Wyrok z 15 grudnia 2025, sygn. IV P 195/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia15 grudnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Świdnicy , IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w osobie Sędzi Magdaleny Piątkowskiej

Ławnicy : G. Z., W. N.

protokolant : Z. I.

po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2025 r. na rozprawie

sprawy z powództwa Ł. P.

przeciwko Ł. L. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą
(...) (...) w X.

o ustalenie stosunku pracy, wydanie dokumentu w postaci weksla in blanco oraz ekwiwalent za urlop

I. powództwo oddala,

II. w zakresie wydania dokumentu postępowanie umarza,

III. zasądza od powódki Ł. P. na rzecz pozwanej Ł. L. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą (...) w X. kwotę 2700 zł tytułem
zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Powódka Ł. P. wniosła pozew przeciwko Ł. L. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą (...) Ł. L. w X. domagając się: zwrotu weksla in blanco - stanowiącego załącznik nr 4 do umowy o współpracy z dnia 17.09.2020r., ustalenia istnienia stosunku pracy łączącego strony na podstawie umowy o pracę w wymiarze pełnego etatu - zamiast 1/2 etatu w okresie od 4.11.2019r. do 30.11.2020r., ustalenia stosunku pracy w wymiarze pełnego etatu - zamiast 1/4 etatu od 9.02.2020r. do 5.02.2021r., ustalenia stosunku pracy w wymiarze pełnego etatu od 6.02.2021r. do 15.12.2021r., zasądzenia kwoty 6.000 zł tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w dniach: 17.12.2020r., 18.12.2020r., 21.12.2020r., 22.12.2020r., 23.12.2020r., 24.12.2020r., 28.12.2020r., 29.12.2020r., 30.12.2020r., 31.12.2020r., 4.01.2021r., 5.01.2021r., 7.01.2021r., 8.01.2021r., 11.01.2021r., 15.01.2021r., 18.01.2021r, 22.01.2021r., 25.01.-29.01.2021r., 1.02.-4.02.2021r. Uzasadniając swoje żądania powódka wskazała, iż współpracę z pozwaną podjęła w listopadzie 2019 roku, a umowa pomiędzy stronami została dopiero podpisana w grudniu 2019 roku. Powódka wskazała, że była jedyną osobą, która pracowała w wyznaczonym dla niej biurze w O., gdzie pracowała w godzinach 9:00-16:00, a po godzinach pracy jeździła do klientów podpisywać polisy. W trakcie zatrudnienia pozwana zwróciła się do powódki z żądaniem podpisania umowy współpracy zawierającą deklarację wekslową. Powódka przyznała, że podpisała ją z obawy przed utratą zatrudnienia oraz zapewnień pozwanej, iż jest to formalność bez konsekwencji. Wynagrodzenie powódki zostało określone na poziomie 2800 zł netto plus prowizja. Powódka w dalszej części uzasadnienia podała, iż w 2020 r. zwróciła się do niej znajoma z propozycją sprzedaży oraz przejęcia lokalu położonego w F., w którym prowadzona była działalność obejmująca punkt ubezpieczeniowy, sprzedaż biletów oraz punkt C.. Pozwana w pełni zaakceptowała pomysł nowego punktu, biorąc odpowiedzialność za biuro w O. na siebie. Strony ustaliły, że z racji braku możliwości zdolności kredytowej powódki to pozwana weźmie kredyt na lokal w F., który spłacać będzie powódka. Zdaniem powódki to ona poniosła koszty remontu lokalu w F.. Powódka wskazała, że w międzyczasie do biura w O. został przydzielony stażysta, który pod opieką powódki uczył się zawodu. Powódka wskazała, że pracowała w biurze w F. w godzinach 8:00-17:00 i zostawała po godzinach (a zdarzyły się sytuacje w których pracowała również w trakcie pobytu w szpitalu). W dalszej części powódka wskazała, że w styczniu 2021 roku pozwana wyraziła chęć zmiany formy zatrudnienia z powódką i wiązało się to z założeniem działalności gospodarczej przez powódkę. W międzyczasie pozwana zwróciła się do powódki z nakazem partycypacji w kosztach utrzymania biura w O. i strony podzieliły się nimi po połowie. Powódka wskazała, że opłacała bieżące koszty biura również w F.. Ł. P. wskazała, że pozwana swoim działaniem doprowadziła ją do upadłości konsumenckiej, problemów psychicznych, przeprowadzki o 300 km dalej od uprzedniego miejsca zamieszkania, a także przez natłok pracy do rozwodu po 16 latach związku z byłym mężem. Ponadto pozwana dopuściła się szeregu działań naruszających dobra osobiste powódki, w tym w szczególności doprowadziła do założenia fałszywego profilu powódki na portalu randkowym w okresie trwania małżeństwa stron. Nadto pozwana wystosowała do powódki wezwanie do zapłaty pod rygorem realizacji weksla, a także doprowadziła do skierowania Policji w celu odebrania laptopa, który uprzednio został przez pozwaną podarowany powódce. Powódka wskazała również, iż do chwili obecnej odczuwa uzasadnioną obawę przed dalszymi pomówieniami oraz innymi bezprawnymi działaniami ze strony pozwanej.

