Wyrok z 26 listopada 2025, sygn. I C 127/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 listopada 2025 roku

Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia Anna Wołujewicz
Protokolant:	p.o. protokolanta sądowego Alicja Sas

po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 roku w Człuchowie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółki akcyjnej spółki komandytowej z siedzibą w S.

przeciwko P. J.

o zapłatę

oddala powództwo

Sygn. akt I C 127/25

UZASADNIENIE

Powód – (...) S.A. spółka komandytowa z siedzibą w S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł przeciwko pozwanemu P. J. pozew o zapłatę kwoty 6.449,51 złotych wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 5.780,44 zł. od 15 listopada 2024 roku do dnia zapłaty z tytułu sumy kapitału i prowizji, odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 75,72 zł. stanowiącej niespłacone odsetki kapitałowe od 15 listopada 2024 roku do dnia zapłaty, odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 593,35 zł. od 15 listopada 2024 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że strona pozwana, będąc konsumentem, zawarła z pożyczkodawcą (...) Spółka z o.o. umowę pożyczki na mocy której udostępniono pozwanemu w dniu 19 kwietnia 2023 r. kwotę 5.242,08 zł na okres 30 dni. Umowa została zawarta za pomocą środków porozumiewania na odległość, poprzez zarejestrowanie konta pożyczkobiorcy na stronie internetowej pożyczkodawcy. W celu złożenia, po raz pierwszy wniosku o pożyczkę, pożyczkodawca wymagał zarejestrowania konta użytkownika na stronie internetowej www. eksprespozyczka.pl poprzez prawidłowe wypełnienie formularza internetowego i udostępnienia pożyczkodawcy danych osobowych, w tym nr rachunku bankowego, na który miała zostać przelana udzielona pożyczka. Rachunek bankowy przyszłego pożyczkobiorcy na etapie rozpatrywania wniosku miał być weryfikowany za pomocą usługi Kontomatik lub przelewu kwoty 0.01 zł na rachunek bankowy pożyczkodawcy.

Pożyczkodawca zobowiązał się do zapłaty kwoty pożyczki, która pierwotnie oprócz kapitału 5.242,08 zł składała się z także z prowizji w wysokości 538,36 zł., odsetek kapitałowych w wysokości 75,72 zł. Powód podkreślił, że pożyczkodawca wykonał swoje zobowiązanie wynikające z umowy w dniu 19 kwietnia 2024 r. poprzez przekazanie zawnioskowanej kwoty zgodnie z jej warunkami, natomiast strona pozwana nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku zwrotu pożyczki w wysokości wskazanej bezpośrednio w zapisach umowy pożyczki. Według powoda data wymagalności roszczenia to 21 maja 2024 r.

Powód wyjaśnił również, że w dniu 22 października 2024 roku została zawarta umowa sprzedaży wierzytelności przysługującej wierzycielowi pierwotnemu (...) Spółka z o.o., będącemu pożyczkodawcą względem strony pozwanej na jego rzecz. Ponadto wskazał, że pozwany nie dokonał żadnych wpłat.

