Wyrok z 27 listopada 2025, sygn. V GC 498/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 listopada 2025r.

Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy

w składzie:

przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski

protokolant: sekretarz sądowy Irena Serafin

po rozpoznaniu dnia 27 listopada 2025r.,

w B.

na rozprawie

sprawy

z powództwa (...) (...). w U. ( KRS (...) )

przeciwko (...) (...) (...) S.A. (...) w L.-W. ( KRS (...) )

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) (...) (...) S.A. (...) w L. na rzecz (...) sp. z o.o. w U. kwotę 3.475,14zł ( trzy tysiące czterysta siedemdziesiąt pięć złotych i czternaście groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 5 lutego 2025r. do dnia zapłaty,

II.  oddala powództwo w pozostałej części,

III.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.382,44zł ( tysiąc trzysta osiemdziesiąt dwa złote i czterdzieści cztery grosze ) tytułem zwrotu kosztów postępowania z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania,

IV.  nakazuje pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 165,11zł ( sto sześćdziesiąt pięć złotych i jedenaście groszy ) tytułem zwrotu części nieopłaconych wydatków,

V.  nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu 85,07zł ( osiemdziesiąt pięć złotych i siedem groszy ) tytułem zwrotu pozostałej części nieopłaconych wydatków.

Sygn. akt VGC 498/25

UZASADNIENIE

(...) sp. z o.o. w U. domagała się od (...) (...) (...) S.A. (...) w L. 10.269,08zł.

Podniosła, że 31 grudnia 2024r. doszło do uszkodzenia samochodu marki G., koszt jego naprawy wyniósł 22.959,29zł, sprawca szkody był ubezpieczony od odpowiedzial-ności cywilnej w działalności gospodarczej u pozwanej; powódka nabyła dochodzone roszczenie od uprawnionego a pozwana zapłaciła jej tylko 10.543,61zł ( k. 5 – 7 ).

Pozwana wnosiła o oddalenie powództwa kwestionując roszczenie co do zasady i co do wysokości, ponieważ koszt naprawy był zawyżony zwłaszcza, że obejmował także wynagrodzenie za mycie samochodu i obsługę szkody; podniosła też, że powódka nie ma legitymacji czynnej ( k. 52 – 54 ).

Sąd ustalił co następuje:

W 2024r. (...) prowadziła myjnię samochodową.

Bezsporne.

W 2024r. (...) była ubezpieczona od odpowiedzialności cywilnej w zakresie prowadzenia myjni samochodowej w (...) (...) (...) (...). A.-na (...) w L..

Bezsporne ( polisa k. 16 ).

W 2024r. T. E. miał samochód marki G..

Bezsporne.

31 grudnia 2024r. T. E. korzystał z myjni samochodowej prowadzonej przez (...).

Bezsporne.

Urządzania myjni popsuły się i uszkodziły samochód T. E..

Bezsporne.

T. E. oddał uszkodzony samochód do naprawy (...) sp. z o.o. w U., która prowadzi autoryzowany serwis marki G. i zobowiązał się zapłacić za nią 22.959,29zł.

Bezsporne ( zlecenie, k. 11 – 12, faktura k. 29 ).

T. E. przelał na (...) sp. z o.o. roszczenie o odszkodowanie wynikające z uszkodzenia jego samochodu.

Bezsporne ( cesja k. 12v. – 13 ).

G. uszkodzeń samochodu T. E. powstałych w myjni prowadzonej przez (...) powinna kosztować 15.464,64zł.

Dowód: opinia biegłego k. 95.

(...) S.A. (...) w L. zapłaciła (...) (...) 10.543,61zł odszkodowania.

Bezsporne.

2024r. T. E. mógł rozliczyć z urzędem skarbowym połowę podatku od towarów i usług.

Niezaprzeczone.

Sąd zważył, co następuje:

1. Stan faktyczny w znacznej części był bezsporny wobec czego w tym zakresie Sąd oparł się na zgodnych oświadczeniach stron i art. 230 k.p.c.

Dokumenty były wiarygodne z formalnego punktu widzenia; nie budziły bowiem wątpliwości a strony nie podniosły przeciwko nim żadnych zarzutów.

Spór dotyczył kosztu naprawy samochodu naprawy wobec czego Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego i oparł się na jego wnioskach. Dokonanie tego typu ustaleń wymaga bowiem wiadomości specjalistycznych. Ekspertyza była zaś jasna, spójna i konkretna a wnioski biegłego logicznie wypływały z przeprowadzonych przez niego wywodów i obliczeń.

Pozwana pogodziła się przy tym z wnioskami opiniującego; stanowisko powódki było natomiast niejasne. Nie wnosząc o ich uzupełnienie zakwestionowała je w części związanej z lakierowaniem z odwołaniem do własnego kosztorysu ( k. 120 ) oraz co do mycia uszkodzonego auta z powołaniem na opinię z innych akt ( k. 120 ).

