Uzasadnienie z 5 grudnia 2025, sygn. IV P 40/25

UZASADNIENIE

Powódka M. V. w pozwie z dnia 28 marca 2025 r. skierowanym przeciwko Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze wniosła o zasądzenie od strony pozwanej na swoją rzecz kwoty 57 786,65 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, tytułem wyrównania wynagrodzenia za okres od marca 2022 r. do lipca 2024 r., wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za lata 2022 – 2024, wyrównania odprawy emerytalnej i ekwiwalentu za urlop oraz skapitalizowanych odsetek za opóźnienie naliczonych od kwot wynagrodzenia za pracę, dodatkowego wynagrodzenia rocznego, odprawy emerytalnej i ekwiwalentu za urlop od dnia następującego po terminie płatności do dnia 27 marca 2025 r.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że została zatrudniona u strony pozwanej w dniu 5 lipca 2004 r. na stanowisku kierownika finansowego, natomiast w dniu 1 stycznia 2013 r. M. V. została dyrektorem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze. Powódka podała, iż zarówno jej powołanie, jak i ustalenie wysokości jej wynagrodzenia należało do kompetencji Ministra Sprawiedliwości, który początkowo określił wynagrodzenie zasadnicze dyrektora na kwotę 7 500 zł brutto miesięcznie. Kolejno wynagrodzenie zasadnicze M. V., na podstawie decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2019 r., zostało podwyższone do kwoty 8 500 zł brutto miesięcznie z dniem 1 stycznia 2020 r. Ostatecznie w 2023 r. powódce dwukrotnie zwiększono wysokość jej wynagrodzenia zasadniczego, określając je z dniem 1 listopada 2023 r. na sumę 13 000 zł brutto miesięcznie.

M. V. podkreśliła, że zmiany wysokości jej wynagrodzenia stanowiły jedynie dostosowywanie otrzymywanej przez nią kwoty do obowiązujących przepisów odnośnie wynagrodzenia dyrektora sądu, lecz jej pensja nie była jednocześnie objęta waloryzacją wynagrodzeń w latach 2019 – 2024, dotyczącą wszystkich grup zawodowych, w tym urzędników sądowych, do których należy zaliczyć dyrektorów sądów. Powódka wskazała, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2022 r. w sprawie wynagrodzenia dyrektora sądu wysokość wynagrodzenia zasadniczego dyrektora sądu ustala się w odniesieniu do maksymalnej wysokości wynagrodzenia zasadniczego na stanowisku samodzielnym, które wynosi od 4 300 zł do 18 000 zł brutto miesięcznie. W przypadku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze liczba stanowisk sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych jest równa czterdziestu siedmiu, dlatego wynagrodzenie M. V. powinno się kształtować do 110 % powyżej wskazanej kwoty tj. do sumy 19 800 zł brutto miesięcznie.

Powódka przytoczyła, że zgodnie z art. 32d § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych (dalej u.s.p.), do dyrektora sądu stosuje się odpowiednio przepisy art. 6-7, 9-11 i 14a-18 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratur (dalej u.pr.s.p.). Z kolei art. 14a u.pr.s.p. stanowi, iż podwyższenie wynagrodzeń urzędników i innych pracowników sądów i prokuratury lub pracowników Biura Służby Prawnej Trybunału Konstytucyjnego następuje w terminach i na zasadach określonych dla państwowej sfery budżetowej nieobjętych mnożnikowymi systemami wynagrodzeń. Natomiast na podstawie art. 18 przytoczonej ustawy w sprawach w niej nieuregulowanych do urzędników i innych pracowników sądów i prokuratury lub pracowników Biura Służby Prawnej Trybunału Konstytucyjnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (dalej u.pr.u.p.), a w sprawach nieuregulowanych także w tej ustawie – przepisy Kodeksu pracy. Zgodnie z art. 21 ust. 4 u.pr.u.p. zasady corocznego podwyższania przeciętnego wynagrodzenia urzędników państwowych określają przepisy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej. Z kolei art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej (dalej u.k.w.p.s.b.) stanowi, iż wynagrodzenia osób nieobjętych mnożnikowymi systemami wynagrodzeń waloryzowane są średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń, który wobec treści art. 9 ust. 1 pkt 3 przytoczonej ustawy ustala się w ustawie budżetowej.