Pozwany P. J. na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2025 r. przyznał, że wie czego dotyczy przedmiotowa sprawa. Potwierdził, że zawierał umowę wskzaną w pozwie, na podstawie której otrzymał kwotę 7.000 zł., ale dokładnie nie jest w stanie określić jak to była kwota, ale mogła to być kwota 5.242,08 zł. Przyznał, że nie wie od jakiej firmy, ale otrzymał pieniądze. Wyjaśnił, że aktualnie ma kilka pożyczek, a jak dostał wezwanie to nie był w stanie zweryfikować danej firmy. Wyjaśnił, że nie otrzymał żadnego e-mail od firmy, która w niniejszej sprawie go pozywa.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 22 października 2024 roku pożyczkodawca - (...) Spółka z o.o. zawarł z powodem (...) S.A. spółka komandytowa z siedzibą w S. umowę cesji wierzytelności, która dotyczyła zbycia na powoda przysługujących mu wierzytelności pieniężnych. W umowie cedent zapewnił, że przysługują mu bezsporne, nieprzedawnione, wymagalne wierzytelności wobec dłużników (konsumentów), wynikające z umów pożyczek gotówkowych wraz z wszystkimi należnościami ubocznymi, których wartość wynika z załącznika nr 3. Ponadto cedent oświadczył, że przelewa na cesjonariusza 112 szt. wierzytelności, o których mowa w § 2 umowy, a cesjonariusz oświadczył, że wierzytelności nabywa za określoną w umowie kwotę. W § 2 pkt 2 umowy określono, że wierzytelności będące przedmiotem przelewu, prawa do wierzytelności przechodzą na cesjonariusza z chwilą zapłaty ceny przedmiotowej umowy i nie wymagają żadnych dodatkowych czynności. Integralną częścią umowy był załącznik numer 3 do umowy cesji wierzytelności zawierający wykaz wierzytelności, w którym wskazano numer klienta i numer pożyczki, datę pożyczki, okres, datę wymagalności, pierwotny kapitał pożyczki, aktualne saldo, datę przejęcia sprawy, kapitał, odsetki umowne, odsetki za opóźnienie i prowizje.

dowód: umowa cesji k. 18-19 wraz z załącznikiem nr 3 k.15-18).

Sąd zważył co następuje:

Roszczenie strony powodowej nie zasługuje w ocenie Sądu na uwzględnienie.

Ocena zgodności z prawdą twierdzeń powoda następuje na podstawie materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. Nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem strony powodowej jest dołączenie do pozwu dowodów, które umożliwią Sądowi weryfikacje twierdzeń pozwu. Z treści art. 3 k.p.c. wynika obowiązek stron i ich pełnomocników do przedstawiania dowodów istotnych w sprawie.

Podkreślenia wymaga fakt, iż to strona powodowa powinna udowodnić, że określona wierzytelność jej przysługuje, tym bardziej, że jako wierzyciel dochodzący zaspokojenia wierzytelności, powinien wykazać podstawę (źródło) zobowiązania pozwanego, jak i jego wysokość. Zgodnie bowiem z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów. Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Zgodnie bowiem z przyjętą linią orzecznictwa obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29).

Zdaniem Sądu brak było podstaw do ustalenia stanu faktycznego jedynie w oparciu o twierdzenia, które zostały zawarte w uzasadnieniu pozwu, albowiem wskazano, że pozwany w dniu 19 kwietnia 2025 r. zawarł umowę z (...) sp. z o.o., a następnie prawa do wierzytelności nabył powód. Wprawdzie pozwany przyznał, że zawierał umowę pożyczki na podstawie której otrzymał określoną kwotę pieniędzy, nie pamiętał jednak czy była to kwota 7.000 zł. czy kwota wskazana w pozwie 5242,08 zł.

Niewątpliwe przedmiotem powództwa było roszczenie wynikające z umowy pożyczki, która została zawarta przez pozwanego występującego jako konsument. Podkreślić należy, ze zgodnie z prawem unijnym TSUE (por. wyr. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r. (C-176/17), Sąd ma obowiązek zbadać czy w umowach z konsumentami nie występują niedozwolone klauzule umowne lub inne postanowienia naruszające prawa konsumentów.

Powód uzasadniając swoje roszczenie powołał się na umowę pożyczki. Zgodnie z treścią art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki której wartość przenosi tysiąc złotych, powinna być stwierdzona pismem.

W niniejszej sprawie powództwo podlegało oddaleniu, albowiem powód nie wykazał przede wszystkim swojej legitymacji procesowej. Nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem Sądu jest badanie legitymacji procesowej stron procesu, która stanowi przesłankę materialnoprawną. Legitymacja procesowa to uprawnienie wypływające z prawa materialnego do występowania z konkretnym roszczeniem przeciwko innemu konkretnemu podmiotowi, dlatego też fakty, z których wywodzone jest dochodzone roszczenie powinien co do zasady dowieść powód.

