Wyrok z 13 stycznia 2026, sygn. I C 186/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Jędrzejowie I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Katarzyna Wysoczyńska
Protokolant:	Dagmara Smerdzyńska

po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. w G. na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) Spółka komandytowo-akcyjna w D.

przeciwko D. T.

o zapłatę

oddala powództwo

Sygn. akt I C 186/25 upr

UZASADNIENIE

WYROKU z dnia 13 stycznia 2026 roku

W dniu 23 czerwca 2025 roku do tutejszego Sądu wpłynął pozew (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością 2 (...) spółka komandytowo – akcyjna w D. przeciwko D. T. o zapłatę kwoty 9.692,62 zł z umownymi odsetkami maksymalnymi od dnia wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym i zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu swego żądania strona powodowa wskazała, że wierzytelność przeciwko pozwanej wynika z umowy pożyczki jaką zawarła z (...) Sp. z o.o. w dniu 4 września 2024 roku nr (...), a której pozwana nie spłaciła. Nadto strona powodowa wskazała, że wierzytelność przeciwko pozwanej ze wskazanej umowy nabyła w drodze przelewu wierzytelności, a na kwotę objętą żądaniem składają się kwota 8714,09 zł tytułem kapitału, kwota 132,14 zł tytułem odsetek kapitałowych, kwota 588,55 zł tytułem niespłaconych odsetek umownych za opóźnienie od dnia wymagalności pożyczki do dnia wyceny wierzytelności i kwota 257,84 zł tytułem niespłaconych odsetek umownych za opóźnienie od dnia wyceny wierzytelności do dnia poprzedzającego wytoczenie powództwa od kwoty kapitału i prowizji.

Roszczenie było przedmiotem powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym Nc – (...), w ramach którego Sąd Rejonowy w Lublinie postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2025 roku umorzył postępowanie w związku ze sprzeciwem pozwanej od nakazu zapłaty (k. 8 -9, 63-71).

Pozwana złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy w Lublinie, w którym wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu, zaprzeczając wszystkim okolicznościom wskazanym w pozwie i podnosząc brak udowodnienia istnienia roszczenia (k. 69).

Sąd ustalił co następuje:

(...) Sp. z o.o. oraz D. (...) zawarły w dniu 16 listopada 2024 roku umowę cesji wierzytelności, na podstawie, której D. (...) nabyła wierzytelności objęte załącznikiem, w tym z umowy pożyczki z dnia 4 września 2024 roku nr (...).

Strona powodowa oraz D. (...) zawarły w dniu 7 lutego 2025 roku umowę przelewu wierzytelności, na podstawie, której strona powodowa nabyła wierzytelności objęte załącznikiem, w tym z umowy pożyczki z dnia 4 września 2024 roku nr (...).

W wydruku umowy ramowej pożyczki nr (...) z dnia 4 września 2024 roku wpisano pozwaną i (...) Sp. z o. o. i określono w niej zasady udzielania pożyczek pomiędzy stronami.

W wydruku umowy pożyczki refinansującej z dnia 4 września 2024 roku nr (...), wpisano pozwaną i (...) Sp. z o.o., wskazano, że kwota refinansowana wyniesie 8714,09 zł, która miała być przekazana na konto (...) Sp. z o.o. Nadto w umowie wskazano, że kwota do spłaty wyniesie 911,80 zł i miała być spłacona do dnia 4.10.2024 roku, a opłata za rafinowanie miała wynosić 865,57 zł, odsetki kapitałowe 132,14 zł, RSO określono na 311,72 %.

Dowód: umowy (k. 11, 12, 15 – 25, 29 - 32), wydruki (k. 13 – 14, 26, 79 - 80).

Sąd zważył co następuje:

Powództwo jest niezasadne.