Wobec powyższego M. V. podała, że w ustawie budżetowej na rok 2022 średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń został określony na 100 %, aczkolwiek decyzją z dnia 4 kwietnia 2022 r. Minister Sprawiedliwości rozdysponował wzrost funduszu wynagrodzeń o 4,4 % względem roku poprzedniego. W roku 2023 przedmiotowy wskaźnik wyniósł 107,8 %, natomiast w 2024 r. stanowił on 120 % dotychczasowej wysokości wynagrodzeń pracowników nieobjętych mnożnikowymi systemami wynagrodzeń. Powódka podkreśliła, iż zgodnie z przytoczonymi uprzednio regulacjami prawnymi dyrektorzy sądów jako kategoria urzędników sądowych zostali objęci mechanizmem waloryzacji wynagrodzeń, zawartym w u.k.w.p.s.b.

M. V. zwróciła uwagę, że z zasady demokratycznego państwa prawnego, uregulowanej w art. 2 Konstytucji RP wynikają zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasada ochrony praw słusznie nabytych. W jej ocenie pominięcie dyrektorów sądów przy waloryzacji wynagrodzenia urzędników sądowych stanowiło nieusprawiedliwione naruszenie pierwszej z wymienionych zasad. Co prawda druga ze wskazanych zasad nie ma charakteru bezwzględnego, lecz ograniczenie lub znoszenie praw nabytych jest dopuszczalne jedynie w razie kolizji wartości znajdujących się u podstaw tej zasady z innymi wartościami konstytucyjnymi, co w realiach niniejszej sprawy nie miało miejsca. Powódka dodała, iż zamrożenie wynagrodzeń dyrektorów sądów, przy jednoczesnym waloryzowaniu płac pozostałym urzędnikom sądowym, narusza zasadę równego traktowania podmiotów w podobnej sytuacji, a także stanowi przejaw dyskryminacji poprzez nieobjęcie ich waloryzacją wynagrodzeń, godząc w regulację zawartą w art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. M. V. poruszyła również kwestię uregulowanego w art. 13 zd. 1 Kodeksu pracy prawa pracownika do godziwego wynagrodzenia, z którego wynika konieczność uwzględnienia w procesie kształtowania wynagrodzenia potrzeb pracownika i członków jego rodziny, odpowiedniego zwiększania jego wysokości w razie zwiększonej ilości pracy, ochrony przed jego bezprawnym uszczupleniem orz działaniami o charakterze dyscyplinującym.

Powódka podkreśliła, że jej wynagrodzenie nie podlegało waloryzacji przez okres trzech lat, co świadczy o uczynieniu z tego zjawiska stałej praktyki pozwalającej na czynienie oszczędności na wydatkach sfery budżetowej, kosztem grupy zawodowej dyrektorów sądów. M. V. wskazała także, iż w 2025 r. dyrektorzy sądów zostali objęci waloryzacją wynagrodzeń na takich samych zasadach jak pozostali urzędnicy sądowi, co dodatkowo potwierdza zasadność jej argumentacji.

Pismem z dnia 30 kwietnia 2025 r. adw. M. R. zgłosiła swój udział w przedmiotowym postępowaniu w charakterze pełnomocnika M. V..

Strona pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od strony powodowej na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko pozwany podniósł, że zgodnie z art. 32c § 1 u.s.p. wysokość wynagrodzenia zasadniczego dyrektora sądu ustala Minister Sprawiedliwości, czyli organ który również powołuje go na stanowisko dyrektora sądu. Wobec tego strona pozwana stoi na stanowisku, iż do wyłącznej kompetencji Ministra Sprawiedliwości należy dokładne określenie wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez poszczególnych dyrektorów sądów, w tym przez powódkę. Ponadto, w ocenie pozwanego ustalenie średniorocznego wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w ustawach budżetowych za lata 2022 – 2024 nie stanowi indywidualnej normy prawnej, mogącej być podstawą do zgłoszenia przez M. V. roszczenia o podwyższenie otrzymywanego przez nią uprzednio wynagrodzenia, albowiem wskazane przez powódkę regulacje prawne obligują jedynie do generalnego podwyższania wynagrodzeń do wysokości ustalonej zgodnie ze wskazaniami ustaw budżetowych.

