Postanowienie z 14 stycznia 2026, sygn. I Ns 266/25

POSTANOWIENIE

14 stycznia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący – sędzia Marta Izmajłowicz-Góralska

Protokolant – stażystka Karolina Kwiatkowska

po rozpoznaniu 14 stycznia 2026 roku w Nowym Dworze Mazowieckim

na rozprawie

sprawy z wniosku U. K.

z udziałem X. V., Z. N. (4), D. P., S. D. (1), W. V., H. K. (1), Z. T. (1), X. P. (1), O. A. (1), L. G. (2), D. D., A. V., I. N., K. N., Z. N. (1)

o stwierdzenie nabycia spadku

1.  stwierdza, że spadek po Z. P., córce I. i X., PESEL: (...), zmarłej 28 lutego 2022 roku w R. (2), gminie B., gdzie ostatnio przed śmiercią zwykle przebywała, nabyli z dobrodziejstwem inwentarza, na podstawie ustawy:

I. V. (1), z domu K., córka D. I. i O., urodzona (...) w R. (1), w 1/12 części spadku,

H. K. (2), syn I. I. i O. I., urodzony (...) w F., w 1/24 części spadku,

Z. T. (2), córka W. i O. I., urodzona (...) w F., w 1/24 części spadku,

D. P., syn J. i L., urodzony (...) w D., w 1/12 części spadku,

S. P., syn J. i L., urodzony (...) w R. (1), w 1/12 części spadku,

O. A. (2) z domu D., córka W. i V., urodzona (...) w I., w 1/18 części spadku,

L. G. (1) z domu D., córka W. i V., urodzona (...) w K., w 1/18 części spadku,

S. D. (2), syn W. i V., urodzony (...) w I., w 1/18 części spadku,

Z. A. N., syn Z. Z. i W., urodzony (...) w F., w 1/6 części spadku,

X. P. (3), syn D. i I., urodzony 25 (...) w B., w 1/6 części spadku,

W. V. z domu P., córka D. i I., urodzona (...) w B., w 1/6 części spadku;

2.  stwierdza, że strony ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie.

Sygn. akt I Ns 266/25

UZASADNIENIE

postanowienia Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim

z dnia 14 stycznia 2025 roku

We wniosku z 22 kwietnia 2022 roku (data wpływu) U. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o:

1.  otwarcie testamentu ustnego wypowiedzianego 20 lutego 2022r. w obecności świadków A. D., W. D., Z. D. (1) i A. K., w ramach którego do całości spadku Z. P. powołała U. K.;

2.  stwierdzenie, że spadek po Z. P., zmarłej 28 lutego 2022r. w R. (2), nabyła na podstawie testamentu ustnego w całości U. K.;

3.  o stwierdzenie, że U. K. jest zobowiązana do zapłaty, tytułem zapisu na rzecz X. V., Z. N. (1) i S. D. (1) kwot po 33.000 zł oraz 330 USD.

W uzasadnieniu swojego stanowiska wnioskodawczyni podała, że spadkodawczyni nie pozostawiła po sobie dzieci ani małżonka. W dacie jej śmierci nie żyli też jej rodzice i rodzeństwo. Z. P. cierpiała na problemy zdrowotne związane z krążeniem, które to schorzenie zagrażało jej życiu. 20 lutego 2022 r. spadkodawczyni, w obecności świadków A. D., W. D., Z. D. (1) i A. K. oświadczyła swoją ostatnią wolę, w której do całości spadku została powołana U. K., zaś X. V., Z. N. (1) i S. D. (1) mieli otrzymać kwoty po 33.000 zł i 330 USD. Wskazał, że chce być po śmierci spopielona. W związku z treścią testamentu ustnego wnioskodawczyni, na prośbę spadkodawczyni, rozpoczęła poszukiwania notariusza, który mógłby przyjechać do miejsca zamieszkania spadkodawczyni, celem spisania testamentu notarialnego. Wówczas znaleziono stronę internetową notariusza Z. B.. Spadkodawczyni z uwagi na wiek, stan zdrowia i okres pandemii nie mogła stawić się w kancelarii notarialnej osobiście. Notariusz zaproponowała najbliższy możliwy termin stawienia się w miejscu zamieszkania wnioskodawczyni na dzień 1 marca 2022 r., jednakże 28 lutego 2022 r. spadkodawczyni zmarła. Do dnia śmierci testament ustny nie został odwołany ani zmieniony. Treść testamentu została spisana 5 marca 2022 r. przez świadka Z. D. (1) i podpisana przez wszystkich pozostałych świadków.

