Wyrok z 2 grudnia 2025, sygn. I C 295/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 grudnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Lidia Grzelak

Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Wojciechowska

po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2025 r. w Ciechanowie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) w W.

przeciwko K. P.

o zapłatę 1797,37 zł

I zasądza od pozwanej K. P. na rzecz powoda (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) w W. kwotę 1797,37 zł ( jeden tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych trzydzieści siedem groszy ) z tym, że kwotę 1773,04 zł ( jeden tysiąc siedemset siedemdziesiąt trzy złote cztery grosze ) z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie od dnia 24 sierpnia 2024 r. do dnia zapłaty;

II zasądza od pozwanej K. P. na rzecz powoda (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) w W. kwotę 1117,00 zł ( jeden tysiąc sto siedemnaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, w tym kwotę 917,00 zł ( dziewięćset siedemnaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

sędzia Lidia Grzelak

Sygn. akt I C 295/25

UZASADNIENIE

W dniu 22 lipca 2025 r. ( data stempla operatora pocztowego ) powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) w W. wystąpił do Sądu Rejonowego w Ciechanowie z pozwem przeciwko K. P. wnosząc o zasądzenie kwoty 1797,37 zł, z tym że kwoty 1773,04 zł z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie od dnia 24 sierpnia 2024 do dnia zapłaty. Ponadto powód wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wytoczone powództwo stanowiło kontynuację elektronicznego postępowania upominawczego w sprawie VI Nc-e (...) wytoczonego dnia 7 marca 2025 r.

Pozwana K. P. złożyła odpowiedź na pozew, wnosząc o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwana kwestionowała legitymację czynną powoda, ważność umowy przelewu wierzytelności, istnienie wierzytelności i zawarcie umowy pożyczki; podniosła również kwestię abuzywności postanowień umowy pożyczki.

W toku procesu powód podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pozwana K. P. na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 r. uznała powództwo, wnosząc o rozłożenie zasądzonej należności na raty po 500,00 zł miesięcznie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 24 lipca 2024 r. K. P. oraz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zawarli umowę pożyczki nr (...), na mocy której pożyczkodawca przekazał K. P. kwotę 1600,00 zł. Umowa pomiędzy stronami została zawarta na czas określony od dnia 24 lipca 2024 r. do dnia 23 sierpnia 2024 r. ( na 30 dni ). K. P. zobowiązała się do poniesienia następujących kosztów z związku z zawartą umową: kwoty 24,33 zł z tytułu odsetek od udzielonego kredytu oraz kwoty 173,04 zł z tytułu prowizji za udzielenie pożyczki. Suma całkowitej kwoty do spłaty wyniosła 1797,37 zł. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania ustalona została w wysokości 311,75 %. Umowa zawierała szczegółowe dane osobowe pożyczkobiorczyni: imię i nazwisko, adres zamieszkania, seria i numer dowodu osobistego, nr ewidencyjny PESEL, adres zamieszkania, adres e-mail oraz numer rachunku bankowego. Kwota pożyczki została wypłacona K. P. na wskazany przez nią numer rachunku bankowego (...) w dniu 24 lipca 2024 r. ( formularz informacyjny k. 16-17, umowa pożyczki k. 38-41, potwierdzenie realizacji przelewu k. 29, zeznania pozwanej K. P. k. 80-81 ).

K. P. nie dokonała dotychczas żadnych wpłat na poczet zwrotu pożyczki ( bezsporne ).

W dniu 20 stycznia 2025 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. oraz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) w W. zawarli ramową umowę cesji wierzytelności. W dniu 28 lutego 2025 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. złożył oświadczenie o sprzedaży wierzytelności na rzecz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) w W., w tym wierzytelności przysługującej w stosunku do K. P. z tytułu umowy pożyczki z dnia 24 lipca 2024 r. ( umowa cesji k. 25-28, oświadczenie wraz z wyciągiem z listy wierzytelności k. 32-34 ).

