Wyrok z 23 grudnia 2025, sygn. I C 2/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 grudnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Sopocie, Wydział I Cywilny, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Anna Potyraj

Protokolant: Kamila Grzybek

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 roku

sprawy z powództwa N. W.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w F.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w F. na rzecz powoda N. W. kwotę 18 700 zł (osiemnaście tysięcy siedemset złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 29 lutego 2024 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w F. na rzecz powoda N. W. kwotę 4617 zł (cztery tysiące sześćset siedemnaście złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

III.  nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w F. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Sopocie kwotę 178,56 zł (sto siedemdziesiąt osiem złotych i pięćdziesiąt sześć groszy) z tytułu wydatków wyłożonych tymczasowo ze Skarbu Państwa.

Sygnatura akt I C 2/25

UZASADNIENIE

N. W. wnosił o zasądzenie od pozwanego (...) Towarzystwa (...) S.A. w F. kwoty 18 700 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29 lutego 2024 roku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu wskazano, że strony łączyła umowa ubezpieczenia AC pojazdu F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) z zastrzeżeniem stałej sumy ubezpieczenia na poziomie 41 000 zł. W okresie objętym umową w dniu 1 lutego 2024 roku doszło do szkody pojeździe powoda, która została zakwalifikowana przez pozwanego jako szkoda całkowita. Do wyliczenia odszkodowania pozwany nie przyjął jednak kwoty 41 000 zł jako wartości pojazdu w dacie powstania szkody, wskutek czego zaniżył wypłacone powodowi świadczenie o 18 700 zł. W tej sytuacji powód domaga się dopłaty tej kwoty.

(pozew – 3-6)

Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Garwolinie nakazem zapłaty z dnia 8 kwietnia 2024 roku w postępowaniu upominawczym uwzględnił żądanie pozwu w całości.

(nakaz zapłaty – 33)

Od powyższego nakazu sprzeciw wniósł pozwany – (...) S.A. w F., zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa w całości.

Pozwana przyznała fakt zawarcia umowy ubezpieczenia AC pojazdu ze stałą sumą ubezpieczenia z powodem, fakt powstania i zgłoszenia szkody w pojeździe w dniu 1 lutego 2024 roku oraz wypłaty odszkodowania za szkodę w kwocie 18430 zł. Pozwany wyjaśnił, że wysokość odszkodowania została ustalona na podstawie wyceny rzeczywistej wartości samochodu na dzień powstania szkody zgodnie z warunkami OWU (§ 36 ust. 1 OWU).

(sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 39-14v)

Postanowieniem z dnia 5 września 2024 roku Sąd Rejonowy w Garwolinie przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Sopocie.

(postanowienie o przekazaniu – k. 64)

Sąd ustalił, co następuje:

N. W. zawarł z pozwanym zakładem ubezpieczeń umowę ubezpieczenia OC i AC pojazdu F. (...) o nr rej. (...) na okres od 13 lutego 2023 roku do dnia 12 lutego 2024 roku, potwierdzoną polisą o numerze (...). Umowa ubezpieczenia AC została zawarta w wariancie III-(...) ze stałą sumą ubezpieczenia określoną w polisie na kwotę 41 000 zł brutto. Integralną częścią umowy ubezpieczenia były OWU o symbolu C-E7-K-01/23.

Zgodnie z § 24 ust. 1 OWU sumę ubezpieczenia podaje klient. Zgodnie z § 26 OWU suma ubezpieczenia odpowiada wartości rynkowej pojazdu z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia. Wartość rynkowa pojazdu ustalana jest w oparciu o I..

Zgodnie z § 5 OWU, stała suma ubezpieczenia oznacza utrzymanie w trakcie całego okresu ubezpieczenia wartości sumy ubezpieczenia niezależnie od wypłaconych odszkodowań oraz uwzględnienie w procesie likwidacji wartości rynkowej pojazdu z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia niezależnie od daty wystąpienia szkody. W przypadku klauzuli Stałej Sumy Ubezpieczenia nie stosuje się zapisów § 24 ust. 1, co oznacza, że w razie wystąpienia zdarzenia objętego zakresem ubezpieczenia (...) nie pomniejszy sumy ubezpieczenia o wysokość wypłaconego odszkodowania.

