Wyrok z 7 grudnia 2017, sygn. II W 719/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 07 grudnia 2017 r.

Sąd Rejonowy w Legionowie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSR Tomasz Kosiński

Protokolant: Bożena Oblińska

w obecności oskarżyciela publicznego Urszuli Pawłowskiej

po rozpoznaniu dnia 12 grudnia 2017 r. na rozprawie w Legionowie sprawy :

Z. C. , syna J. i L. z d. S. , ur. (...) w P.

oskarżonego o to , że :

działając w L. w okresie od 26 sierpnia 2014 r. co najmniej do dnia 26 stycznia 2016 r., w krótkich odstępach czasu jako podatnik podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, będąc zobowiązanym do terminowego regulowania zobowiązań w zakresie podatku od towarów i usług, uporczywie nie wpłacał do Urzędu Skarbowego w L. w ustawowym terminie, tj. do dnia 25-tego każdego miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy podatku od towarów i usług za miesiące: lipiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2014 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2015 r., w kwocie łącznej 64.392 zł,

tj. o wykroczenie skarbowe z art. 57 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.

1.  Oskarżonego Z. C. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 57 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. skazuje , zaś na podstawie art. 57 § 1 k.k.s. wymierza mu karę grzywny w wysokości 1000 zł ( jeden tysiąc złotych );

2.  Na podstawie art. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k. w zw. z art. 113 k.k.s. zasądza od Skarbu Państwa- Kasa Sądu Rejonowego w Legionowie na rzecz adwokata M. P. kwotę 1033,20 zł ( tysiąc trzydzieści trzy złote dwadzieścia groszy ) tytułem nie opłaconej przez oskarżonego Z. C. pomocy prawnej za obronę udzieloną z urzędu;

3.  Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 k.k.s. zwalnia oskarżonego Z. C. w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Sygn. akt II W 719/17

UZASADNIENIE

Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Oskarżony Z. C. od 01 lutego 2002 r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą (...) Z. C. z siedzibą w L. przy ul. (...) i z tego tytułu był podatnikiem podatnik podatku od towarów i usług ( podatku VAT ) .

Oskarżony Z. C. działając w L. , woj. (...) w okresie od 26 sierpnia 2014 r. co najmniej do dnia 26 stycznia 2016 r., w krótkich odstępach czasu jako podatnik podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą (...) Z. C. z siedzibą w L. przy ul. (...), będąc zobowiązanym do terminowego regulowania zobowiązań w zakresie podatku od towarów i usług, uporczywie nie wpłacał do Urzędu Skarbowego w L. w ustawowym terminie, tj. do dnia 25-tego każdego miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy podatku od towarów i usług. Oskarżony Z. C. nie wpłacał w ustawowym terminie 25-tego każdego miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy podatku od towarów i usług za miesiące: lipiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2014 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2015 r. w kwocie łącznej 64.392 zł. W dniu 19 czerwca 2016 r. oskarżony Z. C. zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą (...) Z. C. z siedzibą w L. przy ul. (...).

Z. C. ma ukończone 61 lat, uzyskuje emeryturę w kwocie 550 zł , obecnie odbywa karę pozbawienia wolności , nie leczy się odwykowo ani psychiatrycznie, z informacji z Krajowego Rejestru Karnego ( k. 99 ) wynika iż był on karany.

Sąd powyższy stan faktyczny ustalił na podstawie następujących dowodów : wyjaśnień oskarżonego Z. C. ( k. 132 ) , zawiadomienia o naruszeniu przepisów ( k. 1-2 ) , deklaracji VAT - 7 ( k. 11-16 ) , informacji z Referatu do Spraw Wierzycielskich Urzędu Skarbowego w L. ( k. 96 ) , listy zaległości podatnika Z. C. w spłacie podatku VAT na dzień 11 lipca 2017 r. ( k. 97 ) i karty karnej ( k. 99 ) .

Z. C. stanął pod zarzutem, iż, działając w L. w okresie od 26 sierpnia 2014 r. co najmniej do dnia 26 stycznia 2016 r., w krótkich odstępach czasu jako podatnik podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, będąc zobowiązanym do terminowego regulowania zobowiązań w zakresie podatku od towarów i usług, uporczywie nie wpłacał do Urzędu Skarbowego w L. w ustawowym terminie, tj. do dnia 25-tego każdego miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy podatku od towarów i usług za miesiące: lipiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2014 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2015 r., w kwocie łącznej 64.392 zł, to jest o popełnienia czynu z art. 57 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.

Wobec nieustalenia miejsca pobytu w postępowaniu przygotowawczym oskarżonego Z. C. postepowanie wobec niego prowadzone było w trybie art. 173 § 1 k.k.s. i art. 175 § 1 i 2 k.k.s. . W postępowaniu sądowym ustalono miejsce pobytu oskarżonego Z. C. i został on doprowadzony na rozprawę z zakładu karnego.

