Wyrok z 26 listopada 2025, sygn. IV U 635/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wrocław, dnia 26 listopada 2025 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Adam Semiczek

Protokolant: Małgorzata Weres

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 r. we Wrocławiu

sprawy z odwołania H. F.

od decyzji (...) Oddział w H.

z dnia 24 kwietnia 2025 r. znak: (...)

o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy

I.  zmienia zaskarżoną decyzję (...) Oddział w H. z dnia 24 kwietnia 2025 r. znak: (...) w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu H. F. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, będącego następstwem wypadku przy pracy z dnia 17 czerwca 2024 r. za doznany 3 % uszczerbek na zdrowiu, w łącznej kwocie 4.908,00 zł;

II.  nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV U 635/25

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 kwietnia 2025 r. znak (...) organ rentowy - (...) Oddział w H., na podstawie ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, po rozpatrzeniu wniosku z 14 listopada 2024 r. odmówił ubezpieczonemu H. F. prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ rentowy zarzucił, że Komisja Lekarska (...) w dniu 8 kwietnia 2025 r. nie stwierdziła naruszenia sprawności organizmu i w konsekwencji wydała orzeczenie o braku stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z 17 czerwca 2024 r. Wobec niestwierdzenia stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu brak było podstaw do przyznania i wypłaty jednorazowego odszkodowania.

Pismem z dnia 19 maja 2025 r. (data wpływu do (...)) ubezpieczony H. F. złożył odwołanie od powyższej decyzji (...) i wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i wypłacenie odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy. Uzasadniając odwołanie, ubezpieczony podniósł, że nie zgadza się z decyzją lekarską stwierdzającą brak uszczerbku na zdrowiu. Po wypadku, w wyniku którego złamał lewą nogę – staw skokowy oraz kość strzałkową – nadal odczuwa ból, występuje obrzęk oraz inne dolegliwości związane z wypadkiem (k. 4).

Odpowiadając na odwołanie, organ rentowy (...) Oddział w H. wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie od ubezpieczonego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od uprawomocnienia się orzeczenia w którym je zasądzono do dnia zapłaty. Uzasadniając swoje stanowisko organ podtrzymał stanowisko oraz argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 5-6).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny

Ubezpieczony H. F. będąc zatrudniony u płatnika składek (...) Sp. z o.o. z siedzibą w H., w dniu 17 czerwca 2024 r. uległ wypadkowi przy pracy, w wyniku którego doznał złamania innej części podudzia, kostki tylnej piszczeli.

W dniu 15 listopada 2024 r. do Oddziału (...) w H. wpłynął wniosek płatnika składek o wypłatę ubezpieczonemu jednorazowego odszkodowania w związku z wypadkiem przy pracy.

Lekarz Orzecznik (...) orzeczeniem z dnia 10 lutego 2025 r ustalił u ubezpieczonego 0% uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z 17 czerwca 2024 r. Orzeczenie zostało wydane zaocznie po przeprowadzeniu analizy dokumentacji.

Na skutek sprzeciwu złożonego przez ubezpieczonego, Komisja Lekarska (...), orzeczeniem z dnia 8 kwietnia 2025 r. ustaliła 0% uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z 17 czerwca 2024 roku.

Decyzją z dnia 24 kwietnia 2025 r. znak (...), organ rentowy - (...) Oddział w H. odmówił ubezpieczonemu prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy.

Bezsporne, a nadto:

- Wniosek o wypłatę odszkodowania – akta administracyjne (...),

- Protokół powypadkowy – akta administracyjne (...),

- Orzeczenia lekarskie – akta administracyjne (...),

- Decyzja (...) z 24.04.2025 r. – akta administracyjne (...).

Biegły lekarz chirurgii ogólnej w zakresie reprezentowanej specjalności, rozpoznał u ubezpieczonego złamanie podgłowowe kości strzałkowej lewej oraz złamanie krawędzi tylnej kości piszczelowej lewej.

Długotrwały uszczerbek na zdrowiu w związku z następstwami zdarzenia z dnia 16 listopada 2017 r. wynosi 3,0% - przy uwzględnieniu zapisów poz. 159 i 162 załącznika do rozp. Min. z dnia 18.12.2002 r.

