Wyrok z 18 grudnia 2025, sygn. I C 330/24
Sygnatura akt I C 330/24
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 grudnia 2025 roku
Sąd Rejonowy w Sopocie, Wydział I Cywilny, w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Anna Potyraj
Protokolant: Kamila Grzybek
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 roku
sprawy z powództwa L. Ł.
przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w H.
o zapłatę
I. zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w H. na rzecz powoda L. Ł. kwotę 4601 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 19 lutego 2024 roku do dnia zapłaty;
II. oddala powództwo w pozostałym zakresie;
III. zasądza od powoda L. Ł. na rzecz pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w H. kwotę 917 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) z tytułu zwrotu kosztów procesu, związanych ze sprawą pierwotnie zarejestrowaną jako I Nc 360/24, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;
IV. zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w H. na rzecz powoda L. Ł. kwotę 2 635,09 zł (dwa tysiące sześćset trzydzieści pięć złotych i dziewięć groszy) z tytułu zwrotu kosztów procesu, związanych ze sprawą pierwotnie zarejestrowaną jako I Nc 378/24, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;
V. nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w H. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Sopocie kwotę 1946,65 zł (tysiąc dziewięćset czterdzieści sześć złotych i sześćdziesiąt pięć groszy) z tytułu wydatków wyłożonych tymczasowo ze Skarbu Państwa.
Sygnatura akt I C 330/24
UZASADNIENIE
Powód L. Ł. w pozwie wniesionym przeciwko (...) Towarzystwu (...) S. A. w H. wniósł o zasądzenie:
a) kwoty 1 101,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 25 marca 2024 r. do dnia zapłaty tytułem częściowego odszkodowania za szkodę powstałą w dniu 23 lutego 2024 r. w nieruchomości należącej do poszkodowanej I. C.,
a) kwoty 600 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty tytułem poniesionych przez powoda wydatków związanych z wykonaniem wyceny kosztów przywrócenia mienia poszkodowanej do stanu sprzed szkody;
b) zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 23 lutego 2024 r. powstała szkoda, w wyniku której uszkodzeniu uległa nieruchomość należąca do poszkodowanej I. C.. W dniu zdarzenia pozwany udzielał sprawcy szkody ochrony ubezpieczeniowej w zakresie odpowiedzialności cywilnej. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił tytułem odszkodowania kwotę 582,95 zł. Wypłacona przez pozwanego kwota odszkodowania została znacząco zaniżona i nie umożliwia przywrócenia uszkodzonej nieruchomości do stanu sprzed szkody. Prawidłowo ustalone koszty przywrócenia nieruchomości do stanu sprzed szkody wynoszą łącznie 2 006,19 zł. Ponieważ pozwany wypłacił poszkodowanej kwotę 582,95 zł, do zapłaty pozostaje kwota 1 423,24 zł, przy czym na obecnym etapie powód dochodzi jedynie części należnego odszkodowania. Dodatkowo powód domagał się zwrotu kosztów prywatnej ekspertyzy uzyskanej w celu prawidłowego oszacowania wysokości szkody.
Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I C 330/24 (poprzednio I Nc 360/24).
(pozew – k. 4-6)
Nakazem zapłaty z dnia 25 kwietnia 2024 r. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Sopocie uwzględnił żądanie pozwu w całości.
(nakaz zapłaty – k. 22)
Od powyższego nakazu pozwany złożył sprzeciw, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu.
W uzasadnieniu pozwany podniósł zarzut braku legitymacji czynnej powoda. W umowie cesji nie wskazano ceny zbycia wierzytelności, a zatem czynność jest nieważna. Nadto, w ocenie pozwanego, umowa cesji została zawarta dla pozoru i jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Niezależnie od powyższych argumentów, pozwany nie dał podstawy do wytoczenia powództwa. Powód po cesji wierzytelności nie dostarczył pozwanemu wyliczonego przez niego, nowego kosztorysu szkody. W związku z tym pozwany nie miał realnej możliwości zapoznania się z nim, zajęcia stanowiska w przedmiocie roszczeń nowego przedmiotu w procesie likwidacji szkody. Z ostrożności procesowej pozwany zakwestionował także kosztorys szkody przedłożony przez powoda. Likwidacja szkody odbyła się zgodnie z postanowieniami zawartymi w umowie ubezpieczenia. Dobrowolne ubezpieczenia zawarte przez sprawcę nie ma charakteru nieograniczonego. Weryfikacja kosztorysu przedłożonego przez powoda prowadzi do wniosku, że jest to próba zawyżenia przysługującego odszkodowania. Powód sporządził dwa kosztorysy za skutki zalania z dwóch kolejnych szkód; praca wskazana w kosztorysach powiela się. Powód dwukrotnie wskazuje prace, uwzględnione w innych punktach kosztorysu. Pozwanemu nigdy nie zostały przedstawione pomiary wilgotności, z których wynikałaby konieczność wykorzystania maszyn osuszających. Natomiast przyjęty przez ubezpieczyciela zakres i charakter prac związanych z usunięciem szkody odpowiada stwierdzonemu zakresowi szkody wskazanemu przez poszkodowaną oraz jest zgodny z technologią naprawy. Pozwany zakwestionował także wniosek powoda o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów związanych ze sporządzeniem prywatnej ekspertyzy.