Strona pozwana zakwestionowała także sposób wyliczenia przez stronę powodową odsetek za okres objęty powództwem, podając, że na podstawie art. 8 ust. 1 u.k.w.p.s.b. waloryzacja wynagrodzenia następuje w ciągu trzech miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od 1 stycznia danego roku, wobec czego ewentualne odsetki mogłyby dotyczyć okresów od 5 maja 2022 r. (za rok 2022), 9 maja 2023 r. (za rok 2023) oraz od 3 maja 2024 r. (za rok 2024).

Pozwany podkreślił, iż M. V. nie udowodniła zasadności dochodzonego roszczenia, a wypłacone jej uprzednio wynagrodzenie za pracę zostało ustalone zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi, co winno skutkować oddaleniem powództwa w całości.

Pełnomocnik powódki na rozprawie w dniu 30 października 2025 r. ograniczyła powództwo w zakresie kwoty 109,77 zł, wnosząc ostatecznie o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz M. V. kwoty 57 676,92 zł wraz z odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, domagając się jednocześnie zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka M. V. od dnia 5 lipca 2004 r. do 31 grudnia 2012 r. zajmowała stanowisko kierownika finansowego w Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze, natomiast w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 29 lipca 2024 r. była dyrektorem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze.

dowód: pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia 02.06.2004 r. k. 9, pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia 31.12.2012 r. k. 11, zestawienie Oddziału Finansowego SR w Jeleniej Górze z dnia 30.05.2025 r. k. 91.

Wynagrodzenie zasadnicze powódki na stanowisku dyrektora sądu od 1 marca 2022 r. do 31 marca 2023 r. wynosiło 8 500 zł brutto miesięcznie. Kolejno, w okresie od 1 kwietnia 2023 r. do 31 października 2023 r. wynagrodzenie zasadnicze M. V. stanowiła kwota 10 500 zł brutto miesięcznie. Ostatecznie od 1 listopada 2023 r. do lipca 2024 r. wynagrodzenie zasadnicze powódki zostało ustalone na sumę 13 000 zł brutto miesięcznie.

dowód: pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia 19.12.2019 r. k. 13, pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia 30.03.2023 r. k. 14, pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia 08.11.2023 r. k. 15, karty wynagrodzeń pracownika k. 28-30, zestawienie Oddziału Finansowego SR w Jeleniej Górze z dnia 30.05.2025 r. k. 89-91.

Powódce przysługiwał dodatek za wieloletnią pracę w wysokości 20 %.

dowód: zestawienie Oddziału Finansowego SR w N. z dnia 30.05.2025 r. k. 89-91.

W lutym 2023 r. powódka otrzymała dodatkowe wynagrodzenie roczne za rok 2022 w wysokości 8 670 zł brutto. Z kolei w lutym 2024 r. dodatkowe wynagrodzenie roczne M. V. za rok 2023 stanowiła kwota 12 750 zł brutto. Finalnie w lutym 2025 r. powódka otrzymała dodatkowe wynagrodzenie roczne za rok 2024 w wysokości 9 103,56 zł brutto.

dowód: karty wynagrodzeń pracownika k. 29-30, 80, zestawienie Oddziału Finansowego SR w Jeleniej Górze z dnia 30.05.2025 r. k. 90-92.

Różnica między wypłaconym powódce, na podstawie art. 32c § 1 u.s.p., wynagrodzeniem w 2022 r., a wynagrodzeniem należnym, po dokonaniu waloryzacji wynagrodzenia zasadniczego o kwotę 198 zł brutto miesięcznie wyniosła 237,60 zł miesięcznie od marca do grudnia. Łącznie różnicę tą w 2022 r. stanowiła suma 2 376 zł brutto.

dowód: pismo Dyrektora Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 21.02.2022 r. k. 22-25, pismo C. Departamentu Budżetu i Efektywności Finansowej Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia 08.04.2022 r. k. 26-27, zestawienie Oddziału Finansowego SR w Jeleniej S. z dnia 30.05.2025 r. k. 89.