Oskarżony Z. C. na rozprawie przed Sądem przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił iż po przejściu na emeryturę prowadził firmę ochroniarską . W latach 2014-2015 zaczął się kryzys w branży związany z zaniżaniem stawek za usługi ochroniarskie przez duże firmy ochroniarskie takie jak S.. W związku z tym pojawiły się w jego firmy trudności finansowe i zarobione przez firmę środki pieniężne przeznaczał na wypłatę wynagrodzeń dla pracowników. Oskarżony Z. C. wskazał w swoich wyjaśnieniach iż celowo nie płacił podatku VAT by mieć środki na wynagrodzenia dla pracowników . Ponadto z wyjaśnień oskarżonego Z. C. wynika iż mimo trudnej sytuacji finansowej jego firmy nigdy oficjalnie nie występował z wnioskiem do naczelnika Urzędu Skarbowego w L. o odroczenie lub umorzenie płatności zaległości związanych z niezapłaconym przez niego podatkiem VAT ( k. 132 ) .

Sąd dał w całości wiarę wyjaśnieniom oskarżonego Z. C. jako jasnym , dokładnym i korespondującym z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zwłaszcza z dokumentami w postaci zawiadomienia o naruszeniu przepisów ( k. 1- 2 ) , deklaracji VAT - 7 ( k. 11-16 ) , informacji z Referatu do Spraw Wierzycielskich Urzędu Skarbowego w L. ( k. 96 ) , listy zaległości podatnika Z. C. w spłacie podatku VAT na dzień 11 lipca 2017 r. ( k. 97 ). Należy wskazać iż z wyjaśnień oskarżonego Z. C. ( k. 132 ) wynika wprost iż popełnili on zarzucany mu czyn z art. 57 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. .

Sąd dał w pełni wiarę dowodom z dokumentów , albowiem dokumenty powyższe zostały sporządzone przez funkcjonariuszy publicznych , nie zainteresowanych rozstrzygnięciem w sprawie , a zatem nie mających logicznego powodu , by przedstawiać nieprawdziwy stan rzeczy w dokumentach . Brak jest na tych dokumentach jakichkolwiek śladów podrobienia bądź przerobienia . Autentyczność i wiarygodność tych dokumentów nie była kwestionowana przez żadną ze stron, ani nie stoi w sprzeczności z żadnym innym dowodem, a tym samym nie budzi wątpliwości.

Sąd dał ponadto wiarę wszystkim ujawnionym na rozprawie dokumentom. Ich autentyczność i wiarygodność nie była kwestionowana przez żadną ze stron, ani nie stoi w sprzeczności z żadnym innym dowodem, a tym samym nie budzi wątpliwości.

Sąd zważył, co następuje:

Przepis art. 57 § 1 k.k.s. stanowi , podatnik, który uporczywie nie wpłaca w terminie podatku, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. Stypizowane w art. 57 § 1 k.k.s. wykroczenie skarbowe uporczywego niewpłacania w terminie podatku jest jednym z najczęściej popełnianych podatkowych czynów zabronionych, a jednocześnie wzbudzającym liczne wątpliwości interpretacyjne. Związane są one z zawartością normatywną znamienia modalnego „uporczywie”, sprowadzają się zaś do prawidłowego oznaczenia czasu popełnienia czynu zabronionego, a tym samym początku biegu przedawnienia karalności, jak również możliwości przypisania realizacji znamion w wypadku usprawiedliwionego braku środków pieniężnych na zapłatę podatku w terminie. Przedmiotem ochrony wykroczenia skarbowego z art. 57 § 1 k.k.s. jest mienie Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego oraz Unii Europejskiej. Forma ochrony polega na zabezpieczeniu beneficjentów podatków przed powstaniem zaległości podatkowych.

Czynność sprawcza polega na niewpłaceniu podatku w terminie. Prawnokarnie relewantne jest jednak nie każde zachowanie mające kwalifikację niewpłacenia, ale tylko takie, które posiada kwalifikację uporczywego. Wykroczenie to przynależy do grupy czynów zabronionych wymagających powtarzalności, którego penalizacja wchodzi w grę dopiero wówczas, gdy powtarza się ono wielokrotnie . Właściwy ogląd znamienia uporczywości, tego najbardziej zapalnego punktu interpretacyjnego przy analizowanym czynie zabronionym, opiera się na założeniu, że obejmuje ono wyłącznie sekwencyjne zachowania polegające na niezapłaceniu podatku. Jednorazowe zaniechanie zapłaty podatku nie stanowi o uporczywości.