(sprzeciw pozwanego – k. 26-40)
Powód L. Ł. w pozwie wniesionym przeciwko (...) S. A. w H. wniósł o zasądzenie:
a) kwoty 4601,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 19 lutego 2024 r. do dnia zapłaty tytułem częściowego odszkodowania za szkodę powstałą w dniu 19 stycznia 2024 r. w nieruchomości należącej do poszkodowanej I. C.,
b) kwoty 600 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty tytułem poniesionych przez powoda wydatków związanych z wykonaniem wyceny kosztów przywrócenia mienia poszkodowanej do stanu sprzed szkody;
c) zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 19 stycznia 2024 r. powstała szkoda, w wyniku której uszkodzeniu uległa nieruchomość należąca do poszkodowanej I. C.. W dniu zdarzenia pozwany udzielał sprawcy szkody ochrony ubezpieczeniowej w zakresie odpowiedzialności cywilnej. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił tytułem odszkodowania kwotę 4 499,36 zł. Wypłacona przez pozwanego kwota odszkodowania została znacząco zaniżona i nie umożliwia przywrócenia uszkodzonej nieruchomości do stanu sprzed szkody. Prawidłowo ustalone koszty przywrócenia nieruchomości do stanu sprzed szkody wynoszą łącznie 10 143,49 zł. Ponieważ pozwany wypłacił poszkodowanej kwotę 4 499,36 zł, do zapłaty pozostaje kwota 5 644,13 zł, przy czym na obecnym etapie powód dochodzi jedynie części należnego odszkodowania. Dodatkowo powód domagał się zwrotu kosztów prywatnej ekspertyzy uzyskanej w celu prawidłowego oszacowania wysokości szkody.
Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I C 328/24 (poprzednio I Nc 378/24).
(pozew – k. 4-6)
Nakazem zapłaty z dnia 25 kwietnia 2024 r. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Sopocie uwzględnił żądanie pozwu w całości.
(nakaz zapłaty – k. 141)
Od powyższego nakazu pozwany złożył sprzeciw, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu.
W uzasadnieniu pozwany podniósł zarzut braku legitymacji czynnej powoda. W umowie cesji nie wskazano ceny zbycia wierzytelności, a zatem czynność jest nieważna. Nadto, w ocenie pozwanego, umowa cesji została zawarta dla pozoru i jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Niezależnie od powyższych argumentów, pozwany nie dał podstawy do wytoczenia powództwa. Powód po cesji wierzytelności nie dostarczył pozwanemu wyliczonego przez niego, nowego kosztorysu szkody. W związku z tym pozwany nie miał realnej możliwości zapoznania się z nim, zajęcia stanowiska w przedmiocie roszczeń nowego przedmiotu w procesie likwidacji szkody. Z ostrożności procesowej pozwany zakwestionował także kosztorys szkody przedłożony przez powoda. Likwidacja szkody odbyła się zgodnie z postanowieniami zawartymi w umowie ubezpieczenia. Dobrowolne ubezpieczenia zawarte przez sprawcę nie ma charakteru nieograniczonego. Weryfikacja kosztorysu przedłożonego przez powoda prowadzi do wniosku, że jest to próba zawyżenia przysługującego odszkodowania. Ubezpieczyciel nie zgadza się m.in. z punktami dotyczącymi robót związanych z odgrzybianiem, w szkodzie nie stwierdzono zagrzybienia ścian i takie nigdy nie zostało zgłoszone i wykazane przez poszkodowaną ani w zakresie stropu ani ścian. Powód dwukrotnie wskazuje prace, uwzględnione w innych punktach kosztorysu. Powód wskazuje także prace wzajemnie się wykluczające – pozwany uwzględnił np. zabezpieczenie folią, niezasadne jest zatem roszczenie o mycie glazury. Pozwany zakwestionował wiarygodność kosztorysu powoda jak i jego prawidłowe sporządzenie. Pozwany zakwestionował także wniosek powoda o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztu związanego ze sporządzeniem prywatnej ekspertyzy.
(sprzeciw pozwanego – k. 145-158)
Postanowieniem z dnia 08 lipca 2024 r. Sąd Rejonowy w Sopocie połączył sprawę I C (...) do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą I C 330(...) Sądu Rejonowego w Sopocie.
(postanowienie – k. 188)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 19 stycznia 2024 r. doszło do zalania lokalu mieszkalnego położonego przy (...) w H., stanowiącego własność I. C..
Przyczyną zalania była awaria instalacji wodnej w mieszkaniu znajdującym się nad lokalem poszkodowanej I. C..
W wyniku zalania z dnia 19 stycznia 2024 r. uszkodzeniu uległy pomieszczenia znajdujące się w lokalu mieszkalnym poszkodowanej w postaci salonu o wymiarach 3 m2 x 5,2 m2, kuchni o pow. 1,6 m2 x 3,6 m2 oraz łazienki o wymiarach 2,38 m2 x 1,57 m2. W ww. pomieszczeniach doszło do zawilgocenia oraz powstania zacieków na ścianach i sufitach. Uszkodzeniu uległy także panele podłogowe w salonie.
Uszkodzenia powstałe w lokalu mieszkalnym w wyniku zalania z dnia 19 stycznia 2024 r. nie zostały przez poszkodowaną w całości usunięte. Poszkodowana sukcesywnie starała się remontować zalane pomieszczenia tak, aby jej rodzina mogła w mieszkaniu funkcjonować.
W dniu 23 lutego 2024 r. doszło do ponownego zalania lokalu mieszkalnego poszkodowanej. Przyczyną zalania była nie naprawiona w dalszym ciągu instalacja wodna w mieszkaniu znajdującym się nad lokalem poszkodowanej. Zalanie obejmowało te same pomieszczenia, które zostały uszkodzone w wyniku zalania z dnia 19 stycznia 2024 r. i stanowiły powiększenie powstałej wcześniej szkody o zawilgocenie sufitu na obmiarze 0,5 m2 w łazience oraz na obmiarze 1 m2 w kuchni.