Różnica pomiędzy wypłaconym powódce, na podstawie art. 32c § 1 u.s.p., wynagrodzeniem w 2023 r., a wynagrodzeniem należnym, po dokonaniu jego waloryzacji o określony w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2023 średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej wynoszący 107,8 %, stanowi kwotę 1 051,73 zł od stycznia i marcu, natomiast w lutym 1 253,69 zł. Łącznie różnica ta w 2023 r. wynosi 3 357,14 zł brutto.

dowód: zestawienie Oddziału Finansowego SR w N. z dnia 30.05.2025 r. k. 90.

Różnica między wypłaconym powódce, na podstawie art. 32c § 1 u.s.p., wynagrodzeniem w 2024 r., a wynagrodzeniem należnym, po dokonaniu jego waloryzacji o określony w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej wynoszący 120 %, stanowi kwotę 3 120 zł w styczniu, marcu, kwietniu, maju, czerwcu, 3 388,19 zł w lutym oraz 2 848,69 zł w lipcu. Łącznie różnica ta w 2024 r. wynosi 21 836,88 zł brutto.

dowód: zestawienie Oddziału Finansowego SR w N. z dnia 30.05.2025 r. k. 91.

Powódce z uwagi na przejście na emeryturę przysługiwała w lipcu 2024 r. jednorazowa odprawa w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia, która wyniosła 93 600 zł. Różnicę pomiędzy należną M. V. odprawą, a rzeczywiście wypłaconą stanowi kwota 18 720 zł brutto.

dowód: karta wynagrodzeń pracownika k. 30, zestawienie Oddziału Finansowego SR w N. z dnia 30.05.2025 r. k. 91.

Powódce w lipcu 2024 r. został wypłacony ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w wysokości 21 625,30 zł. Różnicę pomiędzy należnym M. V. ekwiwalentem, a rzeczywiście wypłaconym stanowi kwota 4 324,99 zł brutto.

dowód: karta wynagrodzeń pracownika k. 30, zestawienie Oddziału Finansowego SR w N. z dnia 30.05.2025 r. k. 91.

Różnica pomiędzy wypłaconym powódce w lutym 2025 r. dodatkowym wynagrodzeniem rocznym za rok 2024 r., a wynagrodzeniem należnym wyniosła 1 820,70 zł brutto.

dowód: zestawienie Oddziału Finansowego SR w N. z dnia 30.05.2025 r. k. 92.

Odsetki skapitalizowane za rok 2022 r. wyniosły 720,15 zł, za rok 2023 729,39 zł, za rok 2024 3 775,40 zł, a za rok 2025 16,27 zł. Łącznie skapitalizowane odsetki za opóźnienie na dzień 27 marca 2025 r. stanowiły sumę 5 241,21 zł.

dowód: zestawienie Oddziału (...) SR w N. z dnia 10.06.2025 r. k. 109.

Średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, ustalony w art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy budżetowej na rok 2025, wyniósł 105 %. Na tej podstawie dyrektorzy sądów otrzymali podwyżkę swoich wynagrodzeń, z wyrównaniem od dnia 1 stycznia 2025 r., o 5 % wraz z proporcjonalnym wzrostem dodatku za wieloletnią pracę.

dowód: pismo Sekretarza Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości z dnia 04.03.2025 r. k. 32-34.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie zarówno co do zasady, jak i co do ostatecznej kwoty dochodzonej przez powódkę.

Zgodnie z przepisem art. 32c § 1 u.s.p. dyrektorowi sądu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze, którego wysokość ustala Minister Sprawiedliwości. Z kolei w § 3 przytoczonego przepisu wskazano, że wysokość tego wynagrodzenia zostanie określona przez Ministra Sprawiedliwości w drodze rozporządzenia. Stosowne rozporządzenie zostało wydane w dniu 17 grudnia 2012 r., precyzując ustawowe przesłanki określenia wynagrodzenia dyrektorów sądów. W § 2 ust. 1 tego aktu prawnego podkreślono, iż wysokość wynagrodzenia zasadniczego dyrektora sądu ustala się w odniesieniu do maksymalnej wysokości wynagrodzenia zasadniczego na stanowisku samodzielnym, które w okresie objętym niniejszym pozwem wynosiło od 8500 zł w marcu 2022 r. do 13 000 zł w lipcu 2024 r. Ponadto, w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wynagrodzenia dyrektora sądu i zastępcy dyrektora sądu określono konkretne przedziały wysokości wynagrodzeń zasadniczych dyrektorów sądów w zależności od szczebla sądownictwa, na którym jest powołany dyrektor oraz liczby stanowisk sędziowskich, asesorskich oraz referendarskich w sądzie, w którym wykonuje swoje obowiązki dyrektor.

