Wyrok z 14 stycznia 2026, sygn. IV P 489/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

F., dnia 14 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Magdalena Piątkowska

Ławnicy: Ewa Kleban, Monika Naskręt- Kozak

Protokolant: Dawid Tomczyk

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. w F.

sprawy z powództwa G. S.

przeciwko (...) Sp. z o.o. z siedzibą w L.

o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem

I. zasądza od strony pozwanej (...) Sp. z o.o. z siedzibą
w L. na rzecz powódki G. S. kwotę (...) zł brutto tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15 października 2024 r. do dnia zapłaty,

II. dalej idące powództwo oddala,

III. zasądza od strony pozwanej (...) Sp. z o.o. z siedzibą
w L. na rzecz powódki G. S. kwotę 360,00 zł wraz z odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

IV. zasądza od strony pozwanej (...) Sp. z o.o. z siedzibą w L. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w(...) kwotę 2400,00 zł tytułem kosztów sądowych,

V. wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

UZASADNIENIE

Powódka G. S. wniosła pozew przeciwko (...) Sp. z o.o. z siedzibą w L. domagając się ostatecznie zapłaty kwoty (...) zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 15 października 2024r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Powódka złożył również wniosek o przywrócenie terminu do odwołania się od oświadczenia pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę.

W uzasadnieniu wskazała, iż była początkowo zatrudniona u strony pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas określony tj. do dnia 31.05.2024r. na stanowisku menager ds. sprzedaży i marketingu w pełnym wymiarze czasu pracy. S. 21.05.2024r. strony zawarły umowę o pracę na czas nieokreślony od dnia 1.06.2024r. Powódka wskazała, iż od dnia 30 lipca 2024r. do 14 sierpnia 2024r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, następnie od 15-25 sierpnia przebywała na wcześniej uzgodnionym urlopie wypoczynkowym, po czym od dnia 26 sierpnia 2024r. ponownie została uznana za niezdolną do pracy. W dniu 27 sierpnia przełożona J. J. (1) zakomunikowała powódce poprzez komunikator P. wybór formy rozwiązania z powódką umowy o pracę. Powódka poinformowała o niezdolności do pracy do dnia 6 września 2024r. W odpowiedzi uzyskała informację, iż od dnia 27.08.2024r. będzie liczony miesięczny termin rozwiązania umowy, który upłynie 27.09.2024r. Powódka do tego nie ustosunkowała się. Nie zostało przesłane jej pisemne oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę. S. 8 października 2024r. powódka odebrała przesyłkę ze świadectwem pracy, w którym wskazano, iż umowa rozwiązała się za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę.

Wobec powyższego powódka zarzuciła, iż wypowiedzenie nie zostało dokonane w formie pisemnej, naruszało art. 41 kp.

W zakresie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania ( nadano 15.10.24r.) powódka wskazała, iż nie została pouczona o terminie złożenia odwołania do sądu, a o rozwiązaniu umowy dowiedziała się 8.10.2024r. według powódki zachowała termin do złożenia odwołania, a jeśli nie- wniosła o przywrócenie tego terminu.