Wobec stanowiska pozwanej, na stronie powodowej ciążył obowiązek udowodnienia, że pozwana zawarła umowę pożyczki z dnia 4 września 2024 roku nr (...) oraz umowę ramową pożyczki (...) z dnia 4 września 2024 roku, że umowa pożyczki została ona wykonana przez pierwotnego pożyczkodawcę, a nadto wysokość roszczenia.

Umowa pożyczki i ramowa umowa pożyczki z dnia 4 września 2024 roku na jakie powołała się strona powodowa były umowami w rozumieniu art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz. U nr 126 z późn. zm.) i miały być zawarte w trybie przepisu art. 15 wskazanej ustawy bez jednoczesnej obecności obu stron umowy przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (tzw. umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość), czyli w drodze elektronicznej.

Do ważności umowy pożyczki zawartej w drodze elektronicznej nie jest wymagana forma pisemna, co wynika z treści przepisu art. 29 ust. 1 wskazanej ustawy, zgodnie z którym umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Z przepisu tego nie wynika zatem, aby forma pisemna została zastrzeżona pod rygorem nieważności, a zatem należało przyjąć, że zastrzeżenie formy pisemnej, zgodnie z przepisem art. 73 § 1 kc, zostało zastrzeżone jedynie pod rygorem dowodowym (wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2017 roku II Ca 2448/17 legalis (...)).

Do przyjęcia, że doszło do zawarcia umowy o kredyt konsumencki, zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1997 roku Prawo bankowe, wystarczy przedłożenie umowy na innym trwałym nośniku w postaci elektronicznej (wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 14 maja 2019 roku II Ca 180/19 legalis (...); komentarz do art. 29 ustawy o kredycie konsumenckim pod red. Osajda) oraz dowodu doręczenia tej umowy konsumentowi stosownie do art. 29 ust. 2 wskazanej ustawy o kredycie konsumenckim. Doręczenie to może nastąpić w dowolny sposób w tym również w drodze elektronicznej, przy czym na pożyczkodawcy ciąży udowodnienie faktu doręczenia konsumentowi takiej umowy (Wyrok Sądu Rejonowego Łódź – D. z dnia 15 października 2020 roku II C 516/20 legalis (...); wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 17 września 2020 roku II Ca 771/20 legalis (...)).

Zdaniem Sądu strona powodowa nie przedłożyła żadnego wiarygodnego dowodu, z którego wynikałoby, że pozwana wyraziła zgodę na warunki wskazanej ramowej umowy pożyczki i umowy pożyczki, a nadto nie złożyła żadnego dowodu, że te dokumenty, jak również formularze informacyjne do tych umów zostały przesłane pozwanej i doręczone tak, aby mogła się z nimi zapoznać i ostatecznie zaakceptować.

Potwierdzeniem wskazanych okoliczności nie mógł być wydruk k. 39 , albowiem nie wiadomo, czego on dotyczył i przez kogo został sporządzony oraz z jakiego systemu pochodzi, a także raport z natychmiastowej weryfikacji konta z serwisu (...) k. 36 i raport z oceny zdolności kredytowej k. 40, albowiem nie wynika z nich, że do umów pożyczki doszło i że były one doręczone pozwanej, a jedynie wynika, że pozwana była sprawdzana w określonym systemie.

Nadto zdaniem Sądu nie zostało wykazane, że (...) Sp. z o.o. wykonała swoje zobowiązanie z umowy pożyczki i przelała na konto firmy (...) Sp. z o.o. kwotę 8714,09 zł wskazaną w umowie pożyczki, a także nie złożono dowodu, że pozwana faktycznie zawarła umowę pożyczki firmą (...) Sp. z o.o., nie wykazano jakie były jej warunki i do kiedy miało do niej dojść.

Dodać należy, że umowy przelewu (cesji) wierzytelności z załącznikami nie były także dowodami na istnienie wierzytelności przeciwko pozwanej, a jedynie potwierdzały fakt zawarcia tych umów pomiędzy ich stronami.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że strona powodowa nie udowodniła żądania pozwu, co do zasady i wysokości.

Z uwagi na powyższe powództwo oddalono.