W opinii biegłego nie zachodziła konieczność przebadania ubezpieczonego przez innych biegłych z zakresu medycyny.

Dowód:

- Opinia biegłego sądowego – karta 17v.-18.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie był w dużej mierze bezsporny, ustalony w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz aktach organu rentowego, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c., których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron.

Natomiast okoliczności sporne, zostały ustalone na podstawie opinii biegłego sądowego, którą Sąd uznał za wiarygodną, gdyż była rzetelna, jasno uzasadniona, logiczna, konsekwentna i wyczerpująca, a nadto oparta na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy oraz bezpośrednim badaniu ubezpieczonego. Dlatego Sąd w pełni podzielił dokonane w niej ustalenia, uznając, że nie ma podstaw do zanegowania zaprezentowanego przez biegłego stanowiska. Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (I PR 148/90, OSP 1991/11/300) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”.

Do opinii biegłego organ rentowy nie zgłosił zastrzeżeń, zaś ubezpieczony wskazał jedynie, że skutki wypadku odczuwa nadal, nie formułując jednocześnie żadnych konkretnych zrzutów do otrzymanej opinii. Sąd zaś działając z urzędu, nie znalazł podstaw do podważenia rzetelności ani wiarygodności opinii biegłego. Opinia została bowiem sporządzona w sposób jasny, logiczny i spójny, a jej wnioski pozostają zgodne z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Oczywista omyłka biegłego w opinii odnosząca się do następstw zdarzenia z dnia 17 czerwca 2024 r. (w opinii na stronie 3 biegły wskazał 16 listopada 2017 r.) nie miała znaczenia dla właściwej oceny przedłożonej opinii. Jednocześnie w opinii biegłego nie zaistniała konieczność przebadania ubezpieczonego przez innego biegłego z zakresu medycyny. Należy podkreślić, iż Sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody, decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez Sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy.

Ponadto w niniejszej sprawie nie przeprowadzono dowodów z przesłuchania świadków ani stron, ponieważ żadna ze stron sporu nie wnosiła o ich dopuszczenie. Przesłuchanie stron Sąd uznał za nieistotne dla rozstrzygnięcia, gdyż spór nie dotyczył okoliczności faktycznych, które były bezsporne, lecz miał charakter prawny i wymagał posiadania wiedzy specjalistycznej z zakresu medycyny.

Sąd Rejonowy zważył co następuje.

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszym postępowaniu ubezpieczony wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie mu prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 17 czerwca 2024 r. Natomiast organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się na orzeczenie Komisji Lekarskiej (...) ustalającej stały uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonego w wysokości 0%.

Zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 257; zw. dalej ustawą) ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Natomiast stosownie do art. 11 ust. 2 i 3 powołanej na wstępie ustawy, za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy, natomiast za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie.

Jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, z zastrzeżeniem art. 55 ust. 1 (art. 12 ust. 1 ustawy). Do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania, o którym mowa w ust. 1-4, przyjmuje się przeciętne wynagrodzenie obowiązujące w dniu wydania decyzji, o której mowa w art. 15. Kwoty jednorazowych odszkodowań zaokrągla się do pełnych złotych (art. 12 ust. 5 i 6 ustawy).

Na dzień wydania zaskarżonej decyzji wysokość jednorazowego odszkodowania za każdy procent uszczerbku na zdrowiu wynosiła 1.636,00 zł (obwieszczenie Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 28.02.2025 r. w sprawie wysokości kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej; M.P.2025, poz. 222).

Wysokości stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu ustala się według załącznika do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania (j.t. z 2020 r., poz. 233).

W sprawie bezsporne było, że zdarzenie z dnia 17 czerwca 2024 r., w wyniku którego ubezpieczony doznał urazu lewej nogi, stanowiło wypadek przy pracy. Sporna pozostawała natomiast wysokość procentowego uszczerbku na zdrowiu. Organ rentowy ustalił bowiem 0% uszczerbku, z czym ubezpieczony się nie zgadzał. Ze względu na medyczny charakter okoliczności spornych, istotnych dla rozpoznania niniejszej sprawy, ich wyjaśnienie wymagało wiadomości specjalnych i musiało opierać się na dowodzie z opinii biegłego sądowego.

