Wyrok z 22 grudnia 2025, sygn. I C 173/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 grudnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni - I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Mateusz Berent

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Bronk-Marwicz

po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. w Gdyni

na rozprawie

sprawy z powództwa T. P.

przeciwko M. P., J. P. i A. P.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powodowej Gminy M. G.

o rozwiązanie stosunku prawnego i eksmisję

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powódki T. P. solidarnie na rzecz pozwanych M. P. i J. P. kwotę 514 zł (pięćset czternaście złotych) tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

III.  obciąża powódkę T. P. kosztami procesu w stosunku do pozwanej A. P., uznając je za poniesione.

Sygn. akt I C 173/25

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 22 grudnia 2025 roku

I.

(żądanie i podstawa faktyczna pozwu)

1.  Powódka T. P. wystąpiła przeciwko M. P., J. P., K. P. i A. P. z powództwem o rozwiązanie na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 725, t.j.; dalej jako: u.o.p.l., ustawa o ochronie praw lokatorów) ugody sądowej zawartej w dniu 21 stycznia 2021 roku przed Sądem Rejonowym w Gdyni w sprawie o sygnaturze akt I C 473/20 i o nakazanie pozwanym opróżnienia budynku mieszkalnego przy ul. (...) w G. wraz z rzeczami do nich należącymi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

2.  W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że jest właścicielką lokalu mieszkalnego nr (...) zajmowanego przez pozwanych. Ugodą z dnia 21 stycznia 2021 roku strony ustaliły, iż pozwani opuszczą, opróżnią i wydadzą powódce lokal nr (...) wraz z kluczami i przemieszczą się do lokalu nr (...) znajdującego się w tym samym budynku.

3.  Po przeprowadzce do tego lokalu M. P. rozpoczął uporczywe nękanie powódki, co doprowadziło do wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego. Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2024 roku Sąd Rejonowy w Gdyni skazał pozwanego za ten czyn i orzekł wobec niego zakaz kontaktowania się z powódką osobiście, telefonicznie oraz za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej na okres 5 lat. W dniu 14 listopada 2024 roku pełnomocnik powódki wystosował do pozwanych wezwanie do opuszczenia spornego lokalu do dnia 17 lutego 2025 roku. Mimo tego, pozwani nadal zajmują tenże lokal. Pozostali pozwani świadomie tolerowali zachowanie M. P., nie podejmując żadnych działań mających na celu powstrzymanie go, w tym nie zawiadomili odpowiednich służb, a swoją postawą utwierdzali go w przekonaniu, że jego działania są akceptowalne. Taka sytuacja potęgowała poczucie zagrożenia u powódki. T. P. uważa, że wszyscy pozwani są do niej wrogo nastawieni. Dalsze zamieszkiwanie pozwanych wprowadza atmosferę nieustannego napięcia, zagraża zdrowiu i bezpieczeństwu powódki.

(pozew, k. 3-6, pismo procesowe powódki z dnia 25 marca 2025r., k. 26-27)

II.

(stanowisko pozwanych)

4.  Pozwana A. P. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwana zaprzeczyła, by była wrogo nastawiona do powódki, wskazała, że nigdy nie była i nie jest wikłana w konflikt ojca z babcią. Nadto, wskazała, że młody wiek i chęć kontynuacji edukacji uniemożliwiają jej osiąganie dochodów, które pozwoliłyby na najem mieszkania, a pomoc finansowa rodziców jest niewystarczająca, gdyż matka pracuje za wynagrodzeniem minimalnym, a ojciec pracuje dorywczo.

(odpowiedź na pozew pozwanej A. P., k. 19-21)

5.  Pozwani M. P. i J. P. również wnieśli o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwani zaprzeczyli ocennym twierdzeniom powódki co do ich rzekomego wrogiego nastawienia wobec powódki, a także rzekomego wrogiego nastawienia ich córek, które nigdy nie były angażowane w konflikt rodzinny dorosłych. Jak wskazali, swoim działaniem powódka konsekwentnie zmierza w kierunku wyrzucenia pozwanych z domu. M. P. nie jest osobą zatrudnioną, pracuje dorywczo, a J. P. pracuje jako sprzedawca za najniższą krajową. Pozwana K. P. wyprowadziła się i już nie zamieszkuje pod rzeczonym adresem.

