Wyrok z 19 grudnia 2025, sygn. I C 56/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 grudnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Zambrowie Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący – sędzia Karolina Malinowska - Krutul

Protokolant – Jadwiga Styła

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2025r. w Zambrowie

sprawy z powództwa D. U.

przeciwko (...) Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w U.

o zapłatę 7.500 zł.

I.  zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w U. na rzecz powoda D. U. kwotę 7500,00 (siedem tysięcy pięćset i 00/100) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 24 lutego 2025 r. do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w U. na rzecz powoda D. U. kwotę (...),00 (dwa tysiące sześćset siedemnaście i 00/100) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu;

III.  nakazuje pobrać od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w U. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 360,00 (trzysta sześćdziesiąt i 00/100) złotych tytułem zwrotu nieopłaconych wydatków sądowych.

Sygn. akt I C 56/25 upr.

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 19 grudnia 2025 roku

Powódka D. U. wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w U. ( dalej: (...) ) na swoją rzecz kwoty 7.500,00 złotych, tytułem dopłaty częściowego odszkodowania za uszkodzenie pojazdu marki E. (...) nr rej. (...) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 24 lutego 2025 roku do dnia zapłaty. Ponadto wniosła o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 22 stycznia 2025 roku podczas jazdy próbnej odbywanej przez mechanika doszło do otwarcia maski samochodu E. (...) nr rej. (...), należącego do powódki, w wyniku czego doszło do uszkodzenia przodu pojazdu. Pozwany przyjął odpowiedzialność w ramach zawartej ze sprawcą szkody umowy ubezpieczenia OC i ustalił wysokość należnego odszkodowania na kwotę 3.964,41 złotych brutto z czego potrącił franszyzę redukcyjną i dokonał wypłaty odszkodowania ostatecznie w wysokości 3.464,41 złotych brutto.

Zdaniem powódki pozwany rażąco zaniżył koszty naprawy bowiem zastosował stawkę RBG w kwocie 100 złotych netto, która nie funkcjonuje na rynku naprawczym w legalnie działających warsztatach znajdujących się na terenie jej miejsca zamieszkania. Powódka podniosła także, iż pozwany w sporządzonym przez siebie kosztorysie naprawy zastosował części nieoryginalne, mimo iż przed zdarzeniem zamontowane były części oryginalne i nie wyraziła ona zgody na zastosowanie zamienników. W związku z powyższym powódka zleciła rzeczoznawcy samochodowemu sporządzenie kalkulacji naprawy, zgodnie z którą koszt naprawy samochodu wyniósł 13.682,85. Zatem różnica między należnym, a wypłaconym odszkodowaniem wynosi – zdaniem powódki – nie mniej niż 10.218,44 złotych brutto. Samochód, którego dotyczy pozew nie został przez powódkę naprawiony ani sprzedany ( pozew – k. 3 – 6).

Pozwany - (...) Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w U. w odpowiedzi na pozew - wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych .

Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że w jego ocenie wypłacone dotychczas odszkodowanie odpowiada wysokości szkody. Jednocześnie podniósł, że brak jest możliwości wykonania przez powódkę naprawy uszkodzonego auta. Przedłożył w załączniku wydruk historii uszkodzonego pojazdu z bazy danych CEPIK , z którego to dokumentu wynika, że pod dniu zdarzenia t.j. dnia 28 marca 2025 roku pojazd przeszedł z pozytywnym wynikiem badanie techniczne, a zatem najprawdopodobniej został naprawiony. Powyższe wyłącza możliwość dochodzenia przez powódkę odszkodowania równego przewidywanym hipotetycznym kosztom naprawy i nakazuje aby odszkodowanie liczyć na podstawie różnicy wartości pojazdu w stanie sprzed zdarzenia i po zdarzeniu. Ewentualnie, w wypadku ustalenia, że przed sprzedażą poszkodowana naprawiła pojazd, zasadne było ustalenie wysokości szkody w oparciu o realnie poniesione koszty ( odpowiedź na pozew – k. 20 – 23).