W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwana w pierwszej kolejności podniosła, że powódka złożyła pozew po terminie, gdyż dnia 26.08.2024r. zostało powódce skutecznie złożone oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę. W dalszej części potwierdzono fakt zatrudnienia powódki z jednoczesnym wskazaniem, iż w okresie próbnym (od dnia 1.03.2024r.) powódka wykonywała swoje obowiązki poprawnie, co stanowiło przyczynę podjęcia decyzji o zatrudnieniu powódki na czas nieokreślony (od dnia 1.06.2024r.), natomiast po zawarciu umowy na czas nieokreślony jakość pracy powódki drastycznie się obniżyła. Bezpośredni przełożony powódki miał szereg zastrzeżeń do jakości pracy powódki takich jak: niewywiązywanie się z powierzonych jej zadań, nieodpowiadanie w terminie na wiadomości przełożonej, częste spóźnianie się do pracy, nadużywanie pracy zdalnej, brak samodzielności w ramach swoich obowiązków. Pomimo przeprowadzonych rozmów dyscyplinujących, powódka nie poprawiła efektywności swojej pracy. Z tego względu podjęto decyzję o rozwiązaniu z powódką umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Pozwana podniosła, że w dniu 26.08.2024r. powódka stawiła się w pracy po zakończonym urlopie wypoczynkowym, została poinformowana o zastrzeżeniach do jej pracy i podjęciu decyzji o wypowiedzeniu jej umowy o pracę z tym dniem, wręczając jej oświadczenie w formie dokumentu. Powódce zaproponowano również możliwość zamiany wypowiedzenia na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron. Powódka odmówiła podpisania wypowiedzenia i zabrała ze sobą służbowego laptopa i telefon. Spotkaniu towarzyszyli świadkowie. Tego samego dnia powódka przekazała przełożonej, że udała się do lekarza i otrzymała zwolnienie lekarskie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka G. S. zatrudniona była u strony pozwanej (...) Sp. z o.o. z siedzibą w L. od dnia 1.03.2024r. do dnia 31.05.2024r. na czas określony w pełnym wymiarze czasu pracy, a od dnia 1.06.2024r. na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku menager ds. sprzedaży i marketingu z wynagrodzeniem zasadniczym w wysokości (...)

/bezsporne, ponadto wynikające z akt osobowych/

Powódka pozostawała w przyjaźni z bezpośrednią przełożoną, dyrektorem strony pozwanej – J. J. (1), dzięki której znalazła zatrudnienie u strony pozwanej. Zarząd spółki pozostawiał dyrektorowi pełną swobodę w zakresie doboru pracowników, a także decyzji o ich zwalnianiu.

Dowód:

- zeznania świadka J. J. (1) – k.134-135, e-protokół k. 138

- zeznania powódki k. 135-136, e-protokół k. 138

- zeznania pozwanej k. 136v., e-protokół k. 138

U powódki, wcześniej osoby zdrowej, zaczęły się problemy ze zdrowiem. W związku z tymi problemami inne osoby musiały kończyć bądź przejmować obowiązki powódki. Za namową J. J. (1) powódka postanowiła zadbać o zdrowie, rozpoczęła leczenie i przebywała na zwolnieniach lekarskich od 30.07.2024r. do 4.08.2024r., od 6.08.2024r. do 14.08.2024r., następnie w dniach 25-25.08.2024r. przebywała na zaplanowanym urlopie wypoczynkowym.

S. 26.08.2024r. powódka wróciła do pracy z zamiarem podjęcia swoich obowiązków. Została poproszona do gabinetu przez J. J. (1), która oświadczyła, że zawiedziono się na powódce, której nie było dłuższy okres czasu, ze sytuacja ze zdrowiem powódki musi się rozwiązać i wtedy będzie można pomyśleć o dalszej współpracy, natomiast w takim stanie rzeczy trzeba będzie rozwiązać stosunek pracy. Powódka miała się zastanowić, czy rozwiązanie umowy ma nastąpić za porozumieniem stron z datą za miesiąc, czy z miesięcznym wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę. Rozmowa wzbudziła duże emocje, powódka źle się poczuła szczególnie dlatego, że to J. J. (1) doradziła jej zadbanie o zdrowie, a powódka niechętnie szła na zwolnienie. Powódka została w tym dniu zwolniona z dalszego świadczenia pracy, miała na spokojnie w domu zastanowić się nad formą zakończenia stosunku pracy. Powódka była w złym stanie, mama zarejestrowała ja do lekarza, w następstwie wizyt powódka uzyskała zaświadczenia o niezdolności do pracy w okresach: od 27.08.2024r. do 13.09.2024r., od 14.09.2024r. do 30.09.2024r.