Zarzuty pozwanej trafiały w próżnię; niezadowolenie strony z treści opinii sądowej nie uzasadnia powielania dowodu tego typu; powódka nie złożyła zaś nawet wniosku o dopuszczęnie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego ani z dowodu z opinii innego eksperta.

Wbrew stanowisku powódki jej kosztorys nie jest jednak miarodajny w zakresie ustalenia faktów; nie trzeba zresztą w tym zakresie dłuższego wywodu.

Z kolei opinia wydana na zlecenie Sądu Rejonowego w Żorach była pozbawiona znaczenia z wielu względów. Wystarczy stwierdzić, że powódka złożyła jedynie opinię uzupełniającą a nie był znany przedmiot sporu ani nawet pytanie, na które tamtejszy biegły miał odpowiadać. Ponadto ekspert, który wykonał opinię na zlecenie Sądu meriti jest doktorem habilitowanym inżynierem z dziedziny techniki samochodowej; wykształcenie biegłego, na którego zdanie powoływała się powódka, jest nieznane, co pozwala na odrzucenie jego konstatacji ( W. locuta, causa finita ). Na marginesie należy też stwierdzić, że uwagi biegłego z V. mają charakter czysto publicystyczny i bardzo daleko obiegają od kwestii technicznych; jego wnioski były zresztą błędne i to w oczywisty sposób.

2. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy poczynić kilka uwag natury ogólnej.

Po pierwsze, przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej za nienależyte wykonanie umowy są, co oczywiste, nienależyte wykonanie zobowiązania przez dłużnika, poniesienie szkody przez wierzyciela i zwykły związek przyczynowy pomiędzy nimi ( art. 471 i 361 § 1 i 2 k.c. ). W sprawie o odszkodowanie tego typu ciężar dowodu rozkłada się na obie strony. W świetle art. 6 i 471 k.c. powód musi bowiem wykazać, że pozwany nienależycie wykonał zobowiązanie, że w związku z tym poniósł szkodę w rozumieniu art. 361 § 2 k.c. i, że pozostaje ona w zwykłym związku przyczynowym z działaniem pozwanego, zaś pozwany, jeżeli podejmuje obronę, obciążony jest obowiązkiem udowodnienia, że nienależyte wykonanie zobowiązania wynika z okoliczności za które nie odpowiada. Przepis art. 471 k.c. wprowadza bowiem domniemanie, że niewykonanie zobowiązania wynika z okoliczności za które dłużnik ponosi odpowiedzialność. Odpowiada on zaś za dołożenie należytej staranności ( art. 355 § 1 i 2 k.c. ).

Po drugie, przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony ( art. 822 § 1 k.c. ), przy czym poszkodowany może dochodzić odszkodowania wprost od zakładu ubezpieczeń ( art. 822 § 4 k.c. ).

Po trzecie, w świetle art. 361 § 2 k.c., szkoda na gruncie prawa cywilnego polega albo na powstaniu straty ( damnum emergens ) albo na utracie spodziewanych korzyści ( lucrum cessans ). Ustalenie, czy poszkodowany rzeczywiście poniósł stratę oraz określenie jej rozmiaru polega więc na porównaniu wartości jego majątku w okresie poprzedzającym wyrządzenie mu szkody i po tej dacie. Wynik prostego odejmowania wyraża natomiast jej wielkość. Nie budzi jednak wątpliwości, że w przypadku rzeczy, które dają się naprawiać, odszkodowanie może odpowiadać kosztom przywrócenia jej do stanu poprzedniego, jeżeli zabieg tego typu pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą. Dzieje się tak natomiast, jeżeli naprawa jest ekonomicznie uzasadniona.

Trzeba też odnotować, że zgodnie z communis opinio stratę rodzi zarówno zmniejszenie aktywów jak zwiększenie pasywów poszkodowanego scil. polegające na zaciągnięciu zobowiązania ( zob. zwłaszcza uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2008r., III CZP 62/08, OSN z 2009r, nr 7 – 8, poz. 106, powoływanej dalej jako uchwała z dnia 10 lipca 2008r., w której Sąd ten uznał, że zaciągnięcie zobowiązanie nawet jeżeli nie jest ono wymagalne stanowi stratę w rozumieniu art. 361 § 2 k.c. ).

Po czwarte wreszcie, wierzyciel może przelać wierzytelność na osobę trzecią ( art. 509 k.c. ) a umowa tego typu wywołuje skutek rozporządzający ( art. 510 § 1 k.c. ).

