Wyrok z 25 listopada 2025, sygn. I C 211/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 listopada 2025 roku

Sąd Rejonowy w Sopocie, Wydział I Cywilny, w składzie:

Przewodniczący: SSR Anna Potyraj

Protokolant: Weronika Kucharska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2025 roku

sprawy z powództwa D. D.

przeciwko (...) Inkaso II Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności – Subfunduszu KI 1 w Z.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) Inkaso II Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności – Subfunduszu KI 1 w Z. na rzecz powódki D. D. kwotę 22 175,17 zł (dwadzieścia dwa tysiące sto siedemdziesiąt pięć złotych i siedemnaście groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 marca 2025 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego (...) Inkaso II Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności – Subfunduszu KI 1 w Z. na rzecz powódki D. D. kwotę 4 726 zł (cztery tysiące siedemset dwadzieścia sześć złotych) z tytułu zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty;

III.  nadaje wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie pkt I co do kwoty 19095,50 zł (dziewiętnaście tysięcy dziewięćdziesiąt pięć złotych i pięćdziesiąt groszy) należności głównej.

Sygnatura akt I C 211/25

UZASADNIENIE

Powódka D. D. domagała się zasądzenia od pozwanego (...) Inkaso II Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności – Subfundusz KI 1 z siedzibą w Z. kwoty 22.175,17 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 1 marca 2025 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że nakazem zapłaty z dnia 23 maja 2023 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie zasądził na rzecz pozwanego kwotę 7.599,28 zł wraz z odsetkami ustawowymi oraz koszty procesu w kwocie 1.296,71 zł. Dochodzona kwota wynikała z umowy kredytu konsumpcyjnego zawartej w dniu 15 maja 2007 r. pomiędzy (...) S.A. a powódką. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2024 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie potwierdził, że wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu przez powódkę nakaz zapłaty uzyskany przez fundusz utracił moc. W toku postępowania egzekucyjnego Km (...) prowadzonego z wniosku pozwanego w oparciu o nakaz zapłaty, Komornik przy sądzie Rejonowym Gdańsk-Południe w Gdańsku wyegzekwował od powódki kwotę 22.175,17 zł. Powódka wezwała pozwanego do zapłaty ww. kwoty, pozwany odmówił jednak zapłaty.

(pozew – k. 3-5)

W odpowiedzi na pozew pozwany uznał powództwo w części co do kwoty 19 095,50 zł i wniósł o oddalenie powództwa w pozostałej części, tj. co do kwoty 3079,67 zł oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że pozwany w znacznej części (w zakresie kwoty przekazanej przez komornika na konto pozwanego) uznaje roszczenie, jednakże zdaniem pozwanego nie dał on podstaw do wytoczenia niniejszego pozwu. Pozwany uznał przy pierwszej czynności procesowej żądanie pozwu, a także w skierowanej do powoda decyzji poinformował, że wierzyciel rozpatrzy żądanie powódki, po otrzymaniu uzasadnienia wyroku w sprawie. Postępowanie w sprawie I 1 C 103/25, zainicjowane przez pozwanego, zakończone zostało wyrokiem Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 28 maja 2025 r. Przed doręczeniem odpisu uzasadnienia wyroku nie było podstaw do zwrotu kwoty dochodzonej przez powódkę. Pozwany wskazał, że uznaje żądanie pozwu co do wyegzekwowanej przez Komornika kwoty 19 095,50 zł i nie uchyla się od jej zwrotu powódce. Pozwany wskazał, że choć na skutek wyegzekwowania kosztów egzekucyjnych doszło do zubożenia powódki, to jednak pozwany korzyści tej nie uzyskał, dlatego brak jest podstaw do uznania kosztów postępowania egzekucyjnego za świadczenie nienależne.

(odpowiedź na pozew – k. 36-37v)

W piśmie procesowym z dnia 24 listopada 2025 r. powódka oświadczyła, że pozwany, pomimo częściowego uznania powództwa, nie zwrócił powódce ani uznanej kwoty głównej, ani żadnej części świadczenia uzyskanego w wyniku egzekucji.