Z. 27 stycznia 2025 roku powódka cofnęła żądanie dotyczące zwrotu weksla in blanco - stanowiącego załącznik nr 4 do umowy o współpracy z dnia 17.09.2020r (k. 276, e-protokół k. 281).

W odpowiedzi na pozew Ł. L. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą (...) Ł. L. w X. wniosła o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu pozwana wskazała, że strony są ze sobą skonfliktowane i toczą się między nimi różne sprawy o charakterze cywilnym oraz karnym. Pozwana przyznała, że zawarła z powódką umowę o pracę oraz umowę o współpracę, a następnie stosunek pracy ustał na skutek wypowiedzenia. W dalszej części pozwana zakwestionowała wszelkie zarzuty powódki. W pierwszej kolejności wskazała, że powódka pobierała wpłaty klientów w gotówce, którą wydawała na własne potrzeby, a później chcąc wyrównać deficyt zaciągała pożyczki - popadając ostatecznie w spiralę zadłużeń. Powódka chcąc otrzymywać jak największe wynagrodzenie przy minimalnych obniżeniach z tytułu obowiązkowych składek zaproponowała pozwanej zawarcie umowy najpierw na 1/2 etatu, a później 1/4 etatu. Pozwana wskazała, iż powódka przebywała w biurze ponad wyznaczone godziny pracy, do późnych godzin nocnych chcąc uniknąć konfrontacji z mężem. Zdarzały się sytuacje w których powódka sypiała w biurze, a zdarzało się nawet jej spożywać alkohol w miejscu pracy. Pozwana oświadczyła, iż powódka od samego początku nawiązania współpracy dążyła do tego żeby prowadzić własną działalność gospodarczą i uzyskać stosowne dofinansowanie. Ostatecznie stosunek pracy został rozwiązany w lutym 2021 roku celem ubiegania się powódki o dofinasowanie i spełnienia wymogu osoby bezrobotnej. Z dniem 9 marca 2021 roku powódka rozpoczęła prowadzenie własnej działalności gospodarczej. Pozwana pomagała powódce w wprowadzeniu przez nią biura w O. i F., potwierdziła, że wzięła nawet kredyt na zakup lokalu w F.. Pozwana wskazała, że zobowiązana była jako właściciel lokalu do uregulowania zaległości z tytułu nieuregulowanych zaległości przez powódkę, rachunków, podatków, które miały być opłacone przez nią według poczynionych wcześniej ustaleń. Odnosząc się do weksla pozwana wskazała, iż jako przedsiębiorca z wieloletnim stażem chroniła się od praktyk związanych z nieuczciwą konkurencją. W trakcie współpracy okazało się, że powódka składała oferty klientom z pominięciem pozwanej, co naruszyło postanowienia umów zawartych między stronami. Powyższe doprowadziło do utraty zaufania względem powódki i tym samym wypowiedzenia umowy o pracę. Pozwana wskazała, że po kontroli z Państwowej Inspekcji Pracy zostały wyrównane zaległe płatności tytułem ekwiwalentu za pracę powódki.