Zgodnie z § 35 ust. 4 OWU odszkodowanie wypłacone przez (...) nie może być wyższe od poniesionej szkody. Wyjątkiem są sytuacje opisane w § 26 ust. 2 oraz w klauzuli Stała Suma Ubezpieczenia.

Zgodnie z § 36 ust. 1-3 OWU, w przypadku szkody całkowitej w pojeździe, (...) ustala wysokość odszkodowania w następujący sposób: jako kwotę równą wartości rynkowej pojazdu z dnia powstania szkody, nie wyższą niż suma ubezpieczenia ustalona w umowie ubezpieczenia. Wartość rynkowa pojazdu na dzień powstania szkody ustalana jest na podstawie źródła wyceny, które klient zastosował w porozumieniu z (...) przy określeniu wysokości sumy ubezpieczenia w dniu zawarcia umowy ubezpieczenia. W przypadku szkody całkowitej (...) zmniejsza wysokość odszkodowania o wartość pozostałości. Pozostałości to części pojazdu przedstawiające wartość użytkową lub majątkową, które mogą być przeznaczone do dalszego użytku lub sprzedaży.

(dowód: polisa i OWU – k. 26, 12-24v oraz akta szkody na płycie CD k. 43)

Przy zawieraniu umowy ubezpieczenia powód podał agentowi ubezpieczeniowemu wymagane dane ubezpieczanego pojazdu oraz poinformował o tym, że auto było po kolizji i było po niej naprawione. Wartość pojazdu przyjęta jako suma ubezpieczenia w polisie została wyliczona przez agenta po wprowadzeniu danych do systemu.

(dowód: k. 84-84v, 86 – przesłuchanie powoda)

W dniu 31 lipca 2023 roku doszło do powstania szkody w pojeździe F. (...) o nr (...), która była likwidowana w pozwanym zakładzie ubezpieczeń z ubezpieczenia AC. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego pod nr (...) decyzją z dnia 07 sierpnia 2023 roku zakwalifikowano szkodę jako całkowitą i przyznano powodowi odszkodowanie w kwocie 14 100 zł. Przy ustalaniu odszkodowania przyjęto wartość pojazdu przed szkodą 22 300 zł (jako ponownie wyliczoną wartość pojazdu w systemie (...) na dzień zawarcia umowy ubezpieczenia) i wartość pozostałości 8200 zł.

Powód wniósł do Sądu Rejonowego w Sopocie pozew przeciwko (...) S.A. w F. o dopłatę kwoty 18 700 zł z należnościami ubocznymi z tytułu odszkodowania za szkodę z dnia 31 lipca 2023 roku. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą I C 569/23. Prawomocnym wyrokiem z dnia 22 lutego 2024 roku Sąd Rejonowy w Sopocie w sprawie I C 569/23 zasądził od (...) S.A. w F. na rzecz N. W. kwotę 18 700 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 31 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałym zakresie.

(dowód: pozew z zał. w sprawie I C 569/23 SR w Sopocie, wyrok SR w Sopocie z 22 lutego 2024 roku, wyrok SO w Gdańsku z 30 grudnia 2024 roku – k. 4-17, k. 52-52v, k. 89 akt I C 569/23 SR w Sopocie)

W dniu 1 lutego 2024 roku doszło do uszkodzenia pojazdu powoda marki F. (...) o nr (...). Powód zgłosił niezwłocznie pozwanemu zaistniałą szkodę.

(okoliczność niesporna)

Decyzją z dnia 29 lutego 2024 roku pozwany przyznał powodowi kwotę 18 430 zł za szkodę w pojeździe z dnia 1 lutego 2024 roku. Pozwany rozliczył szkodę jako całkowitą, przyjmując do ustalenia kwoty odszkodowania wartość rynkową pojazdu w dniu wypadku w wysokości 22 300 zł i wartość pozostałości – w wysokości 3 870 zł.