(okoliczność bezsporna, nadto dowód: protokół szkody – k. 60, zeznania świadka I. C. – k. 109-109v, dokumentacja zdjęciowa – akta szkody zapisane na płycie CD k. 107)
W dacie zdarzenia z dnia 19 stycznia 2024 r. oraz 23 lutego 2024 r. sprawca zalania tj. I. S. miała zawartą z (...) S.A. umowę ubezpieczenia lokalu mieszkalnego położonego w H. przy ul. (...), na mocy której pozwany zobowiązał się do udzielenia ochrony ubezpieczeniowej mienia od ognia i zdarzeń losowych, od kradzieży oraz odpowiedzialności cywilnej w życiu prywatnym. Umowa została potwierdzona polisą nr (...). Do ww. umowy zastosowanie miały Ogólne Warunki Ubezpieczeń (...) o symbolu C-E7-PK-01/23.
(dowód: polisa – k. 41-42, OWU – k. 43-57, 161-175)
H. z dnia 19 stycznia 2024 r. została zgłoszona pozwanemu towarzystwu ubezpieczeń. Pozwany zarejestrował szkodę pod nr (...).
Na mocy decyzji z dnia 05 lutego 2024 r. pozwany przyznał poszkodowanej odszkodowanie w wysokości 4 499,36 zł brutto.
(dowód: decyzja – k. 125-126, 181-182, kosztorys pozwanego – k. 176-179v)
W wyniku zawarcia umowy cesji wierzytelności z dnia 21 marca 2024 r. pomiędzy powodem (jako cesjonariuszem) a I. C. (cedentem), powód nabył wszelkie prawa do odszkodowania, które przysługują poszkodowanej od (...) Towarzystwa (...) S.A., sprawcy szkody oraz wszystkich innych podmiotów odpowiedzialnych za szkodę z dnia 19 stycznia 2024 r., zarejestrowaną przez ubezpieczyciela pod numerem (...).
(dowód: umowa cesji – k. 121-122, pełnomocnictwo – k. 123, umowa z dnia 21.03.2024 r. – k. 200-202, potwierdzenie przelewu – k. 203)
Powód skorzystał z usług prywatnego rzeczoznawcy (...) Sp. z o.o., który sporządził kosztorys naprawy uszkodzonego w wyniku zalania z dnia 19 stycznia 2024 r. mienia poszkodowanej, szacując wysokość tych kosztów na kwotę 10 143,49 zł.
W dniu 08 kwietnia 2024 r. firma (...) Sp. z o. o. w H. wystawiła fakturę VAT (...) na kwotę 738,00 zł brutto (600 zł netto) tytułem wykonania powyższego kosztorysu naprawy na zlecenie powoda.
(dowód: kosztorys naprawy – k. 127-136, faktura VAT – k. 137, potwierdzenie przelewu – k. 204)
Szkoda z dnia 23 lutego 2024 r. została zgłoszona pozwanemu towarzystwu ubezpieczeń. Pozwany zarejestrował szkodę pod nr (...).
W dniu 04 marca 2024 r. odbyły się oględziny lokalu mieszkalnego poszkodowanej. Z czynności tej pracownik ubezpieczyciela sporządził protokół szkody precyzujący następujący zakres uszkodzeń:
1. pokój – salon o wymiarach 3 m x 5,2 m – ściany wykonane z tynku tradycyjnego, wyszpachlowane, pomalowane farbą lateksową na kolor beżowy, zaciek w rogu pomieszczenia około 1 m 2, sufit wykonany z płyt KG pomalowany na biało, liczne zacieki i uszkodzenie instalacji oświetleniowej. Podłoga została wykonana z paneli podłogowych łączonych metodą pióro wpust, które zostały odkształcone i powstały przerwy (uszkodzono około 3,5 m 2).
2. kuchnia o powierzchni 1,6 m x 3,6 m – na podłodze położone są płytki, ściany poryte są panelami oraz płytkami, sufit wykonany z tynku tradycyjnego pomalowanego na biało. Na suficie widnieją stare zacieki z poprzedniego zalania, ale również powstały nowe zacieki na obmiarze ok. 1 m 2.
3. łazienka o wymiarach 2,38 m x 1,57 m – ściany oraz posadzka wykonana z płytek ceramicznych, sufit wykonany z tynku tradycyjnego pomalowany farbą lateksową na biało. Na suficie widnieją ślady wcześniejszego zalania, ale również nowy zaciek obejmujący ok. 0,5 m 2.
W toku likwidacji szkody, pozwany sporządził kosztorys przywrócenia nieruchomości do stanu sprzed szkody, opiewający na kwotę 582,95 zł.
Na mocy decyzji z dnia 18 marca 2024 r. pozwany przyznał poszkodowanej odszkodowanie w wysokości 582,95 zł brutto. W decyzji ubezpieczyciel wskazał, że z uwagi na fakt, że po wcześniejszym zalaniu z dnia 19 stycznia 2024 r. w szkodzie o numerze (...) mieszkanie nie zostało odnowione, w wyliczeniu zostało uwzględnione tylko powiększenie się zakresu szkody.
