Wyrok z 26 listopada 2025, sygn. III C 537/25
Sygn. akt III C 537/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 listopada 2025 r.
Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny
w składzie następującym:
|
Przewodniczący: |
sędzia Sebastian Otto |
|
Protokolant: |
stażysta Łukasz Gibas |
po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 roku w Szczecinie na rozprawie
sprawy z powództwa (...) Państwowych Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.
przeciwko K. S.
o zapłatę
I. zasądza od pozwanego na rzecz powódki 6 927,28 zł sześć tysięcy dziewięćset dwadzieścia siedem złotych dwadzieścia osiem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od następujących kwot:
a) 803,66 zł od dnia 17 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty,
b) 1 001,30 zł od dnia 17 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty,
c) 803,66 zł od dnia 17 maja 2022 roku do dnia zapłaty,
d) 969,00 zł od dnia 17 maja 2022 roku do dnia zapłaty,
e) 1 001,30 zł od dnia 17 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty,
f) 803,66 zł od dnia 17 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty,
g) 141,80 zł od dnia 26 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
h) 141,80 zł od dnia 26 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
i) 141,80 zł od dnia 26 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
j) 141,80 zł od dnia 26 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
k) 141,80 zł od dnia 26 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
l) 141,80 zł od dnia 26 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
m) 115,65 zł od dnia 26 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
n) 115,65 zł od dnia 26 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
o) 115,65 zł od dnia 26 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
p) 115,65 zł od dnia 26 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
q) 115,65 zł od dnia 26 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
r) 115,65 zł od dnia 26 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
II. oddala powództwo w pozostałym zakresie;
III. zasądza od pozwanego na rzecz powódki 3 451,78 zł (trzy tysiące czterysta pięćdziesiąt jeden złotych siedemdziesiąt osiem groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
IV. przyznaje kuratorowi pozwanej – radcy prawnej K. B. 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia.
Sygn. akt III C 537/25
UZASADNIENIE
wyroku z 26.11.2025r.
Przed upływem trzech miesięcy od umorzenia postępowania w elektronicznym postępowaniu upominawczym powód (...) Państwowe S.A z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego K. S. na rzecz powódki kwoty 6 927,28 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od następujących kwot:
a) 803,66 zł od dnia 16 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty,
b) 1 001,30 zł od dnia 16 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty,
c) 803,66 zł od dnia 16 maja 2022 roku do dnia zapłaty,
d) 969,00 zł od dnia 16 maja 2022 roku do dnia zapłaty,
e) 1 001,30 zł od dnia 16 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty,
f) 803,66 zł od dnia 16 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty,
g) 141,80 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
h) 141,80 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
i) 141,80 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
j) 141,80 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
k) 141,80 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
l) 141,80 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
m) 115,65 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
n) 115,65 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
o) 115,65 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
p) 115,65 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
q) 115,65 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
r) 115,65 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz strony powodowej kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także kosztów poniesionych przez powoda w elektronicznym postępowaniu upominawczym toczącym się pod sygn. IV Nc-e 1430069/22 wraz z odsetkami od kosztów procesu, w tym kosztów doręczenia korespondencji oraz kosztów ustalenia aktualnego adresu pozwanego przez Komornika Sądowego w przypadku ich powstania.
W uzasadnieniu (...) Państwowe S.A. podniosły, że strony niniejszego postępowania łączyła umowa najmu numer (...).022.KI. (...).2017 zawarta w dniu 14 grudnia 2017 roku, na podstawie której pozwany korzystał z nieruchomości powoda położonej w S. przy ul. (...). K. S. był zobowiązany do uiszczania na podstawie umowy należności z tytułu czynszu oraz opłat za media. Następnie ze względu na opóźnienie w zapłacie czynszu (...) Państwowe S.A. wypowiedziały umowę najmu ze skutkiem na dzień 31 października 2018 roku. Pomimo wypowiedzenia umowy najmu pozwany w terminie nie zwrócił nieruchomości, w związku z czym został obciążony karami umownymi za opóźnienie w zwrocie oraz opłatami za media i usługi.
Dnia 27 września 2023 roku Starszy Referendarz sądowy Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (poprzednia sygnatura III Nc 930/23).
Zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2025 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie ustanowił dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego kuratora w osobie r. pr. K. B..
Pismem z dnia 4 września 2025 roku kurator ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego K. S. w osobie r. pr. K. B. złożył sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 27 września 2023 roku wskazując, że zaskarża nakaz zapłaty w całości. W dalszej kolejności kurator wniósł o oddalenie powództwa w całości.