W toku postępowania Sąd ustalił

następujący stan faktyczny:

Powódka Ł. P. i Ł. L. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą (...) Ł. L. w X. postanowiły podjąć współpracę, której celem było przygotowanie powódki do prowadzenia własnej działalności gospodarczej. Strony zdecydowały, iż formalnie połączy je umowa o pracę, aby powódka mogła osiągać dochód i korzystać z uprawnień pracowniczych do momentu osiągniecia przez biuro powódki takiej rentowności, która pozwoli jej się usamodzielnić. Pomiędzy stronami stosunki układały się prawidłowo - strony były nawet zaprzyjaźnione ze sobą. Strony dokonywały comiesięcznych rozliczeń sprzedaży osiąganej przez powódkę, które stanowiły podstawę wypłaty wynagrodzenia. Jednocześnie strony monitorowały, czy powódka jest gotowa do podjęcia samodzielnej działalności gospodarczej. Praca powódki była w pełni samodzielna, nie było nadzoru czy kierownictwa pozwanej, czas pracy i godziny otwarcia biura powódka mogła ustalać dowolnie.

Formalnie powódka Ł. P. została zatrudniona u pozwanej Ł. L. od dnia 9.12.2019r. do dnia 8.12.2020r. w wymiarze 1/2 etatu z wynagrodzeniem w wysokości (...)zł brutto na stanowisku pracownika biurowego, a od dnia 9.12.2020r. do dnia 5.02.2021r. w wymiarze 1/4 etatu z wynagrodzeniem w wysokości (...),00 zł brutto również na stanowisku pracownika biurowego. Miejscem wykonywania pracy powódki od dnia 1.09.2020r. była O. i X.. Wymiar i wynagrodzenie strony uzgadniały wspólnie, dla pozwanej nie było przeszkód ekonomicznych ani organizacyjnych dla ustalenia w umowie - gdyby taka była wola stron – pełnego etatu dla powódki.

Formalnie rozkład czasu pracy powódki za okres od 9.12.2019r. do 30.11.2020r. stanowił pracę od poniedziałku do piątku w każdym dniu po 4 godziny od 8:00-12:00. Soboty, niedziele, święta były dniami wolnymi od pracy. W okresie od 1.12.2020r. do 31.12.2020r. i w dniu 5.02.2021r. była to praca od poniedziałku do piątku w każdym dniu po 2 godziny od 8:00-10:00. Soboty, niedziele, święta były dniami wolnymi od pracy.

Według ewidencji czasu pracy w grudniu 2020r. powódce udzielono urlopu wypoczynkowego w dniach: 17,18,21,22,23,24,28,29,30 i 31.12. W styczniu 2021r. udzielono powódce urlopu wypoczynkowego w dniach: 04,05,07,08.01.2021r., od 11 do 15.01.2021r., od 18 do 22.01.2021r. i od 25 do 29.01.2021r., w lutym 2021 roku został udzielony powódce urlop wypoczynkowy w dniach: 01,02,03,04.02.2021r. W całym okresie zatrudnienia powódki u pozwanej nie stwierdzono niezdolności powódki do pracy spowodowanej chorobą. W trakcie trwania stosunku pracy miały miejsce incydentalne sytuacje, w których powódka korzystała z noclegu w pomieszczeniach biurowych pozwanej z uwagi na sytuację osobistą powódki.

Stosunek pracy został rozwiązany na mocy porozumienia stron z dniem (...) celem ubiegania się przez powódkę o dofinasowanie na założenie własnej działalności gospodarczej i spełnienia w związku z tym wymogu osoby bezrobotnej. Wobec braku zdolności kredytowej powódki to pozwana zaciągnęła kredyt gotówkowy przeznaczony na zakup lokalu położonego w F., przy czym spłata rat kredytowych następowała ze środków powódki. W biurze w F. występowało znacznie większe natężenie ruchu klientów niż w pozostałych punktach, co było spowodowane prowadzeniem w tym miejscu punktu (...) oraz biletów. Od dnia 9.03.2021r. powódka rozpoczęła prowadzenie własnej działalności gospodarczej. W ramach zawartej z pozwana umowy powódka zobowiązała się do świadczenia na rzecz pozwanej usług pośrednictwa finansowego w udzielaniu kredytów, pożyczek, umów leasingu, ubezpieczeń i produktów inwestycyjnych oferowanych przez instytucje finansowe współpracujące z (...). Celem zabezpieczenia ewentualnych roszczeń pozwanej wobec powódki strony zawarły deklarację wekslową.