(pismo procesowe powódki z dnia 24.11.2025 r. – k. 62-63)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

(...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności – Subfundusz KI 1 z siedzibą w Z. skierował do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód V. pozew przeciwko D. D. o zapłatę kwoty 7599,28 zł wraz z odsetkami ustawowymi i kosztami procesu. Dochodzona kwota wynikała z umowy kredytu konsumpcyjnego gotówkowego zawartej w dniu 15 maja 2007 r. pomiędzy (...) S.A. a D. D. i została nabyta przez pozwanego w drodze zawartej z poprzednikiem prawnym umowy przelewu wierzytelności z dnia 8 marca 2012 r.

Nakazem zapłaty z dnia 23 maja 2013 r. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie uwzględniono powództwo w całości i nakazano D. D. aby zapłaciła na rzecz (...) II Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności – Subfundusz KI 1 z siedzibą w Z. kwotę łączną 7 599,28 zł, w tym:

- kwotę 2 573,89 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 26 kwietnia 2013 r. do dnia zapłaty,

- kwotę 377,43 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 26 kwietnia 2013 r. do dnia zapłaty,

- kwotę 3 659,34 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od dnia 26 kwietnia 2013 r. do dnia zapłaty,

- kwotę 988,62 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 26 kwietnia 2013 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 1 296,71 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2024 r. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie stwierdził skuteczne wniesienie sprzeciwu, utratę mocy nakazu zapłaty w całości i przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w Gdyni.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2024 r. uchylono postanowienie z dnia 25 lipca 2013 r. o nadaniu klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty wydanemu w dniu 23 maja 2013 r. w całości.

(okoliczność niesporna, nadto dowód: pozew – k. 8-10, kserokopia umowy kredytu – k. 11-15, nakaz zapłaty – k. 16, postanowienie – k. 17-19)

Na podstawie tytułu wykonawczego w postaci nakazu zapłaty wydanego w dniu 23 maja 2013 r. (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności – Subfundusz KI 1 z siedzibą w Z. wszczął wobec D. D. postepowanie egzekucyjne przed Komornikiem sądowym przy Sądzie Rejonowym Gdańsk – Południe w Gdańsku Hanną Gadomską.

W toku postępowania egzekucyjnego wyegzekwowano od D. D. kwotę 22.175,17 zł, z czego kwota 19 058,33 zł została przekazana wierzycielowi. Pozostałą część wyegzekwowanej od D. D. kwoty stanowiły koszty postępowania egzekucyjnego.

(dowód: informacja – k. 20)

Pismem z dnia 21 lutego 2025 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty na jej rzecz kwoty 22.175,17 zł wyegzekwowanej w toku postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego, który utracił moc.

Pismem z dnia 04 marca 2025 r. pozwany odmówił zapłaty ww. kwoty wskazując, że na dzień sporządzenia pisma brak jest podstawy prawnej w postaci nakazu zapłaty, ponieważ został on uchylony, a sprawa będzie weryfikowana przez sąd zwykły w postępowaniu upominawczym.

Pismem z dnia 28 maja 2025 r. powódka ponownie wezwała pozwanego do zwrotu na jej rzecz kwoty 22.175,17 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 marca 2025 r. do dnia zapłaty.

Pozwany do dnia dzisiejszego nie uiścił na rzecz powódki dochodzonego przez nią roszczenia.

(okoliczność niesporna, nadto dowód: wezwania do zapłaty – k. 21-22, 38, pismo z dnia 04.03.25 r. – k. 23)

Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 maja 2025 r. wydanym w sprawie I 1 C 103/25 Sąd Rejonowy w Gdyni oddalił powództwo (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności – Subfundusz KI 1 z siedzibą w Z. przeciwko D. D., wskazując w uzasadnieniu wyroku, że fundusz nie wykazał skutecznego nabycia wierzytelności wobec D. D. ani istnienia jakiegokolwiek zobowiązania po jej stronie.

