Wyrok z 11 grudnia 2025, sygn. I C 307/25
Sygnatura akt I C 307/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 grudnia 2025 roku
Sąd Rejonowy w Sopocie, I Wydział Cywilny, w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Anna Potyraj
Protokolant: Paula Kruszelnicka
po rozpoznaniu na rozprawie 11 grudnia 2025 roku w O.
sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B.
przeciwko (...) Towarzystwu (...) w L.
o zapłatę
I. zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) w L. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. kwotę 903,42 zł (dziewięćset trzy złote i czterdzieści dwa grosze) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty;
II. zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) w L. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. kwotę 387,00 zł (trzysta osiemdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
Sygnatura akt I C 307/25
UZASADNIENIE
Powód (...) Sp. z o.o. w B. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) Towarzystwa (...) w L. kwoty 903,42 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 11 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego i kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
W uzasadnieniu pozwu wskazano, że w dniu 20 kwietnia 2022 roku powód zawarł z poszkodowanym X. I. umowę zlecenia naprawy blacharsko-lakierniczej pojazdu marki N. (...) o numerze rej. (...). Naprawa odbyła się w ramach obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej sprawcy szkody, który był ubezpieczony u pozwanego. Naprawa została przeprowadzona bezgotówkowo, a poszkodowany w ramach rozliczenia przelał na rzecz powoda wierzytelność przysługującą mu wobec ubezpieczyciela sprawcy szkody. Zgodnie z fakturą VAT ostateczny koszt naprawy pojazdu wyniósł 66 044,20 zł brutto. Pozwany w toku postępowania likwidacyjnego wydał decyzję z dnia 01 sierpnia 2022 roku, w której uznał odpowiedzialność za szkodę co do zasady i wypłacił do rąk powoda odszkodowanie pomniejszone o kwotę 903,42 zł. Pozwany zweryfikował stawkę za rbg prac blacharsko-lakierniczych do wysokości stawek stosowanych przez warsztaty współpracujące z ubezpieczycielem na podstawie odrębnych umów.
( pozew - k. 3-7)
Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z dnia 18 lipca 2025 roku O. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Sopocie uwzględnił żądanie pozwu.
( nakaz zapłaty – k. 36)
W ustawowym terminie sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty wywiódł pozwany TUZ Towarzystwo (...) z siedzibą w L., wnosząc o oddalenie powództwa w całości. Pełnomocnik pozwanego wskazał na podjęte przez strony rozmowy ugodowe i na wypadek, gdyby strony nie zawarły porozumienia, oświadczył, że pozwany nie uznaje roszczenia powoda i zastrzega przedstawienie stanowiska merytorycznego w dalszym toku postępowania.
(sprzeciw – k. 41-41v)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 20 kwietnia 2022 roku X. I. zlecił (...) Sp.j. (...) T. L. i N. L. naprawę blacharsko-lakierniczą pojazdu marki N. (...) o numerze rej. (...) w celu przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody z dnia 8 kwietnia 2022 roku.
(dowód: zlecenie naprawy – k. 10)
Szkoda została spowodowana przez sprawcę ubezpieczonego od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. Uszkodzony pojazd N. (...) o numerze rej. (...) był wyprodukowany i zarejestrowany w 2021 r.
(okoliczność niesporna)
F. została przeprowadzona przez powoda bezgotówkowo, a poszkodowany X. I. w ramach rozliczenia przelał na rzecz powoda wierzytelność przysługującą mu wobec pozwanego jako ubezpieczyciela sprawcy szkody (nr szkody (...)).
(dowód: k. 11 – umowa przelewu wierzytelności)
Powód wykonał naprawę zgodnie ze zleceniem. Poszkodowany odebrał pojazd po naprawie bez zastrzeżeń. Za wykonaną usługę powód wystawił fakturę VAT z dnia 27 maja 2022 roku nr (...) na sumę 66 044,20 zł brutto. W fakturze przyjęto stawkę za roboczogodzinę prac blacharsko-lakierniczych w wysokości 150 zł netto.
(dowód: k. 12-13 – faktura, k. 67-68 - zeznania świadka E. P.)