Sąd ustalił, co następuje:

Za bezsporne Sąd uznał, iż w dniu 22 stycznia 2025 r. doszło do uszkodzenia pojazdu marki E. (...) o numerze rej. (...) należącego do powódki, szkoda została zgłoszona do ubezpieczyciela sprawcy zdarzenia, po czym ubezpieczyciel dokonał kalkulacji kosztów naprawy uszkodzeń ustalając wysokość kosztów naprawy na kwotę 3964,61 złotych, a po potrąceniu franszyzy wypłacono ostatecznie powódce kwotę 3.464,41 złotych ( akta szkody na płycie CD – k. 31).

Powódka nie zgadzając się z kwotą wypłaconego odszkodowania, zleciła niezależnemu rzeczoznawcy sporządzenie prywatnej kalkulacji naprawy. Wskutek powyższego okazało się, że koszt naprawy pojazdu poszkodowanego to 13.682,85 złotych, a różnica między należnym, a wypłaconym odszkodowaniem wynosi nie mniej niż 10.218,44 złotych brutto ( prywatna kalkulacja kosztów naprawy – k. 12-14).

Uszkodzony pojazd nie został naprawiony ani sprzedany po zdarzeniu z dnia 22 stycznia 2025 r. ( przesłuchanie powódki – k. 37).

Celem ustalenia niezbędnych i celowych kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej i ruchu drogowego N. N. . Biegły ustalił, że w wyniku zdarzenia uszkodzeniu uległ przedmiotowy samochód marki E. (...) nr rej. (...) . Na podstawie akt niniejszej sprawy oraz akt szkody biegły sądowy zakwalifikował jako elementy uszkodzone podczas zaistniałego zdarzenia : pokrywę przednią, błotnik przedni prawy i lewy, zawiasy pokrywy przedniej, osłony boczne podszybia. Elementy powyższe zostały zakwalifikowane do wymiany i lakierowania. Zakres powstałych uszkodzeń powoduje w ocenie biegłego wykonanie dodatkowych czynności w zakresie: demontażu/montażu oraz rozbrojenia/uzbrojenia lakierowanych elementów, lakierowania wierzchniego drzwi przednich lewych i prawych, konserwacji antykorozyjnej pokrywy przedniej i błotników przednich, wymiany zestawów mocowań wygłuszenia pokrywy silnika, zderzaka przedniego, błotników przednich i tapicerek drzwi przednich jako elementów montażowych jednorazowego użytku. Biegły dokonał kalkulacji naprawy uszkodzeń , przyjmując stawkę na roboczogodzinę naprawy blacharsko/lakierniczej w wysokości 180 złotych netto. Wysokość stawki ustalono zgodnie z minimalną wartością stawek rynkowych wskazanych przez biegłego w analizie rynku warsztatów naprawczych w regionie zamieszkania właścicielki pojazdu – województwie (...), biorąc pod uwagę warsztaty naprawcze o standardzie gwarantującym prawidłowe tzn. zgodne z technologią naprawy producenta, wykonanie naprawy przedmiotowych urządzeń pojazdu. Koszt naprawy przedmiotowego auta biegły ustalił na kwotę 13.277,00 złotych brutto, a części użyte do naprawy szkody, powinny – jak stwierdził biegły - pochodzić z grupy oznaczonej jako „O” lub „Q” (opinia biegłego od k. 45 i dalej ).

Zarzuty do niniejszej opinii złożyła strona pozwana (k. 83), kwestionując opinie jedynie w zakresie przyjętej stawki robocizny na poziomie 180 złotych netto /RBG. Podniesiono, iż biegły oparł się jedynie na serwisach zlokalizowanych w O. i w T.. W opinii pozwanego serwisy naprawcze z T. i okolic stosują jedne z najwyższych stawek robocizny w Polsce. Z uwagi na powyższe pozwany wnosił o zobowiązanie biegłego do złożenia pisemnej opinii uzupełniającej, w której biegły wyliczy uzasadnione koszty naprawy pojazdu przy uwzględnieniu średniej stawki robocizny dla warsztatów nieautoryzowanych, biorąc pod uwagę również warsztaty z powiatów P. i U..