(okoliczności niesporne, nadto dowód: wyrok wraz z uzasadnieniem – k. 51-55, 64)

Sąd zważył co następuje:

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie przywołanych dowodów w postaci dokumentów, na które w zasadniczej części składały się orzeczenia sądów i informacja komornika. Są to więc dokumenty urzędowe, korzystające z domniemania prawdziwości i autentyczności w myśl art. 244 k.p.c. Ponadto Sąd był związany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Gdyni w sprawie o sygn. I 1 C 103/25 zgodnie z art. 365 k.p.c. Pozostałym dowodom z dokumentów Sąd dał wiarę, ponieważ ich treść nie była kwestionowana przez strony procesu, a Sąd nie znalazł podstaw do ich podważania z urzędu.

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

W niniejszym postępowania powódka D. D. domagała się zasądzenia od pozwanego kwoty łącznej 22.175,17 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 1 marca 2025 r. do dnia zapłaty tytułem należności wyegzekwowanej od powódki w toku postępowania egzekucyjnego Km (...)14 w oparciu o nakaz zapłaty, który utracił moc. Powódka wystąpiła w niniejszej sprawie z dwoma różnymi żądaniami, a mianowicie z żądaniem o zwrot nienależnego świadczenia w zakresie kwoty 19 059,33 zł (świadczenie przekazane wierzycielowi w toku postępowania egzekucyjnego) oraz o odszkodowanie w kwocie 3.079,67 zł (wyegzekwowane w toku egzekucji od powódki koszty postępowania egzekucyjnego). W odpowiedzi na pozew pozwany uznał żądanie powódki w zakresie kwoty 19 095,50 zł za uzasadnione, wnosząc jednocześnie o oddalenie powództwa w pozostałym zakresie. Pozwany wskazywał, że choć na skutek wyegzekwowania od powódki kosztów komorniczych w kwocie 3.079,67 zł doszło do jej zubożenia, to jednak pozwany korzyści tej nie uzyskał, bowiem koszty te zostały zatrzymane przez komornika sądowego. Dlatego też brak jest podstaw do uznania kosztów postępowania egzekucyjnego za świadczenie nienależne.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wobec uznania przez stronę pozwaną powództwa w zakresie roszczenia powódki o zwrot kwoty 19 095,50 zł tytułem nienależnego świadczenia, Sąd ograniczył badanie zarówno zasadności, jak i wysokości żądania do jego części wynikającej z dochodzonego przez powódkę roszczenia o zasądzenie na jej rzecz odszkodowania w kwocie 3.079,67 zł za szkodę w postaci wyegzekwowania od powódki kosztów postępowania egzekucyjnego. Ponieważ częściowe uznanie powództwa wiązało się z wydaniem prawomocnych orzeczeń sądowych stwierdzających utratę mocy obowiązującej tytułu egzekucyjnego wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym, Sąd nie miał wątpliwości co do dopuszczalności uznania powództwa (art. 213 § 2 k.p.c.).

Powództwo obejmujące zwrot nienależnego świadczenia opierało się na treści art. 405 i nast. k.c. w zw. z art. 410 k.c. Zgodnie z art. 410 § 1 k.c. świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia. Przepis ten wyróżnia zatem przesłankę odpadnięcia podstawy prawnej świadczenia (condictio causa finita), która ma miejsce wówczas, gdy świadczenie miało podstawę prawną, ale wskutek pewnego zdarzenia odpadła ona po jego spełnieniu. Przykładem takiego zdarzenie będzie m.in. spełnienie świadczenia na podstawie wyroku zaopatrzonego w rygor natychmiastowej wykonalności, który następnie został prawomocnie zmieniony przez sąd odwoławczy (G. Karaszewicz, Komentarz do art. 410 k.c., w: Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. J. Ciszewski, P. Nazaruk, LEX 2022, teza 3).