Podkreślić należy, że powód dochodził przedmiotowych należności powołując się na swoje prawo wynikające z umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 22 października 2024 r. zawartą z wierzycielem pierwotnym. Powołując się na ww. umowę twierdził, że na jej podstawie nabył wobec strony pozwanej wierzytelność objętą przedmiotowym powództwem wraz z wszelkimi związanymi z nią prawami, a tym samym jest legitymowany czynnie do wniesienia powództwa jako aktualny wierzyciel pozwanego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 509 k.c. przelew wierzytelności oznacza przeniesienie wierzytelności oznaczonej co do tożsamości i dla skuteczności takiej transakcji konieczne jest precyzyjne oznaczenie przenoszonej wierzytelności. Oznacza to, że skuteczne wywodzenie uprawnień z faktu nabycia wierzytelności na podstawie umowy cesji wymaga udowodnienia bez wątpliwości, że do cesji konkretnej wierzytelności doszło, co Sąd z urzędu ma obowiązek zbadać. Nie budzi wątpliwości, że zbywcy musi przysługiwać prawo do danej wierzytelności.

Podstawą dochodzonego w niniejszej sprawie roszczenia - jak powyżej wskazano - miała być wierzytelność z tytułu umowy pożyczki przysługująca wobec pozwanego, nabyta od wierzyciela pierwotnego przez powoda, w ramach umowy sprzedaży wierzytelności. Zauważyć jednak należy, iż z przedłożonych dokumentów nie wynika, aby wierzytelność ta została skutecznie przeniesiona na rzecz powoda. Analiza materiału dowodowego spowodowała, że wątpliwości Sądu budziła kwestia skuteczności przeniesienia tej konkretnej wierzytelności przysługującej przeciwko pozwanemu przez pierwotnego wierzyciela.

Sąd w niniejszej sprawie przeprowadził postępowanie dowodowe w oparciu o zaoferowany przez powoda materiał dowodowy złożony wraz z pozwem. Powód jako podstawę swych roszczeń wobec pozwanego wskazywał nabycie wierzytelności przysługującej — jak wywodził — pierwotnemu wierzycielowi. Powoływał się więc na swoje uprawnienia nabyte w drodze przelewu wierzytelności tj na umowę sprzedaży wierzytelności z dnia 22 października 2024 r.

Powód w celu wykazania zasadności roszczenia do pozwu powód dołączył dowody:

1.  poświadczony wydruk umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 22 października 2024 r. zawartej pomiędzy (...) sp. z o.o a (...) S.A. spółka komandytowa z siedzibą w S. (k. 18-19)

2.  wykaz wierzytelności, załącznik nr 3 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 22 października 2024 r. (k. 24)

3.  niepoświadczony wydruk umowy ramowej pożyczki z dnia 19 kwietnia 2024 r. (...) zawartej pomiędzy (...) sp. z o.o. i P. J. (k. 25-29)

4.  niepoświadczony wydruk formularza informacyjnego dotyczącego kredytu konsumenckiego (k. 34-35, k. 42-)

5.  niepoświadczony wydruk potwierdzenia zawarcia umowy sprzedaży pakietu usług medycznych z dnia 19 kwietnia 2024 r. (k. 36-40)

6.  wydruk faktury k. 41

7.  wydruk zawiadomienia o przelewie wierzytelności wraz z wezwaniem do zapłaty (k. 46)