W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, że wysokość świadczenia pieniężnego powinna być ustalona w oparciu o ceny występujące na rynku obrotu nieruchomościami za korzystanie z rzeczy określonego rodzaju w okresie przedmiotowego posiadania. Strona powodowa nie wykazała aby kwota jakiej się domaga była kwotą rynkową – nie wykazała bowiem, by kwota ta była ustalona w oparciu o ceny występujące na rynku obrotu nieruchomościami.
Wobec powyższego kurator wskazała, że strona powodowa nie wykazała roszczenia ani co do zasady (nie wykazała zajmowania lokalu przez stronę pozwaną), ani co do wysokości (nie wykazała, w jaki sposób obliczała należności jakich się domaga).
W toku postępowania strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska.
Stan faktyczny.
Dnia 14 grudnia 2017 roku (...) Państwowe S.A. z siedzibą w W. reprezentowane przez A. S. oraz G. N. zawarły z K. S. umowę najmu numer (...).022.KI. (...).2017. Przedmiotem umowy najmu był lokal użytkowy, usytułowany na II piętrze budynku położonego w S. przy ul. (...). W dalszej części umowy wskazano, że przedmiot najmu miał być przeznaczony wyłącznie na przechowywanie rzeczy i prace biurowe.
W umowę wskazano również, że kaucja wynosi trzykrotność miesięcznego czynszu brutto tj. 1 453,68 złotych i powinna zostać ona uiszczona przez najemcę w ciągu 14 dni od dnia zawarcia umowy lub na dzień przed dniem protokolarnego przekazania przedmiotu najmu, w zależności który termin nastąpi wcześniej.
Umowa najmu została zawarta na czas nieokreślony.
W § 11 umowy wskazano, że w przypadku zalegania przez najemcę z zapłatą czynszu za dwa okresy płatności wynajmującemu przysługuje prawo natychmiastowego rozwiązania umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia. W dalszej części wskazano, że jeżeli przedmiotem najmu jest lokal to w przypadku zalegania najemcy z zapłatą czynszu za dwa okresy płatności, wynajmującemu przysługuje prawo natychmiastowego rozwiązania umowy, bez zachowania okresu wypowiedzenia, po bezskutecznym upływie miesięcznego, dodatkowego terminu wyznaczonego na piśmie przez wynajmującego, na uiszczenie zaległości.
Z kolei w § 14 wskazano, że w razie opóźnienia w zwrocie przedmiotu najmu, najemca zobowiązany będzie zapłacić wynajmującemu karę umowną w wysokości 1/15 miesięcznego czynszu brutto obowiązującego w ostatnim okresie płatności umowy, za każdy dzień opóźnienia z tytułu pozbawienia wynajmującego możliwości dysponowania przedmiotem najmu, aż do momentu opuszczenia przedmiotu najmu przez najemcę. Kara miała być płatna łącznie za każdy miesiąc – w terminie do 15 dnia każdego następnego miesiąca na numer rachunku wskazany w umowie, bądź w wezwaniach do zapłaty kary.
Umowa została opatrzona podpisem K. S. oraz osób reprezentujących (...) Państwowe S.A. z siedzibą w W..
Dnia 1 stycznia 2018 roku sporządzono protokół zdawczo odbiorczy dotyczący umowy numer (...).022.KI. (...).2017, w którym wskazano, że przedmiotem najmu jest lokal użytkowy, usytułowany na II piętrze w budynku przy ul. (...) o numerze inwentarzowym (...) w gminie S.. W uwagach podkreślono, że lokal kwalifikuje się do kapitalnego remontu, a najemca ma zamontować nowe wodomierze.
Powyższy protokół został opatrzony podpisem K. S. oraz (...) S.A. A. W..
Dowód:
umowa najmu numer (...).022.KI. (...).2017 wraz z załącznikami – k. 27 – 73.
Pismem z dnia 6 lipca 2018 roku (...) Państwowe S.A. z siedzibą w W. wezwały K. S. do zapłaty należności w wysokości 2 489,31 złotych w terminie 31 dni od daty doręczenia niniejszego pisma na wskazany w fakturze rachunek bankowy.
W dalszej części pisma wskazano, że w przypadku braku zapłaty w terminie, umowa zostanie wypowiedziana bez zachowania terminu wypowiedzenia, a media dostarczane za pośrednictwem (...) S.A. mogą zostać odłączone.