Uczestnicy X. V. i W. V. odnosząc się do wniosku podali, że nie mają żadnej wiedzy o testamencie ustnym spadkodawczyni, gdyż nie byli obecni przy zmarłej w tym dniu (pismo, k. 55). Podczas rozprawy w dniu 20.09.2024r. X. V. stwierdził, że jego zdaniem testament ustny miał uzasadnienie, gdyż spadkodawczyni znajdowała się w takim stanie fizyczny, że nie byłaby w stanie utrzymać długopisu. Do tego stanowiska przyłączyli się Z. N. (1) i W. V. (k.214).

Uczestniczka I. B. wniosła o oddalenie wniosku o stwierdzenie nabycia spadku na podstawie testamentu ustnego, domagając się stwierdzenia nabycia spadku na podstawie ustawy przez D. P., S. D. (1), L. G. (1), O. A. (1), Z. T. (1), H. K. (1), W. V., X. V. i I. V. (2). Zdaniem uczestniczki nie zaistniały przesłanki pozwalające na sporządzenie testamentu w formie ustnej, tj. nie istniała obawa rychłej śmierci spadkodawczyni oraz nie było niemożliwe bądź utrudnione zachowanie zwykłej formy testamentu. Uczestniczka poddała również w wątpliwość treść protokołu mającego odwzorowywać treść testamentu ustnego (pismo, k. 158 – 159).

Uczestniczka O. A. (1) pozostawiła wniosek do uznania Sądu (protokół rozprawy, k. 215).

Uczestnik D. P. kwestionował testament, wskazując na nieścisłości w jego treści dotyczące daty urodzenia spadkodawczyni oraz danych uczestników. Poddał w wątpliwość ostatnią wolę Z. P. dotyczącą jej spopielenia po śmierci, ponieważ w jego ocenie starsi ludzie nie uznają takich pochówków, a w grobowcu było miejsce, by zmieścić trumnę. Wskazał również, że w przypadku, kiedy jeden notariusz nie mógł przybyć do miejsca zamieszkania spadkodawczyni w celu sporządzenia testamentu, można było poszukać innego (protokół rozprawy, k. 261). Do tego stanowiska przyłączyli się Z. T. (1) i D. D. (protokół rozprawy, k.329).

Podczas rozprawy w dniu 16 kwietnia 2025 roku pełnomocnik Z. T. (1) i D. P. wniósł o oddalenie wniosku o stwierdzenia nabycia spadku z testamentu i stwierdzenie nabycia spadku z ustawy. Wskazał, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające sporządzenie testamentu ustnego, w szczególności obawa rychłej śmierci spadkodawczyni, ani brak możliwości sporządzenia testamentu w zwykłej formie. Ponadto, zdaniem uczestników spadkodawczyni nie oświadczyła swojej ostatniej woli, a jedynie wyraziła wolę spisania testamentu przed notariuszem. Ponadto wątpliwości uczestników budzi protokół testamentu ustnego, do którego zostały wprowadzone elementy, o których spadkodawczyni nie wspominała. Wreszcie, zdaniem uczestników, użycie przez spadkodawczynię sformułowania „za dożywotnią opiekę” może świadczyć o tym, że nie zamierzała uczynić U. K. swoją spadkobierczynią, a zawrzeć z nią umowę o dożywocie (protokół rozprawy, k. 346).

Wobec śmierci uczestniczki I. V. (1) na mocy postanowienia z 18 października 2024 r. w miejsce zmarłej uczestniczki wstąpili jej następcy prawni D. D. i A. V. (postanowienie, k. 239). Natomiast wobec śmierci uczestników S. P. i Z. N. (5) na mocy postanowienia z 6 sierpnia 2025 r. w miejsce zmarłych uczestników wstąpili ich następcy prawni: D. P., I. N., K. N. i Z. N. (1) (postanowienie, k. 362).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

Spadkodawczyni Z. P. zmarła 28 lutego 2022 roku w R. (2), gdzie przed śmiercią ostatnio zamieszkiwała.