K. P. zaciągnęła pożyczkę na zapłatę rachunku za energię elektryczną. Wraz z mężem i trojgiem małoletnich dzieci zamieszkuje u swojej matki. Jej matka prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni około 30 ha; prowadzi hodowlę bydła mlecznego. K. P. nie ma żadnych dochodów, za wyjątkiem świadczenia 800+ i zasiłku rodzinnego. Od maja 2025 r. jej mąż odbywa karę pozbawienia wolności ( zeznania pozwanej K. P. k. 80-81 ).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dokumentów oraz zeznań pozwanej K. P..

W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy, co potwierdza również ostateczne stanowisko pozwanej K. P., wskazuje w sposób jednoznaczny na istnienie roszczenia dochodzonego pozwem, wynikającego z umowy pożyczki z dnia 24 lipca 2024 r. Podstawą ustaleń Sądu były dokumenty złożone do akt sprawy przez powoda oraz zeznania pozwanej K. P., która przyznała fakt zawarcia umowy i brak spłaty. Część z dokumentów ma charakter dokumentów prywatnych, stanowiąc dowód tego, że osoby, które je podpisały, złożyły oświadczenia w nich zawarte (art. 245 kpc ), a część stanowi wydruki komputerowe. Sąd oceniając te dowody przez pryzmat art. 233 § 1 kpc nie stwierdził, aby treść tych dokumentów budziła uzasadnione wątpliwości co do ich prawdziwości czy autentyczności. Wskazać należy, że wydruki komputerowe mogą stanowić inny środek dowodowy, pozwalający na czynienie na ich podstawie ustaleń faktycznych. Nie wiążą się one z domniemaniami, jakie towarzyszą dokumentom (art. 244 kpc, art. 245 kpc ), jednakże świadczą o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku ( Sąd Apelacyjny w Katowicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 lutego 2019 r. wydanego w sprawie I ACa 767/18 ). Autentyczność tych dokumentów nie była ostatecznie kwestionowana przez pozwaną K. P.. brak jest również podstaw do kwestionowania zawarcia przez strony za pośrednictwem platformy internetowej umowy pożyczki. Umowa taka z oczywistych względów zawarta jest bez jednoczesnej obecności obu stron; zarówno przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, jak też ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, dopuszczają taki sposób zawarcia umowy. Powód dysponował szczegółowymi danymi osobowymi pozwanej K. P. takimi jak adres zamieszkania, numer PESEL, numer dowodu osobistego i jej numer rachunku bankowego co wskazuje, że powód wszedł w posiadanie tych danych, uzyskując je od pozwanej, a nie w jakiś inny sposób. Pozwana nie wskazywała, że dane te powód uzyskał bezprawnie. Brak podpisów na umowie zawieranej poprzez platformę internetową nie świadczy o tym, że umowa jest nieważna.

Pozwana K. P. przyznała na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 r., że otrzymała kwotę pożyczki, którą przeznaczyła na spłatę należności za energię elektryczną.

Sąd zważył, co następuje:

W ocenie Sądu, powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

W razie cesji wierzytelności, na nabywcę przechodzi ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, wszystkie właściwości, przywileje i braki, a więc ustawodawca zakłada identyczność wierzytelności cesjonariusza z wierzytelnością cedenta ( art. 509 § 2 kc ).

Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) w W. nabył przedmiotową wierzytelność od (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W.. Potwierdzeniem przejścia uprawnień jest umowa ramowa cesji wierzytelności oraz oświadczenie o sprzedaży wraz z wyciągiem z wykazu wierzytelności, w którym opisana jest wierzytelność wraz z podaniem m. in. numeru umowy pożyczki, danych personalnych pożyczkobiorcy oraz kwoty kredytu. Dokumenty te potwierdzają skuteczne nabycie wierzytelności przysługującej w stosunku do pozwanej i legitymację czynną powoda w niniejszej sprawie.

Na skutek przelewu wierzytelności doszło więc do zmiany strony stosunku zobowiązaniowego po stronie wierzyciela, a zatem powód jest legitymowany czynnie do występowania w niniejszym procesie. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty potwierdzają w myśl art. 511 kc, że do zawarcia umowy doszło.

Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że poprzednik prawny powoda (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. udzielił przedmiotowej pożyczki w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a pozwana K. P. działała przy zawarciu umowy jako konsument w rozumieniu art. 22 ¹ kc; czynność dokonana przez pozwaną nie była bowiem związana bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Posiadanie przez pozwaną statusu konsumenta nie było zresztą kwestionowane przez powoda. Z tych względów, do umowy mają zastosowanie również przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, zgodnie z którymi, przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę, na podstawie której przedsiębiorca w zakresie swojej działalności, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu.

Umowa pożyczki podlega ogólnym przepisom prawa cywilnego ( art. 720 i nast. kc ). Mają one zastosowanie zarówno w relacjach między osobami fizycznymi oraz w relacjach przedsiębiorca – konsument.

Zgodnie z art. 720 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

W pierwszej kolejności, Sąd pragnie wskazać, że bezspornym w niniejszej sprawie był fakt zawarcia przez pozwaną i poprzednika prawnego powoda umowy pożyczki. Poprzednik prawny powoda wypełnił swój obowiązek wynikający z zawartej umowy i przekazał pozwanej do dyspozycji kwotę pożyczki 1600,00 zł w dniu 24 lipca 2024 r. na warunkach wskazanych w umowie, co zostało potwierdzone stosownym dokumentem.

Bezspornym jest, że pozwana K. P. nie spłaciła należności wynikającej z umowy zgodnie z jej treścią. Bezspornym jest również, że termin spłaty upłynął dnia 23 sierpnia 2024 r.

Zarzuty pozwanej K. P. zawarte w odpowiedzi na pozew dotyczyły również niewykazania roszczenia co do zasady i wysokości, a zatem braku umowy i wykonania umowy przez wierzyciela. Te twierdzenia są, w ocenie Sądu, w tym zakresie niewiarygodne, przy czym wskazać należy, że pozwana K. P. na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 r. przyznała zawarcie umowy i otrzymanie kwoty pożyczki. Podkreślić należy, że do zawarcia umowy pożyczki pomiędzy pozwaną a poprzednikiem prawnym powoda doszło za pomocą środków porozumiewania się na odległość, a zatem podpisy stron nie były wymagane. Poza wydrukiem komputerowym umowy pożyczki powód przedstawił również potwierdzenie wypłaty kwoty pożyczki pozwanej.

Jednocześnie z uwagi na charakter umowy pożyczki ( kredyt konsumencki ) sąd zobligowany był do oceny uprawnień powoda w kontekście art. 385 ¹ kc. Stosownie do art. 385 ¹ § 1 i § 4 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Zastrzeżono przy tym, że postanowienia określające główne świadczenia stron, takie jak cena lub wynagrodzenie, mogą zostać uznane za niedozwolone postanowienia umowne tylko wówczas, gdy zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W celu ustalenia, czy konkretne postanowienie umowne należy kwalifikować jako „nieuzgodnione indywidualnie”, należy zbadać, czy konsument miał na treść danego postanowienia „rzeczywisty wpływ” ( art. 385 ¹ § 3 zd. 1 kc ). W szczególności ustawodawca zwraca uwagę na niebezpieczeństwo „nieuzgodnionego indywidualnie” charakteru postanowienia umowy przejętego z wzorca umownego. Kontroli podlegają zatem nieuzgodnione indywidualnie: postanowienia umowne przejęte z wzorca umownego bądź też nie ( w przypadku umowy zawartej bez użycia wzorca umownego chodzi o te, które nie były przez strony negocjowane ) oraz postanowienia wzorców umownych.

Ciężar dowodu spoczywa oczywiście na tym, kto z okoliczności indywidualnego uzgodnienia treści postanowienia lub braku takiego uzgodnienia wyciąga skutki prawne ( art. 6 kc ). W sporze wynikłym w obrocie konsumenckim to najczęściej przedsiębiorcy zależy na wykazaniu faktu indywidualnego uzgodnienia.

W uchwale z dnia 27 października 2021 r. wydanej w sprawie III CZP 43/20, którą sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, Sąd Najwyższy wskazał, że, w przypadku umowy pożyczki świadczeniem głównym po stronie pożyczkobiorcy są odsetki kapitałowe i za opóźnienie, nie jest nim natomiast wynagrodzenie prowizyjne. Zastrzeżenie to, ma zastosowanie również do opłaty przygotowawczej.