(odpowiedź na pozew pozwanych M. P. i J. P., k. 23-26)

6.  W toku postępowania powódka cofnęła pozew w stosunku do K. P. bez zrzeczenia się roszczenia. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2025 roku Sąd umorzył postępowanie wobec K. P..

(pismo procesowe powódki z dnia 18 lipca 2025r., k. 55-56, postanowienie z dnia 28 sierpnia 2025r., k. 58)

III.

(stanowisko interwenienta ubocznego)

7.  Interwencję uboczną po stronie powodowej zgłosiła Gmina M. G., która wniosła o uwzględnienie powództwa, a także o ustalenie, że pozwanym nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego.

(interwencja uboczna, k. 33-33v)

IV.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

8.  Powódka T. P. jest współwłaścicielką w udziale wynoszącym 12/480 części nieruchomości gruntowej, zabudowanej domem mieszkalnym, położonej w G. przy ulicy (...) objętej księgą wieczystą o nr (...).

(dowód: odpis zwykły z księgi wieczystej, k. 10-11)

9.  Początkowo pozwani zajmowali niewyodrębniony lokal mieszkalny nr (...) znajdujący się w ww. budynku mieszkalnym. Powódka T. P. wytoczyła przeciwko pozwanym przed tutejszym Sądem powództwo o eksmisję.

10.  Na rozprawie w dniu 21 stycznia 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt I C 473/20 strony zawarły ugodę sądową. Na mocy tej ugody pozwani zobowiązali się m.in. opuścić, opróżnić ze swoich rzeczy oraz wydać powódce lokal mieszkalny nr (...) wraz z kluczami w terminie do dnia 4 lutego 2021 roku, a powódka wyraziła zgodę na zamieszkanie pozwanych w lokalu mieszkalnym nr (...) na czas nieoznaczony. Strony ustaliły, że wynagrodzenie za korzystanie z ww. lokalu będzie wynosiło 800 zł miesięcznie i będzie płatne powódce do dnia 10-tego dnia każdego kolejnego miesiąca kalendarzowego, poczynając od stycznia 2021 roku.

11.  Ponadto, pozwani zobowiązali się do odnoszenia się do powódki z szacunkiem i zgodnie z zasadami współżycia społecznego, korzystania z lokalu zgodnie z przeznaczeniem mieszkalnym, niestwarzania wobec powódki bądź osób trzecich zamieszkujących w budynku przy ul. (...) w G. sytuacji konfliktowych, przestrzegania ciszy nocnej w godzinach od 22 do 6.

12.  Wobec zawarcia ugody sądowej Sąd Rejonowy w Gdyni postanowieniem z dnia 21 stycznia 2021 roku umorzył postępowanie.

(dowód: ugoda sądowa z dnia 21 stycznia 2021r., k. 13-14, postanowienie z dnia 21 stycznia 2021r., k. 15)

13.  Zgodnie z postanowieniami ugody sądowej powódka udostępniła pozwanym do korzystania niewyodrębniony lokal mieszkalny nr (...) składający się z trzech pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju.

14.  W zamian pozwani uiszczają na jej rzecz co miesiąc czynsz w kwocie 800 zł. W przedmiotowym lokalu pozwani M. P., J. P. oraz A. P. zamieszkują do chwili obecnej.

(fakty bezsporne)

15.  Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2024 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 690/22 Sąd Rejonowy w Gdyni uznał M. P. za winnego tego, że nie później niż od maja 2021 roku do dnia 15 lutego 2022 roku w G. uporczywie nękał T. P. poprzez kierowanie pod jej adresem słów obraźliwych i zapowiedzi stosowania negatywnych dla niej konsekwencji wyrażanych słowami „załatwię cię”, a także uderzanie z dużą siłą w drzwi jej mieszkania, wzbudzając u niej w ten sposób uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia i udręczenia i kwalifikując ten czyn z art. 190a § 1 k.k., wymierzył mu karę grzywny, a także orzekł wobec niego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z T. P. osobiście, telefonicznie oraz za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej na okres 5 lat.

16.  Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się w dniu 18 września 2024 roku.

(dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 24 kwietnia 2024 r., k. 16-16v, wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 18 września 2024 r., k. 17)

17.  W okresie od stycznia 2021 roku do chwili obecnej J. P. i A. P. nie dopuszczali się wobec powódki zachowań sprzecznych z zasadami współżycia społecznego. J. P. nie awanturowała się z powódką, nie wyzywała jej, nie brała też udziału w zachowaniu pozwanego M. P. względem powódki, czasem starała się go powstrzymywać i uspokajać.