Niezależnie od powyższego, na podstawie art. 32d § 2 u.s.p. do dyrektora sądu stosuje się odpowiednio przepisy art. 6-7, 9-11 i 14a-18 u.pr.s.p. W art. 15 tej ustawy określono sposób przyznawania urzędnikom dodatku za wieloletnią pracę, z kolei w art. 17 przywołanego aktu prawnego wskazano uprawnienie do otrzymania odprawy z tytułu przejścia na emeryturę. Natomiast zgodnie z art. 14a u.pr.s.p. podwyższanie wynagrodzeń urzędników następuje w terminach i na zasadach określonych dla pracowników państwowej sfery budżetowej nieobjętych mnożnikowymi systemami wynagrodzeń. Kolejno, z art. 18 wskazanej ustawy wynika, że w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą do urzędników stosuje się odpowiednio przepisy u.pr.u.p., a w sprawach nieuregulowanych także w tej ustawie – przepisy Kodeksu pracy. W art. 21 ust. 4 u.pr.u.p. podano, iż zasady corocznego podwyższania przeciętnego wynagrodzenia urzędników państwowych określają przepisy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej.

U.k.w.p.s.b. w art. 4 ust. 2 wprost stanowi, że wynagrodzenia osób nieobjętych mnożnikowymi systemami wynagrodzeń waloryzowane są średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń, który na mocy art. 9 ust. 1 pkt 3 przywołanego aktu prawnego ustala się w ustawie budżetowej. Z brzmienia art. 8 ust. 1 wskazanej ustawy wynika ponadto, iż podwyższenie wynagrodzeń następuje w ciągu trzech miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od dnia 1 stycznia danego roku.

W ustawie budżetowej na rok 2022 średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej został określony na 100 %, w 2023 r. na 107,8 %, a w 2024 r. na 120 %. Pomimo braku przewidzianej w ustawie budżetowej na rok 2022 waloryzacji wynagrodzeń Ministerstwo Sprawiedliwości przewidziało dodatkowe środki na zwiększenie wynagrodzeń zasadniczych urzędników sądowych o kwotę 198 zł brutto miesięcznie, z wyrównaniem od dnia 1 stycznia 2022 r.

Strona pozwana przedłożyła wyliczenie wynagrodzenia, jakie M. V. otrzymała w latach 2022 – 2025 w zestawieniu z wynagrodzeniem powódki, które podlegałoby corocznej waloryzacji o wskaźnik określony w ustawach budżetowych, z uwzględnieniem dodatkowej waloryzacji w 2022 r.

Nie budzi wątpliwości, iż określony w ustawie o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej mechanizm waloryzacji wynagrodzeń oparty jest na obiektywnych przesłankach, umożliwiających coroczne zwiększanie zarobków wszystkich pracowników objętych wskazaną regulacją, w zależności od aktualnej sytuacji gospodarczej, przy uwzględnieniu ich prawa do godziwego wynagrodzenia, wynikającego z art. 13 zd. 1 Kodeksu pracy.