Dowód:
wezwanie do zapłaty z dnia 6 lipca 2018 roku wraz z kopią koperty i zwrotnym potwierdzeniem odbioru– k. 74 – 76.
19 września 2018 roku w związku z rażącym naruszeniem warunków umowy (...).022.KI. (...).2017 z dnia 14 grudnia 2017 roku polegającym na zwłoce z zapłatą czynszu za co najmniej dwa pełne okresy płatności, pomimo udzielenia dodatkowego terminu na zapłatę (...) Państwowe S.A. wypowiedziały K. S. umowę bez zachowania terminów wypowiedzenia ze skutkiem na dzień 31 października 2018 roku.
(...) Państwowe S.A. wezwały adresata do niezwłocznego przekazania w dniu 31 października 2018 rok o godzinie 10:00 (...) uporządkowanego przedmiotu umowy. W dalszej części wskazano, że w przypadku braku zdania przedmiotu umowy w ww. terminie adresat zostanie obciążony za bezumowne korzystanie z nieruchomości, za każdy rozpoczęty miesiąc opóźnienia w oddaniu przedmiotu umowy, zgodnie z postanowieniami umowy, a sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania sądowego.
Dowód:
wypowiedzenie umowy z dnia 19 września 2018 roku wraz z kopią koperty i zwrotnym potwierdzeniem odbioru – k. 77 – 79.
1 października 2018 roku (...) Państwowe S.A. z siedziba w W. wystawiły fakturę VAT numer (...), w której wskazano, że saldo rozliczeń na dzień 30 września 2018 roku wyniosło 6 212,76 złotych, a łączna suma do zapłaty została oszacowana na 1 241,15 złotych.
Dowody:
faktura VAT numer (...) z dnia 1 października 2018 roku – k. 237 – 238.
12 lutego 2019 roku sporządzono notatkę służbową dotyczącą umowy (...).022.KI. (...).2017, w której wskazano że najemca do dnia spisania notatki nie wydał przedmiotu najmu, a w styczniu 2019 roku lokal został zaplombowany przez policję, która aresztowała K. S..
Dowód:
notatka służbowa z dnia 12 lutego 2019 roku – k. 235 – 236.
Dnia 19 września 2022 roku (...) Państwowe S.A. z siedzibą w W. wystosowały wezwanie do zapłaty należności w kwocie 6 927,28 złotych w terminie do dnia 3 października 2022 roku.
Dowód:
wezwanie do zapłaty z dnia 19 września 2022 roku wraz z kopią strony z książki nadawczej z dnia 19 września 2022 roku – k. 122 – 123,
noty księgowe – k. 80 – k. 121.
Rozważania.
Powództwo okazało się uzasadnione w części.
Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów złożonych przez powódkę, których prawdziwość i wiarygodność nie była co do zasady kwestionowana.
Powód w niniejszym postępowaniu dochodził należności z tytułu kary umownej, o której mowa w § 14 umowy najmu z dnia 14 grudnia 2017 roku, zastrzeżonej przez strony postępowania na okoliczność opóźnienia w zwrocie przedmiotu najmu. Zgodnie z ww. postanowieniem umownym pozwany zobowiązany był do zapłaty kary umownej w wysokości 1/15 miesięcznego czynszu brutto obowiązującego w ostatnim okresie płatności umowy, za każdy dzień opóźnienia z tytułu pozbawienia wynajmującego możliwości dysponowania przedmiotem najmu. Zgodnie z dalszymi zapisami kara umowna nie wyłączała możliwości dochodzenia odszkodowania, przenoszącego wysokość zastrzeżonej kary i była ona niezależna od ewentualnych opłat za media i usługi, które miały być rozliczane poza nią.
Podstawę prawną żądania pozwu w odniesieniu do zapłaty kary umownej stanowi przepis art. 483 § 1 k.c., który stanowi, że można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). Zgodnie natomiast z § 2 dłużnik nie może bez zgody wierzyciela zwolnić się z zobowiązania przez zapłatę kary umownej.
Na podstawie art. 484 k.c. w razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości bez względu na wysokość poniesionej szkody. Żądanie odszkodowania przenoszącego wysokość zastrzeżonej kary nie jest dopuszczalne, chyba że strony inaczej postanowiły (§ 1). Jeżeli zobowiązanie zostało w znacznej części wykonane, dłużnik może żądać zmniejszenia kary umownej; to samo dotyczy wypadku, gdy kara umowna jest rażąco wygórowana (§ 2). Na podstawie przepisu art. 471 k.c. dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
W toku postępowania kurator ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego podniósł zarzut niewykazania roszczenia zarówno co do zasady jak i co do wysokości.