(dowód: decyzja – k. 12-14, 66-67, kosztorys pozwanego – k. 61-65, protokół – k. 60)
W wyniku zawarcia umowy cesji wierzytelności z dnia 21 marca 2024 r. pomiędzy powodem (jako cesjonariuszem) a I. C. (cedentem), powód nabył wszelkie prawa do odszkodowania, które przysługują poszkodowanej od (...) Towarzystwa (...) S.A., sprawcy szkody oraz wszystkich innych podmiotów odpowiedzialnych za szkodę w związku ze szkodą z dnia 23 lutego 2024 r., zarejestrowaną pod numerem (...).
(dowód: umowa cesji – k. 8-9, pełnomocnictwo – k. 10, umowa z dnia 21.03.2024 r. – k. 102-104, potwierdzenie przelewu – k. 106)
Powód skorzystał z usług prywatnego rzeczoznawcy (...) Sp. z o.o., który sporządził kosztorys naprawy uszkodzonego w wyniku zalania z dnia 23 lutego 2024 r. mienia poszkodowanej, szacując wysokość tych kosztów na kwotę 2 006,19 zł.
W dniu 08 kwietnia 2024 r. firma (...) Sp. z o. o. w H. wystawiła fakturę VAT (...) na kwotę 738,00 zł brutto (600 zł netto) tytułem wykonania powyższego kosztorysu naprawy na zlecenie powoda.
(dowód: kosztorys naprawy – k. 13-17, faktura VAT – k. 18, potwierdzenie przelewu – k. 105)
Koszt przywrócenia lokalu poszkodowanej do stanu sprzed szkody z dnia 19 stycznia 2024 r., przy uwzględnieniu poziomu cen w II kwartale 2025 r., wynosi 9 526,35 zł brutto.
Koszt przywrócenia lokalu poszkodowanej do stanu sprzed szkody z dnia 23 lutego 2024 r., przy uwzględnieniu poziomu cen w II kwartale 2025 r., wynosi 402,84 zł brutto.
(dowód: opinia biegłego sądowego w zakresie budownictwa U. Ł. wraz z załącznikami – k. 234-260, opinia biegłego sądowego w zakresie budownictwa U. Ł. wraz z załącznikami – k. 293-306, ustna opinia biegłego sądowego w zakresie budownictwa U. Ł. – k. 349-350)
Sąd zważył, co następuje:
Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów w postaci dokumentów załączonych do pism procesowych stron, jak i tych znajdujących się w aktach szkody (zapisanych na płycie CD) oraz opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa i kosztorysowania.
Sąd uznał za wiarygodne dokumenty znajdujące się w aktach szkody załączonych do akt sprawy przez powoda i przedstawione przez strony w toku procesu, bowiem ich autentyczność ani wiarygodność nie była kwestionowana przez strony ani nie budziła wątpliwości Sądu. Sąd zważył przy tym, iż kalkulacje kosztów przywrócenia lokalu mieszkalnego poszkodowanej do stanu sprzed szkody z dnia 19 stycznia 2024 r. i 23 lutego 2024 r., sporządzone na zlecenie każdej ze stron stanowiły jedynie wyjaśnienie stanowisk stron co do sposobu wyliczenia szkód i ich wysokości. Były to jedynak kalkulacje prywatne, wykonane na zlecenie stron lub przez wybrane przez nich podmioty. Sąd uznał je więc jedynie za dowód tego, iż takie kalkulacje były sporządzane na zlecenie stron.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania I. C. co do okoliczności zaistnienia zdarzeń szkodowych oraz zakresu uszkodzeń lokalu, które powstały w wyniku jego dwukrotnego zalania. Zeznania świadka były szczere, spontaniczne i znalazły potwierdzenie w protokole szkody, sporządzonym przez pracownika ubezpieczyciela w dniu 04 marca 2024 r. oraz wnioskach opinii biegłego sadowego z zakresu budownictwa.
Z uwagi na spór stron co do wysokości szkód powstałych w dniach 19 stycznia 2024 r. oraz 23 lutego 2024 r. w mieniu poszkodowanej, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa U. Ł.. Biegły sądowy sporządził opinię główną dotyczącą kosztów przywrócenia lokalu mieszkalnego poszkodowanej do stanu sprzed szkody z dnia 19 stycznia 2024 r. oraz pisemną opinię uzupełniającą precyzującą koszty przywrócenia mienia do stanu sprzed szkody z dnia 23 lutego 2024 r. (k. 234-260, k. 293-306 akt sprawy). W ocenie Sądu obydwie opinie sądowe zostały sporządzone starannie i rzetelnie, przez biegłego dysponującego odpowiednią wiedzą specjalistyczną z zakresu budownictwa oraz doświadczeniem zawodowym. Na podstawie opinii biegłego Sąd ustalił zakres uszkodzeń w lokalu poszkodowanej na skutek zalań z dnia 19 stycznia 2024 r. oraz 23 lutego 20254 r. jak i wysokość kosztów przywrócenia nieruchomości do stanu sprzed powstania tych szkód. Treść opinii została sformułowana w sposób przejrzysty, jasny. Opinie są wewnętrznie spójne i zrozumiałe.