Analizując przytoczone powyżej regulacje prawne dotyczące zastosowania mechanizmu waloryzacji wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej do dyrektorów sądów Sąd doszedł do przekonania, że odpowiednie stosowanie art. 14a u.pr.s.p. dotyczącego podwyższania wynagrodzeń urzędników winno polegać w realiach analizowanego stanu faktycznego na zastosowaniu wskazanej podstawy prawnej bez żadnych modyfikacji, albowiem dyrektorzy sądów stanowią szczególną kategorię urzędników sądowych, podlegających zwierzchnictwu służbowemu Ministra Sprawiedliwości, który również ustala ich wynagrodzenie zasadnicze. Należy podkreślić, iż z samego faktu określenia kompetencji Ministra Sprawiedliwości do przyznania poszczególnym dyrektorom sądów, w tym powódce, wynagrodzenia w konkretnej wysokości nie wynika automatycznie brak możliwości zastosowania do tej grupy zawodowej mechanizmu waloryzacji wynagrodzeń dotyczącego urzędników sądowych. W ocenie Sądu, określenie wysokości wynagrodzenia zasadniczego dyrektora sądu oraz waloryzacja jego wynagrodzenia są oddzielnymi czynnościami faktycznymi, do których mają zastosowanie odmienne regulacje prawne. Z jednej strony minister posiada uprawnienie do przyznania dyrektorowi sądu wynagrodzenia, przy uwzględnieniu przesłanek wskazanych w rozporządzeniu z dnia 17 grudnia 2012 r., w konkretnej wysokości, z drugiej waloryzacja wynagrodzeń urzędników sądowych, a wiec także dyrektorów sądów, winna być dokonana na podstawie określanego co roku wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, w oparciu o brzmienie u.k.w.p.s.b. w związku z pozostałymi przywołanymi powyżej aktami prawnymi. Zdaniem Sądu, zaprezentowany uprzednio mechanizm waloryzacji wynagrodzeń tworzy indywidualną normę prawną, pozwalającą domagać się podwyższenia wynagrodzenia w oparciu o średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń, wobec czego roszczenie zgłoszone przez M. V. jako dopuszczalne winno podlegać analizie odnośnie jego zasadności.

Brak waloryzacji wynagrodzenia powódki w latach 2022 – 2024, podobnie jak miało to miejsce w przypadku pozostałych dyrektorów sądów świadczył o celowym pomijaniu tej grupy zawodowej przy podwyższaniu wynagrodzeń urzędnikom sądowym, co bezsprzecznie narusza wynikającą z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadę równego traktowania przez władze publiczne oraz stanowi przejaw oczywistej dyskryminacji w życiu gospodarczym, sprzecznej z brzmieniem ust. 2 wskazanego artykułu ustawy zasadniczej. Ponadto, zaniechanie waloryzacji wynagrodzeń dyrektorów sądów z całą pewnością pozostaje w sprzeczności z wynikającym z zasady demokratycznego państwa prawnego nakazem ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Dyrektorzy sądów, zgodnie z przedstawioną uprzednio argumentacją, powinni otrzymać zwaloryzowane wynagrodzenie na takich samych zasadach jak urzędnicy sądowi, dlatego brak spełnienia tego obowiązku przez stronę pozwaną względem M. V., przy jednoczesnym niewykazaniu jakichkolwiek przesłanek dotyczących kolizji powyższej zasady z innymi wartościami konstytucyjnymi, prowadzi do wniosku, że zaniechanie pozwanego naruszyło zasadę demokratycznego państwa prawnego również w odniesieniu do mieszczącego się w niej nakazu ochrony praw słusznie nabytych.

Sąd uznał, że co prawda dodatkowa waloryzacja wynagrodzeń urzędników sądowych w roku 2022 nie wynikała z zastosowania średniorocznego wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej z uwagi na utrzymanie go na dotychczasowym poziomie, lecz wypłacenie dodatkowych środków urzędnikom sądowym oraz pozostałym pracownikom sądów w tym roku spowodowało naruszenie względem dyrektorów sądów, w tym M. V., zasady równego traktowania przez władzę publiczną, a ponadto było przejawem bezsprzecznej dyskryminacji tej grupy zawodowej w życiu gospodarczym, pozostając przez to w sprzeczności z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.

Przedmiotowym powództwem nie został objęty rok 2025, w którym do dyrektorów sądów zastosowano bezpośrednio przywołany powyżej mechanizm waloryzacji wynagrodzeń, co dodatkowo potwierdza zasadność stanowiska prezentowanego przez powódkę, które zostało po przeprowadzeniu wszechstronnej analizy przywołanych aktów prawnych podzielone przez Sąd w niniejszej sprawie.