Zmarła nie posiadała małżonka ani dzieci. Jej rodzice I. i X. P. (2) zmarli przed nią. Spadkodawczyni miała trzech braci, którzy także zmarli przed nią: O. P., D. P. oraz brata, którego imienia współcześni nie pamiętają, a który zginął w trakcie wojny jako bezdzietny kawaler.

O. P. (drugi z braci Z. P.) zmarł 2 czerwca 1990 roku, pozostawiając po sobie troje dzieci: O. K. (2), J. P. oraz V. D..

O. K. (1) zmarła 5 marca 2001 roku, pozostawiając troje dzieci: O. T., S. W. oraz I. V. (1). O. T. zmarła 12 listopada 2019 roku, pozostawiając dwoje dzieci: H. K. (1) i Z. T. (1). S. W. zmarła bezdzietnie 22 kwietnia 2015 roku. I. V. (1) zmarła w toku niniejszej sprawy, 12 października 2024 roku, zaś w jej miejsce wstąpili jej następcy prawni: syn D. D. i mąż A. V..

J. P. zmarł 2 maja 2004 roku, pozostawiając dwóch synów: D. P. i S. P.. S. P. zmarł jako bezdzietny kawaler w toku niniejszej sprawy, 15 czerwca 2025 roku.

V. D. zmarła 25 marca 2019 roku, pozostawiając troje dzieci: O. A. (1), L. G. (2) i S. D. (1).

D. P. (trzeci z braci Z. P.) zmarł 14 lutego 1997 roku, pozostawiając troje dzieci: W. N., X. P. (1) oraz W. V..

W. N. zmarła 22 grudnia 2019 roku, pozostawiając po sobie synów Z. N. (2) i Z. N. (3). Z. N. (3) zmarł 1 maja 1999 roku jako bezdzietny kawaler, jego spadkobiercami są ojciec Z. N. (1) i brat Z. N. (2). Z. N. (2) zmarł w toku przedmiotowego postępowania, 19 czerwca 2025 roku, pozostawiając po sobie synów Z. N. (1), K. N. oraz żonę I. N..

Dowód: odpisy skrócone aktów stanu cywilnego, k. 291, 379, 382 – 395, 397, 400 – 401, 440 – 443), zapewnienia spadkowe, protokół rozprawy z 20.09.2024r. k.215-216).

Bezpośrednią przyczyną zgonu Z. P. było zatrzymanie krążenia spowodowane miażdżycą uogólnioną i przewlekłą chorobą niedokrwienną serca (dowód: karta zgonu, k. 15 – 17). Ostatnia hospitalizacja spadkodawczyni miała miejsce 15 lutego 2022 roku w Szpitalu (...) w D.. Była to hospitalizacja planowa. Spadkodawczyni cierpiała na owrzodzenie kończyny dolnej i miejscowe zakażenia skóry i tkanki podskórnej. Była wyniszczona i kachektyczna. Posiadała liczne zmiany skórne na klatce piersiowej, zmiany martwicze grzbietu stopy prawej obejmujące ścięgna, owrzodzenia podudzia, niewyczuwalne tętno na tętnicy grzbietowej, a na tętnicy podkolanowej słabo wyczuwalne, obrzęk podudzia. Amputowano jej paluch stopy lewej. Także lewe podudzie i grzbiet stopy były owrzodzone, a tętno na tętnicy grzbietowej słabo wyczuwalne. Zaproponowano spadkodawczyni zabieg amputacji kończyny prawej poziomie podudzia oraz hospitalizację, na co pacjentka się nie zgodziła. Świadomie podpisała odmowę zaproponowanego leczenia pomimo zagrożenia życia i zdrowia (dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego, k. 18, dokumentacja medyczna, k. 350 – 356).