Dowód:

- korespondencja z dnia 27.08.2024r. – k. 59

- zaświadczenia lekarskie – k. 12-14

- zeznania świadka J. J. (1) – k.134-135, e-protokół k. 138

- zeznania powódki k. 135-136, e-protokół k. 138

W opisanym spotkaniu uczestniczyła jedynie powódka i J. J..

Dowód:

- zeznania świadka J. J. (1) – k.134-135, e-protokół k. 138

- zeznania powódki k. 135-136, e-protokół k. 138

- zeznania świadka B. R. k. 136v., e-protokół k. 138

S. 27.08.2024r. J. J. (1) skontaktowała się z powódką za pomocą komunikatora celem ustalenia decyzji powódki w kwestii sposobu rozwiązania umowy o pracę. Powódka nie zajęła stanowiska, poinformowała jedynie o niezdolności do pracy od dnia 27.08.2024r.

S. 27.09.2024r. na żądanie strony pozwanej powódka dokonała zwrotu sprzętu służbowego w postaci: laptopa wraz z ładowarką, myszką i telefonu. Odbiór sprzętu przyjął pracownik strony pozwanej J. J. (2).

Dowód:

- poświadczenie zwrotu sprzętu – k. 50

W dniu 3.10.2024r. strona pozwana nadała świadectwo pracy za pośrednictwem operatora pocztowego, które zostało doręczone powódce w dniu 8.10.2024r.

Dowód:

- korespondencja z dnia 27.08.2024r. – k. 59

- świadectwo pracy wraz z potwierdzeniem nadania – akta osobowe k.2c

W aktach osobowych powódki znajduje się pismo zatytułowane „Wypowiedzenie umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia” datowane na dzień 26.08.2024r. Pismo zawiera oświadczenie, którym rozwiązuje się z powódką umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony z zachowaniem 1-miesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynął w dniu 30.09.2024r. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano utratę zaufania polegającą na niewywiązywaniu się i niezrealizowaniu powierzonych zadań. Brak chęci samodzielnego podejmowania decyzji w zakresie obowiązków oraz branie odpowiedzialności za takowe decyzje. Ponadto wskazano, iż brak zaangażowania w wykonywalną pracę, częste spóźnianie które demotywowało zespół pracowniczy. Oświadczenie zawierało pouczenie o terminie i sądzie właściwym do wniesienia odwołania.

Wyżej opisane oświadczenie nie zawiera podpisu powódki. Sporządzona jest pod jego treścią notatka jakoby powódka została poinformowana o wypowiedzeniu umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia i odmówiła podpisania dokumentu.

Dowód:

- oświadczenie o rozwiązaniu umowy – akta osobowe k.1c

Akta osobowe powódki zawierają jeszcze notatkę służbową datowaną na dzień 26.08.2024r. , w której stwierdzono, iż w obecności świadków, którzy pod notatką się podpisali ( J. J. (2), B. R. (1)) J. J. (1) wskazała na zastrzeżenia do pracy powódki i następujące nieprawidłowości, które opisano w notatce. Powódka w obecności świadków miała się przyznać do nieefektywności swojej pracy i nieprawidłowego wypełniania obowiązków. W wyniku rozmowy J. J. (1) miała poinformować powódkę , ze z dniem 26 sierpnia 2024r. wypowiada jej umowę o pracę oraz, że powódce przysługuje prawo odwołania do sądu pracy. Zaproponowano rozwiązanie umowy za porozumieniem stron z miesięcznym wypowiedzeniem, ale odmówiła. Po zakończonej rozmowie powódka miała opuścić miejsce pracy, poinformować o zwolnieniu lekarskim i zdaniu w dniu 27.08 sprzętu służbowego.

Dowód: notatka – akta osobowe k.4c

Dnia 27.09.2024r. powódka poprzez osobę trzecią dokonała zwrotu sprzętu służbowego w postaci: laptopa wraz z ładowarką, myszką i telefonu. Odbiór sprzętu przyjął pracownik strony pozwanej J. J. (2).