Do opinii biegłego sądowego precyzującego koszty przywrócenia nieruchomości do stanu sprzed szkody z dnia 19 stycznia 2024 r. zastrzeżenia zgłosiła strona pozwana, wskazując, że w jej ocenie wycena biegłego powinna zostać sporządzona w oparciu o cenniki cenotwórcze z daty powstania szkody i w oparciu o kosztorys sporządzony w oparciu o cennik P.. Pozwana wskazywała dodatkowo, że listwy przypodłogowe wykonane z PCV nie uległy uszkodzeniu i kwalifikują się do przełożenia, dlatego też niezasadnie biegły uwzględnił w sporządzonym kosztorysie ich wymianę. Do opinii biegłego sądowego obejmującej koszty przywrócenia mienia do stanu sprzed szkody z dnia 23 lutego 2024 r. zastrzeżenia złożyła strona powodowa wnosząc o sporządzenie przez biegłego sądowego kosztorysu opartego na cenniku P. oraz odniesienie się przez biegłego sądowego do zastrzeżeń w zakresie braku uwzględnienia przez biegłego sądowego w swoim kosztorysie prac związanych z odgrzybianiem i zabezpieczenia folią ścian.
Do powyższych zastrzeżeń biegły sądowy ustosunkował się w ustnej opinii uzupełniającej na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. (k.349-350). Strona pozwana zarzucała biegłemu, że należne odszkodowanie winno zostać ustalone w oparciu o cenniki z daty powstania szkody. Sąd zważył, że nie jest to zarzut do opinii. Biegły zgodnie z tezą dowodową oszacował koszty niezbędne do przywrócenia nieruchomości do stanu sprzed zalań według cen i stawek na dzień sporządzenia opinii. Ustalenie, które stawki winny być brane pod uwagę przy określeniu wysokości świadczenia pozwanego stanowi zagadnienie prawne i pozostaje do oceny Sądu. Strona pozwana zarzuciła także, że biegły niezasadnie przyjął wymianę listew przypodłogowych, podczas gdy możliwa była ich wymiana. Biegły ustosunkowując się do powyższego zarzutu zwrócił uwagę na niekonsekwencje strony pozwanej, bowiem sam pozwany w swoim kosztorysie uwzględnił taki zakres prac. Nadto biegły wyjaśnił, że ustawa o wyrobach budowlanych wprost zabrania stosowania materiałów z rozbiórki przy pracach budowlanych.
Zarzut zastosowania do oszacowania kosztów przywrócenia lokalu do stanu sprzed zalania wg cen i stawek z cennika P. zgłoszony przez pozwanego był pozbawiony podstaw, bowiem z treści opinii wprost wynika, że do jej przygotowania biegły stosował ceny materiałów i sprzętu oraz stawki za rbg z cennika H. (k. 234-235, 294).
Strona powodowa zarzucała biegłemu sądowemu brak uwzględnienia w kosztorysie prac związanych z odgrzybianiem oraz brak uwzględnienia zabezpieczenia ścian folią. Biegły odpowiadając na powyższe zarzuty wskazał, że w analizowanym przypadku w wyniku zalania pomieszczeń nie powstało zagrzybienie, powód nie przedstawił także badania mikologicznego na tę okoliczność. Biegły wyjaśnił, że brak jest podstaw do zapobiegawczego odgrzybiania zalanych sufitów i że do powstania zagrzybienia potrzeba kilku miesięcy i specyficznych warunków, natomiast w przypadku powstałych w mieniu poszkodowanej szkód nastąpiła bardzo szybka reakcja, która skutecznie zapobiegła powstaniu grzybów.
Strona powodowa wnosiła również o sporządzenie przez biegłego alternatywnej wersji kosztorysów z uwzględnieniem cennika P.. Biegły U. Ł. w ustnej opinii uzupełniającej wyjaśnił, że w kosztorysowaniu stosuje stawki i ceny z cennika H., uznając, iż jest on bardziej wiarygodny. Wskazał, że proponowany cennik P. nie jest w stanie podać metodologii wyliczenia swoich stawek, dolicza płace kadry kierowniczej, zawyżając stawki kadry roboczej i zawyża stawki o ok. 20%. W ocenie Sądu, to biegły jako specjalista w danej dziedzinie wybiera adekwatne narzędzia i źródła danych niezbędne do sporządzenia opinii. Biegły U. Ł. jest biegłym sądowym, dysponuje niezbędną wiedzą specjalistyczną i doświadczeniem zawodowym, w tym w zakresie pełnienia funkcji biegłego oraz posiada uprawnienia budowlane. Dlatego wybór przez niego odpowiedniego narzędzia do sporządzenia kosztorysów i cennika leży w jego kompetencji. Wybrane przez niego źródło danych H. jest stosowane w kosztorysowaniu, a strona powodowa nie wykazała, by dane z tego cennika były niewiarygodne. Z kolei biegły wskazał na wątpliwości co do wiarygodności stawek cennika P. i brak możliwości weryfikacji metodologii wyliczenia stawek w tym cenniku. Były to więc wątpliwości obiektywne, niearbitralne.
W ocenie Sądu wyjaśnienia biegłego były przekonywające, logiczne i wskazały na bezzasadność zgłoszonych przez strony zarzutów do opinii. W swoich opiniach biegły wyraźnie wskazał jaki zakres prac jest według niego uzasadniony, a wyjaśnienie tych ustaleń biegłego było przytoczone każdorazowo w sporządzonej przez niego opinii. Dlatego w ocenie Sądu same opinie, jak i kosztorysy biegłego są bardzo przejrzyste i zrozumiałe i pozwalają na weryfikację, które pozycje z kosztorysów biegły uznał za zasadne i w jakim zakresie. Z tych względów Sąd uznał opinie biegłego za wiarygodne i na ich podstawie poczynił ustalenia dotyczące kosztów przywrócenia nieruchomości poszkodowanej do stanu sprzed zalań z dnia 19 stycznia 2024 r. oraz 23 lutego 2024 r.
