Wyrok z 16 grudnia 2025, sygn. I C 166/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 grudnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Wąbrzeźnie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. w V.

na rozprawie

sprawy z powództwa: (...) (...) S.A. w V.

przeciwko: A. I.

- o zapłatę

1)  zasądza od pozwanej A. I. na rzecz powoda(...) (...) S.A. w V. kwotę 2.030,33 zł (dwa tysiące trzydzieści złotych trzydzieści trzy grosze) wraz z:

- odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 1.883,97 zł (jeden tysiąc osiemset osiemdziesiąt trzy złote dziewięćdziesiąt siedem groszy) od 21 stycznia 2025 roku do dnia zapłaty,

- odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 146,36 zł (sto czterdzieści sześć złotych trzydzieści sześć groszy) od 21 stycznia 2025 roku do dnia zapłaty;

2)  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.117,00 zł (jeden tysiąc sto siedemnaście złotych zero groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sędzia

Hanna Woźniak

Sygn. akt: I C 166/25 upr

ZARZĄDZENIE

1.  (...);

2.  (...).

V., dnia 16 grudnia 2025 r.

Sędzia

Hanna Woźniak

Sygn. akt I C 166/25 upr

UZASADNIENIE

Powód (...) (...) S.A. w V. wystąpił do Sądu z pozwem skierowanym przeciwko A. I., domagając się zapłaty kwoty 2.030,33 zł wraz z odsetkami: w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 1.883,97 zł od (...) roku do dnia zapłaty oraz wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 146,36 zł od (...)roku do dnia zapłaty, a także zasądzenia kosztów procesu (k.3-6). W toku procesu powód podtrzymał swoje stanowisko (k.75-79).

W sprzeciwie od wydanego nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu (k.62-64v).

Sprawa podlegała rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu (...) roku A. I. za pośrednictwem strony internetowej zawarła z (...) S.A. w V. umowę pożyczki nr (...). Zgodnie z § 3 ust. 1f umowy jej zawarcie oraz złożenie wniosku o pożyczkę odbywało się za pośrednictwem (...) – konta internetowego, który pożyczkobiorca zgodnie z „Regulaminem świadczenia usług za pośrednictwem (...) (...)” zakładał na (...) (witrynie internetowej). Utworzenie profilu przez użytkownika odbywało się jednorazowo, w trakcie składania pierwszego wniosku pożyczkowego (§ 6 ust.1 i 2 regulaminu). Użytkownik w trakcie zakładania (...) oraz wypełniania wniosku pożyczkowego podawał swoje dane oraz numer rachunku bankowego (§ 6 ust. 3 i 6, § 7 ust. 3 regulaminu). W trakcie składania wniosku pożyczkowego następowała weryfikacja numeru telefonu komórkowego użytkownika poprzez przesłanie kodu w wiadomości sms, który był następnie wpisywany w odpowiednie pole wniosku o pożyczkę (§ 7 ust. 4 regulaminu). (...) I. założony przez pozwaną na stronie internetowej pożyczkodawcy zawierał oprócz jej personaliów także serię i nr dowodu osobistego: (...), nr PESEL: (...), adres: ul. (...) w V.. Niezwłocznie po zawarciu umowy pożyczki pożyczkodawca udostępniał pożyczkobiorcy umowę pożyczki wraz z załącznikami, w tym tabelę opłat i prowizji, wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy, formularz informacyjny i harmonogram spłat poprzez Portal oraz pocztę elektroniczną. Na wniosek złożony przez pozwaną pożyczkodawca udzielił jej pożyczki, której całkowita kwota wynosiła 1.700 zł. Z kolei całkowity koszt pożyczki wynosił 209,82 zł i obejmował: prowizję: 183,97 zł (w tym prowizję wstępną za udzielenie pożyczki – 170 zł i prowizję administracyjną za obsługę pożyczki – 13,97 zł) oraz odsetki kapitałowe, których roczna stopa wynosiła 18,50 %, w kwocie 25,85 zł. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 1.909,82 zł i miała zostać spłacona przez pozwaną w terminie do 26 września 2024 roku. Od zadłużenia przeterminowanego pożyczkodawca naliczał odsetki za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. W dniu (...) poprzez system (...) ((...) S.A.) na konto o nr (...) pożyczkodawca przelał pozwanej A. I. kwotę 1.700 zł tytułem: „(...):Wypłata pożyczki numer (...)”.

Dowody:

- umowa pożyczki z załącznikami (k.11-17);

- regulamin (k.22-27v);

- potwierdzenie wypłaty pożyczki (k.19).