Przez całe życie Z. P. mieszkała sama i samodzielnie prowadziła gospodarstwo domowe. Kiedy jej zdrowie fizyczne pogorszyło się, rodzina pomagała jej w robieniu zakupów spożywczych i zakupie leków. Przez bliskich nazywana była „ciocią R.”. Jednak po powrocie ze szpitala i odmowie poddania się amputacji kończyny spadkodawczyni zamieszkała u W. D., byłej żony S. D. (1) (wnuka brata O.). Jej stan zdrowia uniemożliwiał zamieszkiwanie bez opiekuna. Nie była w stanie poruszać się samodzielnie, jej kondycja fizyczna cały czas się pogarszała. Miała niegojącą się ranę nogi, problemy z ciśnieniem. Pomimo coraz gorszego stanu fizycznego, była świadoma i zachowany był z nią kontakt logiczny. W ostatnich tygodniach życia opiekę nad nią sprawowały zamiennie w domu W. D., Z. D. (1), U. K. i W. D. (dowód: zeznania świadka W. D., k. 329v – 330).

20 lutego 2022 roku, po niedzielnym obiedzie, który odbył się u W. D., Z. P. oznajmiła, że chciałaby przekazać ziemię U. K., a w zamian za to U. K. ma się nią opiekować do końca życia. Planowała również przekazać X. V., Z. N. (1) i S. D. (1) pieniądze, po 33.000 zł i 30 dolarów dla każdego z nich. Podała też, że jej wolą jest zostać skremowaną i pochowaną w rodzinnym grobowcu wraz z rodzicami. Poprosiła o zorganizowanie w tym celu spotkania z notariuszem, który przybyłby do miejsca zamieszkania spadkodawczyni i sporządził testament. Świadkami tego oświadczenia były U. K., W. D., Z. D. (1) i A. D.. Z. P. była już bardzo słaba, nie wstawała, leżała, musiała być karmiona (dowód: zeznania świadka A. K., k. 214 v – 215, zeznania świadka Z. D. (1), k. 263 – 264, zeznania świadka A. D., k. 261v – 262, zeznania świadka W. D., k. 330).

Wnioskodawczyni i spadkodawczyni nie były ze sobą spokrewnione. U. K. jest siostrzenicą W. D.. Pomimo braku pokrewieństwa, także zwracała się do spadkodawczyni per „ciociu” i traktowana była jak członek rodziny (zeznania świadka W. D., k. 330v).

Spadkodawczyni od lat poruszała temat swojej śmierci i planowała przekazać majątek osobie, która podejmie się opieki nad nią. Nie chciała zamieszkać w domu opieki, choć otrzymała taką propozycję z opieki społecznej kilka lat przez śmiercią. Kilkanaście lat przed śmiercią Z. P., U. K. zaproponowała jej, że odkupi od niej ziemię, ale będzie ona mogła nadal mieszkać u siebie, a U. K. się nią zaopiekuje. Z. P. nie przyjęła wówczas tej propozycji. Zwlekała z podjęciem decyzji, aż do 20 lutego 2022 roku (dowód: zeznania świadka A. D., k. 262, zeznania świadka W. D., k. 229v – 330) .

22 lutego 2022 roku Z. D. (1) i U. K. udały się do Kancelarii (...) notariusza Z. B. celem umówienia terminu sporządzenia przez Z. P. testamentu. Notariusz zaproponowała najbliższy wolny termin stawienia się w miejscu zamieszkania spadkodawczyni na dzień 1 marca 2022 roku. (dowód: wydruk z wiadomości sms, k. 101 – 102). Kiedy Z. P. dowiedziała się, na kiedy zostało umówione spotkanie z notariuszem, stwierdziła, że nie dożyje tego dnia (dowód: zeznania świadka Z. D. (1), k. 264).

W kolejną niedzielę również miało miejsce spotkanie rodzinne, a okazją były 93 urodziny spadkodawczyni. Była ona w dobrej formie psychicznej, natomiast nie wstawała, siedziała na boku, została nakarmiona tortem (dowód: zeznania świadka A. D., k. 262, zeznania świadka W. D., k. 229v – 330).