W świetle treści art. 483 k.c. strony stosunku zobowiązaniowego mogą określić w umownie zakres i sposób naprawienia szkody wynikającej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Instrumentem prawnym służącym dokonywaniu tego rodzaju ustaleń kontraktowych jest kara umowna. Kara umowna jest więc umowną sankcją cywilnoprawną, która przewidziana jest na wypadek naruszenia więzi obligacyjnej przez dłużnika. Umożliwia ona w wypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez dłużnika dochodzenie od niego przez wierzyciela określonej sumy pieniężnej, którą określa się technicznie jako karę umowną. Celem zastrzeżenia kary umownej jest także ułatwienie wierzycielowi uzyskania rekompensaty pieniężnej za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania przez dłużnika.
Przesłankami żądania kary umownej są zatem: istnienie skutecznego postanowienia umownego kreującego obowiązek świadczenia kary oraz spełnienie przesłanek odpowiedzialności kontraktowej. To ostatnie oznacza, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania jest następstwem okoliczności, za które dłużnik ponosi odpowiedzialność. Wierzyciel dochodzący zapłaty kary umownej musi udowodnić fakt niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez dłużnika oraz to, że kara umowna została prawidłowo zastrzeżona. Nie musi natomiast udowadniać szkody i jej wysokości. Dłużnik, chcąc zwolnić się z obowiązku zapłaty kary umownej, musi natomiast wykazać, że kara umowna nie była zastrzeżona lub że obowiązek, z którego wykonaniem została powiązana kara umowna, został należycie wykonany lub też że niewykonanie lub nienależyte jego wykonanie spowodowane było okolicznościami, za które nie ponosi on odpowiedzialności.
Na wstępie należy wskazać, iż materiał dowodowy zaoferowany przez stronę powodową nie wzbudził najmniejszych wątpliwości sądu. Z załączonych do akt dokumentów wynika, iż (...) Państwowe S.A. z siedzibą w W. zawarły z pozwanym K. S. umowę najmu dotyczącą przedmiotowego lokalu, który to zgodnie z protokołem zdawczo – odbiorczym został udostępniony najemcy zgodnie z zapisami zawartymi w umowie. Fakt zawarcia umowy najmu przez strony niniejszego postępowania wynika wprost z dokumentów tj. umowy najmu, oraz protokołu zdawczo odbiorczego, które to zostały opatrzone własnoręcznym podpisem K. S. oraz z korespondencji powstałej w toku wykonywania umowy, w której (...) wzywały K. S. do wydania przedmiotu najmu w stanie uporządkowanym. Zgodnie z powyższym w ocenie sądu strona powodowa wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku wykazania istnienia więzi obligacyjnej oraz niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania przez dłużnika.
Mając powyższe na uwadze oraz w myśl art. 6 k.c. w zw. z art. 471 k.c. i art. 483 § 1 k.c. należało uznać, że to na pozwanym, jako zobowiązanemu do zapłaty kary umownej, spoczywał ciężar wykazania, że opóźnienie w zwrocie przedmiotu umowy było następstwem okoliczności, za które nie ponosił odpowiedzialności. Stosownie bowiem do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie sposób uznać aby nie dotrzymanie przez pozwanego terminu wydania lokalu użytkowego położonego w S. przy ul. (...), nastąpiło na skutek okoliczności, za które nie ponosi on odpowiedzialności.
W dalszej kolejności Sąd podjął rozważania w przedmiocie zarzutu niewykazania roszczenia co do wysokości.
W § 14 umowy najmu z dnia 14 grudnia 2017 roku wskazano, że w razie opóźnienia w zwrocie przedmiotu najmu, najemca zobowiązany będzie zapłacić wynajmującemu kare umowną w wysokości 1/15 miesięcznego czynszu brutto obowiązującego w ostatnim okresie płatności umowy, za każdy dzień opóźnienia z tytułu pozbawienia wynajmującego możliwości dysponowania przedmiotem najmu, aż do momentu opuszczenia przedmiotu najmu przez najemcę. Kara miała być płatna łącznie za każdy miesiąc – w terminie do 15 dnia każdego następnego miesiąca na numer rachunku wskazany w umowie, bądź w wezwaniach do zapłaty kary. Z kolei w ust. 2 wskazano, że kara umowna nie wyłącza możliwości dochodzenia odszkodowania, przenoszącego wysokość zastrzeżonej kary i jest niezależna od ewentualnych opłat za media i usługi, które to są rozliczane poza nią.