18.  Pozwana J. P. jednorazowo puściła głośno muzykę, lecz wyłączyła ją po upomnieniu przez powódkę. Nadto, zgłosiła organom ścigania incydent polegający na tym, że powódka zmiata na stronę pozwanych odchody psów pozwanych pozostawione na części nieruchomości użytkowanej przez powódkę. Pozwana A. P. nigdy nie uczestniczyła w sporze ojca z powódką.

(dowód: zeznania świadka P. P., płyta CD k. 87, przesłuchanie powódki T. P., płyta CD k. 87, przesłuchanie pozwanej J. P., płyta CD k. 95, przesłuchanie pozwanej A. P., płyta CD k. 95)

19.  Od chwili wydania wyroku Sądu Rejonowego w Gdyni w dniu 24 kwietnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 690/22 strony nie rozmawiają ze sobą, nie utrzymują jakichkolwiek kontaktów.

20.  Lokale zajmowane przez strony są niezależne od siebie. Obszary przynależny do obu lokali są od siebie odgrodzone płotem.

(dowód: zeznania świadka P. P., płyta CD k. 87, przesłuchanie powódki T. P., płyta CD k. 87, przesłuchanie pozwanej J. P., płyta CD k. 95, przesłuchanie pozwanej A. P., płyta CD k. 95, przesłuchanie pozwanego M. P., płyta CD k. 87,

21.  Pismem z dnia 14 listopada 2024 roku powódka – za pośrednictwem zawodowego pełnomocnika – wezwała pozwanych do opuszczenia na podstawie art. 13 ust. 1 u.o.p.l. lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w G., wyznaczając im termin na opuszczenie lokalu i wydanie kluczy do dnia 17 stycznia 2025 roku godz. 10:00. Przedmiotowe wezwanie zostało pozwanym doręczone w dniu 20 listopada 2024 roku.

(dowód: wezwanie do opuszczenia mieszkania z dnia 14 listopada 2024r., k. 18-19 wraz z dowodami doręczenia, k. 20-21)

22.  Z kolei, pismem z dnia 6 października 2025 roku powódka złożyła wobec pozwanych oświadczenie o wypowiedzeniu stosunku najmu z zachowaniem trzymiesięcznego terminu wypowiedzenia, tj. najpóźniej z dniem 31 stycznia 2026 roku i wezwała ich do wydania lokalu w tym terminie.

23.  Wypowiedzenie zostało pozwanym doręczone w dniu 9 października 2025 roku.

(dowód: wypowiedzenie umowy wraz z dowodami doręczenia, k. 91-92)

24.  Pozwana J. P. pracuje jako sprzedawca za minimalne wynagrodzenie za pracę. Pozwany M. P. pracuje dorywczo w warsztacie samochodowym. Oboje mają wykształcenie zawodowe. Pozwana A. P. ukończyła liceum ogólnokształcące i obecnie jest zatrudniona w wymiarze ½ etatu jako sprzedawca za wynagrodzenie w kwocie 1.700 zł miesięcznie. Pozwani mają dwa samochody marki M., rok produkcji 2010, nie mają oszczędności, papierów wartościowych ani też nieruchomości. Żadne z pozwanych nie legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Nadto, pozwani nie korzystają ze świadczeń opieki społecznej ani też nie są zarejestrowani jako osoby bezrobotne w Powiatowym Urzędzie Pracy.

(dowód: przesłuchanie pozwanego M. P., płyta CD k. 87, przesłuchanie pozwanej J. P., płyta CD k. 95, przesłuchanie pozwanej A. P., płyta CD k. 95, zaświadczenie MOPS w G. z dnia 30 kwietnia 2025 r., k. 59, zaświadczenie PUP w G. z dnia 18 kwietnia 202 5r., k. 49)

Sąd zważył co następuje:

V.

25.  Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez powódkę oraz wezwane organy i instytucje, dowodu z zeznań świadka P. P., a także dowodu z przesłuchania stron.