3. Strony skupiając się na szczegółach sporu zupełnie pominęły zasadnicze kwestie związane okolicznościami faktycznymi i podstawą odpowiedzialności pozwanego. Dało się jednak odtworzyć je, co umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy co do meritum, nie zaś z formalnego punktu widzenia. Dla porządku wypada więc stwierdzić, że sprawca szkody nienależycie wykonał usługę mycia samochodu co doprowadziło do jego uszkodzenia. Pozwana ubezpieczała zaś go na podstawie umowy od odpowiedzialności cywilnej. Stanowisko pozwanej uzasadniało przy tym wniosek, że kwestia braku dołożenia należytej staranności przez ubezpieczonego, fakt powstania szkody i zwykły związek przyczynowy pomiędzy nimi nie podlegają dyskusji.

Spór sprowadzał się bowiem wyłącznie do rozmiaru szkody.

Już w tym miejscu trzeba zaznaczyć, że zarzut braku legitymacji czynnej powódki był

nieuzasadniony. Znamienne jest, że pozwana go w ogóle nie uzasadniła. Powódka przedstawiła zaś umowę przelewu a tym samym wykazała nabycie roszenia przeciwko pozwanej.

4. Spór dotyczył kosztu naprawy samochodu wobec czego rozstrzygniecie wymagało wiadomości specjalnych. Sąd oparł się zatem na wnioskach biegłego, z którymi, jak była już mowa, pozwana się pogodziła. Z kolei zarzuty strony powodowej nie były usprawiedliwione.

Biegły ustalił, które uszkodzenia samochodu powstały, a które nie mogły powstać w myjni ubezpieczonego ( k. 96v. – 97 ) i stosowanie określił koszt usunięcia tych, które miały związek ze zdarzeniem szkodzącym.

Biegły przesądził też, że osobne skalkulowanie mycia pojazdu nie było zasadne, ponieważ jego koszt uwzględniają inne pozycje kosztorysu. Podobnie było z kwestią ustalania rodzaju i mieszania lakieru.

Z kolei problem „obsługi szkody” nie należy do kwestii technicznych, wobec czego biegły słusznie nie zajmował się tym problemem.

Rozstrzygnięcie jest przy tym proste.

Trudno bowiem twierdzić, że zlecenie warsztatowi samochodowemu odpłatnej „obsługi szkody” należy do typowych skutków uszkodzenia pojazdu. Poszkodowany zawarł z nim przecież umowę o dzieło a nie o świadczenie usług windykacyjnych. Za znamienne należy przy tym uznać to, że w faktura za naprawę nie obejmuje pozycji „obsługa szkody” i ograniczała się do czynności, które rzeczywiście związane są z reperacją auta.

5. W rezultacie szkoda wyrządzona przez ubezpieczonego poprzednikowi powódki zamykała się w kwocie 14.018,75zł. Naprawa powinna zgodnie z opinią biegłego kosztować 15.464,64zł brutto, jednak poszkodowany mógł rozliczyć z urzędem skarbowym połowę podatku od towarów i usług a zatem zaoszczędzić 1.445,88zł. Sąd zasądził więc od pozwanej na rzecz powódki 3.475,14zł na podstawie art. 822 § 1 i 4 w zawiązku z art. 471 k.c. ( 14.018,75zł szkody minus 10.543,61zł już spełnionego świadczenia ) i oddalił powództwo w pozostałej części.

6. Sąd zasądził od pozwanej odsetki zgodnie żądaniem na zasadzie art. 481 § 1 w związku z art. 817 § 1 k.c., ponieważ pozwana go nie kwestionowała.

7. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 100 zd. 2 oraz art. 98 § 1 ¹ k.p.c. przyjmując, że powódka wygrała sprawę w trzydziestu czterech ( 3.476zł z 10.270zł ) a pozwana w sześćdziesięciu sześciu setnych, celowe koszty dochodzenia roszczenia wyniosły 5.867zł i obejmowały 750zł opłaty od pozwu, 3.600zł wynagrodzenia pełnomocnika, 17zł podatku od pełnomocnictwa i 1.500zł zaliczki na wydatki a na celowe koszty obrony pozwanego w kwocie 5.117zł złożyły się 3.600zł wynagrodzenia pełnomocnika, 17zł podatku od pełnomocnictwa i 1.500zł zaliczki. Powódce należał się więc zwrot 1.994,78zł ( trzydzieści cztery setne z 5.867zł ) a pozwanej 3.377,22zł ( sześćdziesiąt sześć setnych z 5.117zł ); na korzyść pozwanej przypadały zatem 1.382,44zł różnicy ( 3.382,44zł minus 1.994,78zł ).

8. Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( tekst j. Dz. U. z 2025., poz. 1225 ) Sąd nakazał pobrać od stron w stosunku w jakim uległy w sprawie 250,18zł nieopłaconych wydatków; na powódkę przypadało z niej 165,11zł a na pozwaną 85,07zł.