W ocenie Sądu powyższe dowody nie stanowiły dostatecznej podstawy do przyjęcia, że powód w drodze powołanej umowy cesji nabył wierzytelność dochodzoną pozwem. W niniejszej sprawie powód wywodził, iż nabył przysługującą wobec pozwanego wierzytelność z tytułu umowy pożyczki z dnia 19 kwietnia 2024 r., która pierwotnie przysługiwała (...) sp. z o.o. Na tę okoliczność powód przedłożył poświadczony wydruk ww. umowy cesji. Z umowy wynika, że cedent zapewnił, że przysługują mu bezsporne, nieprzedawnione, wymagalne wierzytelności wobec dłużników, wynikające z umów pożyczek gotówkowych wraz z wszystkimi należnościami ubocznymi, których wartość wynika z załącznika nr 3. Ponadto cedent oświadczył, że przelewa na cesjonariusza 112 szt. wierzytelności, o których mowa w § 2 umowy, a cesjonariusz oświadczył, ze wierzytelności nabywa za określoną w umowie kwotę. Zgodnie z § 2 pkt 2 umowy wierzytelności będące przedmiotem przelewu, prawa do wierzytelności przechodzą na cesjonariusza z chwilą zapłaty ceny przedmiotowej umowy i nie wymagają żadnych dodatkowych czynności. W związku z powyższym niewątpliwie w celu ustalenia, czy doszło do nabycia wierzytelności przez powoda, konieczne było ustalenie, czy doszło do zapłaty ceny. Z uwagi na brak dowodu w tym przedmiocie, Sąd był pozbawiony możliwości ustalenia czy rzeczywiście umowa została wykonana w całości, czy została zapłacona przedmiotowa cena warunkująca nabycie przez cesjonariusza praw do wierzytelności. Z § 14 umowy wynika, że strony określiły w załączniku nr 4 wzór oświadczenia o zapłacie ceny. Wprawdzie powód dołączył do pozwu załącznik nr 4 – wzór oświadczenia o zapłacie ceny (k 23), jednakże nie wynika z niego czego on dotyczy, przede wszystkim jakiej umowy.

Ponadto w umowie cesji wskazano, że cedentowi przysługują bezsporne, nieprzedawnione, wymagalne wierzytelności szczegółowo określone w załączniku nr 3. Z zapisów umowy można wnioskować, że przedmiotem umowy są więc wierzytelności wymienione w załączniku 3. Powód przedłożył poświadczony przez pełnomocnika wydruk załącznika nr 3 str. 1 (k. 24), jednakże z dowodu tego nie wynika, że obejmował on wierzytelność wobec pozwanego P. J.. Wprawdzie widnieje oznaczenie wierzytelności przez wskazanie nr pożyczki (...) oraz nr klienta (...) oraz daty udzielenia pożyczki 2024.04.19 oraz dookreślone są poszczególne kwoty – jednakże brak jest na tym dowodzie informacji czy on dotyczy pozwanego, brak jest jego danych osobowych. Wprawdzie nr pożyczki pokrywa się z nr umowy dołączonej do pozwu (k. 25), jednakże jest to umowa pożyczki refinansującej, z której nie wynika, że pożyczkobiorca ma nr (...) . W ocenie Sądu brak jest jakiegokolwiek dowodu, który umożliwiałby Sądowi ocenę czy na podstawie umowy cesji doszło do przelewu wierzytelności przysługującej wobec pozwanego. W ocenie Sądu strona 1 załącznika nr 3 (k. 24) nie wykazuje, że opisana w nim wierzytelności dotyczy pozwanego. Podkreślić należy, że powód może wykazać nabycie przedmiotowych praw tylko i wyłącznie na podstawie umowy przelewu wierzytelności, a warunkiem skutecznego zawarcia umowy przelewu i rozporządzenia wierzytelnością jest to, aby była ona zindywidualizowana. W związku z powyższym musi zostać określony stosunek prawny, z którego ona wynika, wskazanie stron tego stosunku, jak również jej przedmiot.