(ocena dowodów)

26.  Przechodząc do oceny zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego należy wskazać, że Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów powołanych w ustaleniach stanu faktycznego. Podkreślić bowiem należy, iż część z wymienionych powyżej dokumentów, tj. odpis z księgi wieczystej, ugoda sądowa czy wyrok sądu karnego ma charakter dokumentów urzędowych, a w toku niniejszego postępowania nie wzruszono w trybie art. 252 k.p.c. przysługujących im domniemań autentyczności oraz zgodności treści ww. dokumentów z prawdą. Z tych samych powodów żadnych wątpliwości co do wiarygodności nie budzą zaświadczenia wystawione przez jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (PUP, MOPS). Ponadto, Sąd nie doszukał się żadnych okoliczności mogących wzbudzać wątpliwości co do wiarygodności dokumentów prywatnych, w szczególności nie dostrzegł żadnych śladów podrobienia, przerobienia czy innej ingerencji.

27.  Nadto, Sąd dał wiarę zeznaniom świadka P. P. oraz dowodowi z przesłuchania powódki T. P. odnośnie zachowania pozwanego M. P. wobec powódki. Podkreślić bowiem należy, iż zeznania ww. osób co do uporczywego nękania powódki przez M. P. znajdują potwierdzenie w sentencji wyroku sądu karnego z dnia 24 kwietnia 2024 roku skazującego pozwanego za popełnienie przestępstwa stypizowanego w art. 190a § 1 k.k. Jednocześnie z zeznań świadka oraz powódki wynikało, że od momentu wydania tegoż wyroku pozwany nie nęka matki i się z nią nie kontaktuje. Nadto, w swoich zeznaniach powódka wskazywała, że małżonka syna nigdy nie uczestniczyła w ekscesach męża, a nawet starała się go uspokajać. Powódka potrafiła wskazać jedynie na dwa, drobne, odosobnione incydenty z udziałem J. P. polegające na głośnym słuchaniu muzyki oraz niedopilnowaniu psów, które załatwiały się przed drzwiami powódki. Zarówno świadek P. P., jak i powódka zgodnie wskazali, że pozwana A. P. nie była uczestnikiem rodzinnego konfliktu i nie dopuszczała się względem swojej babci żadnych zachowań, które mogłyby się spotkać z negatywną oceną w świetle zasad współżycia społecznego.

28.  Natomiast tylko częściowo Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanego M. P.. Zważyć należy, iż pozwany starał się bagatelizować swoje zachowanie, przyznając się jedynie do urządzenia awantury, niemniej – jak już wskazano powyżej – co do faktu popełnienia przestępstwa w niniejszym postępowaniu Sąd był związany prawomocnym wyrokiem skazującym pozwanego za przestępstwo (art. 11 k.p.c.), toteż nie mógł samodzielnie dokonywać w toku niniejszego postępowania ustaleń i oceny co do okoliczności (faktów) zawartych w sentencji prawomocnego wyroku skazującego, które przesądzają o popełnieniu przestępstwa. Natomiast, za wiarygodne Sąd uznał zeznania powoda, iż po dniu 15 lutego 2022 roku nie dopuścił się wobec matki żadnych zachowań, które mogłyby stanowić podstawę rozwiązania bądź wypowiedzenia umowy, albowiem w tym zakresie zeznania M. P. korelują z zeznaniami świadka oraz powódki. Większych wątpliwości nie budzą także zeznania pozwanego odnośnie do sytuacji osobistej oraz materialnej pozwanych, gdyż zasadniczo są zbieżne z zeznaniami pozwanych J. P. i A. P. oraz niesprzeczne z żadnymi innymi dowodami zebranymi w niniejszej sprawie. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają zeznania pozwanego odnośnie do jego relacji z rodzeństwem oraz ojcem.

29.  Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd oparł się także na zeznaniach pozostałych pozwanych tj. J. P. oraz A. P.. Sąd miał na uwadze, iż zeznania obu pozwanych co do ich relacji z powódką, braku udziału w ekscesach M. P., a także nie podejmowaniu przez nie wobec powódki żadnych działań, które mogłyby rodzić u T. P. poczucie zagrożenia korelują z zeznaniami pozostałych osób przesłuchanych w toku niniejszego postępowania.

VI.

