sygn. I C 1316/25 19 stycznia 2026 Sąd Rejonowy w Toruniu

Wyrok z 19 stycznia 2026, sygn. I C 1316/25

Data orzeczenia 19 stycznia 2026

Sąd Sąd Rejonowy w Toruniu

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Asesor Paweł Kamiński

Tagi

#Sąd Rejonowy w Toruniu #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 6 kc art. 22 kc art. 58 kc art. 61 kc art. 77 kc art. 78 kc art. 98 kpc art. 99 kpc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (13)

art. 100 kpc art. 115 kc art. 230 kpc art. 233 kpc art. 243 kpc art. 244 kpc art. 308 kpc art. 353 kc art. 359 kc art. 385 kc art. 481 kc art. 505 kpc art. 720 kc

Sygn. akt: I C 1316/25 upr

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy w T. I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	asesor sądowy P. K.
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy K. K.

po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2026 r. w T.

na rozprawie

sprawy z powództwa V..pl spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

przeciwko I. C.

o zapłatę

I. zasądza od pozwanego I. C. na rzecz powoda V..pl spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w V. kwotę 8 218,40 zł (osiem tysięcy dwieście osiemnaście złotych czterdzieści groszy) z umownymi odsetkami w wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie:

- od kwoty 2 385 zł od dnia 15 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty;

II. w pozostałej części powództwo oddala;

III. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2 317 zł (dwa tysiące trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 24 czerwca 2025 roku (data nadania) powód V..pl spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w V. wniósł o zasądzenie od pozwanego I. C. kwoty 8 227,40 zł wraz z umownymi odsetkami za opóźnienie w wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie od kwoty 2 385 zł od dnia 15 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty oraz kosztami procesu w postaci uiszczonej opłaty od pozwu, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej według norm przepisanych. Powód wskazał, że na dochodzoną kwotę w wysokości 8 227,40 zł składa się kapitał w wysokości 4 766,79 zł, prowizja w wysokości 2 385 zł, odsetki karne w wysokości 479,22 zł i odsetki umowne w wysokości 596,39 zł.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że zawarł z pozwanym w dniu 11 marca 2024 roku ramową umowę pożyczki nr (...). Powód podał, że pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy ramowej, na podstawie której powód udzielił pozwanemu odnawialnej linii pożyczki. Powód wskazał, że na podstawie zawartej uprzednio ramowej umowy pożyczki pomiędzy stronami mogły być zawierane kolejne umowy zgodnie z udzieloną pozwanemu odnawialną linią pożyczki. Powód wskazał, że zobowiązał się do udzielenia pozwanemu pożyczki na cele konsumpcyjne niezwiązane z działalnością gospodarczą na okres 42 miesięcy, a pozwany do spłaty pożyczki na warunkach określonych w treści umowy. Powód podniósł, że wypłacił pozwanemu środki pieniężne w kwocie 5 300 zł w dniu 11 marca 2024 roku. Pozwany miał spłacić pożyczkę do 12 września 2027 roku. Powód wskazał, że pozwany dokonał spłat z tytułu zawartej umowy pożyczki w łącznej wysokości 999,68 zł. Powód wskazał, że spłaty zostały zaliczone zgodnie z kolejnością wskazaną w umowie, tj. na odsetki umowne, kapitał, prowizję, odsetki karne. Powód wskazał, że dokonana spłata nie pokryła w całości zaciągniętego zobowiązania. Powód podkreślił, że pozwany nie wywiązał się w terminie z zobowiązania umownego w efekcie czego powód dokonał wypowiedzenia umowy za zachowaniem trzydziestodniowego terminu wypowiedzenia. Powód podniósł, że należne mu na dzień złożenia pozwu odsetki obejmują odsetki umowne w kwocie 596,39 zł i odsetki karne w kwocie 479,22 zł. Uzasadniając żądanie zasądzenia od pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej według norm przepisanych powód wskazał, że pozew w niniejszej sprawie został wcześniej sporządzony i wniesiony do Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie w elektronicznym postępowaniu upominawczym, w którym powoda również reprezentował fachowy pełnomocnik. (k. 4-6v).

W dniu 22 lipca 2025 roku referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w T. wydał w sprawie o sygn. akt X Nc (...)/25 nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w orzekając zgodnie z żądaniem pozwu (k. 36). Postanowieniem z dnia 8 września 2025 roku referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w T. sprostował oczywistą omyłkę w wydanym w dniu 22 lipca 2025 roku nakazie zapłaty w postępowaniu upominawczym w ten sposób, że w miejsce nieprawidłowego imienia pozwanego (...) wpisał prawidłowe (...) (k. 45).