Z ustaleń Sądu w niniejszej sprawie wynika, że na wniosek pozwanego od powódki D. D. wyegzekwowano kwotę 22 175,17 zł na podstawie nakazu zapłaty z dnia 23 maja 2013 roku wydanego przez Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie i zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 25 lipca 2013 roku. Ten tytuł wykonawczy stracił moc obowiązującą, bowiem postanowieniem z dnia 17 grudnia 2024 r. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie stwierdził skuteczne wniesienie sprzeciwu przez D. D. i utratę mocy nakazu zapłaty w całości oraz przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w Gdyni. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2024 r. uchylono również postanowienie z dnia 25 lipca 2013 r. o nadaniu temu nakazowi klauzuli wykonalności w całości. Po przekazaniu sprawy do Sądu Rejonowego w Gdyni i przeprowadzeniu postępowania pod sygnaturą I 1 C 103/25, Sąd Rejonowy w Gdyni prawomocnym wyrokiem z dnia 28 maja 2025 r. oddalił powództwo (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności – Subfundusz KI 1 z siedzibą w Z. przeciwko D. D., wskazując w uzasadnieniu wyroku, że fundusz nie wykazał skutecznego nabycia wierzytelności wobec D. D. ani istnienia jakiegokolwiek zobowiązania po jej stronie.

Postanowienie Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 17 grudnia 2024 roku stwierdzające utratę mocy obowiązującej przez tytuł egzekucyjny wobec D. D. oraz o uchyleniu klauzuli wykonalności pozbawiało przeprowadzone wobec powódki postępowanie egzekucyjne z wniosku pozwanego formalnej podstawy – tytułu wykonawczego. Prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 28 maja 2025 roku w sprawie I 1 C 103/25 potwierdził z kolei brak merytorycznej podstawy do zatrzymania świadczenia wyegzekwowanego od D. D.. Sąd w Gdyni stwierdził, że (...) Subfundusz KI 1 z siedzibą w Z. nie wykazał legitymacji czynnej, tj. skutecznego nabycia wierzytelności wobec D. D. od pierwotnego wierzyciela ani istnienia zobowiązania po stronie D. D.. W konsekwencji takiego rozstrzygnięcia pozwany nie miał materialnoprawnych podstaw do uzyskania świadczenia od powódki ani zatrzymania go. Kwota uzyskana przez pozwanego w toku egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego, który stracił moc, w wysokości 19 095,50 zł była więc nienależna. Pozwanemu nie przysługuje formalna podstawa prawna do jej zatrzymania w postaci tytułu wykonawczego ani podstawa materialna w postaci istnienia stosunku zobowiązaniowego między stronami, zobowiązującego powódkę do spełnienia takiego świadczenia na rzecz pozwanego. Kwota ta jako świadczenie nienależne winna zostać powódce zwrócona na podstawie art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. Pozwany wprawdzie uznał żądanie w tym zakresie, ale nie spełnił tego żądania ani na etapie przedprocesowym ani w toku procesu. Dlatego roszczenie powódki o zwrot nienależnego świadczenia jako niezaspokojone na dzień zamknięcia rozprawy podlegało uwzględnieniu na podstawie art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c.

W ocenie Sądu na uwzględnienie zasługiwało również żądanie powódki zasądzenia od pozwanego odszkodowania z tytułu wyegzekwowanych od powódki przez komornika sądowego w sprawie (...) kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie 3 079,67 zł. Pozwany kwestionował to żądania i wskazywał, że wyegzekwowane koszty postępowania egzekucyjnego stanowiły należność komornika sądowego, a nie wierzyciela. Nie można zatem mówić, że wyegzekwowane w ten sposób koszty postępowania egzekucyjnego stanowiły świadczenie nienależne.

Żądanie powódki co do kwoty 3 079,67 zł opierało się na treści art. 415 k.c., a nie jak wskazywał pozwany w odpowiedzi na pozew – na treści art. 410 k.c. Podstawa prawna żądania powódki została jednoznacznie wyartykułowana w piśmie procesowym z dnia 15 października 2025 r.