(rozstrzygnięcie i podstawa prawna orzeczenia)

30.  Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

31.  W niniejszej sprawie powódka domagała się rozwiązania umowy najmu zawartej w dniu 21 stycznia 2021 roku i nakazania pozwanym opróżnienia budynku mieszkalnego przy ul. (...) w G.. Zważyć należy, iż możliwość rozwiązania umowy najmu przewiduje art. 13 ust. 1 u.o.p.l., w myśl którego jeżeli lokator wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali w budynku, inny lokator lub właściciel innego lokalu w tym budynku może wytoczyć powództwo o rozwiązanie przez sąd stosunku prawnego uprawniającego do używania lokalu i nakazanie jego opróżnienia. Podstawę prawną powództwa o eksmisję pozwanych stanowił przepis art. 222 §1 k.c., zgodnie z którym właściciel może żądać od osoby, która włada jego rzeczą, aby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela prawo do władania rzeczą.

32.  W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługiwało przede wszystkim powództwo o rozwiązanie umowy najmu. Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosunek prawny łączący strony, powstały na skutek zawarcia ugody sądowej ma charakter stosunku najmu. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 659 §1 k.c. przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. W świetle tego przepisu istotą najmu jest używanie rzeczy w zamian za czynsz, ale bez pobierania pożytków. Świadczeniami stron są z jednej strony udostępnienie najemcy przez wynajmującego rzeczy do korzystania, a z drugiej zapłata przez najemcę czynszu na rzecz wynajmującego. Z treści ugody wynika, że powódka T. P. zobowiązała się udostępnić pozwanym do korzystania niewyodrębniony lokal mieszkalny nr (...), natomiast pozwani zobowiązali się do comiesięcznego uiszczania na rzecz powódki kwoty 800 zł. Niewątpliwie zatem umowa zawiera wszystkie essentialia negotii umowy najmu i jako taką należy ją zakwalifikować

33.  W świetle przytoczonego powyżej przepisu art. 13 ust. 1 u.o.p.l. w oparciu o tenże przepis powództwo może wytoczyć wyłącznie lokator lub właściciel innego lokalu niż ten zamieszkiwany przez uciążliwego lokatora. A zatem legitymacja procesowa czynna nie przysługuje wynajmującemu. Tym samym należało uznać, że powódka jako wynajmująca nie ma legitymacji procesowej umożliwiającej domaganie się rozwiązania umowy najmu. Jak natomiast wskazuje się w orzecznictwie legitymacja materialna, a więc posiadanie prawa podmiotowego lub interesu prawnego do wytoczenia powództwa stanowi przesłankę materialną powództwa, a jej brak stoi na przeszkodzie udzieleniu ochrony prawnej. Brak legitymacji materialnej (czynnej lub biernej) skutkuje co do zasady oddaleniem powództwa. W sytuacji, gdy legitymacja materialna i procesowa zespalają się, oddalenie powództwa następuje w istocie z braku legitymacji materialnej, którego rezultatem jest także brak legitymacji procesowej, będący wtórną przyczyną oddalenia powództwa. Legitymacja procesowa jest zawsze powiązana z normami prawa materialnego. Rolą sądu w procesie jest dokonanie oceny istnienia legitymacji procesowej strony w chwili orzekania co do istoty sprawy, a w wypadku stwierdzenia braku legitymacji procesowej (zarówno czynnej, jak i biernej), na sądzie spoczywa obowiązek zamknięcia rozprawy i wydania wyroku oddalającego powództwo ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2012 r., III CZP 83/12, L.). Sąd dokonuje oceny istnienia legitymacji procesowej strony w chwili orzekania co do istoty sprawy i bierze tę przesłankę pod uwagę z urzędu. W świetle powyższego należało uznać, że powództwo podlegało oddaleniu już z uwagi na brak legitymacji czynnej.

34.  Podkreślić jednak należy, iż analogiczne przesłanki jak wymienione w art. 13 ust. 1 u.o.p.l. uzasadniają również wypowiedzenie umowy najmu w trybie art. 11 ust 2 pkt 1 tejże ustawy. W myśl tego przepisu nie później niż na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny, jeżeli lokator pomimo pisemnego upomnienia nadal używa lokalu w sposób sprzeczny z umową lub niezgodnie z jego przeznaczeniem lub zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, lub niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania przez mieszkańców albo wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali.