Wskazać również należy na treść art. 36a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, określająca maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego. Celem tego przepisu jest zabezpieczenie przed nakładaniem na konsumentów nadmiernych obowiązków finansowych, co oznacza, że przedsiębiorca domagający się pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego powinien wskazać na zindywidualizowane okoliczności usprawiedliwiające naliczenie tychże kosztów w żądanej wysokości. Zarówno w orzecznictwie europejskim, jak i krajowym wskazano, że określenie w prawie krajowym maksymalnego pułapu pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego nie wyłącza z zakresu kontroli sądowej kosztów naliczonych w granicach nieprzekraczających tego pułapu ( wyrok (...) z dnia 3 września 2020 r. w sprawie C-84/19, wyrok (...) z dnia 26 marca 2020 r. w sprawie C-779/18, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2021 r. w sprawie III CZP 42/20, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2021 r. w sprawie III CZP 43/20 ).

Wskazać należy, że na podstawie załączonej przez stronę powodową umowy pożyczki stwierdzić należy, że całkowita kwota do zapłaty wskazana w umowie została udowodniona. Sąd po zbadaniu treści umowy z urzędu nie znalazł podstaw do uznania, że zawiera ona klauzule niedozwolone. Wobec czego uznać należało, że roszczenie dochodzone w niniejszym procesie przeciwko K. P. zostało w pełni udowodnione i zasługuje na uwzględnienie w całości.

W związku z powyższym, Sąd w pkt I wyroku zasądził od pozwanej K. P. na rzecz powoda (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) w W. kwotę 1797,37 zł z tym, że kwotę 1773,04 zł ( suma kwoty pożyczki i prowizji ) z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie od dnia 24 sierpnia 2024 r. do dnia zapłaty. Odsetki maksymalne od kwoty 1773,04 zł zostały naliczone przez Sąd od dnia 24 sierpnia 2024 r. zgodnie z żądaniem pozwu, bowiem – jak wskazano powyżej – umowa wygasła z dniem 23 sierpnia 2024 r.

O zwrocie kosztów procesu przez pozwaną na rzecz powoda, Sąd orzekł stosownie do art. 98 kpc, obciążając nimi pozwaną w całości stosownie do wyniku procesu. Wobec czego, Sąd w pkt II wyroku zasądził od pozwanej K. P. zwrot kosztów procesu w kwocie 1117,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Na kwotę tą składają się: opłata sądowa od pozwu w kwocie 200,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 900,00 zł, wskazując jednocześnie, iż koszty zastępstwa procesowego Sąd ustalił na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Sąd nie znalazł również przesłanek do uwzględnienia wniosku pozwanej K. P. i rozłożenia niniejszego świadczenia na raty. W pierwszej kolejności wskazać należy, że niewątpliwie, wniosek taki - co do zasady - uznać należy za dopuszczalny. Stosownie bowiem do art. 320 kpc, w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie.

Pozwana K. P. dobrowolnie zaciągnęła pożyczkę, której świadomie nie spłacała. Pozwana wskazała, że nie pracuje; ma na utrzymaniu troje małoletnich dzieci jej mąż odbywa od kilku miesięcy karę pozbawienia wolności. Nie ponosi w pełni kosztów utrzymania rodziny, gdyż zamieszkuje w domu matki, która prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni około 30 ha. Sąd nie neguje, że obecnie sytuacja materialna pozwanej nie jest łatwa, lecz pogorszenie sytuacji nastąpiło od maja 2025 r., a zatem prawie rok po powstaniu zadłużenia.

Pozwana, z uwagi na swoje postępowanie, nie zasługuje więc na potraktowanie w uprzywilejowany sposób, w szczególności wskazać należy, że brak środków na spłatę zadłużenia nie może zwalniać strony z zaciągniętego zobowiązania. Podkreślić należy, że pomimo deklaracji spłaty zadłużenia w ratach, nie podjęła żadnych czynności w tym kierunku i od czasu otrzymania odpisu pozwu i nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, pomimo uznania roszczenia, nie podjęła spłaty zadłużenia, nawet w niższym niż obecnie deklarowanych spłatach.