Sąd nie uwzględnił zarzutów strony pozwanej ( czemu jedynie omyłkowo nie dał wyrazu w formie postanowieniu). Opinia biegłego bowiem była jasna, spójna, konkretna, wnioski biegłego wypływały z przeprowadzonych przez niego wywodów i obliczeń. Niezadowolenie strony z opinii nie uzasadniało dopuszczenia dowodu z opinii uzupełniającej. Biegły w swojej opinii podstawowej (k. 49) wskazał, iż dokonał analizy stawek za rbg prac blacharsko- lakierniczych oraz mechanicznych na terenie rynku lokalnego poszkodowanej – dlatego na terenie województwa (...). Do porównania natomiast przyjął ceny, aż z 19 warsztatów. Co więcej wysokość stawki ustalono zgodnie z minimalną wartością stawek rynkowych wskazanych przez biegłego w analizie rynku warsztatów naprawczych . Sąd zapoznając się z zarzutami nie znalazł podstaw, aby dopuszczać dowód z opinii uzupełniającej. Zarzuty stanowią w istocie jedynie polemikę z opinią biegłego.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie .

Zgodnie z art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie - przy ubezpieczeniu majątkowym - określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku (art. 805 § 2 pkt 1 k.c.).

Pozwany objął samochód sprawcy tej szkody obowiązkowym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, a zatem jego odpowiedzialność za tę szkodę znajduje potwierdzenie w art. 822 k.c. oraz w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 200 3 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych ( Dz.U.2022.621 t.j.; dalej: u.u.o.).

Z art. 822 § 1 k.c. wynika bowiem, że przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Natomiast zgodnie z § 4 uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.

Z kolei według art. 34 ust. 1 u.u.o. z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.

Podsumowując, w świetle powyższych regulacji odpowiedzialność pozwanego ubezpieczyciela – co do zasady - nie budzi wątpliwości.

Jeżeli chodzi natomiast o wysokość odszkodowania to przy ustalaniu odszkodowania wypłacanego w ramach ubezpieczenia OC zastosowanie ma zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 § 2 k.c., zgodnie z którą poszkodowany może domagać się odszkodowania obejmującego koszty prac naprawczych przywracających stan techniczny uszkodzonej rzeczy do stanu przed uszkodzeniem. Nie mogą to być jednocześnie koszty prac naprawczych poprawiających standard uszkodzonego przedmiotu. W wypadku uszkodzenia rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki, poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego, do których to wydatków należy zaliczyć także koszty nowych części i innych materiałów, jeżeli ich użycie było niezbędne do naprawienia uszkodzonej rzeczy, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku ( wyrok SN z dnia 20 lutego 2002 roku, sygn. akt V V CKN 903/00, OSNC 2003/1/15; uchwała SN z dnia 13 czerwca 2003 roku, sygn. akt III CZP 32/03, OSNC 2004/4/51; uchwała SN z dnia 12 kwietnia 2012 roku, sygn. akt III CZP 80/11, OSNC 2012/10/112).

Reasumując, mając na uwadze opinię biegłego i wskazany tam koszt naprawy na kwotę 13.277,00 złotych brutto, Sąd za zasadne uznał koszty naprawy przedmiotowego pojazdu w wysokości dochodzonej pozwem . Pozwany przyznał poszkodowanemu w toku postępowania likwidacyjnego kwotę 3.464,41. Roszczenie było zatem zasadne do kwoty 9812,59 złotych. Mając jednak na uwadze, że strona powodowa wnosiła jedynie o częściowe odszkodowanie, Sąd zasądził od pozwanego zgodnie z żądaniem określonym pozwem , jak w pkt. I wyroku.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c., a także art. 817 § 1 k.c.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik. Pozwany jako przegrywający proces obowiązany jest zwrócić koszty procesu ( opłatę od pozwu - w wysokości 400 złotych , wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 1800 złotych zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, opłatę skarbową od pełnomocnictwa - 17 złotych, zaliczkę w wysokości 400 złotych na poczet wynagrodzenia biegłego. Łącznie 2617,00 złotych o czym Sąd orzekł w pkt. II wyroku.

Z uwagi na konieczność pokrycia kosztów wynagrodzenia biegłego sądowego częściowo z sum budżetowych Skarbu Państwa w wysokości 360 zł, Sąd nakazał pobrać od pozwanego powyższą kwotę, o czym orzeczono w pkt. III wyroku.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.

ZARZĄDZENIE

(...)