35.  Niemniej, w niniejszym przypadku nie sposób uznać, aby powódka skutecznie wypowiedziała umowę we wskazanym trybie, gdyż nie dochowała określonych w art. 11 ust. 2 pkt 1 u.o.p.l. wymogów. Zważyć bowiem należy, iż wypowiedzenie umowy na wskazanej powyżej podstawie wymaga uprzedniego pisemnego upomnienia lokatora. Niespełnienie tego wymogu powoduje nieskuteczność wypowiedzenia niezależnie od tego, jak rażąco naganne było i jest zachowanie lokatora. Upomnienie powinno dokładnie określać zachowanie, którego zaniechania domaga się właściciel. Jeśli lokator po otrzymaniu upomnienia dopuszcza się innego zachowania określonego w art. 11 ust. 2 pkt 1 u.o.p.l., to konieczne jest kolejne upomnienie, wytykające to właśnie zachowanie. Wypowiedzenie może być skutecznie złożone tylko wtedy, gdy lokator, który otrzymał upomnienie, nie zmienił swojego zachowania wytkniętego w upomnieniu ( vide: B. Lackoroński (red.), Ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Komentarz, wyd. 13, 2024, komentarz do art. 11). W rozpatrywanym przypadku powódka nie skierowała do pozwanych upomnienia, o jakim mowa w przytoczonym powyżej przepisie, a tym samym nie sposób uznać, że skutecznie wypowiedziała stosunek najmu.

36.  Niezależnie od powyższego, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należało stwierdzić, że nie zaszły okoliczności uzasadniające rozwiązanie umowy w postaci rażącego lub uporczywego wykraczania przeciwko porządkowi domowemu, czyniące uciążliwym korzystanie z innych lokali w budynku. Pozbawienie prawa do lokalu na podstawie art. 13 ust. 1 u.o.p.l. musi znajdować podstawę zarówno w nagannym zachowaniu lokatora (osób z nim zamieszkałych lub wywodzących od niego swoje prawo), jak i w obiektywnej uciążliwości dla lokatora lub właściciela innego lokalu (innych lokali) w tym budynku. Obie przesłanki muszą wystąpić łącznie. Jak wskazuje się w doktrynie za rażące wykroczenie przeciwko porządkowi domowemu można uznać zachowanie, które cechuje duże nasilenie złej woli i szczególna szkodliwość ze względu na charakter naruszonych norm. Należy podkreślić, że nawet jednorazowe zachowanie może zostać uznane za rażące wykroczenie przeciwko porządkowi domowemu. Natomiast uporczywe może być zachowanie w mniejszym stopniu naganne, ale częste, wielokrotne, powtarzające się ( vide: B. Lackoroński (red.), Ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Komentarz, wyd. 13, 2024, komentarz do art. 13).

37.  Mając na względzie powyższe przesłanki rozwiązania umowy najmu, należy wskazać, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pozwane A. P. i J. P. nie dopuszczały się wobec powódki zachowań, które należałoby zakwalifikować jako rażące lub uporczywe wykraczanie przeciwko porządkowi domowemu. Z zeznań wszystkich przesłuchanych w niniejszej sprawie osób wynikało, że pozwana A. P. nigdy nie podejmowała wobec powódki (tj. swojej babci) jakichkolwiek działań, które zasługiwałyby na negatywną ocenę z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. W okresie poprzedzającym wniesienie pozwu była osobą małoletnią i w żaden sposób nie angażowała się w rodzinny konflikt, jaki toczył się pomiędzy jej ojcem a babcią, a tym bardziej nie wspierała w nim swojego ojca. Nawet powódka T. P. stwierdziła, że „A. nie uczestniczyła w takimś czymś, nie było po prostu jej”. Ponadto, nie sposób przypisać pozwanej J. P. zachowań, które nosiłyby znamiona rażącego lub uporczywego występowania przeciwko porządkowi domowemu. Powódka zeznała, że pozwana nie popierała swojego męża w czasie awantur, nie eskalowała konfliktu, lecz raczej próbowała powstrzymywać męża lub go uspokajać. Powódka T. P. stwierdziła, że pozwana – w odróżnieniu od swojego męża – nie kłóciła się. Nie sposób zatem uznać, by – jak napisano w pozwie – pozwana wspierała pozwanego M. P. w jakichkolwiek negatywnych zachowaniach wymierzonych przeciwko powódce.

38.  Powódka co prawda wskazywała o na dwa odosobnione incydenty z udziałem J. P., niemniej nie wyczerpywały one znamion rażącego lub uporczywego występowania przeciwko porządkowi domowemu. Pierwszy miał polegać na puszczaniu przez pozwaną głośnej muzyki. Jednak, jak przyznała powódka, po upomnieniu przez straż miejską pozwana niezwłocznie ściszyła muzykę. Natomiast drugi incydent dotyczył nieuprzątnięcia odchodów pozostawionych przez psy pozwanych na części nieruchomości, z której korzysta powódka. Powódka T. P. miała zamieść te odchody na część działki użytkowaną przez pozwanych, w reakcji na co J. P. miała złożyć zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia. W ocenie Sądu żaden z powyższych incydentów nie cechuje się na tyle dużym nasileniem złej woli ani na tyle znaczną szkodliwością, aby móc je uznać za rażące. W odniesieniu do pierwszego ze wskazanych zdarzeń należy zauważyć, że pozwana poprawiła swoje zachowanie niezwłocznie po upomnieniu i później już podobne incydenty nie miały miejsca, co jednoznacznie wskazuje, że nie było wolą pozwanej dokuczanie powódce.

39.  Podkreślić należy, iż zasadniczą przyczyną powództwa był konflikt między powódką a jej synem tj. pozwanym M. P.. Przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy – zgodnie z art. 11 k.p.c. – Sąd był związany ustaleniami prawomocnego wyroku karnego co do faktu popełnienia przez M. P. przestępstwa stypizowanego w art. 190a § 1 k.k., tj. przestępstwa uporczywego nękania.

40.  Jak wskazuje się w doktrynie ze zdania pierwszego art. 11 k.p.c. wynika, że wiążące dla sądu w sprawie cywilnej są ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Istota związania sądu cywilnego skazującym wyrokiem karnym wyraża się w tym, że w skład podstawy faktycznej rozstrzygnięcia sądu cywilnego wchodzi czyn opisany w sentencji karnego wyroku skazującego, a sąd cywilny jest pozbawiony możliwości dokonywania ustaleń w tym zakresie. Związanie to ogranicza się do faktu popełnienia przestępstwa ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2024 r., (...), L.). Zgodnie zaś z opisem przestępstwa zawartym w sentencji wyroku z dnia 24 kwietnia 2024 roku sąd karny uznał pozwanego za „winnego tego, że nie później niż od maja 2021 roku do dnia 15 lutego 2022 roku w G. uporczywie nękał T. P. poprzez kierowanie pod jej adresem słów obraźliwych i zapowiedzi stosowania negatywnych dla niej konsekwencji wyrażanych słowami „załatwię cię”, a także uderzanie z dużą siłą w drzwi jej mieszkania, wzbudzając u niej w ten sposób uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia i udręczenia”. Z powyższego wynika zatem, że czyn, za który pozwany został skazany, został dokonany niemal trzy lata przed wytoczeniem niniejszego powództwa. Bezpośrednio po dokonaniu ww. czynów powódka nie podejmowała żadnych działań zmierzających do rozwiązania stosunku prawnego najmu. Jednocześnie z zeznań niemal wszystkich przesłuchanych w niniejszej sprawie osób wynika, że po ogłoszeniu tego wyroku pozwany M. P. nie podejmował wobec powódki działań, które stanowiłyby rażące lub uporczywe wykraczanie przeciwko porządkowi domowemu. Sama powódka przyznała, że po ogłoszeniu wyroku sądu karnego M. P. zaprzestał jakichkolwiek kontaktów z nią i nie dopuszczał się wobec niej żadnych ekscesów. Niewątpliwie zatem ustały okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę rozwiązania stosunku najmu. Wobec powyższego należało uznać, że w niniejszej sprawie nie ziściły się przesłanki wypowiedzenia umowy najmu, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt 1 u.o.p.l.