W toku postępowania likwidacyjnego w raporcie ControlExpert z dnia 25 kwietnia 2022 roku pozwany oszacował akceptowalny koszt naprawy uszkodzonego pojazdu N. (...) o nr rej. (...) w celu przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody z 8 kwietnia 2022 roku w kwocie 67304,64 zł brutto.
(dowód: raport (...) – k. 15-15v)
Po przedstawieniu pozwanemu faktury VAT z dnia 27 maja 2022 roku nr (...) wystawionej przez powoda na sumę 66 044,20 zł brutto pozwany uznał swoją odpowiedzialność za szkodę co do zasady i wypłacił na rzecz powoda odszkodowanie w kwocie 65140,78 zł.
(okoliczność niesporna)
Pismem z dnia 11 lipca 2022 roku pełnomocnik powoda wezwał pozwanego m.in. do zapłaty kwoty 903,42 zł tytułem należności głównej wynikającej z częściowo niezapłaconej faktury VAT nr (...) z dnia 27 maja 2022 roku.
(dowód: wezwanie do zapłaty – k. 16)
Decyzją z dnia 1 sierpnia 2022 roku pozwany odmówił wypłaty kwoty 903,42 zł, wskazując, że rezygnując z naprawy pojazdu w rekomendowanym przez pozwanego zakładzie ubezpieczeń, poszkodowany podjął ryzyko, że wyższe koszty naprawy pojazdu nie zostaną przez pozwanego zwrócone.
(dowód: decyzja z dnia 1 sierpnia 2022 roku – k. 14-14v)
Powód (...) Sp. z o.o. w B. powstała na skutek przekształcenia (...) Sp.j. (...) T. L. i N. L. w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.
(okoliczność niesporna)
Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zaoferowanych przez powoda, wymienionych szczegółowo powyżej. Dokumenty nie były kwestionowane co do ich autentyczności ani wiarygodności w toku procesu przez strony. Również Sąd nie znalazł podstaw do podważenia ich wiarygodności z urzędu.
Sąd uwzględnił zeznania świadka E. P., nie znajdując podstaw do kwestionowania szczerości czy wiarygodności zeznań świadka. Świadek potwierdził okoliczności między stronami niesporne co do wykonania naprawy przez powoda z tytułu szkody likwidowanej w ramach ubezpieczenia OC sprawcy, sporu stron co do kwoty ok. 900 zł.
Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 roku Sąd oddalił na podstawie art. 505 7 § 1 i 2 k.p.c. wniosek strony powodowej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej zawarty w pkt 5 pozwu. Sąd zważył, że niniejsze postępowanie toczyło się w postępowaniu uproszczonym stosownie do treści art. 505 1 § 1 k.p.c., albowiem wartość przedmiotu sporu wynosiła 903,42 zł. Zgodnie natomiast z treścią art. 505 7 § 1 k.p.c., ilekroć ustalenie zasadności lub wysokości świadczenia powinno nastąpić przy zastosowaniu wiadomości specjalnych, od uznania sądu zależy powzięcie samodzielnej oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy albo zasięgnięcie opinii biegłego. Natomiast § 2 ww. przepisu stanowi, że opinii biegłego nie zasięga się, jeżeli jej przewidywany koszt miałby przekroczyć wartość przedmiotu sporu, chyba że uzasadniają to wyjątkowe okoliczności. W ocenie Sądu rozważenie wszelkich okoliczności sprawy i dowodów w postaci faktury VAT, raportu ControlExpert i decyzji pozwanego, przy biernej postawie pozwanego przejawiającej się zasadniczo w zakwestionowaniu stawki roboczogodzin przyjętej przez zakład naprawczy, uzasadniało powzięcie samodzielnej oceny przez Sąd co do określenia jej zasadności. Sąd miał także na względzie, że przewidywany koszt opinii biegłego mógłby przewyższać wartość przedmiotu sporu, a brak było wyjątkowych okoliczności uzasadniających odstąpienie od reguły wyrażonej w art. 505 7 § 2 k.p.c.
Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.