Na podstawie umowy przelewu wierzytelności nr (...) z (...) roku (...) S.A. w V. przeniósł na rzecz powoda wierzytelność względem A. I. wynikającą z umowy pożyczki nr (...) z dnia (...) roku, której saldo na dzień zawarcia umowy pożyczki wynosiło 1.909,82 zł, o czym zawiadomiono pozwaną wraz z przedsądowym wezwaniem do zapłaty w terminie do (...) roku kwoty 1.933,92 zł obejmującej: 1.700 zł należności głównej, 49,95 zł odsetek na dzień (...) roku oraz 183,97 zł kosztów/prowizji.

Dowody:

- umowa przelewu wierzytelności z zestawieniem wierzytelności (k.8-10v);

- zawiadomienie o nabyciu wierzytelności wraz z przedsądowym wezwaniem do zapłaty (k.20-21v).

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo okazało się w całości uzasadnione.

Strona powodowa swoją legitymację czynną oparła na art. 509 § 1 k.c. stanowiącym, iż wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Natomiast z treści § 2 powołanego wyżej przepisu wynika, że wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa. W ocenie Sądu, powód za pomocą dołączonych do pozwu dokumentów wykazał, że jest czynnie legitymowany do zainicjowania niniejszego postępowania, w tym wykazał – wbrew twierdzeniom pozwanej – nabycie konkretnej wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki nr (...) z dnia (...) roku, której saldo na dzień zawarcia umowy pożyczki wynosiło 1.909,82 zł, a więc tej, która jest objęta pozwem.

Podstawę prawną roszczenia powoda stanowił art. 720 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Ponieważ strona pozwana jest konsumentem, który zawarł umowę z przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie udzielania pożyczek gotówkowych i posługuje się wzorcami umownymi, dlatego zastosowanie w niniejszej sprawie winny znaleźć także przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz.U.2024.1497 j.t. ze zm.). W myśl art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 tej ustawy przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki.

Jedną z form umowy o kredyt konsumencki jest umowa zawierana na odległość, spełniająca warunki z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 roku o prawach konsumenta (Dz.U.2024.1796 j.t ze zm.), tj. zawierana przez kredytodawcę z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, umowa powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Ponieważ we wskazanym przepisie nie zostały określone skutki prawne braku dochowania formy pisemnej przy zawieraniu umowy o kredyt konsumencki, zatem przyjąć należy, że zastrzeżona ona została jedynie dla celów dowodowych. Niedochowanie tej formy przez jedną ze stron nie skutkuje nieważnością umowy, a tym samym nie uniemożliwia złożenia oświadczenia woli w inny sposób, w tym dorozumiany. Zgodnie z art 60 k.c., z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią (art. 61 § 2 k.c.). Abstrahując od kwestii skuteczności i skutków prawnych karty podpisów (k.18) wskazującej na złożenie podpisów elektronicznych przez strony umowy pożyczki za pomocą sytemu B. (...) wskazać należy, iż w ocenie Sądu materiał dowodowy zaoferowany przez stronę powodową, jak i zasady doświadczenia życiowego oraz logiki prowadzą do przekonania, iż pozwana złożyła oświadczenie woli w przedmiocie zawarcia umowy pożyczki nr (...) z dnia (...). Treść sprzeciwu od nakazu zapłaty w gruncie rzeczy sprowadzała się do powołania zarzutów o charakterze formalnym, mających podważyć okoliczność zawarcia umowy oraz jej wykonania przez pożyczkodawcę i nie zawierała żadnych dowodów na poparcie tych twierdzeń. W ocenie Sądu, argumentacja pozwanej była nieuzasadniona i zmierzała jedynie do uchylenia się od płatności za zobowiązanie, które zaciągnęła we własnym imieniu. Wskazać należy, iż umowa pożyczki zawiera szczegółowe dane pozwanej – jej personalia, adres, serię i numer dowodu osobistego, czy numer PESEL. Z kolei karta podpisów zawiera adres e-mail pozwanej: (...)@(...) (...) oraz jej nr tel.: (...). Przekazanie przez pozwaną pożyczkodawcy swoich danych osobowych oraz pozostałych danych wymaganych do założenia Profilu na stronie internetowej pożyczkodawcy, a ponadto również numeru rachunku bankowego do przelewu kwoty pożyczki, świadczy o tym, że miała ona jednoznaczną wolę zawarcia umowy. Pozwana w toku procesu nie podnosiła zarzutu, aby wskazane dane zostały uzyskane przez stronę powodową w sposób nieuprawniony, nie złożyła również zawiadomienia o przestępstwie. Ponadto powód przedłożył potwierdzenie transakcji przelewu poprzez platformę (...), z którego wynika, że na konto bankowe pozwanej został wykonany przelew kwoty 1.700 zł tytułem udzielonej jej pożyczki. Pozwana nie kwestionowała, aby wskazany rachunek bankowy należał do niej, jak również nie zaprezentowała dowodu w postaci historii transakcji na swoim rachunku bankowym, do którego uzyskania była osobą wyłącznie uprawnioną z uwagi na regulację z art. 105 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe (Dz.U.2024.16.46), czy też zaświadczenia banku, że wymieniony rachunek nie należy do niej. Skoro pozwana nie przedstawiła takich dowodów, przyjąć należało, że otrzymała ona kwotę pożyczki. Jednocześnie pozwana nie wykazała, aby na etapie przedprocesowym podejmowała jakiekolwiek kroki w celu wyjaśnienia okoliczności związanych z otrzymaniem środków pieniężnych.

Mając na względzie stanowisko pozwanej, która zarzuciła występowanie w umowie klauzul abuzywnych, rolą Sądu była ocena zapisów umownych pod kątem ich zgodności z przepisami o zobowiązaniach umownych i ochronie konsumenta przed niedozwolonymi klauzulami umownymi. Art. 385 ¹ i nast. k.c. regulują materię niedozwolonych postanowień umownych nazywanych także klauzulami abuzywnymi. Celem wprowadzenia tych przepisów do porządku prawnego był zamiar zapewnienia konsumentom skuteczniejszej ochrony w stosunkach umownych z profesjonalistami oraz potrzeba uwzględnienia postanowień dyrektywy nr 93/13/EWG z 5 kwietnia 1993 r. o nieuczciwych warunkach w umowach konsumenckich (Dz.Urz. WE z 1993 r. L 95). Przepis art. 385 ¹ § 1 k.c. stanowi, że postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Należy wyjaśnić, że wynagrodzeniem za korzystanie przez pożyczkobiorcę z kwoty uzyskanej w ramach pożyczki są zasadniczo odsetki, których górny pułap w celu zapobieżenia lichwie został wyznaczony przepisem art. 359 § 2 ¹ k.c. - jako dwukrotność odsetek ustawowych. Strony pożyczki łączył dobrowolny stosunek zobowiązaniowy i to one autonomicznie mogły decydować o warunkach zawartej umowy. Pożyczkodawca udzielając pożyczki co do zasady był uprawniony do obciążenia kontrahenta kosztami/opłatami za różne czynności związane z zawarciem umowy. Za niedopuszczalną należy uznać dopiero sytuację, w której jedna ze stron wykorzystując swoją pozycję profesjonalisty, kształtuje wzorzec umowny w ten sposób, że wprowadza do niego konstrukcję prawną prowadzącą do pokrzywdzenia drugiej strony – konsumenta, poprzez jego obciążenie nadmiernymi, rażąco wygórowanymi kosztami. W przedmiotowej umowie pożyczki określono, że A. I. zapłaci na rzecz pożyczkodawcy 183,97 zł prowizji oraz 25,85 zł odsetek kapitałowych. Ponieważ wysokość odsetek nie przekraczała odsetek maksymalnych, natomiast kwota prowizji nie był nadmierna stanowiąc 10,8 % kwoty kapitału, w ocenie Sądu postanowienia umowne je normujące nie naruszają dobrych obyczajów i nie stanowią klauzul abuzywnych.

Mając powyższe na względzie Sąd przyjął, iż strona powodowa zgodnie z art. 6 k.c. wykazała wszystkie przesłanki istnienia oraz wysokości swojego roszczenia wobec pozwanej z tytułu zawartej na odległość umowy pożyczki, natomiast pozwana nie udowodniła ewentualnych okoliczności tamujących bądź niweczących w jakimkolwiek stopniu żądanie pozwu. Roszczenie powoda obejmowało: 1.700 zł kapitału, 183,97 zł prowizji oraz 146,36 zł skapitalizowanych odsetek, w tym 25,85 zł odsetek umownych i 120,51 zł odsetek karnych naliczonych od dnia opóźnienia w płatności do dnia wniesienia pozwu. W tej sytuacji w pkt 1 wyroku Sąd zasądził od A. I. na rzecz powoda kwotę 2.030,33 zł wraz z odsetkami za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 1.883,97 zł od 21 stycznia 2025 roku do dnia zapłaty oraz wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 146,36 zł od 21 stycznia 2025 roku do dnia zapłaty.

O kosztach procesu w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 98 § 1, § 1 ¹ i 3 k.p.c. i art. 99 k.p.c., kierując się zasadą odpowiedzialności za jego wynik. Powód wygrał proces w całości, dlatego pozwana zobowiązana jest do zwrotu na jego rzecz kosztów procesu. Zasądzona z tego tytułu kwota 1.117 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty obejmuje: 200 zł opłaty sądowej, 900 zł opłaty w stawce minimalnej ustalonej w oparciu o § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935 j.t. ze zm.) oraz 17 zł opłaty skarbowej od czynności złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa.

Sędzia

L. V.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

(...)

3.  (...)

sędzia Hanna Woźniak