Wobec powyższych okoliczności, na rozprawie w dniu 11 grudnia 2024 r. Sąd oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa U. Ł.. Należy podkreślić, iż samo niezadowolenie strony z opinii biegłego nie uzasadnia dopuszczenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłego czy też powołania innego biegłego, bowiem potrzeba sporządzenia dodatkowej opinii biegłego sądowego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii (por. wyrok Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 1999 r., I PKN 20/99).
W ocenie Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.
W niniejszej sprawie powód domagał się zasądzenia od pozwanego:
1. kwoty 4601,00 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie nieruchomości poszkodowanej I. C. w wyniku zalania z dnia 19 stycznia 2024 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 19 lutego 2024 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 600 zł tytułem zwrotu kosztów sporządzenia kosztorysu na zamówienie powoda,
2. kwoty 1 101,00 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie nieruchomości poszkodowanej I. C. w wyniku ponownego zalania z dnia 23 lutego 2024 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 marca 2024 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 600 zł tytułem zwrotu kosztów sporządzenia kosztorysu na zamówienie powoda.
Podstawę żądań powoda stanowił art. 822 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz zawarta została umowa ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń (art. 822 § 4 k.c.).
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu strony pozwanej w zakresie braku legitymacji czynnej powoda do dochodzenia roszczeń w niniejszej sprawie należy wskazać, że w ocenie Sądu zarzuty te okazały się nieuzasadnione. Zdaniem Sądu powód wykazał legitymację czynną w sprawie poprzez przedstawienie umów cesji wierzytelności z poszkodowanej na powoda oraz wykazał przyczynę przysporzenia, załączając umowy z dnia 21 marca 2024 r. (k. 102-104, 200-202). Jak wskazuje się w orzecznictwie, „(…) z art. 510 § 2 k.c. wynika zasada kauzalności materialnej samoistnej umowy przelewu wierzytelności. Przepis ten przewiduje, że prawną przyczyną przelewu wierzytelności jest wykonanie istniejącego już między stronami zobowiązania (causa solvendi), a ważność umowy przelewu zależy od istnienia tego zobowiązania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2006 r., V CSK 253/06, OSNC 2007, Nr 9, poz. 141). Ważność samoistnej umowy przelewu zależy zatem od istnienia ważnego zobowiązania do zawarcia tej umowy. Kauza odzwierciedla istotę gospodarczą czynności prawnej stron. Kodeks cywilny nie wprowadził wymogu wskazywania w umowie przeniesienia wierzytelności zobowiązania, w wykonaniu którego dochodzi do przelewu, co oznacza mimo materialnej kauzalności formalnie oderwany charakter samoistnej umowy przelewu. Cedent i cesjonariusz w ramach łączącego ich stosunku prawnego zobowiązani są uzgodnić kauzę w sposób wyraźny bądź dorozumiany, ale nie muszą jej ujawniać na zewnątrz, zwłaszcza dłużnikowi. Przypomnieć należy, że przelew ma charakter nabycia pochodnego i nie wymaga zgody dłużnika. Po drugie – w sprawie o spełnienie świadczenia z tytułu wierzytelności objętej przelewem dłużnik może stawiać zarzuty dotyczące stosunku wewnętrznego między cedentem a cesjonariuszem, w tym kwestionować istnienie i prawidłowość kauzy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1998 r., II CKN 387/97, OSNC 1998, Nr 10, poz. 162). Brak lub wadliwość causae cessionis powoduje, że cesjonariusz nie nabywa wierzytelności. Podniesienie zarzutu braku przyczyny prawnej przelewu oznacza powinność jej ujawnienia przez cesjonariusza i obarczenie dłużnika ciężarem dowodu jej nie istnienia lub braku skuteczności (art. 6 k.c.). Po trzecie - z art. 510 § 2 k.c. wynika, że umowa rozporządzająca jest kauzalna, gdyż jej ważność zależy od istnienia uprzedniego zobowiązania do przeniesienia wierzytelności. Zobowiązanie to może wynikać nie tylko z umowy zobowiązującej, ale i innych zdarzeń prawnych” (z uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. IV CSK 403/15). We wspomnianych umowach cesji wierzytelności dochodzonych w niniejszym postępowaniu, poszkodowana zobowiązała się do przelania na rzecz powoda za zapłatą umówionej ceny wszelkich praw do odszkodowania, jakie przysługują jej od (...) S.A. w H. w związku z zaistniałą szkodą z dnia 19 stycznia 2024 r. i 23 lutego 2024 r. polegającą na uszkodzeniu mienia i zarejestrowaną pod nr (...). W wykonaniu przedmiotowych umów powód uiścił na rzecz poszkodowanej umówioną kwotę, stanowiącą ustalone przez strony wynagrodzenia, a poszkodowana dokonała przelewu – cesji wierzytelności wynikających z ww. zdarzeń na rzecz powoda w treści umów cesji z dnia 21 marca 2024 r. (k.8-9, 121-122). Brak jest także w sprawie miarodajnego materiału dowodowego wskazującego, by umowy cesji wierzytelności zostały zawarte jedynie dla pozoru. Poszkodowana I. C. w swoich zeznaniach potwierdziła fakt zawarcia ww. umów oraz fakt otrzymania od powoda świadczenia pieniężnego za przelane na rzecz powoda wierzytelności. Okoliczność przekazania poszkodowanej wynagrodzenia za sprzedane wierzytelności znalazła potwierdzenie w potwierdzeniach przelewu załączonych przez powoda do akt sprawy. W ocenie Sądu nie było zatem podstaw do kwestionowania skuteczności umów przelewu wierzytelności zawartych między poszkodowaną a powodem.