Zgodnie z art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Przepisy regulujące umowę ubezpieczenia nie zawierają szczególnych unormowań dotyczących istoty i sposobu ustalania szkody. Z tego względu zastosowanie znajdują tu przepisy ogólne, w szczególności zaś art. 361 § 1 i 2 k.c., zgodnie z którym zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, zaś szkoda obejmuje zarówno straty jakie poszkodowany poniósł, jak i korzyści, które mógł osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Naprawienie szkody ma zapewnić całkowitą kompensatę doznanego uszczerbku, nie dopuszczając jednak do nieuzasadnionego wzbogacenia się poszkodowanego.
W ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wyłącznym sposobem naprawienia szkody jest odszkodowanie pieniężne. Jeśli zatem odszkodowanie pieniężne ma pełnić taką samą funkcję jak przywrócenie stanu poprzedniego, to wysokość odszkodowania powinna pokrywać wszelkie celowe i uzasadnione ekonomicznie wydatki niezbędne dla przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu sprzed zdarzenia z dnia 8 kwietnia 2022 roku.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że żądanie pozwu dotyczyło odszkodowania za szkodę w pojeździe N. spowodowaną w dniu 08 kwietnia 2022 roku przez sprawcę ubezpieczonego od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany zakwestionował koszt naprawy co do kwoty 903,42 zł. Natomiast w toku procesu nie odniósł się merytorycznie do żądania pozwu i załączonych dowodów. W treści sprzeciwu pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i jedynie na wypadek niedojścia stron do porozumienia zakwestionował roszczenie powoda. Po wyznaczeniu terminu rozprawy ani na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 roku, mimo iż strony nie doszły do porozumienia i nie zawarły ugody, strona pozwana nie zgłosiła żadnych konkretnych zastrzeżeń co do żądania pozwu ani faktów i twierdzeń zgłoszonych w pozwie. Już z tego względu należało uznać, że kwestionowanie żądania pozwu en bloc, bez wskazania konkretnych zarzutów, jest nieskuteczne i stanowi de facto przyznanie faktów zgłoszonych w pozwie.
Dodatkowo w ocenie Sądu powód w toku procesu zaoferował wystarczający materiał dowodowy dla wykazania dochodzonego roszczenia zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Okoliczności powstania szkody, odpowiedzialności pozwanego w ramach ubezpieczenia OC pojazdów mechanicznych za jej naprawienie, wykonania naprawy pojazdu przez powoda, nabycia przez powoda wierzytelności przysługującej poszkodowanemu wobec pozwanego o naprawienie szkody w pojeździe – nie były kwestionowane przez pozwanego ani w toku postępowania likwidacyjnego ani w toku procesu. Fakt zlecenia i rzeczywistego wykonania naprawy pojazdu został wykazany dokumentami w postaci zlecenia naprawy i faktury za jej wykonanie. Łączna kwota kosztów naprawy pojazdu wskazana w fakturze (...),20 zł brutto mieściła się w szacunkowym koszcie naprawy uszkodzonego pojazdu wskazanym przez pozwanego w toku likwidacji szkody w raporcie ControlExpert z dnia 25 kwietnia 2022 roku. W raporcie tym wskazano, ze akceptowalny przez pozwanego koszt naprawy pojazdu wynosi 67304,64 zł. Pozwany w toku likwidacji szkody akceptował koszty naprawy wyższe niż wskazano w fakturze za rzeczywiście wykonaną naprawę. W tej sytuacji odmowa wypłaty części odszkodowania w kwocie 903,42 zł była bezpodstawna.