Biegły sądowy z zakresu chirurgii ogólnej zdiagnozował u ubezpieczonego (w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 17 czerwca 2024 r.) złamanie podgłowowe kości strzałkowej lewej oraz złamanie krawędzi tylnej kości piszczelowej lewej.

Badanie fizykalne w obrębie kończyn dolnych wykazało – ułożenie swobodnie, niewielkie wyszczuplenie kdl - obwód w H uda lewego 50cm versus 52cm uda prawego, obwód w bliższej podudzia lewego 37cm vs 38cm podudzie prawe, obwód dwukostkowy 26cm obustronnie; ROM obu kolan 0-150°, stawy stabilne, objawy łąkotkowe ujemne; obrysy i ruchomość stawów skokowych w zakresie normy, chód samodzielny, naprzemienny.

Długotrwały uszczerbek na zdrowiu w związku z następstwami zdarzenia z dnia 17 czerwca 2024 r. wynosi 3,0% - przy uwzględnieniu zapisów poz. 159 i 162 załącznika do rozp. Min. z dnia 18.12.2002 r.

W uzasadnieniu opinii biegły wskazał, iż pozycja 162 tabeli określa wysokość uszczerbku na zdrowiu w przypadku „Ograniczenia ruchomości i zniekształcenia w stawach skokowych (w następstwie wykręcenia, zwichnięcia, złamania kości tworzących staw, zranień, ciał obcych, blizn itp.) - w zależności od ich stopnia i dolegliwości:

a) bez zniekształceń 1-15%;

b) ze zniekształceniem, upośledzeniem funkcji ruchowej i statycznej stopy 15-25%;

c) powikłane przewlekłym zapaleniem kości i stawu, przetokami, martwicą aseptyczną, zmianami neurologicznymi itp. 25-40%".

Krawędź tylna kości piszczelowej tworzy ograniczenie tylne stawu skokowego górnego. Zapisy dokumentacji medycznej nie potwierdzają długotrwałego ograniczenia ruchomości tego stawu skokowego. Również biegły w badaniu własnym nie wykazał ograniczenia funkcji stawu skokowego lewego. Dlatego brak jest podstaw do ustalenia uszczerbku na zdrowiu ubezpieczonego wyższego niż 0,0% z powodu następstw złamania części dalszej kości piszczelowej lewej.

Pozycja 159 tabeli określa wysokość uszczerbku na zdrowiu na 3% w przypadku "Izolowanego złamania strzałki (oprócz kostki bocznej)". Leczący ubezpieczonego ortopeda rozpoznał złamanie części bliższej kości strzałkowej lewej, które uległo wygojeniu po zastosowanej terapii zachowawczej. Z tego względu zasadnym było orzeczenie 3,0% uszczerbku na zdrowiu w związku z przebytym złamaniem części bliższej kości strzałkowej lewej.

Całkowity uszczerbek na zdrowiu stanowi sumę poszczególnych uszczerbków i wynosi 3,0% (0,0% + 3,0%).

Komisja Lekarska (...) wydając opinię w dniu 8 kwietnia 2025 r. pominęła informację, które pozycje tabeli uszczerbkowej wzięła pod uwagę przy ustalaniu wysokości uszczerbku na zdrowiu i dlaczego przyjęła taką a nie inną wartość procentową. Dlatego, zdaniem biegłego, opinia ta nie jest zgodna ze stanem rzeczywistym i przytoczonymi zapisami tabeli uszczerbkowej w części dotyczącej złamania kości strzałkowej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I. wyroku, na podstawie przepisu art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję (...) Oddział w H. z dnia 24 kwietnia 2025 r. znak: (...) w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu H. F. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, będącego następstwem wypadku przy pracy z dnia 17 czerwca 2024 r. za doznany 3 % uszczerbek na zdrowiu, w łącznej kwocie 4.908,00 zł (3 x 1.636,00 zł).

Natomiast w punkcie II. wyroku, Sąd orzekł o kosztach sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno ubezpieczony, jak i organ rentowy byli zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia – odpowiednio na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (ubezpieczony) oraz art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (organ rentowy). Zgodnie zaś z art. 98 ww. ustawy, w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.