Pozwany I. C. w ustawowym terminie wniósł sprzeciw od wydanego w dniu 22 lipca 2025 roku w sprawie X Nc (...)/25 nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania wedle norm przepisanych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w zapłacie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Uzasadniając swoje stanowisko pozwany podał, że kwestionuje powództwo co do zasady i co do wysokości. Pozwany twierdził, że umowa pożyczki nie wywołuje skutków prawnych. Wskazał, że nie złożono oświadczeń woli i nie zawarto umowy. Pozwany zaznaczył, że przedłożona przez powoda umowa to niepodpisany wydruk. Pozwany podniósł, że kwestionuje prawdziwość przedłożonych przez powoda dokumentów oraz wskazał, że nigdy nie otrzymał od powódki dokumentów o wskazanej treści. Pozwany wskazał również, że nie zostały mu przedstawione żadne informacje i dane, o których mowa w art. 7 i art. 13 ustawy o kredycie konsumenckim, ani nawet reprezentatywny przykład, o którym mowa w art. 8 tej ustawy. Pozwany podniósł, że nie udzielono mu wyjaśnień zgodnie z art. 11 ustawy o kredycie konsumenckim, nie przedstawiono mu projektu umowy stosownie do art. 12 tej ustawy, ani formularza informacyjnego, o którym mowa w art. 14 ustawy. Pozwany zakwestionował też ważność umowy z uwagi na rażąco wygórowane koszty, a w razie uznania bezzasadności tego zarzutu wskazał na bezskuteczność postanowień umowy. Pozwany twierdził, że postanowienia dotyczące opłaty prowizyjnej należy uznać za bezskuteczne w rozumieniu art. 385¹ – art. 385² k.c. jako abuzywne. Pozwany wyraził pogląd, że w sprawie nie doszłoby w ogóle do zawarcia umowy, gdyby nie zastrzeżono postanowień ustanawiających koszty prowizji. W konsekwencji tego, zdaniem pozwanego, postanowienia umowy pożyczki są nieważne w zakresie ustalonych kosztów z uwagi na przepisy art. 58 § 1 i 2 k.c. jako sprzeczne z ustawą oraz zasadami współżycia społecznego, co czyni nieważną całą umowę w świetle art. 58 § 3 k.c., gdyż bez zastrzeżenia wskazanych kosztów umowa w ogóle nie zostałaby zawarta. Pozwany podniósł też, że powód nie wykazał dostatecznie, aby wysokość prowizji była efektem indywidualnych uzgodnień z pozwanym. Pozwany zaznaczył, że ani z treści pozwu, ani w toku postępowania nie podniesiono jaki katalog czynności składał się na poczet omawianej części wynagrodzenia oraz jaka była wartość poszczególnych działań podejmowanych przez powoda celem zawarcia z pozwanym przedmiotowej umowy pożyczki. Również z tej przyczyny zdaniem pozwanego należy uznać całą umowę za nieważną. Pozwany wskazał, na okoliczność przyjęcia przez sąd, że umowa została zawarta i była ona ważna, że nie została ona wypowiedziana – nie doręczono mu wypowiedzenia umowy i wezwania do zapłaty, a na moment wypowiedzenia brak było zadłużenia w wysokości uzasadniającej złożenie wypowiedzenia, a to z uwagi na nieważność postanowień umowy ustalających jej koszty (k. 51-52v).

W piśmie przygotowawczym z dnia 24 października 2025 roku powód oświadczył, że podtrzymuje w całości wszystkie dotychczasowe żądania, twierdzenia i wnioski. Powód podał, że ramowa umowa pożyczki nr (...) z dnia 11 marca 2024 roku została zawarta w sposób elektroniczny, za pośrednictwem indywidualnego konta, które pozwany założył na stronie internetowej powoda, tj. www.(...) (...) zauważył, że na wydruku umowy ramowej wskazane zostały prawidłowe dane osobowe pozwanego, w tym PESEL i adres, co zdaniem powoda potwierdza zaciągnięcie przez pozwanego zobowiązania. Powód wskazał, że na podstawie ramowej umowy pożyczki w dniu 11 marca 2024 roku wypłacił na wskazany przez pozwanego numer rachunku bankowego kwotę 5 300 zł, którą pozwany zobowiązał się zwrócić w 42 ratach, zgodnie z harmonogramem spłat na dedykowany rachunek do spłaty pożyczki. Powód wskazał, że w dniu 11 marca 2024 roku podczas składania wniosku o pożyczkę zweryfikował zgodność danych o tożsamości klienta z bazą MSWiA za pomocą usługi świadczonej przez (...). Pożyczka została natomiast wypłacona na numer rachunku bankowego należący do pozwanego, który został zweryfikowany za pomocą usługi świadczonej przez S.. Powód wskazał także w jakich datach pozwany dokonywał spłat pożyczki i w jaki sposób spłaty te zostały przez powoda rozliczone. Pozwany spłacił:

- 249,92 zł w dniu 9 kwietnia 2024 roku, które zostały zaliczone w kwocie 136,97 zł na spłatę kapitału i w kwocie 112,95 zł na spłatę odsetek umownych,

- 249,92 zł w dniu 11 maja 2024 roku, które zostały zaliczone w kwocie 127,49 zł na spłatę kapitału i 122,43 zł na spłatę odsetek umownych,

- 249,92 zł w dniu 11 czerwca 2024 roku, które zostały zaliczone w kwocie 133,33 zł na spłatę kapitału i 116,59 zł na spłatę odsetek umownych,

- 249,92 zł w dniu 12 lipca 2024 roku, które zostały zaliczone w kwocie 135,42 zł na spłatę kapitału i 114,50 zł na spłatę odsetek umownych.

Powód wskazał, że ostatniej spłaty pozwany dokonał 12 lipca 2024 roku, po czym zaprzestał wywiązywania się z obowiązku zwrotu udzielonej pożyczki. To skutkowało wypowiedzeniem umowy ramowej pożyczki pismem z dnia 26 listopada 2024 roku. Następnie zaś powód wezwał pozwanego pismem z dnia 14 marca 2025 roku do dobrowolnego spełnienia świadczenia przed skierowaniem sprawy na drogę postępowania sądowego. Powód oświadczył, że pozwany nie dokonał zapłaty należnego mu roszczenia do dnia złożenia pozwu. Powód wskazał także, że dochodzona przez niego kwota dochodzonych w ramach należności głównej, niespłaconych do dnia złożenia pozwu odsetek karnych została naliczona w następujący sposób:

- w okresie od 19 maja 2024 roku do 19 czerwca 2024 roku (31 dni) naliczone zostały odsetki od kwoty 87,01 zł według stopy procentowej 22,5 % w wysokości 1,66 zł,

- w okresie od 12 sierpnia 2024 roku do 12 września 2024 roku (31 dni) naliczone zostały odsetki od kwoty 137,54 zł według stopy procentowej 22,5 % w wysokości 2,63 zł,

- w okresie od 12 września 2024 roku do 12 października 2024 roku (30 dni) naliczone zostały odsetki od kwoty 277,24 zł według stopy procentowej 22,5 % w wysokości 5,13 zł,

- w okresie od 12 października 2024 roku do 12 listopada 2024 roku (31 dni) naliczone zostały odsetki od kwoty 422,62 zł według stopy procentowej 22,5 % w wysokości 8,08 zł,

- w okresie od 12 listopada 2024 roku do 26 listopada 2024 roku (14 dni) naliczone zostały odsetki od kwoty 566,80 zł według stopy procentowej 22,5 % w wysokości 4,89 zł,

- w okresie od 31 grudnia 2024 roku do 14 kwietnia 2025 roku (104 dni) naliczone zostały odsetki od kwoty 7 151,79 zł według stopy procentowej 22,5 % w wysokości 458,50 zł.

Powód wskazał także, że z kolei dochodzona przez niego kwota dochodzonych w ramach należności głównej, niespłaconych do dnia złożenia pozwu odsetek umownych została naliczona w następujący sposób:

- w okresie od 11 marca 2024 roku do 9 kwietnia 2024 roku (29 dni) naliczone zostały odsetki od kwoty 7 685 zł według stopy procentowej 18,5 % w wysokości 112,96 zł,

- w okresie od 9 kwietnia 2024 roku do 11 maja 2024 roku (32 dni) naliczone zostały odsetki od kwoty 7 548,03 zł według stopy procentowej 18,5 % w wysokości 122,42 zł,

- w okresie od 11 maja 2024 roku do 11 czerwca 2024 roku (31 dni) naliczone zostały odsetki od kwoty 7 420,54 zł według stopy procentowej 18,5 % w wysokości 116,59 zł,

- w okresie od 11 czerwca 2024 roku do 12 lipca 2024 roku (31 dni) naliczone zostały odsetki od kwoty 7 287,21 zł według stopy procentowej 18,5 % w wysokości 114,50 zł,

- w okresie od 12 lipca 2024 roku do 12 sierpnia 2024 roku (31 dni) naliczone zostały odsetki od kwoty 7 151,79 zł według stopy procentowej 18,5 % w wysokości 112,37 zł,

- w okresie od 12 sierpnia 2024 roku do 12 września 2024 roku (31 dni) naliczone zostały odsetki od kwoty 7 014,25 zł według stopy procentowej 18,5 % w wysokości 110,21 zł,

- w okresie od 12 września 2024 roku do 12 października 2024 roku (30 dni) naliczone zostały odsetki od kwoty 6 874,55 zł według stopy procentowej 18,5 % w wysokości 104,53 zł,

- w okresie od 12 października 2024 roku do 12 listopada 2024 roku (31 dni) naliczone zostały odsetki od kwoty 6 729,17 zł według stopy procentowej 18,5 % w wysokości 105,73 zł,

- w okresie od 12 listopada 2024 roku do 12 grudnia 2024 roku (49 dni) naliczone zostały odsetki od kwoty 6 584,99 zł według stopy procentowej 18,5 % w wysokości 163,54 zł.

