Uzasadnienie z 16 stycznia 2026, sygn. VIII K 841/25

UZASADNIENIE

Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w(...)wydanym w dniu (...)r. w sprawie o sygn. akt (...)orzeczono wobec A. C. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat. Zakaz został orzeczony w związku ze skazaniem za przestępstwo z art. 244 kk popełnione w dniu 20 marca 2022 r. Wyrok uprawomocnił się w dniu 22 czerwca 2023 roku.

W dniu 29 marca 2024 r. Prezydent Miasta F. cofnął uprawnienie do kierowania pojazdami w stosunku do A. C. na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) r.. W decyzji wskazano, że zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony w/w. wyrokiem obowiązywał od dnia 22 czerwca 2023 r. do 20 czerwca 2025 r. włącznie.

24 marca 2025r. o godz. 8:30 w miejscowości X. na ul. (...), w okolicach posesji nr (...) w gm. X. funkcjonariusze policji zatrzymali do kontroli A. C. w czasie, gdy kierował on po drodze publicznej samochodem osobowym marki S. o nr rej. (...).

Dowody:

- protokół przesłuchania A. C. – k.30v-31

- odpis wyroku Sądu Rejonowego w (...) - k. 20

- decyzja Prezydenta Miasta F. – k. 14

- informacja z ewidencji kierowców – k. 52

- informacją z Urzędu Miasta F. – k.10

A. C. urodził się w (...). Oskarżony zadeklarował wysokości dochodu miesięcznego na kwotę 10.000 zł. Jego zawód wyuczony to ratownik medyczny, ma na utrzymaniu dwóch synów, przy czym wobec jednego z nich jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym. Był uprzednio karany, w tym za czyny z art. 244 k.k.

Dowody:

- dane o karalności k.70-71

- dane osobowo-poznawcze – k.62-63v

- protokół przesłuchania k.30-31

A. C. przyznał się do winy, jednakże odmówił składania jakichkolwiek wyjaśnień. Na rozprawę nie stawił się.

W świetle całokształtu zebranego materiału dowodowego przyznanie się do winy oskarżonego nie budzi wątpliwości. Pozyskana decyzja Prezydenta Miasta F. z dnia 29 marca 2024 r. oraz odpis wyroku Sądu Rejonowego w (...) wydanego w dniu 13 września 2022 r. w sprawie o sygn. akt (...) potwierdzają, że w dniu zdarzenia wobec oskarżonego był orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów, który obowiązywał do 20 czerwca 2025 r.

Sąd dał także wiarę pozostałym dowodom zawnioskowanym w akcie oskarżenia, które stanowiły podstawę ustalenia stanu faktycznego. Sąd oparł się w głównej mierze na dowodach z dokumentów w postaci decyzji Prezydenta Miasta F. oraz odpisu w/w. wyroku, albowiem zostały pozyskane zgodnie z procedurą karną i nie zostały podważone. Za niebudzącą wątpliwości Sąd uznał także informację dot. karalności oskarżonego oraz informacje o naruszeniach wpisanych do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego. Fakt kierowania pojazdem mechanicznym w dniu 24 marca 2025 r. na drodze publicznej nie był przez oskarżonego kwestionowany wobec czego sąd uznał tę okoliczność za przyznaną.

A. C. stanął pod zarzutem czynu z art. 244 k.k. Występek ten polega na niestosowaniu się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu albo niewykonaniu zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. Dobrem chronionym normy sankcjonowanej jest zatem prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości w zakresie wykonania orzeczonych przez sądy zakazów lub nakazów. Przepis ten zawiera zatem wyliczenie wszystkich zakazów sądowych, w tym również zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, których nieprzestrzeganie zagrożone jest sankcją.

Biorąc pod uwagę zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, w tym również przyznanie się przez oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu, stwierdzić należy, że wina A. C. nie budzi żadnych wątpliwości i została udowodniona w całości. Oskarżony prowadził samochód po drodze publicznej w dniu, w którym obowiązywał orzeczony względem niego zakaz prowadzenia pojazdów.

Sąd na podstawie art. 244 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, mogąc to uczynić w granicach od 3 miesięcy do 5 lat. Do okoliczności obciążających zaliczono uprzednią karalność oskarżonego za przestępstwa. W tym kontekście warto zauważyć, że A. C. był karany nie tylko dwukrotnie za przestępstwa podobne (identyczne) ale również za przestępstwa przeciwko mieniu, w tym rozbój, oszustwo, sprzeniewierzenia, przestępstwo przeciwko dokumentom, prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości czy przestępstwo z ustawy o rachunkowości. Zasadnym jest podkreślenie, iż karalność oskarżonego sięga 2012 roku. Oskarżony regularnie powraca na drogę przestępstwa, a informacja z ewidencji kierowców (k. 52) jest potwierdzeniem jego lekceważącego stosunku do zasad bezpieczeństwa na drodze.

W ocenie sądu wymierzona kara w odpowiednim stopniu uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, zawinienie oraz cele kary. Jest to także odpowiednia reakcja karna biorąc pod uwagę skutki przestępstwa popełnionego przez oskarżonego. Ponadto przy wymiarze kary, sąd kierował się celami zapobiegawczymi i wychowawczymi w stosunku do oskarżonego, a także potrzebami w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Po stronie oskarżonego nie zaistniały żadne okoliczności wyłączające czy umniejszające winę. Jest to osoba dorosła, która rozumiała znaczenie czynu. Do prowadzenia pojazdu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych nie zmusiła oskarżonego żadna nadzwyczajna okoliczność. Nadto był już on poprzednio karany za przestępstwa podobne, wiedział zatem, że należy monitorować okres na który został orzeczony zakaz. Stopień społecznej szkodliwości czynu był duży. Dodatkowo uprzednio karalność za przestępstwa przeciw bezpieczeństwu w komunikacji wykluczała orzeczenie tzw. kary wolnościowej o którą wnosiła obrona.

W pkt. II wyroku na podstawie art. 43a § 2 k.k. sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz (...)w wysokości 6.000 złotych. Świadczenie pieniężne ma charakter obligatoryjny, a orzeczona wysokość świadczenia, w tym stanie sprawy bacząc na okoliczności jest zupełnie uzasadniona. Oskarżony pracuje i jest w stanie ponieść koszty świadczenia. Z uwagi na poprzednią karalność konieczne było jego orzeczenie powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia by było one adekwatne do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu.

Na podstawie art. 42 § 2 k.k. Sąd orzekł obligatoryjny wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres pięciu lat. W ocenie Sądu, taki czas zakazu prowadzenia pojazdu będzie odpowiednią reakcją karną na zachowanie oskarżonego, a przy tym klarowną przestrogą dla A. C., biorąc pod uwagę dotychczasową postawę sprawcy oraz charakter popełnionego przez niego czynu.

Wobec braku przesłanek do zwolnienia oskarżonego od kosztów sądowych wobec A. C. została zasądzona na rzecz Skarbu Państwa kwota 120,00 zł na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 Ustawy o opłatach w sprawach karnych, nadto został on obciążony wydatkami postępowania w wysokości 70, 00 zł w myśl art. 627 k.p.k.