(dowód: decyzja z dnia 29 lutego 2024 roku – k. 10-11)

N. W. otrzymał od (...) Towarzystwa (...) S.A. w F. ofertę zawarcia umowy ubezpieczenia pojazdu marki F. (...) o nr rej. (...) na kolejny okres od dnia 13 lutego 2024 roku do dnia 12 lutego 2025 roku ze stałą sumą ubezpieczenia w kwocie 40 000 zł.

(dowód: oferta ubezpieczenia – k. 7)

Wartość rynkowa pojazdu marki F. (...):

1)  na dzień zawarcia umowy ubezpieczenia 13 lutego 2023 roku wynosiła 25100 zł brutto;

2)  na dzień powstania szkody - 1 lutego 2024 roku – wynosiła 18 600 zł brutto.

(dowód: opinia biegłego sądowego z techniki motoryzacyjnej skorygowana w opinii ustnej – k. 98-115, )

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentów oraz przesłuchania powoda słuchanego w charakterze strony.

Dokumenty zgromadzone w sprawie nie były kwestionowane przez żadną ze stron co do ich autentyczności i wiarygodności, ani nie budziły wątpliwości Sądu. Były to dokumenty prywatne i Sąd uwzględnił je jako dowód tego, że osoby, które je podpisywały złożyły oświadczenia tej treści. Natomiast ocena skutków prawnych oświadczeń zawartych w tych dokumentów stanowiła element dalszych rozważań Sądu.

Sąd uwzględnił zeznania powoda słuchanego w charakterze strony na podstawie art. 303 k.p.c. i 304 k.p.c. Sąd dał wiarę powodowi co do okoliczności zawarcia umowy ubezpieczenia i faktu podania informacji, o które zapytywał agent, zgodnie ze swoim stanem wiedzy oraz ustalenia wartości pojazdu przez system, do którego wprowadzono dane. Z zasad wiedzy i doświadczenia życiowego wynika, że to agent ubezpieczeniowy ma dostęp do systemów informatycznych wyliczających wartość pojazdu na potrzeby umowy ubezpieczenia i wprowadza do niego dane wymagane przez konkretnego ubezpieczyciela. Sąd nie miał podstaw, by kwestionować wiarygodność zeznań powoda.

Sąd uwzględnił dokumenty z akt postępowania (...) Sądu Rejonowego w Sopocie, w szczególności w postaci prawomocnego wyroku kończącego postępowanie na okoliczność ustalenia wcześniejszej szkody w pojeździe powoda, sposobu jej rozliczenia przez pozwanego i rozstrzygnięcia sądowego w przedmiocie roszczenia powoda o dopłatę odszkodowania za szkodę z 31 lipca 2023 roku.

Sąd uwzględnił opinię biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej O. Z., skorygowaną co do wartości rynkowej pojazdu z dnia szkody 1 lutego 2024 roku, w ustnej opinii uzupełniającej. Korekta opinii uwzględniła częściowo zarzuty pozwanego dotyczące uwzględnienia uszkodzeń pojazdu niezwiązanych ze szkodą. Po uwzględnieniu tej korekty wartości pojazdu szacowanej na dzień szkody o 1300 zł w dół w stosunku do wskazanej w opinii pisemnej wartości 19 900 zł, opinia biegłego O. Z. nie budziła wątpliwości Sądu. Była rzetelna, staranna, jasna i zupełna. Sąd nie uwzględnił zarzutu niewykonania opinii w systemie I., bowiem nie miał dostępu do tego programu eksperckiego i w opinii wyraźnie zaznaczył, że dostępność tego programu dla biegłych została mocno ograniczona w ostatnich latach i biegły nie był w stanie podać danych podmiotu dysponującego taką licencją. Biegły wskazał, że § 26 pkt 3 i 4 OWU dopuszcza możliwość sporządzenia wyceny pojazdu w systemie (...), z którego biegły korzystał przy sporządzaniu opinii. Powyższe wyjaśnienia biegłego Sąd uznał za przekonywające.