Sąd ma obowiązek ustalić, że do zbycia uprawnień rzeczywiście doszło. W związku z powyższym do wykazania powyższej okoliczności konieczne było przedłożenie oprócz umowy cesji również oświadczenia w przedmiocie zapłaty ceny oraz jej załącznika z którego wynika, że umowa dotyczy również wierzytelności przysługującej wobec pozwanego. Nie budzi wątpliwości, że skoro strona powodowa powołuje się że przeszły na nią wierzytelności wobec konkretnej osoby, to konieczne jest aby przedmiotowe przejście praw wynikało z przedłożonych przez nią dokumentów (umowa cesji, oświadczenie, załącznik). Powód miał obowiązek przedłożyć materiał dowodowy, z którego jednoznacznie wynika, że nabył wierzytelność wobec pozwanego z jakiego tytułu i w jakiej wysokości.

W związku z powyższym brak jest jakichkolwiek przesłanek aby uznać, że na podstawie przedłożonej umowy cesji powód nabył przedmiotową wierzytelność.

Ponadto w pozwie wskazano, że powód dochodzi roszczeń z umowy pożyczki z dnia 19 kwietnia 2024 zawartej przez pozwanego z pierwotnym wierzycielem (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, na podstawie której udostępniona została stronie pozwanej kwota 5242,08 zł. Do pozwu została dołączona umowa z dnia 19 kwietnia 2024 r. zawarta z pożyczkodawcą (...) sp. z o.o. i pozwanego P. J.. Z formularza informacyjnego wynika, że pożyczka wypłacana jest pożyczkobiorcy przelewem na rachunek bankowy należący do innego kredytodawcy u którego pożyczkodawca posiada aktywne zobowiązanie. Z treści umowy pożyczki wynika, że umowa ta miała charakter umowy refinansującej, pożyczkodawca na jej podstawie zobowiązany był do spłaty należnych zobowiązań zaciągniętych w innej instytucji. Z wyjaśnień pozwanego wynika natomiast, że on otrzymał środki finansowe, albowiem zostały one mu wypłacone. Nie wskazywał, aby zawierał umowy, których przedmiotem miało być refinansowanie innych pożyczek. W ocenie Sądu w przypadku umów refinansujących koniecznym jest, aby pożyczkobiorca we wniosku o udzielenie pożyczki wskazał opis zobowiązania, które ma być spłacone przez pożyczkodawcę, a następnie powinno ono być ujęte w umowie zawieranej przez strony. W niniejszej sprawie, powód nie wykazał, że pozwany złożył wniosek o udzielenie pożyczki refinansującej. Skoro pożyczkodawca na podstawie umowy zobowiązany był do spłaty należnych lub wymagalnych zobowiązań zaciągniętych przez pozwanego w innej instytucji pożyczkowej, to powinien wykazać kiedy, komu i w jakiej wysokości przekazał określone środki finansowe i z jakiego tytułu. Zarówno z pozwu jak i z materiału dowodowego nie wynika w jakiej wysokości kwota pożyczki została przeznaczona na spłatę zobowiązań pożyczkobiorcy w innych instytucjach. Brak jest jakichkolwiek danych na jaki rachunek została przelana kwota pożyczki. Brak jest informacji kto był stroną pierwotnej umowy, jakie były jej warunki, czy nie zawierała klauzul abuzywnych.

W ocenie Sądu okoliczność, że pozwany przyznał, że zawierał umowę pożyczki i że nie wywiązał się z niej nie daje podstawy do uwzględnienia żądania pozwu, które było oparte na twierdzeniu, że wierzyciel (...) sp. z o.o. udostępnił na podstawie umowy środki pieniężne w kwocie 5242,08 zł. na okres 30 dni. Z pozwu jednoznacznie wynika, że powód wywodził swoje roszczenie z umowy pożyczki – udostępnienia pozwanemu środków pieniężnych, brak jest jakichkolwiek twierdzeń dotyczących refinansowania pożyczki.

Nie budzi wątpliwości, że jeżeli materiał dowodowy zgromadzony przez strony nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych, sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z nieudowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Wobec powyższego, skoro powód nie wykazał w sposób który nie budził wątpliwości, swojej legitymacji procesowej oraz zasadności roszczenia dochodzonego przedmiotowym pozwem, to zasadnym było oddalenie powództwa.