41.  Zważyć należy, iż ww. wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2024 roku Sąd orzekł wobec pozwanego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z powódką osobiście, telefonicznie oraz za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej na okres 5 lat. Z treści pozwu wynika, że powódka myli zakaz kontaktowania się z zakazem zbliżania się. Są to niewątpliwie dwa odrębne środki karne. Zakaz kontaktowania o jakim mowa w art. 41a k.k. oznacza m.in. zakaz korespondowania, telefonowania, komunikowania się za pośrednictwem Internetu (m.in. za pomocą komunikatorów, poczty elektronicznej, portali społecznościowych). Niezastosowaniem się do zakazu będzie także przywoływanie określonej osoby, jak również usiłowanie nawiązania bezpośredniego kontaktu ( vide: A. Grześkowiak, K. Wiak (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. 9, 2026, komentarz do art. 41a). Wobec tego zamieszkiwanie przez pozwanego w lokalu sąsiadującym z lokalem zajmowanym przez powódkę, czy przebywanie na tej samej nieruchomości nie stanowi zachowania bezprawnego, sprzecznego z orzeczonym środkiem karnym. Należy zwrócić uwagę, że budynek mieszkalny przy ulicy (...) w G. jest podzielony na dwa odrębne lokale, z których strony korzystają niezależnie od siebie. Nie ma żadnych wspólnie zajmowanych pomieszczeń ani pomieszczeń przechodnich. Zarówno powódka, jak również pozwani korzystają z zajmowanych lokali w sposób samodzielny, wyłączny, a w związku z tym nie ma żadnego pola do wzajemnych kontaktów, co mogłoby stanowić zarzewie nowych konfliktów.

42.  Powódka T. P. twierdziła, że żyje w poczuciu zagrożenia przed zachowaniem pozwanego, co powoduje u niej lęk i stres. Niemniej, wobec poprawnego zachowania pozwanego po ogłoszeniu wyroku sądu karnego należy te obawy uznać za nieuzasadnione i nie mające żadnego oparcia w obiektywnej rzeczywistości, gdyż – co wykazało przeprowadzone postępowanie dowodowe – powód stosuje się do orzeczonego środka karnego i unika jakichkolwiek kontaktów z powódką, czy to osobistych czy też za pośrednictwem środków technicznych.

43.  W ocenie Sądu bezskuteczne było wypowiedzenie umowy najmu dokonane pismem z dnia 6 października 2025 roku. Podkreślić należy bowiem, iż do przedmiotowej umowy zastosowanie znajdują przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów w tym w szczególności przepis art. 11,, które na zasadzie kolizyjnej lex specialis derogat legi generali wyłączają zastosowanie przepisów Kodeksu cywilnego (w tym art. 688 k.c.)

44.  Stosownie do brzmienia art. 11 ust. 1 u.o.p.l. jeżeli lokator jest uprawniony do odpłatnego używania lokalu, wypowiedzenie przez właściciela stosunku prawnego może nastąpić tylko z przyczyn określonych w ust. 2-5, art. 21 ust. 4-4b i 5 oraz art. 21a. Wypowiedzenie powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie oraz określać przyczynę wypowiedzenia.

45.  W piśmie z dnia 6 października 2025 roku wprost nie wskazano przyczyny wypowiedzenia. Gdyby przyjąć, że przyczyną wypowiedzenia – z uwagi na zawarte w tym piśmie odwołanie do niniejszego procesu – były okoliczności określone w art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy – to, jak wynika z powyższych rozważań, takie okoliczności nie zaistniały. Nie zaszły okoliczności uzasadniające wypowiedzenie umowy najmu na innej podstawie prawnej wymienionej w art. 11 u.o.p.l. Tym samym strony w dalszym ciągu są związane umową najmu.

46.  Z uwagi na powyższe, niezależnie od kwestii braku legitymacji procesowej w świetle art. 13 ust. 1 u.o.p.l. niedochowania trybu wypowiedzenia umowy najmu na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy i braku podstaw do wypowiedzenia umowy najmu, powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie wobec istnienia po stronie pozwanych skutecznego wobec powódki tytułu uprawniającego do korzystania z przedmiotowego lokalu.

47.  Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 13 ust. 1 u.o.p.l. i art. 222 §1 k.c. a contrario Sąd oddalił powództwo w całości.

VII.

(koszty procesu)

48.  O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 §1 k.p.c. z uwzględnieniem §7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od przegrywającej niniejszy spór powódki solidarnie na rzecz pozwanych M. P. i J. P. kwotę 514 zł. Na zasądzoną kwotę składają się: koszty zastępstwa procesowego (480 zł) oraz opłata skarbowa od udzielonych pełnomocnictwa (2*17 zł).

49.  Od sumy tych kosztów na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

50.  Ponadto, na podstawie art. 98 §1 k.p.c., Sąd obciążył powódkę kosztami procesu w stosunku do pozwanej A. P.. Jednocześnie wobec uiszczenia wszelkich kosztów sądowych oraz faktu, że pozwana nie poniosła żadnych kosztów związanych z udziałem w niniejszym procesie, Sąd uznał te koszty za poniesione.