 ustalono na kwotę 1,88 zł/m 2 powierzchni użytkowej lokalu (w tym 0,70 zł/m 2 koszty zarządzania). Z kolei w dalszej części wskazano, że ww. zaliczka obowiązuje od dnia 1 kwietnia 2022 roku.
Dowód:
uchwała numer (...) z dnia 30 maja 2022 roku – k. 26.
3 czerwca 2022 roku Zarząd (...) i Wspólnotami Mieszkaniowymi (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. działając w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w S. przy ul. (...) ponownie wezwał M. G. do uregulowania zaległości z tytułu zaliczek na poczet kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej i z tytułu zaliczek na poczet wyodrębnionego funduszu remontowego, przyjętych przez ogół właścicieli tworzących wspólnotę mieszkaniową.
Saldo rozrachunków na dzień 3 czerwca 2022 roku zostało oszacowane na:
a) 10 044,80 złotych – zaliczki z tytułu kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej,
b) 6 326,80 złotych – zaliczki z tytułu wyodrębnionego funduszu remontowego.
Dowód:
wezwanie przedsądowe z dnia 3 czerwca 2022 roku – k. 39,
potwierdzenie nadania korespondencji za pośrednictwem Poczty Polskiej z dnia 6 czerwca 2022 roku – k. 40,
wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej dotyczący śledzenia przesyłek – k. 41.
18 października 2022 roku Zarząd (...) i Wspólnotami Mieszkaniowymi (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. działając w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w S. przy ul. (...) ponownie wezwał M. G. do uregulowania zaległości z tytułu zaliczek na poczet kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej i z tytułu zaliczek na poczet wyodrębnionego funduszu remontowego, przyjętych przez ogół właścicieli tworzących wspólnotę mieszkaniową.
Saldo rozrachunków według stanu na dzień 18 października 2022 roku zostało oszacowane na:
a) 251,03 złotych – zaliczki z tytułu kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej,
b) 5 630,66 złotych – zaliczki z tytułu wyodrębnionego funduszu remontowego.
Dowód:
wezwanie przedsądowe z dnia 18 października 2022 roku – k. 42,
kopia strony z pocztowej książki nadawczej opieczętowana datą 18 października 2022 roku – k. 43,
wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej dotyczący śledzenia przesyłek – k. 44.
17 stycznia 2023 roku Zarząd (...) i Wspólnotami Mieszkaniowymi (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. sporządził wydruki dotyczące historii opłat związanych z zaliczkami na poczet kosztów zarządu nieruchomością wspólną, kosztów utrzymania lokalu oraz wyodrębnionego funduszu remontowego wraz z zestawieniem wpłat dokonywanych przez M. G.. Sporządzony wydruk obejmuje lata 2017 – 2023.
Tego samego dnia sporządzono wydruk dotyczący informacji o odsetkach obejmujący lata 2020 – 2023.
Dowód:
dokumenty WN/MA za lata 2017 – 2023 – k. 27 – 33,
informacja odsetkowa z dnia 17 stycznia 2023 roku – k. 34 – 35.
Rozważania.
Powództwo okazało się nieuzasadnione.
Postawę prawną żądania pozwu stanowi przepis art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali ( tekst jednolity: Dz. U. 2021 poz. 1048), zgodnie z którym właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nieutrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca. Z kolei w myśl art. 14 na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności:
1) wydatki na remonty i bieżącą konserwację;
2) opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę;
3) ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali;
4) wydatki na utrzymanie porządku i czystości;
5) wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy.
Z uwagi na treść zarzutów od wydanego w sprawie nakazu zapłaty, przed merytorycznym rozstrzygnięciem zasadności zgłoszonego powództwa, należało w pierwszej kolejności rozstrzygnąć kwestię przedawnienia roszczenia za okres od listopada 2017 roku do 31 grudnia 2019 roku, albowiem ma to dla sprawy istotne i pierwszorzędne znaczenie, warunkujące jej dalszą analizę.
Materialnoprawnym skutkiem podniesienia zarzutu przedawnienia jest możność odmowy spełnienia świadczenia przez dłużnika. Przedawnione roszczenie nie wygasa, lecz przekształca się w roszczenie naturalne, co skutkuje pozbawieniem tego roszczenia ochrony sądowej. Skutek ten następuje z chwilą skutecznego (następującego po upływie terminu przedawnienia) podniesienia zarzutu przedawnienia, nie zaś z upływem samego terminu przedawnienia. Skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia jest wystarczającą podstawą dla oddalenia powództwa, bez potrzeby ustalania, czy zachodzą wszystkie przesłanki materialnoprawne, uzasadniające jego uwzględnienie, a badanie tych przesłanek, w takiej sytuacji jest zbędne ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia z dnia 31 marca 2016 roku, I ACa 1110/15).
Art. 117 § 1 oraz § 2 1 k.c. stanowi, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne. Po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi.