Bezsporna między stronami była odpowiedzialność pozwanego co do zasady za szkody powstałe w mieniu poszkodowanej I. C. na skutek dwukrotnego zalania jej mieszkania przez podmiot korzystający ochrony ubezpieczeniowej od odpowiedzialności cywilnej w pozwanym zakładzie ubezpieczeń (potwierdzonej polisą nr (...)).
Kwestią sporną była wysokość świadczeń, które pozwany był zobowiązany w związku z powstaniem tych szkód na rzecz poszkodowanej spełnić. Pozwany stał na stanowisku, że wypłacone przez niego świadczenie w kwotach 4 499,36 zł (szkoda z dnia 19 stycznia 2024 r.) i 582,95 zł (szkoda z dnia 23 lutego 2024 r.) w pełni rekompensowało szkodę powstałą w mieniu poszkodowanej. Ponieważ ustalenie tej kwestii spornej wymagało wiedzy specjalistycznej, Sąd dopuścił na tę okoliczność opinię biegłego z zakresu budownictwa. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym opinii biegłego sądowego U. Ł., Sąd ustalił, że koszt przywrócenia mieszkania poszkodowanej do stanu sprzed zalania z dnia 19 stycznia 2024 r. wynosił 9 526,35 zł brutto, natomiast w zakresie zalania z dnia 23 lutego 2024 r. - 402,84 zł brutto. Biegły przedstawił kosztorysy robót niezbędnych do odtworzenia stanu lokalu sprzed obydwu szkód, z uwzględnieniem cen i stawek z daty ustalania odszkodowania (daty opinii). Opinie biegłego z zakresu budownictwa były podstawą ustaleń Sądu co do wysokości należnego poszkodowanej (a w konsekwencji powodowi) świadczenia. W ocenie Sądu należne powodowi odszkodowanie winno zostać ustalone w wysokości obejmującej stawki i ceny z daty wydania opinii. Zastosowanie winien znaleźć tutaj bowiem przepis art. 363 § 2 k.c., zgodnie z którym jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili. W toku niniejszego postępowania strona pozwana nie powoływała się na żadne szczególne okoliczności. W ocenie Sądu nie było podstaw do odstąpienia od ogólnej reguły ustalania odszkodowania wskazanej w art. 363 § 2 k.c. Dochodzone roszczenie dotyczyło bowiem odpowiedzialności za szkodę zalaniową z tytułu OC sprawcy szkody.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd doszedł do wniosku, że ustalona i wypłacona w toku postępowania likwidacyjnego kwota 4 499,36 zł brutto z tytułu częściowego zniszczenia mieszkania poszkodowanej wskutek zalania z dnia 19 stycznia 2024 r. była wartością zaniżoną, niepozwalającą na przywrócenie mienia poszkodowanej do stanu sprzed tego zdarzenia szkodowego. Pozwany w ramach zastosowanej metody kosztorysowej błędnie wyliczył wysokość szkody na ww. kwotę. Sąd ustalił, że wysokość kosztów niezbędnych do przywrócenia lokalu poszkodowanej do stanu sprzed zalania wynosiła wg cen i stawek z daty wyrokowania wynosiła 9 526,35 zł. Zatem poszkodowanej, a na podstawie umowy cesji powodowi, przysługiwało roszczenie o dopłatę odszkodowania w żądanej kwocie 5 026,99 zł (9526,35 zł – 4 499,36 zł). Dochodzone przez powoda roszczenie o dopłatę odszkodowania za szkodę z dnia 19 stycznia 2024 roku w kwocie 4 601,00 zł mieściło się w tej sumie i zasługiwało na uwzględnienie w całości.
W zakresie natomiast szkody z dnia 23 lutego 2024 r. Sąd zważył, mając na względzie wspominane wyżej wnioski płynące z opinii biegłego sądowego, że przyznane przez pozwanego odszkodowanie w kwocie 582,95 zł wyczerpuje wysokość szkody doznanej przez poszkodowaną i poszkodowanej ani powodowi nie przysługuje roszczenie o dopłatę do sumy wypłaconego już odszkodowania. W tym zakresie tj. co do żądanej przez powoda kwoty 1 101,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 25 marca 2024 r. do dnia zapłaty, żądanie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie.
W zakresie roszczenia odsetkowego należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie powód wnosił o zasądzenie odsetek za opóźnienie liczonych od kwoty 4 601,00 zł od dnia 19 lutego 2024 r. Zgodnie z treścią art. 817 k.c., ubezpieczyciel zobowiązany był do wypłaty odszkodowania w ciągu 30 dni od złożenia zawiadomienia o szkodzie. Zdarzenie szkodowe miało miejsce w dniu 19 stycznia 2024 r. i szkoda została niezwłocznie zgłoszona pozwanemu. Wysokość świadczenia winna być ustalona przez pozwanego najpóźniej do dnia 18 lutego 2024 r. Od dnia następnego tj. 19 lutego 2024 r. pozwany pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia na rzecz poszkodowanej. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od należności głównej w kwocie 4 601,00 zł od dnia 19 lutego 2024 r. do dnia zapłaty.