Dowód:

akta osobowe powódki( w załączeniu)

- miesięczne ewidencje czasu pracy ( w załączeniu)

- listy płac (w załączeniu)

- świadectwo pracy – k. 12-14

- umowa najmu lokalu użytkowego – k. 22- 25

- umowa nr (...) z dnia 17.09.2020r. wraz z załącznikami – k. 32-49

- deklaracja wekslowa z dnia 17.09.2020r. – k. 46

- wyciągi z konta powódki – k. 87- 92

- zeznania powódki k. 279, e- protokół k. 280

- zeznania pozwanej – k. 279-280, e- protokół k. 280

- wydruk wiadomości – k. 146

- wydruki korespondencji – k. 140-141, 195-196

- porozumienia stron z dnia 5.02.2021r. – akta osobowe powódki

- wydruk z Bazy Internetowej Regon – k. 21

- wyciągi z konta powódki – k. 87- 92

- zeznania powódki k. 279, e- protokół k. 280

- zeznania pozwanej – k. 279-280, e- protokół k. 280

W okresie od 1.02.2021r. do 31.07.2021r. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa (...) 2014-2020 pozwana zatrudniła stażystę do punktu w O.. Opiekunem uczestnika stażu była Ł. L.. W razie jej nieobecności opiekę nad uczestnikiem stażu sprawowała powódka.

Dowód:

- umowa nr (...).(...)-2-3/IM./21 o organizację stażu – k. 26-30

Pracownicy strony pozwanej nie byli przymuszani do świadczenia pracy w godzinach innych niż uprzednio ustalone. Ze strony pozwanej nigdy nie padła propozycja obniżenia kosztów pracy poprzez zawarcie umów o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy. U strony pozwanej obowiązywała zasada wzajemnej pomocy telefonicznej pomiędzy pracownikami. Pozwana w porozumieniu z pracownikami, którzy docelowo deklarowali zamiar prowadzenia w przyszłości własnej działalności gospodarczej, ustaliła, że ich docelową formą współpracy będzie umowa w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Dowód:

- zeznania świadków:

G. U. - k. 276-277, e-protokół k. 281

Ł. A. - k. 277, e-protokół k. 281

B. U. – k. 277-278, e-protokół k. 281

Działalność prowadzona przez powódkę w F. miała tożsamy zakres przedmiotowy jak działalność wykonywana wcześniej w O.. Powódka wykonywała czynności polegające na obsłudze klientów w przeważającej mierze za pośrednictwem rozmów telefonicznych. Powódka znała zasady przyznawania i zwrotu prowizji. Zmianie uległa natomiast forma rozliczeń, powódka wystawiała rachunki, regulowała należne składki na ubezpieczenia społeczne oraz podatki. Powódka rozliczała się z pozwaną - składała miesięczne rozliczenia finansowe. W ramach wykonywanej działalności powódka podpisywała listę obecności, którą następnie przekazywała pozwanej raz w miesiącu. Powódka nie miała w obowiązku rozliczania się z realizacji powierzonych jej obowiązków. Jej wynagrodzenie było uzależnione od liczby obsłużonych klientów. Powódka była zobowiązana do sporządzania zestawień sprzedaży, które stanowiły podstawę rozliczeń z pozwaną oraz ustalenia należnego jej wynagrodzenia.

Dowód:

- miesięczne ewidencje czasu pracy – akta osobowe

- zeznania powódki 278-279, e- protokół k. 280

- zeznania pozwanej – k. 279-280, e- protokół k. 280

W trakcie przeprowadzonych u pozwanej czynności kontrolnych przez Państwową Inspekcję Pracy inspektor wydał ustne polecenie dotyczące naliczenia i wypłacenie powódce ekwiwalentu pieniężnego za 30 godzin niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego. Pozwana wysłała przekazami pocztowymi na adres powódki łącznie kwotę (...) zł tytułem ekwiwalentu z tytułu niewykorzystanego urlopu.

Dowód:

- Protokół z kontroli PIP z dnia 14.10.2022r. - k. 53-59

- przekazy pocztowe – w załączeniu

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach, takich jak: umów o pracę, świadectwa pracy, aneksu do umowy z dnia 1.09.2020r., porozumienia stron z dnia 5.02.2021r., miesięcznych ewidencji czasu pracy, listy płac, umowy nr (...) z dnia 17.09.2020r. wraz z załącznikami, deklaracji wekslowej z dnia 17.09.2020r., umowy najmu lokalu użytkowego, informacji z Bazy Internetowej Regon , umowy nr (...).(...)-2-3/IM./21 o organizację stażu, Protokołu z przeprowadzonej kontroli PIP z dnia 14.10.2022r., przekazu pocztowego, obszernej korespondencji, zeznaniach świadków: G. U., Ł. A., P. U., jak również zeznaniach powódki i pozwanej.

