Wyrok z 17 grudnia 2025, sygn. I C 189/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 grudnia 2025r..

Sąd Rejonowy w Goleniowie Wydział I Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Małgorzata Izbińska-Barcik

po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025r. w Goleniowie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa A. M.

przeciwko M. G.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda A. M. na rzecz pozwanej M. G. kwotę 1.817 (jednego tysiąca ośmiuset siedemnastu) złotych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty tytułem kosztów sądowych w sprawie;

III.  nakazuje pobrać od powoda A. M. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Goleniowie kwotę 146 (stu czterdziestu sześciu) złotych 71 (siedemdziesięciu jeden) groszu tytułem nieuiszczonych kosztów postępowania tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.

sędzia Małgorzata Izbińska-Barcik

Sygn. akt I C 189/23

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 17 grudnia 2025 r.

Powód A. M. wniósł pozew przeciwko M. G. o zapłatę kwoty 6.000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Powód w uzasadnieniu pozwu wskazał, iż od kilkunastu lat pełni służbę jako funkcjonariusz Policji. W nocy 8 sierpnia 2021 r. brał udział w zdarzeniu drogowym, w którym uszkodzeniu uległ należący do niego pojazd. Do przedmiotowego zdarzenia drogowego doszło z winy pozwanej M. G., która poruszając się hulajnogą elektryczną nie zachowała należytej staranności i nie ustąpiła pierwszeństwa prawidłowo poruszającemu się powodowi. Powód zmuszony był do złożenia zawiadomienia o możliwości popełnienia wykroczenia. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym w sprawie karnej A. M. uznał, iż M. G. naruszyła dobre imię powoda, z uwagi na złożenie przez nią zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 231 § k.k. w zb. z art. 190a § 1 k.k. w zb. z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. M. G. ponadto skierowała pismo do Biura Spraw Wewnętrznych Policji w (...), co zdaniem powoda również godziło w jego dobre imię. Powyższe oskarżenia miały prowadzić do pogorszenia się opinii o powodzie wśród jego współpracowników, jak również miały prowadzić do pogorszenia sią zdrowia psychicznego powoda.

Zdaniem powoda, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, zasądzenie na jego rzecz kwoty 6.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych jawi się jako uzasadnione i konieczne.

Pozwana M. G. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwana wskazała, iż złożone przez nią zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa wynikało z uporczywego i powtarzającego się nachodzenia jej przez powoda, którego celem było wymuszenie zapłaty odszkodowania za uszkodzenie pojazdu w związku ze wspomnianą już kolizją.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

W dniu 7 sierpnia 2021 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki W. (...) o numerze rejestracyjnym (...), będący własnością A. M.. Do przedmiotowego zdarzenia drogowego doszło z winy M. G., która poruszając się hulajnogą elektryczną nie zachowała należytej staranności i nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu prawidłowo wykonującemu manewr skrętu pojazdowi marki W. (...) o numerze rejestracyjnym (...), którym poruszał się A. M.. Uczestnicy kolizji nie wzywali na miejsce zdarzenia policji, nie spisywali oświadczenia, natomiast wymienili się danymi kontaktowymi celem ustalenia sposobu naprawienia powstałej szkody.

Dowód:

- zeznania świadka E. M. k. 69-70,

- wydruki z komunikatora Messenger k. 37-43, 76-77,

- dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w Goleniowie II Wydziałem Karnym, sygn. akt II W 916/21 – k. 126.

- przesłuchanie powoda A. M. – k: 78-79 (00:03:09-00:49:04)

- przesłuchanie pozwanej M. G. – k: 79-80 (00:49:04-)1:24:02)

W związku ze wspomnianym zdarzeniem drogowym, osoby w nim uczestniczące kontaktowały się ze sobą celem wspólnego ustalenia sposobu i kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu marki W. (...). A. M. wielokrotnie nawiązywał kontakt z M. G., zarówno bezpośrednio w miejscu zamieszkania M. G., jak i z użyciem komunikatora elektronicznego. Z uwagi na nieosiągnięcie porozumienia, A. M. zdecydował się złożyć zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia przez M. G.. M. G. została uznana za winną spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, z uwagi na niezachowanie należytej ostrożności.