Z kolei zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Natomiast stosownie do uregulowań zawartych W treści art. 120 § 1 k.c. wskazano, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie.
Koszty zarządu mają charakter wydatków okresowych, w zdecydowanej większości pokrywanych w stosunku miesięcznym, co uwzględnia regulacja zawarta w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co w praktyce oznacza, że zaliczki muszą być płacone w stosunku miesięcznym, a nie w innych okresach np. kwartalnych, półrocznych czy rocznych. Ustawodawca zatem z mocy bezwzględnie obowiązującego przepisu nadał zaliczkom charakter świadczeń okresowych miesięcznych, płatnych z góry co zbliża je do świadczeń czynszowych ( por. wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 25 września 2017 roku, sygn. akt. II Ca 292/17).
Terminy przedawnienia określony w art. 118 k.c. jednoznacznie wskazuje, że dla roszczeń o świadczenia okresowe termin przedawnienia wynosi trzy lata.
Stąd też, mając na uwadze podniesiony zarzut przedawnienia należało uznać, iż z uwagi na fakt, że pozew w przedmiotowej sprawie został wniesiony dnia 9 lutego 2023 roku to świadczenia dochodzone pozwem za okres od listopada 2017 roku do 31 grudnia 2019 roku (włącznie) uległy przedawnieniu.
W dalszej kolejności należało odnieść się do drugiego zarzutu kuratora dotyczącego niewykazania zasadności żądania co do wysokości.
Stosownie do treści przepisu art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Uregulowanie przepisu art. 6 k.c. stanowi o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej. Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady jak i wysokości. Pozwany zaś, który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Spoczywający na pozwanym obowiązek dowiedzenia okoliczności wskazujących na wygaśnięcie zobowiązania nie może wyprzedzać ciążącego na powodzie obowiązku udowodnienia powództwa. Podkreślić jednakże należy, że art. 6 k.c. rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06).
Przepis art. 232 k.p.c. nakłada na strony obowiązek wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, zaś Sąd, stosownie do normy z art. 233 § 1 k.p.c. ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego uznania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. (...) dowodowa, stosownie do cytowanych wyżej przepisów spoczywa na stronach, zgodnie z obowiązującą w procesie cywilnym zasadą kontradyktoryjności.
Strona powodowa w toku postępowania celem wykazania dochodzonego w niniejszym postepowaniu roszczenia zaoferował następujące dokumenty: akt notarialny z dnia 9 lutego 2017 roku, akt notarialny z dnia 29 marca 2001 roku dotyczący umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego numer (...) położonego w S. przy ul. (...), uchwały z lat 2006 - 2022 dotyczące ustalenia stawek na fundusz remontowy, wykaz dokumentów WN/MA za lata 2017 – 2023, informację odsetkową, przedsądowe wezwania do zapłaty oraz wydruk elektroniczny dotyczący treści księgi wieczystej o numerze (...) (stan z dnia 9 lutego 2023 roku).
W ocenie Sądu strona powodowa nie wywiązała się ze spoczywającego na niej obowiązku wykazania zasadności żądania pozwu co do wysokości, albowiem nie wykazała sposobu naliczania opłat za poszczególne okresy rozliczeniowe oraz nie wykazała w jaki sposób rozliczane były wpłaty dokonywane przez stronę pozwaną w spornym okresie czasu.
Jak wynika z dowodów zaoferowanych przez stronę powodową pozwany w spornym okresie dokonywał wpłat na konto Wspólnoty Mieszkaniowej. Powyższe wpłaty były określane w następujący sposób: „przelew kr”, „na frem”, „czynsz”, „wspólnota”, czy też „koszty/16”. Z przedstawionego przez stronę powodową zestawienia wpłat nie sposób ustalić w jaki sposób zostały one zaksięgowane oraz na poczet, których konkretnie należności zostały zaliczone.
Powyższe okoliczności budzą uzasadnione wątpliwości w zakresie zasadności roszczenia co do wysokości, albowiem mając na względzie zaoferowany przez powódkę materiał dowodowy Sąd nie ma możliwości dokonania szczegółowej weryfikacji wysokości dochodzonego w niniejszym postępowaniu roszczenia.
Wspólnota Mieszkaniowa numer (...) nieruchomości położonej przy ul. (...) w S. była reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, co pozwala przyjąć, iż wszystkie środki dowodowe jakimi dysponowała zostały w procesie wykorzystane dla obrony jej interesów, jednakże żaden z nich nie uzasadniał żądania pozwu w zakresie jego wysokości. W analizowanej sprawie okoliczności kwestionowane przez kuratora pozwanego nie zostały wykazane, co skutkowało oddaleniem powództwa.
Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie przedłożonych przez strony dowodów z dokumentów. Żadna ze stron nie kwestionowała ich prawdziwości, a i w ocenie Sądu nie budziły one wątpliwości i pozwoliły na poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.