W zakresie żądania ekwiwalentu za urlop sąd dał wiarę dokumentacji w postaci ewidencji czasu pracy oraz zeznaniom pozwanej i dokumentom w zakresie wypłacenia ekwiwalentu naliczonego przez Państwową Inspekcję Pracy. Powódka- pomimo wyznaczenia terminu rozprawy szczególnie w celu złożenia przez powódkę zeznań odnośnie jej uprawnień związanych z niewykorzystanym urlopem wypoczynkowym- nie stawiła się na termin. Zgodnie zatem z rygorem nałożonym w tym zakresie na powódkę- sąd pominął dowód z jej zeznań w tym zakresie.

Sąd dał wiarę powyższym dowodom w takim zakresie w jakim każdy z nich stanowił podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie.

W tak ustalonym stanie faktycznym

Sąd zważył:

Powództwo podlegało oddaleniu.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się do oceny jaki charakter miał stosunek łączący strony w okresie w okresie od 4.11.2019r. do 30.11.2020r., od 9.02.2020r. do 5.02.2021r., od 6.02.2021r. do 15.12.2021r. - czy jak twierdzi powódka był to stosunek pracy na pełen etat, czy stosownie do stanowiska pozwanej był to stosunek pracy wynikający z łączących strony umów: w wymiarze 1/2 etatu w okresie od 4.11.2019r. do 30.11.2020r. oraz w wymiarze 1/4 etatu od 9.02.2020r. do 5.02.2021r., ponadto ustalenia czy w okresie od 6.02.2021r. do 15.12.2021r. pomiędzy stronami istniał stosunek pracy na pełen etat, a także czy należna jest powódce kwoty 6.000 zł. tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

Zgodnie z art. 189 k.p.c. powód może żądać ustalenia przez Sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Stosownie do powyższego powództwo o ustalenie zgodnie z treścią art. 189 k.p.c. wymaga dla swej zasadności wskazania interesu prawnego w sądowym ustalaniu stanu prawnego. Sąd stwierdził, że powódka miała interes prawny w żądaniu ustalenia stosunku pracy. W świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego nie ma bowiem wątpliwości co do tego, że pracownik może mieć interes prawny w domaganiu się ustalenia istnienia stosunku pracy, jeżeli istnieje stan niepewności, co do jego sytuacji prawnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2009r., II PK 1/09 Lex 533086, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29.03.2001r., I PKN 333/00, OSNAP 2003/1/12). Ustalenie stosunku pracy warunkuje prawo do niektórych bieżących i przyszłych świadczeń z ubezpieczeń społecznych i innych stosunków pracy, a także rzutuje na ich wysokość. W sporze o istnienie stosunku pracy żądanie jego ustalenia zawsze stanowi o żywotnym prawie (interesie) powoda pracownika nie tylko aktualnym, lecz i przyszłym, nie tylko w sferze zatrudnienia, lecz i ubezpieczenia społecznego (por. choćby wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2009r., II PK 156/09; LEX nr 577459).

Zgodnie z art. 22 § 1 k.p. przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Przy tym w literaturze i orzecznictwie podkreśla się znaczenie wykonywania pracy pod kierownictwem i nadzorem pracodawcy w wykonywaniu poleceń służbowych i wskazanej przez pracodawcę organizacji pracy, a także okoliczności i cel zawarcia umowy ( vide choćby LEX nr (...) - postanowienie z dnia 12 maja 2025 r. I (...) 132/24, LEX nr (...) - postanowienie z dnia 25 czerwca 2025 r., II PSK 8/24, LEX nr (...) - wyrok z dnia 14 maja 2025 r., III USKP 5/25). W niniejszej sprawie celem nawiązanej przez strony współpracy było przygotowanie powódki do samodzielnego prowadzenia biura i połączenia stron umową o świadczenie usług, a w okresie objętym pozwem stopień swobody powódki w organizowaniu sobie pracy, czasu pracy, doboru klientów i metod współpracy z nimi wykluczało podporządkowanie, kierownictwo i nadzór pozwanej. Skoro zatem nie można mówić o stosunku pracy w ogólności, to tym bardziej ustalić pracy w ramach tego stosunku w pełnym etacie ani po dacie formalnego jego zakończenia, kiedy to powódka miała pełną autonomię działania a stosunek formalny zakończył się na jej wniosek.