Zgodnie z art. 415 k.c., kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Sąd zważył, że pozwany wszczął egzekucję wobec powódki na podstawie tytułu wykonawczego. Sąd rozpoznający sprawę podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 września 2008 roku w sprawie II CSK 200/08, zgodnie z którym „ co do zasady wszczęcie i prowadzenie przez wierzyciela egzekucji przeciwko dłużnikowi na podstawie tytułu wykonawczego w postaci prawomocnego orzeczenia sądu zapatrzonego w klauzulę wykonalności, nie może być uznane za czyn niedozwolony uzasadniający odpowiedzialność odszkodowawczą na podstawie art. 415 k.c. (…) Postępowanie wierzyciela polegające na wykonywaniu swoich uprawnień wynikających z prawomocnego orzeczenia sądu jest zgodne z przepisami prawa i nie narusza zasad współżycia społecznego, jeżeli pomiędzy powstaniem tytułu egzekucyjnego a skierowaniem tego tytułu do egzekucji po wcześniejszym nadaniu mu klauzuli wykonalności, nie nastąpiły żadne zdarzenia mające wpływ na treść obowiązku dłużnika wynikającego z tytułu wykonawczego, wskutek których wygasłby, czy uległ ograniczeniu ten obowiązek”. Sąd zważył, iż powyższy pogląd został wyrażony w odmiennym stanie faktycznym i nie dotyczył roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia, jednak wskazuje on wyraźnie, że w konkretnych okolicznościach faktycznych korzystanie z uprawnienia wierzyciela do egzekucji obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym może być uznane za bezprawne i zawinione działanie wierzyciela.

W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd ustalił, że pozwany wszczął wobec powódki egzekucję na podstawie tytułu wykonawczego, który stracił następnie moc obowiązującą. Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 maja 2025 r. Sąd Rejonowy w Gdyni oddalił powództwo w całości wskazując, że fundusz sekurytyzacyjny (pozwany w niniejszej sprawie) nie wykazał skutecznego nabycia wierzytelności wobec D. D. ani istnienia jakiegokolwiek zobowiązania po jej stronie. Oznacza to, że pozwanemu nie przysługiwało roszczenie wobec powódki, zatem wszczęcie i prowadzenie wobec niej egzekucji było od początku pozbawione podstaw prawnych. Pozwany zaś, pomimo braku istniejącej wierzytelności, zainicjował postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego, który w dalszym toku postępowania utracił moc. Pozwany działał więc niezgodnie z zasadami dobrej wiary, uczciwości obrotu, uzyskując tytuł a następnie egzekwując na jego podstawie roszczenie, które mu wobec powódki nie przysługiwało. Jest to zachowanie w szerokim rozumieniu bezprawne. Jest ono również zawinione, w sensie zarzucalne pozwanemu. Pozwany jako podmiot profesjonalnie skupiający i egzekwujący wierzytelności winien dochować należytej staranności odpowiedniej do zawodowego charakteru jego działalności przy ocenie zasadności nabywanej wierzytelności. Niedochowanie tej staranności doprowadziło do wszczęcia wobec powódki egzekucji co do wierzytelności, która pozwanemu materialnoprawnie nie przysługiwała. W wyniku tych działań pozwanego z majątku powódki wyegzekwowano przymusowo kwotę 22.175,17 zł, z czego 19.095,50 zł przekazano pozwanemu, a 3.079,67 zł – na zaspokojenie kosztów postępowania egzekucyjnego. Komornik sądowy działał w granicach wniosku wierzyciela będącego dysponentem postepowania egzekucyjnego, dlatego też pełna odpowiedzialność za skutki egzekucji spoczywa na pozwanym wierzycielu. Wszczęcie egzekucji mimo braku ku temu materialnej podstawy prawnej stanowi – zdaniem Sądu – zachowanie bezprawne, zarzucalne, wyrządzające szkodę w majątku powódki w postaci obciążenia powódki kosztami postępowania egzekucyjnego. Dlatego Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 3.079,67 zł na podstawie art. 415 k.c.

Sumując, Sąd ocenił żądanie powódki jako uzasadnione w całości i na zasadzie art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. w zw. z art. 415 k.c. w pkt. I zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 22 175,17 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 1 marca 2025 r. do dnia zapłaty.