Powód domagał się również zwrotu kosztów wykonanych na jego zlecenie prywatnych ekspertyz, mających na celu – zdaniem powoda – oszacowanie wysokości szkód powstałych w mieniu poszkodowanej w związku z zalaniami z dnia 19 stycznia 2024 r. i 23 lutego 2024 r. Sąd zważył, że w orzecznictwie wskazuje się, że nabywcy wierzytelności o odszkodowanie za szkodę przysługuje od ubezpieczyciela zwrot uzasadnionych kosztów ekspertyzy zleconej osobie trzeciej tylko wtedy, gdy jej sporządzenie było w okolicznościach danej sprawy niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2019 r., III CZP 68/18).
W niniejszej sprawie to nie poszkodowana poniosła koszty sporządzenia opinii, lecz powód będący nabywcą wierzytelności. Nadto koszty te poniesione zostały już po dacie nabycia wierzytelności. Są to jednak w świetle wspomnianej uchwały Sądu Najwyższego (III CZP 68/18) koszty niepozostające w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem powodującym szkodę. Sąd zważył, że powód dochodził od początku jedynie części roszczenia, wskazując wyraźnie, że wysokość roszczenia zostanie sprecyzowana po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego. W tej sytuacji, nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie powoda, iż wydatki na prywatną ekspertyzę przedsądową były niezbędne i celowe dla prawidłowego sformułowania żądania pozwu.
Sąd wziął również pod uwagę, że inaczej należy oceniać działania samego poszkodowanego, jeśli nie ma on orientacji w kwestiach dotyczących ustalenia zakresu uszkodzeń powstałych w mieniu i ich wartości, jest laikiem w tej dziedzinie, a inaczej firmy skupującej takie wierzytelności o wypłatę odszkodowania, zawodowo zajmującego się oceną ryzyka i szacowaniem strat. W niniejszej sprawie koszty sporządzenia prywatnych ekspertyz zostały poniesione przez powoda, a więc podmiot prowadzący działalność gospodarczą związaną ze skupem i dochodzeniem wierzytelności odszkodowawczych. W ocenie Sądu, koszt sporządzenia prywatnych ekspertyz w rozpoznawanej sprawie nie był ani niezbędny, ani celowy, ponieważ to w zasadzie na podstawie ustaleń biegłego (o którego przeprowadzenie dowodu z opinii zwrócił się powód) kształtuje się ostateczna i rzeczywista wysokość poniesionej szkody. Przy tym mając także na uwadze wspomnianą uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2019 r. o sygn. III CZP 68/18, niezasadne byłoby ustalanie precyzyjnej wysokości żądania na etapie przedsądowym przez powoda i obciążanie tymi samymi kosztami dwukrotnie strony przegrywającej sprawę (koszty sporządzenia prywatnej ekspertyzy, koszty sporządzenia opinii biegłego). Z tego względu w ocenie Sądu nie było podstaw, by uznać, że wydatki te były uzasadnione z punktu widzenia prawidłowej likwidacji szkody i stanowiły normalne, zwykłe, typowe następstwo szkody. Dlatego też Sąd w pkt II wyroku oddalił żądanie obydwu pozwów co do kwoty po 600 zł z tytułu zwrotu wydatków na prywatne kalkulacje kosztów naprawy na podstawie art. 361 § 1 k.c.
O kosztach procesu Sąd orzekł na zasadzie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c., mając na względzie ogólną zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, rozliczając oddzielnie koszty w obu połączonych sprawach.
Żądanie w sprawie I Nc 360/24 zostało oddalone w całości, a zatem za stronę przegrywającą postępowanie w zakresie tego roszczenia należało uznać powoda. To powód winien zatem ponieść koszty zastępstwa prawego pozwanego w kwocie 900 zł, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, jak i wydatki obejmujące wynagrodzenie za sporządzenie uzupełniającej opinii biegłego sądowego z dnia 01 października 2025 r. (k. 293-306) oraz 11 grudnia 2025 r. (k. 349-350), bowiem były one bezpośrednio związane z ustaleniem szkody z dnia 23 lutego 2024 r. Wynagrodzenie biegłego z tego tytuły wyniosło 1 081,91 zł i zostało pokryte z zaliczki uiszczonej przez powoda. Dlatego Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 917 zł z tytułu zwrotu kosztów procesu, zasądzając również na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. od tej kwoty odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
Powództwo w sprawie I Nc 378/24 zostało uwzględnione co do zasady i w przeważającym zakresie co do wysokości. W toku procesu powód wykazał, że kwota świadczenia wypłacona przez pozwanego w toku postępowania likwidacyjnego była dwukrotnie zaniżona. Zatem poniesione przez powoda koszty procesu były niezbędne do dochodzenia przysługującego mu w związku ze szkodą z dnia 19 stycznia 2024 r. odszkodowania. Zatem za stronę przegrywającą proces co do zasady i niemal w całości co do wysokości uznać należało pozwanego i obciążyć go w całości kosztami procesu poniesionymi przez powoda w sprawie I Nc 378/24. Na koszty poniesione przez powoda składały się: kwota 400 złotych tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu, kwota 418,09 złotych tytułem zwrotu wykorzystanej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego w związku z wydaniem opinii dotyczącej szkody z dnia 19 stycznia 2024 r., kwota 1.800 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17 złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Łącznie powód poniósł koszty procesu w kwocie 2 635,09 złotych i taką też kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda z tytułu zwrotu kosztów procesu, zasądzając również na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. od tej kwoty odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
W rozpoznawanej sprawie Sąd poniósł tymczasowo koszty wynagrodzenia biegłego sądowego w wysokości 1946,65 zł. Należało zatem zasądzić od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Sopocie ww. kwotę z tytułu zwrotu wydatków wyłożonych tymczasowo ze Skarbu Państwa na zasadzie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.