Wobec powyższych ustaleń umownych podstawą do wyliczenia wysokości kary umownej stanowiła wysokość brutto czynszu obowiązującego w ostatnim okresie płatności umowy. Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez stronę powodową powyższe wyliczenia kształtowały się w następujący sposób: 484,56 złotych x 1/15 x 31 = 1 001,42 złotych.
Odnosząc się do realiów umowy zawartej pomiędzy stronami wskazać należy, iż zawarta pomiędzy nimi umowa przewidywała uprawnienie wynajmującego do naliczenia kary umownej zgodnie z przedstawionym powyżej zapisem.
Wobec powyższego w ocenie Sądu strona powodowa wykazała wysokość dochodzonego roszczenia. Na marginesie należy wskazać, iż w niniejszej sprawie zadaniem kary umownej ustalonej przez stronę powodową w określonej umownie wysokości było wywarcie na najemcę presji, poprzez którą zwróciłby on niezwłocznie wynajmującemu przedmiot najmu zaraz po rozwiązaniu umowy najmu, albowiem gdyby dłużnik był obowiązany płacić wierzycielowi wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z rzeczy w dotychczasowym rozmiarze to nie miałby on żadnego interesu w oddaniu lokalu zanim nie zostałby do tego zobowiązany orzeczeniem Sądu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 roku, sygn. akt VI ACa 899/12).
Reasumując powyższe rozważania, strona powodowa wykazała, aby zostały spełnione wszystkie przesłanki uzasadniające powstanie roszczenie po stronie powodowej o zapłatę kary umownej.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku.
Zgodnie z art. 481 k.c. (§ 1) jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. (§ 2) Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. (§ 2 1) Maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). (§ 2 2) Jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie. (§ 2 3) Postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych za opóźnienie, także w przypadku dokonania wyboru prawa obcego. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy. (§ 2 4) Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie. (§ 3) W razie zwłoki dłużnika wierzyciel może nadto żądać naprawienia szkody na zasadach ogólnych.
Odsetki za opóźnienie są świadczeniem ubocznym, z uwagi na fakt, iż pełnią one głównie funkcje wspomagającą wykonanie zobowiązania głównego. Są one przy tym w stosunku do świadczenia głównego świadczeniem akcesoryjnym.
W niniejszej sprawie strona powodowa wniosła o zasądzenie od pozwanego odsetek od poszczególnych kwot w następujący sposób:
a) 803,66 zł od dnia 16 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty,
b) 1 001,30 zł od dnia 16 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty,
c) 803,66 zł od dnia 16 maja 2022 roku do dnia zapłaty,
d) 969,00 zł od dnia 16 maja 2022 roku do dnia zapłaty,
e) 1 001,30 zł od dnia 16 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty,
f) 803,66 zł od dnia 16 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty,
g) 141,80 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
h) 141,80 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
i) 141,80 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
j) 141,80 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
k) 141,80 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
l) 141,80 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
m) 115,65 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
n) 115,65 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
o) 115,65 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
p) 115,65 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
q) 115,65 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty,
r) 115,65 zł od dnia 25 marca 2022 roku do dnia zapłaty.
Sąd kierując się treścią żądania pozwu, w której wskazano daty wymagalności w sposób przedstawiony powyżej, zgodnie z treścią art. 481 k.c. zasądził od pozwanego odsetki od dat następujących po terminach wskazanym przez stronę powodową jako terminy wymagalności od poszczególnych kwot.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie II wyroku.
O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie III sentencji wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu obciążył pozwanego całością poniesionych przez powódkę kosztów procesu, na co składały się: opłata sądowa od pozwu (400,00 zł), wynagrodzenie kwalifikowanego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej (1 800,00 zł) ustalone na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935), opłata od pełnomocnictwa (17,00 zł), zaliczka na poczet wynagrodzenia kuratora (885,60 zł) oraz koszty doręczenia komorniczego (349,18 zł), które łącznie stanowiły kwotę 3 451,78 złotych.
W punkcie IV wyroku Sąd przyznał kuratorowi wynagrodzenie w kwocie 885,60 zł, w tym kwotę 165,60 zł tytułem podatku od towarów i usług zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawach cywilnych.