Z. P. zmarła 28 lutego 2022 roku w obecności U. K., Z. D. (1) i A. K. (zeznania świadka A. K., k. 215).

5 marca 2022 roku, po pogrzebie spadkodawczyni, został spisany protokół z oświadczenia spadkodawczyni z 20 lutego 2022 roku. Przed sporządzeniem protokołu U. K. kontaktowała się z prawnikiem, jakie elementy powinien zawierać taki dokument. Spisała go Z. D. (1), kierując się swoimi notatkami sporządzonymi „na brudno”. Z. D. (1) nie rozmawiała z prawnikiem osobiście, protokół sporządzała również na podstawie wytycznych U. K., która otrzymała notatki od prawnika. Podczas sporządzania protokołu byli też obecni A. K., A. D. i W. D.. Z. D. (1) na bieżąco mówiła, co zapisuje. Jeżeli były nieprawidłowo sformułowane zdania, pozostali je korygowali. Spisując protokół, Z. D. (2) miała przed sobą notatki prawnika (dowód: protokół z treści testamentu ustnego, k. 20 – 22, zeznania świadka Z. D. (1), k. 263 – 264).

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o wskazane wyżej dowody, których wiarygodność, a zatem i moc dowodowa nie były kwestionowane przez strony postępowania, nie budziły również wątpliwości sądu. Sąd pominął zawnioskowany przez Z. T. (1), D. P. i D. D. wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, gdyż uczestniczy nie uiścili zaliczek, pomimo zobowiązania (art. 130 ⁴ § 5 k.p.c.).

Sąd rozważył, co następuje.

Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu. Dziedziczenie z testamentu wyprzedza ustawowe (art. 926 §§ 1–2 k.c.).

Rozrządzić majątkiem na wypadek śmierci można jedynie przez testament (art. 941 k.c.). Testament, jaki wchodził w rachubę w tej sprawie, mógł być rozważany tylko jako testament ustny (art. 952 k.c.). Testament ustny sporządza się w ten sposób, że spadkodawca oświadcza ostatnią wolę ustnie przy jednoczesnej obecności co najmniej trzech świadków (art. 952 § 1 k.c.) Natomiast treść testamentu ustnego może być stwierdzona w ten sposób, że jeden ze świadków lub osoba trzecia spisze oświadczenie spadkodawcy przed upływem roku od jego złożenia, z podaniem daty oświadczenia oraz miejsca i daty sporządzenia pisma, a pismo to podpiszą spadkodawca i dwaj świadkowie albo wszyscy świadkowie (art. 952 § 2 k.c.).

Testament ustny jest testamentem szczególnym. Aby był ważny musi zostać sporządzony w szczególnych okolicznościach, tzn. jeżeli istnieje obawa rychłej śmierci spadkodawcy albo jeżeli wskutek szczególnych okoliczności zachowanie zwykłej formy testamentu jest niemożliwe lub bardzo utrudnione (art. 952 § 1 k.c.). Obie wskazane przesłanki mają samodzielny charakter.

W świetle ustaleń sądu w tej sprawie 20 lutego 2022 roku stan zdrowia Z. P. był tak zły, że uzasadniał obawę jej rychłej śmierci. Podczas hospitalizacji, która miała miejsce miesiąc przed śmiercią, stwierdzono u niej stan zagrażający życiu, wymagający dokonania amputacji nogi, na co Z. P. się nie zgodziła. Jej stan nie mógł zatem, bez amputacji, ulec poprawie, a zatem 20 lutego 2022 roku Z. P. nadal znajdowała się w stanie zagrożenia życia i zdawała sobie z tego sprawę. Wiadomości specjalne nie były w tym względzie konieczne, wystarczyło logiczne rozumowanie.

Niemniej jednak wydaje się, że 20 lutego 2022 roku Z. P. subiektywnie nie miała przekonania, że za chwilę umrze i ustne przekazania ostatniej woli jest jedynym sposobem na jaj utrwalenie. Wręcz przeciwnie Z. P. poprosiła o umówienie notariusza, aby jemu tę wolę przekazać i sporządzić testament w formie aktu notarialnego.