Gdyby jednak nawet przyjąć, że łącząca strony umowa była umową o pracę, to roszczenia powódki należałoby uznać za nieudowodnione. Z dokumentów oraz zeznań świadków wynika, iż praca nie była świadczona ponad wymiary wskazane w umowach, których treść strony zgodnie ustaliły. Całokształt okoliczności faktycznych sprawy skłonił sąd do uznania, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do ustalenia po stronie powódki zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od 4.11.2019r. do 30.11.2020r., od 9.02.2020r. do 5.02.2021r. oraz istnienia stosunku pracy w okresie od dnia 6.02.2021r. do dnia 15.12.2021r. Powódka nie wykazała, aby wykonywała pracę w wymiarze przekraczającym czas pracy określony w zawartych umowach. Okoliczności tej nie potwierdza ani prowadzona ewidencja czasu pracy i dokumentacja płacowa, ani zeznania przesłuchanych świadków: G. U., Ł. A., B. U. czy P. U..

Powódka nie wykazała również, w jakim wymiarze czasowym biuro było czynne ani czy w spornym okresie korzystała z zastępstwa. Nie znalazło również potwierdzenia twierdzenie powódki o rzekomo fikcyjnym ustaleniu jej wymiaru czasu pracy, mającym na celu obniżenie kosztów pracowniczych. Świadek G. U. – były pracownik - zeznała, że nie była nigdy przymuszana do pracy w innych godzinach niż ustalono w umowie. Nie padła nigdy propozycja pozwanej aby obniżyć koszty pracy w ten sposób, że umowa będzie w niepełnym wymiarze czasu pracy. Świadek Ł. A. - były pracownik - zeznała, że pozwana nie stawiała żadnych warunków, ani nie robiła problemów przy rozwiązywaniu umów. Świadek B. U. – były pracownik – zeznała, że pracowała u pozwanej na umowie o pracę w różnym wymiarze. Zależało to od przyczyn leżących po stronie świadka. Pozwana zeznała, że nie narzucała powódce, ile godzin ma być w biurze. Z powódką wspólnie ustaliły, że jej docelową umową będzie działalność gospodarcza, którą ostatecznie założyła. Umowę o pracę rozwiązano na prośbę powódki, by mogła ubiegać się o dotację na działalność gospodarczą. Pozwana przyznała, że powódka miała w biurze w F. punkt C. i sprzedaż biletów, także ruch był o wiele większy niż w innych punktach i temu nie zaprzeczyła.

A zatem w toku całego przeprowadzonego postępowania nie wykazano podstaw do ustalenia, iż powódka była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy, jak również aby po dniu 6 lutego 2021 r. strony łączył stosunek pracy. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że relacja łącząca strony dniu 6 lutego 2021 r. nie spełniała przesłanek stosunku pracy określonych w art. 22 § 1 k.p. W szczególności brak było elementu podporządkowania pracowniczego, stałego nadzoru oraz kierownictwa po stronie pozwanej, jak również innych typowych cech charakterystycznych dla stosunku pracy. W ocenie sądu twierdzenia powódki w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie. Powódka nie wykazała, aby praca była faktycznie świadczona w pełnym wymiarze czasu pracy, przy jednoczesnym formalnym określeniu niższego wymiaru. Przesłuchani w sprawie świadkowie zeznali, iż nigdy nie byli w biurze powódki, nie posiadali wiedzy co do charakteru łączącej strony umowy, ani czy był to stosunek pracy czy stosunek cywilnoprawny. Przedłożona ewidencja czasu pracy nie potwierdza twierdzeń powódki. Strony dokonywały comiesięcznych rozliczeń sprzedaży osiąganej przez powódkę, które stanowiły podstawę wypłaty wynagrodzenia. Jednocześnie strony monitorowały, czy powódka jest gotowa do podjęcia samodzielnej działalności gospodarczej, co ostatecznie nastąpiło. Zeznania powódki w zakresie charakteru świadczonej pracy, w tym możliwości wykonywania jej w dowolne dni oraz w czasie przez nią wybranym, dodatkowo podważają istnienie stosunku pracy. Charakter pracy powódki cechował się brakiem ustalonych godzin pracy oraz swobodą w zakresie organizacji czasu pracy, co przemawia przeciwko uznaniu, iż strony łączył stosunek pracy.