Przepis art. 57 § 1 k.k.s. sankcjonuje naruszenia norm podatkowych przewidujących bez wyjątku obowiązki jednorazowych wpłat podatków należnych. Z uwagi wszakże na okoliczność, że funkcją znamienia uporczywości jest zawężenie pola karalności w stosunku do wyznaczonego normami podatkowymi pola bezprawności, to nie każde zachowanie polegające na zaniechaniu zapłaty podatku jest zarazem zachowaniem karalnym z perspektywy art. 57 § 1 k.k.s. (inaczej nie da się objaśnić powodu wprowadzenia tego znamienia). Zawężone w ten sposób pole karalności nie może jednocześnie obejmować takich naruszeń podatnika, których norma sankcjonowana (podatkowa) nie obejmuje (twierdzenie to nie dotyczy zachowań współsprawcy ekstraneusa, sprawcy polecającego i kierowniczego, jak również sprawcy z art. 9 § 3 k.k.s.). Naruszeniem normy podatkowej (tj. normy sankcjonowanej) jest wyłącznie zaniechanie zapłaty podatku w przewidzianym prawem terminie. Nie narusza zatem normy sankcjonowanej nakazującej zapłatę podatku ten, na kim ciąży już zaległość podatkowa – podmiot taki wszak normę tę już naruszył. Jeżeli ciąży na nim zaległość podatkowa, narusza normę nakazującą ją uregulować. Wolno zatem powiedzieć, że w czasie od upływu terminu zapłaty podatku do czasu wygaśnięcia zobowiązania podatkowego podatnik narusza dwie normy – jedną, nakazującą mu zapłacić podatek w terminie, i drugą, nakazującą mu uiścić zaległość podatkową. Jednakowoż art. 57 § 1 k.k.s. penalizuje jedynie pierwsze z tych naruszeń – zaniechanie zapłaty podatku. Nie penalizuje natomiast zaniechania zapłaty zaległości podatkowej ( tak Kardas Piotr, Łabuda Grzegorz, Razowski Tomasz, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, wyd. III ) .

Natomiast zgodnie z treścią art. 6 § 2 k.k.s. dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności, uważa się za jeden czyn zabroniony; w zakresie czynów zabronionych polegających na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej za krótki odstęp czasu uważa się okres do 6 miesięcy.

W powyższej sprawie oskarżona Z. C. swoim działaniem wypełniła wszystkie znamiona wykroczenia skarbowego opisanego w z art. 57 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.. Oskarżony Z. C. działając w L. , woj. (...) w okresie od 26 sierpnia 2014 r. co najmniej do dnia 26 stycznia 2016 r., w krótkich odstępach czasu jako podatnik podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, będąc zobowiązanym do terminowego regulowania zobowiązań w zakresie podatku od towarów i usług, uporczywie nie wpłacał do Urzędu Skarbowego w L. w ustawowym terminie, tj. do dnia 25-tego każdego miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy podatku od towarów i usług za miesiące: lipiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2014 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2015 r., w kwocie łącznej 64.392 zł. Oskarżony Z. C. uporczywie w przewidzianym prawem terminie , wielokrotnie nie wpłacał podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą (...) Z. C. z siedzibą w L. przy ul. (...) za miesiące: lipiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2014 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2015 r. . Z tego tytułu powstała zaległość podatkowa z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie łącznej 64.392 zł.. Fakt ten wynika z dowodów w postaci , zawiadomienia o naruszeniu przepisów ( k. 1- 2 ) , deklaracji VAT – 7 ( k. 11-16 ) , informacji z Referatu do Spraw Wierzycielskich Urzędu Skarbowego w L. ( k. 96 ) , listy zaległości podatnika Z. C. w spłacie podatku VAT na dzień 11 lipca 2017 r. ( k. 97 ).

Należy wskazać iż oskarżony Z. C. na rozprawie przed Sądem przyznał się do popełnień zarzucanego mu czynu ( k. 132 ).

Z tych względów zarówno okoliczności sprawy , jak i wina oskarżonego Z. C. nie budzą wątpliwości .

Wymierzając oskarżonemu Z. C. karę Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające jaki i łagodzące.

Niewątpliwą okolicznością obciążającą charakter naruszonego przez oskarżonego Z. C. dobra oraz okoliczności działania oskarżonego . Oskarżony naruszył bowiem dobro chronione prawem jakim jest mienie Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego oraz Unii Europejskiej. Ponadto oskarżony Z. C. był już karany ( k. 99 ) .

W powyższej sprawie Sąd nie stwierdził istnienia okoliczności łagodzących wobec oskarżonego Z. C. .

Orzekając o karze Sąd na podstawie art. 57 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. skazał oskarżonego J. C. , zaś na podstawie art. 57 § 1 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1000 zł ( jeden tysiąc złotych ). Orzeczona kara grzywny spełnia bowiem wobec oskarżonego wymogi zarówno prewencji indywidualnej i generalnej, a także odpowiada stopniowi zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Kara ta spełnia w tym zakresie również wymóg prewencji indywidualnej wobec oskarżonego Z. C. . Kara grzywny w takiej wysokości ma przede wszystkim spełnić wobec oskarżonego Z. C. funkcję represyjną i powstrzymać ją w przyszłości od podobnych czynów .

Na podstawie art. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k. w zw. z art. 113 k.k.s. Sąd zasądził od Skarbu Państwa- Kasa Sądu Rejonowego w Legionowie na rzecz adwokata M. P. kwotę 1033,20 zł ( tysiąc trzydzieści trzy złote dwadzieścia groszy ) tytułem nie opłaconej przez oskarżonego Z. C. pomocy prawnej za obronę udzieloną z urzędu.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 k.k.s. i zwolnił oskarżonego Z. C. w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych biorąc pod uwagę sytuację majątkową oskarżonego i fakt iż odbywał on karę pozbawienia wolności .

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w wyroku.