Dowody:

- wydruki z komunikatora Messenger k. 37-43, 76-77,

- zeznania świadka A. K. k. 69,

- zeznania świadka E. M. k. 69-70,

- dokumentacja znajdująca się w aktach prawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w Goleniowie II Wydziałem Karnym, sygn. akt II W 916/21 k. 1-9, 126.

- przesłuchanie powoda A. M. – k: 78-79 (00:03:09-00:49:04)

- przesłuchanie pozwanej M. G. – k: 79-80 (00:49:04-)1:24:02)

M. G. uznając działanie A. M. za uporczywe nękanie i próbę wymuszenia zapłaty odszkodowania, złożyła do Prokuratury zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez A. M.. W zawiadomieniu opisała ona zdarzenia, jakie nastąpiły po zdarzeniu z dnia 07 sierpnia 2021r., w tym sposób i treść prowadzonych przez M. G. i poszkodowanego rozmów na komunikatorze tekstowym oraz próby kontaktowania się z nią ze strony A. M.. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2021 r. Prokuratura Rejonowa wszczęła śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza Policji poprzez wykorzystanie służbowych wiadomości do ustalenia miejsca pobytu M. G., a nadto poprzez uporczywe nękanie M. G. polegające na nawiązywaniu wielu połączeń telefonicznych oraz za pośrednictwem aplikacji Messenger, a także nachodzeniu pokrzywdzonej w miejscu zamieszkania, co wzbudziło w niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz istotnie naruszyło jej prywatność, czym działano na szkodę interesu publicznego oraz interesu prywatnego M. G., tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Dowody:

- wezwanie świadka k. 6-7,

- pismo z 22.09.2021 r. k. 44,

- zeznania świadka A. K. k. 69,

- pismo Komendy Powiatowej Policji w Goleniowie z 11.06.2025 r. k. 147,

- sprawozdanie z przeprowadzonych czynności wyjaśniających k. 148-150,

- dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w Świnoujściu, sygn. akt (...)-0.Ds 641.2021.

- przesłuchanie powoda A. M. – k: 78-79 (00:03:09-00:49:04)

- przesłuchanie pozwanej M. G. – k: 79-80 (00:49:04-)1:24:02)

Postanowieniem z dnia 31 maja 2022 r. Prokuratura Rejonowa w Świnoujściu umorzyła przedmiotowe postępowania wobec stwierdzenia, iż czyn A. M. nie zawiera znamion czynu zabronionego, uznając, iż przedstawione przez M. G. okoliczności nie mogą być uznane za uporczywe nękanie.

Z uwagi na złe samopoczucie, w dniu 11 lipca 2022 r. A. M. stawił się w izbie przyjęć (...) Publicznego Szpitala (...) w N.z rozpoznaniem m. in. kołatania serca.

Dowód:

- dokumentacja medyczna k. 10,

- dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w Świnoujściu, sygn. akt (...).

- przesłuchanie powoda A. M. – k: 78-79 (00:03:09-00:49:04)

- przesłuchanie pozwanej M. G. – k: 79-80 (00:49:04-)1:24:02)

A. M. pracuje w Policji od 2009 r. Obecnie zajmuje stanowisko kierownika Referatu Komisariatu Policji w N.. W okresie pomiędzy styczniem 2021 r. a lipcem 2022 r. od osób trzecich nie wpływały skargi na funkcjonariusza A. M.. We wskazanym okresie nie udzielono mu również żadnych kar dyscyplinarnych. W latach 2021-2022 A. M. nie otrzymał awansu w strukturach Policji, jednakże czterokrotnie był wyróżniany nagrodą motywacyjną za osiągnięcia w służbie. A. M. otrzymał dwie nagrody uznaniowe za zaangażowanie w służbie w roku 2023, a także pięć nagród w roku 2024

Od dnia 9 sierpnia 2021r. A. M. nie mieszkał z żoną. W tym dniu nakazał żonie opuszczenie dotychczas wspólnie zajmowanego mieszkania. Od tego czasu strony pozostawały w faktycznej separacji, a następnie toczyła się sprawa o rozwód, w której każda ze stron wnosi o orzeczenie rozwodu z winy drugiej strony. Pozew o rozwód został złożony przez A. M. i doręczony został jego zonie w grudniu 2021r. .

Dowody:

- pismo Komendy Powiatowej Policji w Goleniowie z 12.07.2023 r. k. 61,

- zeznania świadka N. S. k. 68-69 (00:07:36-00:46:18),

- zeznania świadka E. M. – k: 69-70 (01:06:32-01:57:41)

- zaświadczenia Komendy Powiatowej Policji w Goleniowie k. 125-126.

- przesłuchanie powoda A. M. – k: 78-79 (00:03:09-00:49:04)

- przesłuchanie pozwanej M. G. – k: 79-80 (00:49:04-)1:24:02)

Sąd zważył, co następuje.

Powództwo okazało się bezzasadne w całości.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił na podstawie dokumentów uzyskanych przez Sąd oraz przedłożonych przez strony postępowania, jak również na podstawie zeznań świadków. Strony postępowania nie podważały autentyczności dokumentów stanowiących zebrany w sprawie materiał dowodowy. Sąd również nie znalazł podstaw do podważania prawdziwości przedłożonych dokumentów, jak również twierdzeń w nich zawartych, gdyż były one kompletne, logiczne oraz tworzyły razem spójną całość. Strony nie wnosiły także zastrzeżeń do zeznań wezwanych na rozprawę świadków. Sąd również nie znalazł podstaw do ich podważania. Zwłaszcza że zeznania te w zasadniczym zakresie były zbieżne z twierdzeniami stron co do okoliczności zdarzenia oraz zdarzeń, jakie miały miejsce również po zdarzeniu z dnia 07 sierpnia 2021r, w szczególności w zakresie okoliczności związanych z uzgodnieniami stron co do sposobu naprawienia szkody, jak również braku porozumienia w tym zakresie. Podkreślić przy tym należy, iż w istotnym dla rozstrzygnięcia tej sprawy zakresie znajdowały one w szczególności potwierdzenie w zapisach rozmówi stron na komunikatorze głosowym. Strony jedynie różniły się w odbiorze tych okoliczności w kontekście tego, czy mogły mieć one charakter uporczywego nękania i czy uzasadniały reakcje pozwanej w postaci zgłoszenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez powoda.

Powód jako podstawę prawną dochodzonego roszczenia wskazał art. 448 k.c. W myśl tego przepisu, w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę albo zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Zakres ochrony wskazanego przepisu obejmuje wszelkie dobra osobiste, bez względu na ich rodzaj czy znaczenie społeczne.

Problematykę dóbr osobistych ustawodawca uregulował w art. 23-24 k.c. W myśl art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Zgodnie natomiast z art. 24 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiednej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny (§ 1). Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych (§ 2).

Samo pojęcie dóbr osobistych w doktrynie nie jest pojmowanie jednolicie. Przepis art. 23 k.c. nie tworzy zamkniętego katalogu dóbr osobistych, jak też nie wskazuje kluczowych elementów pozwalających na ich wyodrębnienie. Mimo odrębności definicji prezentowanych w doktrynie, ich cechą wspólną jest zaliczenie dóbr osobistych do kategorii wartości. Jako zasadne jawi się stanowisko ujmujące dobra osobiste jako powszechnie uznane w społeczeństwie wartości niemajątkowe związane ściśle z osobą człowieka i będące przejawami ludzkiej godności, które przede wszystkim obejmują integralność fizyczną i psychiczną człowieka, jak również jego indywidualność. Tak rozumiane dobra osobiste mają więc charakter obiektywny. Przysługują każdemu człowiekowi bez względu na jego subiektywną zdolność postrzegania własnej godności i jej naruszeń. Samą zaś ochronę dóbr osobistych przed naruszeniami zapewnia wspomniany już art. 24 k.c.

Wskazany przepis w odmienny sposób reguluje środki przyznanej ochrony prawnej w zależności od stopnia ingerencji w dobro osobiste konkretnego człowieka. Na tej podstawie sytuację, w której dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, należy odróżnić od sytuacji, w której już doszło do naruszenia dobra osobistego. W przypadku zagrożenia dobra osobistego przez cudze działanie, podmiot uprawniony może żądać zaniechania tego działania. W przypadku zaś naruszenia dobra osobistego, podmiot uprawniony może nadto żądać dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dobra osobistego, jak również może żądać zadośćuczynienia pieniężnego na zasadach przewidzianych w kodeksie. Podkreślenia wymaga, iż konieczną przesłanką udzielenia ochrony prawnej na podstawie art. 24 k.c. jest bezprawność działania osoby dopuszczającej się swoim zachowanie zagrożenia dobra osobistego, bądź wprost to dobre naruszającej. Wynika to wprost z unormowania wprowadzonego przez ustawodawcę, który przyznał ochronę przed tego rodzaju działaniem, „chyba że nie jest ono bezprawne”.

Samo pojęcie działania bezprawnego nie jest jednolicie pojmowane, zarówno w judykaturze, jak i doktrynie. Należy jednak uznać, iż zachowaniem bezprawnym będzie zachowanie sprzeczne z normami prawnymi, z porządkiem prawnym czy zasadami współżycia społecznego. Stwierdzając bezprawność danego zachowania należy rozpatrzyć w jakim stosunku dane zachowanie pozostaje w stosunku do norm prawnych i reguł postępowania obowiązujących w danej społeczności.

Przenosząc powyższe zagadnienia na grunt przedmiotowej sprawy, celem rozważenia zasadności roszczenia powoda, należało dokonać oceny, czy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego działanie pozwanej w postaci złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez powoda i zawiadomienie o tym jego przełożonych można było uznać za bezprawne w rozumieniu art. 24 k.c.

Powód w uzasadnieniu pozwu wskazał, iż pozwana złożyła zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia czynu zabronionego przez powoda. W związku z powyższym Prokuratura Rejonowa wszczęła przeciwko powodowi postępowanie, które zostało ostatecznie umorzone wobec stwierdzenia, iż czyn powoda nie zawiera znamion czynu zabronionego. Zdaniem powoda powyższe oskarżenia naruszyły jego dobro osobiste w postaci dobre imienia i opinii wśród współpracowników w Policji. Należy uznać, iż naruszenie dobrego imienia danej osoby może polegać na pomówieniu tej osoby o takie postępowanie, które może narazić ją na poniżenie w opinii publicznej, jak również na utratę zaufania czy reputacji potrzebnych dla wykonywania danego zawodu lub zajmowania określonego stanowiska. Zdaniem Sądu kwestia ta nie budzi żadnych wątpliwości.

Należy jednak wskazać, iż na gruncie polskiego porządku prawnego złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa jest – co do zasady – prawem każdego obywatela. Bez względu na autentyczność podniesionych w zawiadomieniu twierdzeń, to organy ścigania weryfikują otrzymane od wnoszącego informacje. Należy uznać, iż samo zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, a także wskazania osoby podejrzanej, która tego przestępstwa miała się dopuścić, mieszczą się w granicach porządku prawnego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2000 r. III CKN 777/98, Legalis nr 82818). Granice te mogłyby zostać przekroczone, gdyby takie zawiadomienie i wskazanie osoby podejrzanej było dokonane z góry powziętym, oczywiście złym zamiarem i świadomością nieprawdziwości zgłoszonych twierdzeń, kierując się złośliwością lub chęcią zaszkodzenia wskazanej osobie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2023 r. I CSK 2120/22, Legalis nr 2938208). Aby przypisać złożeniu zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przymiot bezprawności konieczne jest więc stwierdzenie, iż osoba składająca takie zawiadomienie w pełni zdawała sobie sprawę z nieprawdziwości oświadczeń składanych przez nią przed organami ścigania. Niezmiernie istotnym elementem jest więc ustalenie celu złożenia przedmiotowego zawiadomienia, mianowicie czy ma ono na celu rzeczywiste wyjaśnienie sprawy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sprawcę przestępstwa, czy celem takiego zawiadomienia jest jedynie wyrządzenie szkody osobie wskazanej jako podejrzana, która w rzeczywistości nie dopuściła się czyny zabronionego pod groźbą kary, o czym świadomość posiada osoba składająca zawiadomienie (zob. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 23 listopada 2016 r. I ACa 162/16, Legalis nr 2117186).

Zdaniem Sądu samo złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa nie może być kwalifikowane jako naruszenie dobra osobistego osoby wskazanej jako podejrzana. Jak już zostało wskazane, samo złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa (z wyłączeniem przypadku, w którym osoba składająca to zawiadomienie jest świadoma nieprawdziwości przekazywanych przez siebie informacji) mieści się w granicach obowiązującego porządku prawnego. Przyjęcie odrębnego stanowiska prowadziłoby do wniosku, iż przewidziane prawem postępowanie jest niedopuszczalne, z uwagi na przymiot naruszania dóbr osobistych osoby, przeciwko której jest kierowane. Powyższe stanowisko jawiące się jako pozbawione przymiotu racjonalności, należy zdaniem Sądu odrzucić. Przedstawione rozważania znajdują również potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który wskazał, że doniesienie do organów ścigania wyłącza bezprawność, jeżeli podjęte jest w ramach obowiązującego porządku prawnego, w granicach określonych tym porządkiem prawnym, a więc pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami, powinno być rzeczowe, obiektywne, podjęte z należytą starannością i przez osobę uprawnioną. Nie może też wykraczać poza niezbędną dla określonych prawem celów potrzebę w zakresie wyrażanych ocen (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2000 r. III CKN 777/98, Legalis nr 82818).

Przenosząc powyższe zagadnienia na grunt niniejszej sprawy, należało zbadać, czy działanie pozwanej polegające na złożeniu zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa było działanie bezprawnym. Jak już zostało wspomniane, złożenie przedmiotowego zawiadomienia jest prawem każdego obywatela, a niedopuszczalność jego złożenia (jeżeli mieści się w granicach porządku prawnego) z uwagi na naruszenie dóbr osobistych wskazanej osoby byłaby irracjonalna. Sąd uznał, iż działanie pozwanej polegające na złożeniu zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa mieściło się w granicach obowiązującego porządku prawnego, w związku z czym nie można było przypisać mu przymiotu bezprawności.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż decyzja pozwanej o złożeniu przedmiotowego zawiadomienia wynikała z kontaktów jakie miały miejsce pomiędzy stronami postępowania po zdarzeniu drogowym, w którym strony brały udział w dniu 7 sierpnia 2021 r. Z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż powód wielokrotnie kontaktował się z pozwaną, zarówno poprzez komunikator elektroniczny, jak i bezpośrednio w miejscu zamieszkania pozwanej. Pozwana powzięła również informację o tym, że powód jest funkcjonariuszem Policji. Sąd uznał, iż z uwagi na treść korespondencji stron postępowania, jak i bezpośrednie kontakty mające na celu ustalenie sposobu naprawy uszkodzonego pojazdu należącego do powoda, pozwana mogła poczuć się zagrożona działaniem powoda oraz uznać, iż pozwany sowim zachowaniem mógł dopuścić się czynu zabronionego. Podkreślić przy tym należy, iż w dniu zdarzenia pozwana była osobą bardzo młodą, a jednocześnie ton powoda w miarę braku porozumienia miedzy nią a powodem w zakresie naprawy uszkodzeń był coraz bardziej ostry i protekcjonalny. To zaś w połączniu z wiedza pozwanej, iż powód jest funkcjonariuszem Policji mogło w niej rodzic przekonanie, iż jego zachowanie przekracza dozwolone granice. Zwłaszcza że złożone przez nią zawiadomienie nie zawiera informacji o nieprawdziwych zdarzenia, a wręcz przedstawione informacje odpowiadają tym wynikającym z zapisów na komunikatorze tekstowym. Jednie w zakresie wiedzy powoda o jej miejscu zamieszkania podniosła wątpliwość o źródło wiedzy powoda w tym zakresie, przy czym nie twierdziła jednoznacznie, iż powód uzyskał tę informacje w sposób nieuprawniony. Pozwana mogła więc uznać, iż złożenie przez nią zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa jawi się jako uzasadnione i konieczne. Nie bez znaczenia pozostaje również wiek pozwanej, która w momencie zdarzenia drogowego z dnia 7 sierpnia 2021 r. była osobą młodą. Co do zasady wiąże się to z brakiem odpowiedniej wiedzy i doświadczenia życiowego, zwłaszcza w sytuacjach stresowych, czy związanych z postępowaniem przed organami państwowymi. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę zebrany materiał dowody oraz okoliczności faktyczne dotyczące niniejszej sprawy, u pozwanej rzeczywiście mogła pojawić się uzasadniona obawa przed możliwością popełnienia czynu zabronionego przez powoda, polegającego na przekroczeniu przez niego uprawnień przez funkcjonariusza publicznego oraz uporczywego nękania.

Z uwagi na powyższe Sąd nie znalazł podstaw do uznania działań pozwanej za bezprawne, naruszające dobra osobiste powoda. Działania pozwanej należało więc uznać za mieszczące się w obowiązującym porządku prawnym. Tym samym skoro nie sposób działaniom pozowanej przypisać znamiona bezprawności – to brak było podstaw do uwzględnienie powództwa w niniejszej sprawie.

Należy również odnieść się do podnoszonych przez powoda twierdzeń o pogorszeniu się jego stanu zdrowia oraz braku awansu służbowego po złożeniu przez pozwaną zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Co prawda powód przedłożył zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, iż w dniu 11 lipca 2022 r. stawił się w placówce medycznej, m. in. z uwagi na kołatanie serca. Brak jest jednak dostatecznych dowodów, które wskazywałyby na związek pomiędzy wspomnianymi zdarzeniami a zdrowiem powoda, które mogły być spowodowane innymi czynnikami niezwiązanymi z przedmiotową sprawą, zwłaszcza że jak wynika z zeznań E. M. w tym czasie toczyła się między nimi sprawa rozwodowa, w której każda ze stron domagała się orzeczenia rozwodu z winy drugiej strony, a samo rozstanie stron nastąpiło w burzliwych okolicznościach.. Z pism Komendy Powiatowej Policji w Goleniowie wynika natomiast, wbrew twierdzeniom powoda, iż nie wpływały na niego żadne skargi od osób trzecich mogące naruszyć jego opinię w miejscu pracy, jak również regularnie przyznawano na jego rzecz nagrody uznaniowe za zaangażowanie w służbie.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił powództwo, orzekając jak w punkcie I wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Na koszty poniesione przez stronę pozwaną złożyła się opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie 1800 zł, ustalone zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 118 z późn. zm.). Strona pozwana wygrała sprawę w całości, w związku z czym należał jej się zwrot poniesionych przez nią kosztów postępowania w całości, o czym Sąd orzekł w punkcie II wyroku.

W myśl art. 113 § 1 u.k.s.c. kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów. Postanowieniem z dnia 21 maja 2024 r. Sąd przyznał na rzecz świadka wezwanego zgodnie z wnioskiem dowodowym powoda kwotę 146,71 zł tytułem zwrotu kosztów stawiennictwa w sądzie. Wymieniona kwota została wypłacona na rzecz świadka z sum budżetowych Skarbu Państwa. Z uwagi na powyższe i wynik przedmiotowej sprawy, Sąd nakazał pobrać od powoda kwotę 146,71 zł tytułem nieuiszczonych kosztów postępowania tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa, orzekając jak w punkcie III wyroku.

sędzia Małgorzata Izbińska-Barcik