Sąd pragnie jedynie nadmienić, iż w kwestii faktur przedłożonych przez powódkę (k. 250–256), mających potwierdzać poniesienie nakładów na lokal stanowiący własność pozwanej, nie stanowią dowodu zasadności dochodzonego roszczenia, albowiem zostały wystawione na działalność gospodarczą prowadzoną przez powódkę, a nie na pozwaną. W konsekwencji nie wykazują one, aby nakłady te zostały poniesione na rzecz pozwanej ani aby rodziły po jej stronie obowiązek zapłaty.

Co do wypłaty ekwiwalentu podstawą prawną roszczenia za niewykorzystany urlop wypoczynkowy jest przepis art. 171 k.p., zgodnie z którym w przypadku niewykorzystania przez pracownika przysługującego mu urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Zasady obliczania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop określają zaś przepisy Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz. U. z 1997 roku, Nr 2, poz.14, z późn. zm.).

Odnosząc się do tego roszczenia sąd uznał je za niezasadne. U pozwanej została przeprowadzona kontrola przez Państwową Inspekcję Pracy Państwową Inspekcję Pracy i inspektor wydał polecenie dotyczące naliczenia i wypłacenie powódce ekwiwalentu pieniężnego za 30 godzin niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, zgodnie z dokumentami wytworzonymi przez strony w spornym okresie. Pozwana wykonała polecenie - wysłała przekazami pocztowymi na adres powódki łącznie kwotę (...) zł tytułem ekwiwalentu z tytułu niewykorzystanego urlopu. Powódka natomiast w postępowaniu sądowym nie wykazała, aby nie wykorzystała urlopu ponad te dni w szczególności w kontekście oddalenia powództwa w zakresie ustalenia. Wątpliwości budził również fakt wskazania przez powódkę konkretnych dni, za które domagała się wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Wskazanie dni jest bowiem charakterystyczne dla sytuacji, w której urlop został faktycznie wykorzystany albowiem wówczas pracownik posiada wiedzę co do konkretnych dni jego odbywania. Wówczas jednak – wobec wykorzystania urlopu w naturze- ewentualnym roszczeniem jest żądanie wynagrodzenia za urlop. W konsekwencji sąd uznał, iż brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia roszczenia o ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Reasumując na podstawie ustalonego stanu faktycznego i przeprowadzonych rozważań prawnych brak było przesłanek do ustalenia istnienia stosunku pracy łączącego strony na podstawie umowy o pracę w wymiarze pełnego etatu zamiast 1/2 etatu w okresie od 4.11.2019r. do 30.11.2020r., ustalenia stosunku pracy w wymiarze pełnego etatu zamiast 1/4 etatu od 9.02.2020r. do 5.02.2021r., ustalenia istnienia stosunku pracy od 6.02.2021r. do 15.12.2021r, a także zasądzenia należności tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Mając na uwadze powyższe, powództwo podlegało oddaleniu w zakresie ustalenia istnienia stosunku pracy łączącego strony a także w zakresie zasądzenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (pkt I wyroku).

Dnia 27 stycznia 2025 roku powódka skutecznie cofnęła żądanie dotyczące zwrotu weksla in blanco (k. 276, e-protokół k. 281). W tym też zakresie żądanie podlegało umorzeniu stosownie do art. 355 § 1 k.p.c., a jego dalsze prowadzenie postępowania w tym zakresie stało się zbędne. Wobec powyższego sąd orzekł o jego umorzeniu w tym zakresie ( pkt II wyroku).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. mając na względzie koszty poniesione przez pozwanego i wynik postępowania. Skoro powódka przegrała sprawę zobowiązana była do zwrotu poniesionych kosztów postępowania w wysokości 2700 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w sprawie pracowniczej zgodnie z wartością przedmiotu sporu i przepisami ogólnymi rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie.