sygn. I CO 10/12 4 kwietnia 2012 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 4 kwietnia 2012, sygn. I CO 10/12

Data orzeczenia 4 kwietnia 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący SSN Tadeusz Wiśniewski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt I CO 10/12
POSTANOWIENIE
Dnia 4 kwietnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Tadeusz Wiśniewski
w sprawie ze skargi S. R. o wznowienie postępowania
zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r.
w sprawie z wniosku B. R.
przy uczestnictwie S. R.
o podział majątku,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2012 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
2
Skarżący wniósł osobiście sporządzoną skargę o wznowienia postępowania
zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r., którym
odrzucono jego skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Apelacyjnego z 3
czerwca 2008 r. Zgodnie z art. 871
k.p.c., w postępowaniu cywilnym przed Sądem
Najwyższym obowiązuje przymus adwokacko-radcowski. Przymus ten ma
charakter bezwzględny, co oznacza, że strony muszą być w tym postępowaniu
reprezentowane przez adwokata lub radcę prawnego. Samodzielny, osobisty udział
strony w postępowaniu kasacyjnym, bez przymusowego zastępstwa przez
adwokata lub radcę prawnego, wchodzi w rachubę tylko w wypadku przysługiwania
stronie tzw. zdolności postulacyjnej. W przepisie art. 871
§ 2 k.p.c. zdolność tę
przyznano osobom posiadającym wykształcenie prawnicze i dodatkowe kwalifikacje
w zawodach prawniczych. W każdym innym wypadku wniesienia skargi
o wznowienie postępowania z naruszeniem art. 871
k.p.c., czyli samodzielnie przez
stronę niereprezentowaną przez adwokata lub radcę prawnego (art. 871
§ 1 k.p.c.)
albo nieposiadającą zdolności postulacyjnej ze względu na kwalifikacje prawnicze
(art. 871
§ 2 k.p.c.), skarga o wznowienia postępowania adresowana ze względu na
właściwość do Sądu Najwyższego podlega odrzuceniu.
Jeżeli więc skarżący nie miał zdolności postulacyjnej do osobistego złożenia
skargi o wznowienia postępowania, to należało orzec, jak w sentencji
postanowienia (art. 410 § 1 k.p.c.).