W świetle dokonanych ustaleń faktycznych, powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Sąd zważył, iż spór między stronami dotyczył odpowiedzialności pozwanego za szkodę w pojeździe powoda z dnia 1 lutego 2024 roku w ramach umowy ubezpieczenia autocasco. Przy czym okoliczność odpowiedzialności pozwanego co do zasady pozostawała poza sporem, ubezpieczyciel uznał tę odpowiedzialność, wypłacając na rzecz powoda w toku postępowania likwidacyjnego kwotę 18430 zł. Rozstrzygnięcia Sądu w przedmiotowym postępowaniu wymagało ustalenie, czy pozwany działał prawidłowo, obniżając kwotę świadczenia i ustalając na etapie postępowania likwidacyjnego inną wartość ubezpieczonego pojazdu powoda marki F. (...) na kwotę 22 300 zł, zamiast kwoty 41 000 zł wskazanej w polisie jako stała suma ubezpieczenia.

Zgodnie z art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.

Dodatkowe postanowienia, precyzujące treść łączącego stronę stosunku prawnego, mogą być zawarte w ogólnych warunkach ubezpieczenia. Jedynym ograniczeniem jest to, że postanowienia te nie mogą być sprzeczne z postanowieniami tytułu XXVII księgi trzeciej Kodeksu cywilnego (art. 805-834), które mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących. Strony umowy ubezpieczenia, w granicach wynikających z art. 353 ¹ k.c., mogą wprowadzić do treści stosunku umownego środki prawne służące ochronie uprawnionego interesu ubezpieczyciela, w tym między innymi regulacje dotyczące sposobu ustalania wysokości szkody oraz wypłaty odszkodowania.

Należy także dodać, że ogólne warunki ubezpieczenia stanowią integralną część łączącej poszkodowanego i pozwanego umowy ubezpieczenia autocasco. Oświadczenie woli o zawarciu umowy ubezpieczenia stanowi zatem również akceptację dołączonych do niej OWU. OWU zaś zawierają szczegółowe uregulowania w kwestii ustalania wysokości szkody oraz wypłaty odszkodowania. Sposób postępowania stron stosunku ubezpieczeniowego w nich opisany jest zatem dla nich wzajemnie wiążący.

Istotnym jest, że w tej sprawie pozwany ubezpieczyciel nie negował swojej odpowiedzialności odszkodowawczej wobec powoda, bezspornym był bowiem fakt, iż wynikała ona z zawartej na rzecz powoda z pozwanym umowy autocasco. Ubezpieczyciel przeprowadził postępowanie likwidacyjne, jednakże odmówił przyznania powodowi odszkodowania w pełnej wysokości wynikającej z uzgodnionej przez strony stałej sumy ubezpieczenia. Pozwany ustalił w toku postępowania likwidacyjnego inną wartość pojazdu powoda niż ta ustalona w umowie ubezpieczenia.

Sąd zważył, iż takie postępowanie pozwanego było bezpodstawne w świetle postanowień zawartej pomiędzy stronami umowy ubezpieczenia. W myśl postanowień OWU, określona w umowie AC suma ubezpieczenia odpowiada wartości rynkowej pojazdu i wyznacza górną granicę odpowiedzialności pozwanego. Wprawdzie w § 24 ust. 1 OWU znalazł się zapis, że sumę ubezpieczenia podaje klient, to jednocześnie suma ta winna zostać podana zgodnie z treścią § 25 i 26. Jak wynika zaś z treści § 25 ust. 1, dla ubezpieczenia Autocasco sposób ustalenia sumy ubezpieczenia opisany był w § 26, który z kolei stanowił, że podstawą tegoż ustalenia są notowania I.. Praktyką postępowania przy zawieraniu umowy ubezpieczenia pojazdu jest podanie danych pojazdu i informacji wymaganych przez agenta ubezpieczeniowego, które po wprowadzeniu do systemu komputerowego są podstawą do ustalenia wartości rynkowej pojazdu na dzień ubezpieczenia. Takie też okoliczności zawarcia umowy ubezpieczenia ustalił Sąd na podstawie przeprowadzonych dowodów, w tym przesłuchania powoda. Taki tryb ustalania wartości pojazdu przyjętej do umowy ubezpieczenia uprawdopodabnia oferta pozwanego zawarcia umowy ubezpieczenia z powodem na kolejny okres ubezpieczenia, szacująca wartość pojazdu powoda na kwotę 40 000 zł.

W wariancie ubezpieczenia wybranym przez powoda, elementem umowy było przyjęcie stałej sumy ubezpieczenia. Wprowadzając do umowy klauzulę stałej sumy ubezpieczenia, strony niewątpliwie ustaliły zasady określania wartości odszkodowania m.in. w przypadku szkody całkowitej, przyjmując w istocie, iż wartość pojazdu przez cały okres trwania umowy będzie równa sumie ubezpieczenia wskazanej w umowie. Tym samym opierając się na treści zawartej pomiędzy stronami umowy oraz postanowień OWU, należy wskazać jednoznacznie, iż w przedmiotowej sprawie ubezpieczyciel był zobowiązany do ustalenia wartości pojazdu skradzionego wg wartości wskazanej w umowie jako stała suma ubezpieczenia. Tym samym podejmowanie przez pozwanego późniejszych działań zmierzających do weryfikacji wartości pojazdu należy uznać za nieprawidłowe. Nie można bowiem wykluczyć, iż gdyby ubezpieczający przed zawarciem przedmiotowej umowy został poinformowany, iż pozwany w późniejszym terminie może podejmować działania zmierzające do ustalenia niższej sumy ubezpieczenia, takowej umowy by nie zawarł.

Należy przy tym dodać, iż to pozwany zawierał umowę w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, stąd jego winna obciążać powinność ustalenia prawidłowej wartości pojazdu w sposób rzetelny i niebudzący wątpliwości. Dodatkowo, zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, zakład ubezpieczeń ustala wysokość składek ubezpieczeniowych po dokonaniu oceny ryzyka ubezpieczeniowego; składkę ubezpieczeniową ustala się w wysokości, która zapewnia co najmniej wykonanie wszystkich zobowiązań z umów ubezpieczenia i pokrycie kosztów wykonywania działalności ubezpieczeniowej zakładu ubezpieczeń. Z powyższego przepisu wynika natomiast, iż ustalona wartość pojazdu wpływa bezpośrednio również na wysokość świadczenia ubezpieczającego tj. powoda. Tym samym pozwany, będąc profesjonalistą, nie może przerzucać negatywnych skutków wadliwego ustalenia wysokości składki ubezpieczeniowej jedynie na pozwanego, pobierając od niego zawyżoną składkę ubezpieczeniową, jednocześnie, w przypadku zaistnienia szkody, obniżając wartość pojazdu, zmniejszając zakres swojej odpowiedzialności.

Sąd wziął pod uwagę, że zgodnie z art. 815 § 1 k.c. ubezpieczający obowiązany jest podać do wiadomości ubezpieczyciela wszystkie znane sobie okoliczności, o które ubezpieczyciel zapytywał w formularzu oferty albo przed zawarciem umowy w innych pismach. Brak jest dowodów na to, iż powód w toku zawierania umowy ubezpieczenia został zapytany o okoliczności, które miały wpływ na ustalenie sumy ubezpieczenia pojazdu a które nie były prawdziwe. Pozwany nie przedstawił takich zarzutów. Zarządzeniem z dnia 21 lutego 2025 roku Sąd zobowiązał pełnomocnika pozwanego do wykazania, o jakie okoliczności przedstawiciel ubezpieczyciela pytał powoda przy zawieraniu umowy ubezpieczenia pojazdu w formularzu oferty lub w innych pismach w terminie 14 dni pod rygorem ujemnych skutków procesowych z art. 233 § 2 k.p.c. (k. 73). Pozwany nie odniósł się do tego zobowiązania. Dlatego Sąd nie miał podstaw, by uznać, że powód naruszył obowiązek z art. 815 § 1 k.c. Natomiast należało uznać, że to przedstawiciel pozwanego przy zawieraniu umowy ubezpieczenia nie ustalił wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego oszacowania wartości pojazdu powoda. Wymaga podkreślenia, że to na pozwanym ciążyła powinność ustalenia właściwej sumy ubezpieczenia. Suma ta została ustalona w umowie na kwotę 41 000 zł i od tej sumy pozwany pobrał składkę.

Agent ubezpieczeniowy, jako przedstawiciel pozwanego, odebrał dane pojazdu, ustalił wyposażenie standardowe i dodatkowe auta a następnie, przy pomocy systemu komputerowego I., ustalił jego wartość. Zaproponował również konkretną sumę ubezpieczenia, która to suma miała być stała, niezmienna w toku trwania umowy. Zatem ubezpieczony winien otrzymać odszkodowanie odpowiadające wartości pojazdu ustalonej przez strony w chwili zawierania umowy ubezpieczenia, albowiem taki wariant umowy wiązał się z wyższą składką. Weryfikacja prawidłowości ustalenia sumy ubezpieczenia dopiero na etapie likwidacji szkody godzi w zasady uczciwości i rzetelnego postępowania przy zawieraniu umowy oraz stanowi jednostronną zmianę postanowień umowy. Takie działanie nie może korzystać z ochrony prawnej.

Sąd zważył, że zgodnie z § 5 OWU, stała suma ubezpieczenia oznacza utrzymanie w trakcie całego okresu ubezpieczenia wartości sumy ubezpieczenia niezależnie od wypłaconych odszkodowań oraz uwzględnienie w procesie likwidacji wartości rynkowej pojazdu z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia niezależnie od daty wystąpienia szkody. W przypadku klauzuli Stałej Sumy Ubezpieczenia nie stosuje się zapisów § 24 ust. 1, co oznacza, że w razie wystąpienia zdarzenia objętego zakresem ubezpieczenia (...) nie pomniejszy sumy ubezpieczenia o wysokość wypłaconego odszkodowania. Dlatego niesporny fakt wypłaty w okresie ubezpieczenia odszkodowania za szkodę z 31 lipca 2023 roku nie miał wpływu na konsumpcję sumy ubezpieczenia i ograniczenie odpowiedzialności pozwanego co do wysokości.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 805 § 1 k.c. w zw. z § 5 OWU w zw. z § 36 ust. 1-3 OWU zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 18 700 zł, stanowiącą różnicę między stałą sumą ubezpieczenia określoną w umowie a wartością pozostałości pojazdu i wypłaconym powodowi przez ubezpieczyciela świadczeniem (41 000 zł – 3870 zł – 18430 zł).

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 481 §§ 1 i 2 k.c., zgodnie z którym, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociaż by opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie. Natomiast zgodnie z treścią art. 817 § 1 i 2 k.c., ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku, gdyby jednak wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela albo wysokości świadczenia okazało się niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w ciągu 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe. Jednakże bezsporną część świadczenia ubezpieczyciel powinien spełnić w terminie przewidzianym w § 1.

Powód zgłosił szkodę niezwłocznie w dniu 1 lutego 2024 roku. Pozwany w dniu 29 lutego 2024 roku wydał decyzję w przedmiocie odszkodowania, co oznacza, że wszystkie okoliczności niezbędne do wyjaśnienia sprawy były mu już wtedy znane. Dlatego Sąd uznał, że od dnia wydania decyzji z dnia 29 lutego 2024 r. pozwany pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia na rzecz powoda w należytej wysokości. Stąd na podstawie art. 481 §§ 1 i 2 k.c. w zw. z art. 817 § 1 k.c. Sąd uwzględnił żądanie co do odsetek ustawowych za opóźnienie od należności głównej od dnia 29 lutego 2024 roku do dnia zapłaty.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Z uwagi na uwzględnienie żądania pozwu pozwany jako przegrywający winien był zwrócić na rzecz powoda poniesione przez niego koszty procesu. Na koszty te składały się: opłata od pozwu w wysokości 1000 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3600 zł (ustalone na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. Suma kosztów procesu poniesionych przez powoda wyniosła więc 4617 zł i taką kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda z tego tytułu. Zgodnie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. Sąd zasadził powyższą kwotę wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał ściągnąć od pozwanego kwotę 178,56 zł z tytułu zwrotu wydatków wyłożonych na wynagrodzenie biegłego ze Skarbu Państwa, w zakresie w jakim nie znalazły one pokrycia w zaliczce uiszczonej przez pozwanego.