Na etapie likwidacji szkody pozwany przyznał i wypłacił odszkodowanie w kwocie 65140,78 zł na rzecz powoda, natomiast odmówił pokrycia kosztów naprawy co do kwoty 903,42 zł. Z treści decyzji z dnia 1 sierpnia 2022 roku wynika, że w ocenie pozwanego poszkodowany mógłby naprawić szkodę w pojeździe w rekomendowanym przez pozwanego warsztacie za kwotę 65140,78 zł, dlatego wyższe koszty naprawy w wybranym przez poszkodowanego warsztacie nie powinny obciążać pozwanego. Powyższe stanowisko pozwanego było pozbawione podstaw. Po pierwsze, poszkodowany zgodnie z art. 363 § 1 k.c. ma prawo do odszkodowania w wysokości odpowiedniej w celu przywrócenia stanu sprzed szkody – w tym wypadku naprawy pojazdu. Gwarantuje to poszkodowanemu prawo wyboru warsztatu, w którym szkoda ma być naprawiona. W okolicznościach niniejszej sprawy poszkodowanemu również takie prawo wyboru warsztatu naprawczego przysługiwało. Tym bardziej, iż pojazd poszkodowanego w dacie szkody miał niespełna rok, a więc był na gwarancji i w celu utrzymania jej warunków mógł być naprawiany jedynie w autoryzowanym serwisie. Wybór specjalistycznego warsztatu (...) był więc dla poszkodowanego jak najbardziej uzasadniony i tylko ten wybór zapewniał mu przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia, z zachowaniem warunków gwarancji. Stawka 150 zł netto za rbg prac blacharsko-lakierniczych warsztatu naprawczego N. nie jest stawką wygórowaną.
Jak wskazuje się w jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego, faktów tamujących oraz niweczących powinien dowieść przeciwnik tej strony, która występuje z roszczeniem, czyli z zasady – pozwany (tak m. in. wyrok Sądu Najwyższego z 29 września 2005 r. III CK 11/05, z powołaniem na: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2003 r., II CKN 1409/00, OSNC 2004, nr 7-8, poz. 113, oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 1997 r., I PKN 375/97, OSNP 1998, Nr 18, poz. 537). Arbitralna decyzja ubezpieczyciela o weryfikacji stawek i cen w fakturze przedstawionej przez warsztat dokonujący naprawy pojazdu nie została w żaden sposób uzasadniona ani wyjaśniona. Dlatego w ocenie Sądu należało uznać, że pozwany nie wykazał podstaw do weryfikacji stawek zastosowanych przez powoda i wskazanych w fakturze wystawionej przez powoda.
W świetle powyższych okoliczności Sąd uznał, iż powód mógł domagać się od pozwanego kwoty uzupełniającego odszkodowania tytułem zwrotu kosztów naprawy pojazdu, uszkodzonego wskutek zdarzenia z dnia 8 kwietnia 2022 r. Uwzględniając okoliczność, iż pozwany z tego tytułu przyznał i wypłacił dotąd odszkodowanie w kwocie łącznej 65140,78 zł, powód mógł żądać od pozwanego odszkodowania uzupełniającego w wysokości 903,42 zł (66044,20 zł – 65140,78 zł). Dlatego na podstawie art. 805 § 1 k.c. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 903,42 zł, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.
Odnośnie żądania przez powoda zasądzenia na jego rzecz odsetek należy wskazać, iż stosownie do treści art. 481 §§ 1 i 2 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. Faktura za wykonanie usługi (...) została wystawiona w dniu 27 maja 2022 roku z terminem płatności do dnia 10 czerwca 2022 roku. Szkoda musiała być zgłoszona pozwanemu przed zleceniem naprawy czyli przed dniem 20 kwietnia 2022 roku, bowiem w zleceniu wpisano już nr szkody pozwanego towarzystwa ubezpieczeń. Zatem 30-dniowy termin do spełnienia świadczenia odszkodowawczego przez ubezpieczyciela w dacie płatności faktury już upłynął. Powód domagał się zasądzenia odsetek za opóźnienie od dnia 11 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty, a więc za okres, w którym pozwany z pewnością pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia w należytej wysokości. Dlatego na podstawie art. 481 §§ 1 i 2 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy
o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych Sąd zasądził od kwoty 903,42 zł odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 11 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty.
O kosztach procesu Sąd orzekł na zasadzie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c., mając na względzie ogólną zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Sąd zważył, iż powództwo zostało uwzględnione w całości. Zatem za stronę przegrywającą proces uznać należało pozwanego i obciążyć go kosztami procesu poniesionymi przez powoda. Na koszty te składały się: kwota 100 zł tytułem opłaty od pozwu, 17 zł opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika powoda będącego radcą prawnym w wysokości 270 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Łącznie suma kosztów procesu poniesiona przez powoda wyniosła 387 zł i taką też kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda z tytułu zwrotu kosztów procesu, zasądzając również na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. od tej kwoty odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.