I tu dochodzimy do powodu, dla którego sąd stwierdził spadkobranie na podstawie ustawy. Zdaniem sądu Z. P. w ogóle nie sporządziła testamentu. Jej wypowiedź z 20 lutego 2022 roku sprowadzała się jedynie do zakomunikowania obecnym, że wreszcie zdecydowała w czyje ręce przekaże majątek i że uczyni to przed notariuszem, czego ostatecznie nie zdążyła uczynić, gdyż zmarła. Obecni w dniu 20 lutego 2022 roku świadkowie, jak i wnioskodawczyni zgodnie i jednoznacznie wskazywali, że Z. P. poprosiła o sprowadzenie notariusza, gdyż chce przepisać ziemię U.. Jednocześnie wskazała jakie rozporządzenia chce zawrzeć w akcie notarialnym, ale jej wola była, zdaniem sądu, jednoznaczna. Osoby, które były bezpośrednimi świadkami wypowiedzi Z. P., też tak ją zinterpretowały, gdyż podjęły starania zmierzające do znalezienia notariusza i umówienia terminu jego wizyty u Z. P., celem sporządzenia aktu notarialnego. Należy zadać sobie pytanie czy gdyby Z. P. dożyła wizyty notariusza, świadkowie „testamentu ustnego” traktowaliby wypowiedź z 20 lutego 2022 roku jako testament i nie sporządziliby protokołu. Zdaniem sądu – nie.

Oceny znaczenia wypowiedzi spadkodawcy nie można dokonywać ex post, po jego śmierci i przy uwzględnieniu okoliczności, które nastąpiły czy też – mimo, iż były oczekiwane – nie miały miejsca. Czym innym jest wypowiedzenie ostatniej woli na łożu śmierci, a czym innym prośba o sprowadzenie notariusza w celu rozporządzenia swoim majątkiem, inna jest bowiem w obu tych wypadkach wola osoby składającej oświadczenie. Okoliczność, że spadkodawca nie dożył czynności notarialnej, jakiej zamierzał dokonać, tej oceny zmieniać nie może.

Na marginesie należy również zauważyć, że z wypowiedzi świadków i wnioskodawczyni nie wynika jednoznacznie czy wolą Z. P. było sporządzenie przed notariuszem testamentu czy też zawarcie z U. K. umowy dożywocia. O tym, że Z. P. mogła jednak myśleć o umowie dożywocia, a nie testamencie świadczy m.in. zapewnienie spadkowe wnioskodawczyni, w którym wskazała: „w zamian za to, że przepisze mi tą ziemię, ja mam zaopiekować się nią do końca życia” (k.215v.). Gdyby Z. P. przedstawiła swą wolę notariuszowi, ten z pewnością poddałaby pod jej rozwagę umowę dożywocia, aby w jak najpełniejszy sposób zrealizować wolę Z. P..

Odrębną kwestią jest nieuprawniona ingerencja w treść wypowiedzi Z. P., która znalazła swoje odzwierciedlenie w protokole spisanym przez Z. D. (1). W protokole tym znalazły się postanowienia, których nie wypowiedziała Z. P., m.in. w zakresie ustanowienia wykonawcy testamentu. Te elementy zostały wprowadzone do protokołu, gdyż tak doradziła U. K. jej prawniczka. Okoliczność ta nie miała jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia, wobec uznania przez Sąd, że wypowiedź Z. P. z 20 lutego 2022 roku nie była testamentem ustnym.

Mając powyższe na uwadze, wobec nie sporządzenia przez Z. P. testamentu dochodzi do dziedziczenia ustawowego (art. 926 § 2 k.c.). Zgodnie z art. 932 k.c. w braku małżonka i zstępnych spadkodawcy cały spadek przypada jego rodzicom. Jeżeli jednak rodzice spadkodawcy nie dożyli otwarcia spadku, w ich miejsce wstępuje rodzeństwo spadkodawcy, które dziedziczy w częściach równych. Jeżeli którekolwiek z rodzeństwa spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku pozostawiając zstępnych, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada jego zstępnym. Podział tego udziału następuje według zasad, które dotyczą podziału między dalszych zstępnych spadkodawcy, tj. zasadzie z art. 931 § 2 k.c.

Ponieważ w chwili śmierci Z. P. jej rodzice już nie żyli, do dziedziczenia doszliby jej trzej bracia, jednakże żaden z nich również nie przeżył. Dwaj z nich: O. i D. zmarli pozostawiając zstępnych i to te osoby, które w dacie śmierci Z. P. pozostawały przy życiu, dziedziczą po Z. P., co Sąd stwierdził w pkt 1 postanowienia.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 postanowienia na podstawie ogólnej zasady wyrażonej w art. 520 § 1 k.p.c.