Podstawą rozstrzygnięcia w przedmiocie odsetek ustawowych za opóźnienie jest art. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Roszczenie powódki stało się wymagalne po wezwaniu pozwanego do zapłaty konkretnej kwoty z tytułu nienależnego świadczenia oraz odszkodowania zgodnie z art. 455 k.c. (por. uchwała SN z dnia 26 listopada 2009 r., III CZP 102/09, OSNC 2010/5/75). W niniejszej sprawie powódka pierwszy raz wezwała pozwanego do dokonania zwrotu kwoty 22 175,17 zł na rachunek bankowy powódki w nieprzekraczalnym terminie do dnia 28 lutego 2025 r. Pozwany otrzymał ww. wezwanie, bowiem pismem z dnia 04 marca 2025 r. odmówił zapłaty ww. kwoty. Niewątpliwie do dnia 28 lutego 2025 r. pozwany nie uiścił na rzecz powódki żądanej kwoty. Od dnia następnego tj. 01 marca 2025 r. pozwany pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia na rzecz powódki. Z tego też względu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od kwoty należności głównej od dnia 1 marca 2025 r. do dnia zapłaty.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. Ze względu na uwzględnienie powództwa w całości, za stronę przegrywającą należało uznać pozwanego. Winien on zatem zwrócić powódce poniesione przez nią koszty. Na koszty procesu poniesione przez powódkę składały się: kwota 1109 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu oraz kwota 3617 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego powódki reprezentowanej przez adwokata. Łącznie powódka poniosła koszty sądowe w kwocie 4 726 zł i taką też kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki z tytułu zwrotu kosztów procesu, zasądzając również na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od tej kwoty odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku pozwanego o zastosowanie w niniejszej sprawie art. 101 k.p.c. i zasądzenie od powódki na jego rzecz zwrotu kosztów procesu.

Zgodnie z art. 101 k.p.c., zwrot kosztów należy się pozwanemu pomimo uwzględnienia powództwa, jeżeli nie dał powodu do wytoczenia sprawy i uznał przy pierwszej czynności procesowej żądanie pozwu. Przepis ten wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek: niedania przez dłużnika powodu do wytoczenia powództwa i uznania przy pierwszej czynności żądania pozwu. Samo uznanie żądań pozwu nawet przy pierwszej czynności, ale bez wykazania również drugiej przesłanki nie uzasadnia żądania przyznania kosztów pozwanemu. Bezspornie powódka jeszcze przed wystąpieniem na drogę postępowania sądowego tj. w dniu 21 lutego 2025 r. wystosowała do pozwanego wezwanie do zapłaty kwoty dochodzonej w przedmiotowym postępowaniu. Pismem z dnia 04 marca 2025 r. pozwany odmówił zwrotu nienależnie uzyskanych środków, mimo wcześniejszego wezwania go do zapłaty. To właśnie brak zapłaty na rzecz powódki żądanych należności zmusił powódkę do egzekwowania roszczenia na drodze postępowania sądowego. Co więcej, nawet po złożeniu przez pozwanego oświadczenia o częściowym uznaniu powództwa, nie spełnił on świadczenia na rzecz powódki. Jak wskazuje zaś orzecznictwo Sądu Najwyższego, samo oświadczenie o uznaniu roszczeń bez jednoczesnej zapłaty lub zaofiarowania dłużnej sumy oraz uiszczenie należności dopiero po wydaniu wyroku nie czyni zadość wymaganiom art. 101 k.p.c. i nie uzasadnia żądania pozwanego przyznania mu zwrotu kosztów procesu (por. postanowienie SN z dnia 22 stycznia 1979 r. sygn. akt II CZ 150/78). Brak było zatem podstaw do uwzględnienia wniosku pozwanego stosownie do treści art. 101 k.p.c.

Zgodnie z treścią art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c. sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli zasądza roszczenie uznane przez pozwanego. Mając na uwadze treść wyżej cytowanego przepisu, Sąd w pkt III nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 19 095,50 zł zasądzonej w pkt I wyroku. W takim bowiem zakresie powództwo zostało uznane przez pozwanego.