Dowód:

- poświadczenie zwrotu sprzętu – k. 50

- zeznania świadka B. R. (2) – k. 135, e-protokół k. 138

Jednomiesięczne wynagrodzenie powódki, liczone jako ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło(...)

Dowód:

- zaświadczenie z dnia 21.11.2024r. – k. 35

Ustaleń stanu faktycznego w niniejszej sprawie sąd dokonał na podstawie zeznań świadków oraz powódki dokonując oceny poprzez znajdujące się w aktach osobowych dokumenty, w szczególności oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę, notatkę służbową z dnia 26.08.2024r. oraz świadectwo pracy powódki. W toku postępowania dowodowego swiadkowie podpisani pod notatką nie tylko nie potwierdzili, aby okoliczności w niej zawarte miały miejsce, ale wręcz wskazali, iż nie brali udziału w rozmowie powódki z J. J.. Ponadto wątpliwość budzi data sporządzenia notatki- 26.08.2024r. skoro opisuje ona także zdarzenia, które miały miejsce później. Prowadzi to do wniosku, iż notatka powstała na potrzeby postępowania sądowego mając uprawdopodobniać okoliczność jakoby powódkę zapoznano z treścią rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem, doprecyzowano niejasne przyczyny w nim zawarte oraz pouczono o terminie odwołania do sądu pracy. Podważa to stanowisko strony pozwanej, że takie okoliczności miały miejsce oraz wiarygodność zeznań świadka J. J., która sporządziła przedmiotowa notatkę. Za wiarygodnością zeznań powódki przemawiał również fakt korespondencji prowadzonej przez powódkę z J. J. w dniu 27.08. 24r., z której jednoznacznie wynika, iż strony nie ustaliły jeszcze, w jakim trybie zakończy się łączący je stosunek pracy. Sama wola rozwiązania umowy nie jest jednoznacznym oświadczeniem, które złożone pracownikowi na piśmie wywoła określone skutki prawne.

Przy tak ustalonym stanie faktycznym sąd zważył:

Powództwo podlegało uwzględnieniu.

Sąd w pierwszej kolejności poddał analizie zarzut strony pozwanej dotyczący uchybienia terminowi do złożenia odwołania.

Zgodnie z art. 264 k.p. odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w terminie 21 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę.

W niniejszej sprawie pewna datą, w jakiej powódka posiadła wiedzę o rozwiązaniu z nią umowy o pracę za wypowiedzeniem dokonanym jej przez pracodawcę był dzień 8.10.2024r. tj. dzień doręczenia powódce świadectwa pracy. Wobec oceny materiału dowodowego( o czym wyżej) strona pozwana nie obroniła stanowiska jakoby oświadczenie o rozwiązaniu umowy za wypowiedzeniem zostało przedstawione powódce dnia 26.08.2024r.

Konsekwencja przyjęcia powyższego jest naruszenie przez stronę pozwaną przepisów dotyczących rozwiazywania umów o pracę za wypowiedzeniem , a mianowicie art. 30§3 kp i 41 kp.

Zgodnie z art. 30§ 3 kp oświadczenie każdej ze stron o wypowiedzeniu lub rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinno nastąpić na piśmie.

Powyższe ustalenia wskazują, iż takie pisemne oświadczenie nie zostało powódce złożone. Dokumentem , z którego powódka poznała wiążącą w skutkach decyzję pracodawcy co do woli i sposobu rozwiązania z nią umowy było świadectwo pracy. Jest to wprawdzie dokument pisemny, ale nie spełniający wymogów oświadczenia, o którym mowa w art. 30§ 3 kp.

Zgodnie zaś z art. 41 kp pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę w czasie urlopu pracownika, a także w czasie innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, jeżeli nie upłynął jeszcze okres uprawniający do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia.

Doręczenie powódce przebywającej na zwolnieniu lekarskim świadectwa pracy jako dokumentu dającego formalny wyraz pracodawcy o rozwiązaniu umowy z pracownikiem narusza dyspozycję art. 41 kp.

Mając na uwadze powyższe sąd w oparciu o art. 45 §1 k.p. uwzględnił powództwo w zakresie odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. Wysokość odszkodowania ustalono w oparciu o art. 56 k.p. w zw. 36 § 1 pkt 2 k.p. kierując się okresem zatrudnienia u strony pozwanej. Dalej idące powództwo w tym zakresie oddalono. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 k.c. w zw. z art. 300 k.p. przyjmując za powódką datę wymagalności roszczenia.

Oceniając ponad to samo oświadczenie, które miało być powódce przedstawione i znajduje się w aktach osobowych to podnieść należy, że zgodnie bowiem z art. 30 § 4 k.p., w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem, powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca rozwiązanie umowy o pracę. Przy czym przyczyna ta ma być rzeczywista i konkretna. Takie stanowisko przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 maja 2000r. (I PKN 641/99). Naruszenie tego przepisu ma miejsce wówczas, gdy pracodawca nie wskazuje w ogóle przyczyny rozwiązania umowy, bądź gdy wskazana przez niego przyczyna jest niezrozumiała, niejasna, niedostatecznie konkretna, a przez to jest niezrozumiała dla pracownika. Podana pracownikowi przyczyna ma na celu, umożliwienie mu „dokonania racjonalnej oceny, czy ta przyczyna w rzeczywistości istnieje i czy w związku z tym, zaskarżenie czynności prawnej pracodawcy może doprowadzić do uzyskania przez pracownika odpowiednich korzyści (odszkodowania lub przywrócenia do pracy) – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 października 1997r. (I PKN 315/97). Niedopuszczalne są, więc przyczyny enigmatyczne, bez konkretnego wskazania, które zachowania lub zaniechania pracownika stanowią przyczynę rozwiązania z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia. Ponadto ocena wskazanej przyczyny pod kątem jej należytego skonkretyzowania jest dokonywana z perspektywy jego adresata tj. pracownika. To pracownik ma wiedzieć i rozumieć, z jakiego powodu pracodawca dokonał rozwiązania umowy o pracę.

W świetle utrwalonych poglądów orzecznictwa i doktryny nie budzi wątpliwości, że niepodanie przez pracodawcę przyczyny wypowiedzenia lub podanie jej w sposób ogólnikowy i niekonkretny stanowi formalną wadę wypowiedzenia, powodującą jego sprzeczność z prawem i w takim przypadku nie ma potrzeby badania merytorycznej zasadności wypowiedzenia. Celem regulacji zawartej w art. 30 § 4 k.p. jest umożliwienie pracownikowi obrony przed wypowiedzeniem umowy o pracę, a zatem ujęcie przyczyn wypowiedzenia powinno być na tyle konkretne i precyzyjne, aby umożliwiało pracownikowi rzeczową obronę w razie ewentualnego procesu. Pracodawca nie wywiązuje się z obowiązku wynikającego z art. 30 § 4 k.p. wówczas, gdy albo w ogóle nie wskazuje przyczyny wypowiedzenia, albo kiedy wskazanie przyczyny jest pozorne w tym znaczeniu, że jest ona niedostatecznie jasna, konkretna, a w rezultacie niezrozumiała dla pracownika (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2012r., II PK 315/11, LEX nr 1164441). Wskazać należy, iż w świetle powołanego przepisu dopuszczalne są różne sposoby określenia przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę. Istotne jest, aby z oświadczenia pracodawcy wynikało w sposób niebudzący wątpliwości, co jest istotą zarzutu stawianego pracownikowi i usprawiedliwiającego rozwiązanie z nim stosunku pracy; konkretyzacja przyczyny, wskazanie konkretnego zachowania pracownika (działania lub zaniechania), z którym ten zarzut się łączy, może nastąpić poprzez szczegółowe określenie tego zachowania w treści oświadczenia o wypowiedzeniu lub poprzez sformułowanie w sposób uogólniony, jeżeli wynika ze znanych pracownikowi okoliczności, wiążących się w sposób niebudzący wątpliwości z podaną przez pracodawcę przyczyną rozwiązania umowy (wyrok z dnia 15 listopada 2006 r., I PK 112/06, Prawo Pracy 2007 nr 5, str. 27). Ponadto pracodawca nie może też powoływać w postępowaniu sądowym nowych, wcześniej w ogóle niewskazanych w pisemnym oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyn, okoliczności lub uzasadnienia kwestionowanego wypowiedzenia.

W wyroku z dnia 2 października 2002r. (I PKN 586/01, LEX nr 577447) Sąd Najwyższy wyraził stanowisko, iż obowiązek wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie umowy o pracę jest rozumiany w orzecznictwie jako powinność podania przyczyny skonkretyzowanej, nie ograniczającej się do powtórzenia wyrażeń ustawowych lub przytoczenia ogólnikowych zwrotów (tak w szczególności uzasadnienie tezy III uchwały pełnego składu Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 maja 1978 r., V PZP 6/77, OSNCP 1978 z. 8 poz. 127). Niewskazanie konkretnej przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie umowy lub podanie jej w sposób niezrozumiały albo mało konkretny stanowi naruszenie przepisów o wypowiadaniu umów. Pracownik musi bowiem wiedzieć i rozumieć, z jakiego powodu pracodawca wypowiedział mu umowę o pracę (zob. wyroki SN: z 10 maja 2000 r., I PKN 641/99; z 21 marca 2001 r., I PKN 311/00).

Jako przyczyny wypowiedzenia wskazano: utratę zaufania polegającą na niewywiązywaniu się i niezrealizowaniu powierzonych zadań, brak chęci samodzielnego podejmowania decyzji w zakresie obowiązków oraz branie odpowiedzialności za takowe decyzje, brak zaangażowania w wykonywalną pracę, częste spóźnianie demotywowały zespół pracowniczy. Wskazane przez pozwaną przyczyny rozwiązania umowy były ogólnikowe i niesformalizowane. Sformułowania użyte przez stronę pozwaną są na tyle niekonkretne, że zarówno powódce jak i sądowi uniemożliwiają weryfikację zachowań, które miałyby rzekomo doprowadzić do zwolnienia. Jak wskazano wyżej pracodawca skutecznie nie wykazał, aby przyczyny wskazane w oświadczeniu zostały z powódka szczegółowo omówione na spotkaniu w dniu 26.08.2024r.

Ponadto, materiał dowodowy - w tym zeznania samej powódki i świadka J. J. (1) pozwoliły na ustalenie faktycznego powodu dążenia pracodawcy do rozwiązania umowy o pracę, jaką były nieobecności powódki spowodowane problemami zdrowotnymi. Sąd jednakże ustalił, iż nieobecności powódki były w pełni usprawiedliwione i udokumentowane (zaświadczenia lekarskie k. 12-14, zeznania powódki k. 135-136, e-protokół k. 138).

Powództwo należało oddalić w zakresie żądania wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Żądanie to nie zostało formalnie cofnięte, a stało się bezprzedmiotowe wobec zmiany powództwa z żądania przywrócenia do pracy na odszkodowanie. (pkt II wyroku)

Orzeczenie o kosztach znajduje podstawę w treści art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie.

O obowiązku zwrotu kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 113 ust. 1 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych mając na względzie wynik procesu, nakazując stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Świdnicy kwotę 2400 zł tytułem opłaty od pozwu od uiszczenia której powódka była ustawowo zwolniona. Do obliczenia kosztów przyjęto pierwotną wartość przedmiotu sporu oraz fakt, iż co do zasady powódka wygrała sprawę.

Na zasadzie art. 477 ² § 1 k.p. wyrokowi w punkcie I nadano rygor natychmiastowej wykonalności do wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia powódki.