M. V. dokonała wyliczeń w zakresie waloryzacji swojego wynagrodzenia z zastosowaniem kwoty 198 zł brutto miesięcznie w roku 2022, natomiast w latach 2023 i 2024 powódka uwzględniła średnioroczne wskaźniki wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej.

Dodatek za wieloletnią pracę przysługujący powódce został określony zgodnie z regułami zawartymi w art. 15 u.pr.s.p. Z kolei wysokość przysługującej M. V. odprawy emerytalnej ustalono w oparciu o brzmienie art. 17 u.pr.s.p. Należny powódce ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy obliczono zgodnie z treścią art. 171 Kodeksu pracy, albowiem ani u.pr.s.p. ani u.pr.u.p. nie regulują tej materii.

Zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów Sąd uznał za wiarygodne, ponieważ nie wzbudzały one zastrzeżeń, jak również poza sposobem wyliczenia odsetek przez powódkę nie były one kwestionowane.

Biorąc całość przedstawionej uprzednio argumentacji pod rozwagę Sąd doszedł do przekonania, że powództwo zasługuje na uwzględnienie.

Orzeczenie o odsetkach ustawowych za opóźnienie znajduje podstawę w art. 481 k.c. w zw. z art. 482 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Konkretne terminy wypłat wynagrodzenia u strony pozwanej zostały ustalone w drodze Regulaminu wykonywania pracy, co jest wiadome Sądowi z urzędu. Ponadto, na podstawie art. 8 u.k.w.p.s.b. podwyższenie wynagrodzeń następuje w ciągu trzech miesięcy od ogłoszenia ustawy budżetowej, wobec czego wymagalność żądanych przez M. V. kwot za marzec i kwiecień 2022 r. nie nastąpiła przed dniem 5 maja 2022 r. Z kolei wymagalność należności za styczeń, luty i marzec 2023 r. nastąpiła dopiero z dniem 9 maja 2023 r. Finalnie wymagalność waloryzacji za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2024 r. nastąpiła z dniem 3 maja 2024 r.

Zgodnie z powyższym, Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 57 676,92 zł tytułem należnej M. V. waloryzacji jej wynagrodzenia zasadniczego, dodatku za wieloletnią pracę, dodatkowego wynagrodzenia rocznego, odprawy emerytalnej i ekwiwalentu pieniężnego wraz ze skapitalizowanymi odsetkami za opóźnienie obliczonymi na dzień 27 marca 2025 r., powiększoną o odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od dnia 28 marca 2025 r. tj. od dnia nadania pozwu w placówce pocztowej do dnia zapłaty.

Na tej podstawie Sąd orzekł jak w punkcie I. wyroku. Podkreślić należy, iż łączna kwota waloryzacji, jak i wysokość poszczególnych elementów składowych wynikają z przedłożonego przez stronę pozwaną wyliczenia, które zostało zaaprobowane przez powódkę. Także kwoty stanowiące skapitalizowane odsetki na dzień wniesienia przedmiotowego powództwa zostały ustalone w oparciu o stosowne wyliczenie złożone przez pozwanego, zaakceptowane przez M. V..

W punkcie II. wyroku Sąd umorzył postępowanie w zakresie, w jakim powódka cofnęła powództwo. W myśl art. 355 k.p.c. Sąd umorzy postępowanie, jeżeli powód ze skutkiem prawnym cofnął pozew, strony zawarły ugodę lub została zatwierdzona ugoda zawarta przed mediatorem albo z innych przyczyn wydanie wyroku stało się zbędne lub niedopuszczalne.

W punkcie III. wyroku Sąd orzekł o kosztach zastępstwa procesowego zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, zasądzając od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 4 050 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Zgodnie z brzmieniem art. 477 ² § 1 k.p.c. Sąd nadał wyrokowi w pkt I. rygor natychmiastowej wykonalności do wysokości pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia M. V.. Kwota 18 720 zł stanowi pełne wynagrodzenie powódki w miesiącach od stycznia do czerwca 2024 r., czyli w ostatnich pełnych miesiącach objętych pozwem w niniejszej sprawie. Z tego powodu Sąd orzekł jak w punkcie IV. wyroku.