Powód wskazał, że po otrzymaniu pożyczki pozwany zgodnie z harmonogramem dokonywał spłaty rat pożyczki zgodnie z harmonogramem. Powód stwierdził, że umowa ramowa spełnia wymogi uregulowane w art. 77² i art. 77³ k.c. Powód podniósł, że pozaodsetkowe koszty kredytu na dzień udzielenia pozwanemu nie przekraczały maksymalnej wysokości przewidzianej ustawą o kredycie konsumenckim. Powód wskazał, że naliczone koszty pozaodsetkowe są wyraźnie niższe od górnej granicy określonej ustawą. Powód wskazał też, że potrzebuje środków na pokrycie kosztów prowadzonej działalności. Powód zaznaczył, że nie istnieją podstawy do uznania prowizji za rażąco wygórowaną, a postanowienie umowne w tym zakresie za abuzywne. Powód podał też, że umowa pożyczki jest ważna, a roszczenie z niej wynikające stało się wymagalne. Do pozwanego zostało skierowane także listem zwykłym wezwanie do zapłaty. Powód wskazał, że wypowiedzenie umowy pożyczki zostało skutecznie doręczone pozwanemu w dniu 2 grudnia 2024 roku. Powód wskazał też, że polski porządek prawny przewiduje możliwość zawarcia umowy na odległość, bez osobistego i bezpośrednio udziału stron, co powoduje, że umowa nie zawiera odręcznych podpisów stron. Ta okoliczność bez powoduje jednak automatycznej nieważności umowy. Powód wskazał, że pozwany nie wykazał w żaden sposób, ani nie uprawdopodobnił, że rachunek bankowy, na który powód przekazał środki pieniężne nie należy do niego, ani że nie był on osobą, która zawarła umowę. Powód wskazał też, że pozwany kwestionując zawarcie umowy i otrzymanie środków pieniężnych nie przytoczył żadnych dowodów, ani okoliczności uprawdopodabniających, że to inna osoba posłużyła się jego danymi osobowymi i zawarła umowę (k. 62-67v).

Do zamknięcia rozprawy stanowiska stron nie uległy zmianie.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 11 marca 2024 roku I. C. zawarł z V..pl spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w V. ramową umowę pożyczki numer (...). Zgodnie z treścią § 1 umowy ramowej, na warunkach określonych w umowie V. umożliwia S. uzyskanie pożyczek gotówkowych (§ 1 ust. 1 umowy ramowej). V. udziela pożyczek spłacanych jednorazowo bądź w miesięcznych ratach (§ 1 ust. 2). Zawarcie umowy oraz składanie wniosków o pożyczki odbywa za pośrednictwem konta, które Klient zakłada na stronie internetowej www.wonga.pl, bądź też w inny udostępniony sposób (§ 1 ust. 3). Umowa zawierana jest na czas nieokreślony z dniem udzielenia S. pierwszej pożyczki (§ 1 ust. 4). Zgodnie z § 2 ust. 1 umowy ramowej, niezwłocznie po zaakceptowaniu warunków pożyczki i uzyskaniu pozytywnej decyzji kredytowej Klient otrzymuje na trwałym nośniku potwierdzenie wypłaty pożyczki stanowiące integralną część umowy, które zawiera szczegółowe informacje o pożyczce w tym harmonogram spłaty pożyczki. Zgodnie z § 3 ust. 1 umowy ramowej, pożyczki udzielanie w ramach umowy obejmują całkowitą kwotę pożyczki (tj. kwotę pożyczki bez kredytowanych kosztów) (§ 3 ust. 1 lit. a umowy ramowej) oraz kwotę, która jest przeznaczona na spłatę prowizji związanej z udzieleniem pożyczki, jeżeli prowizja jest kredytowana (§ 3 ust. 1 lit. b umowy ramowej). Całkowitą kwotę pożyczki V. przelewa na rachunek bankowy, wskazany przez klienta lub wypłaca w inny sposób uzgodniony z klientem (§ 3 ust. 2 umowy ramowej). Zgodnie z § 3 ust. 3 umowy ramowej, kwota pożyczki, termin jej spłaty, wysokość oraz termin płatności poszczególnych rat wskazywany jest w potwierdzeniu wypłaty. Zgodnie z § 3 ust. 4 umowy ramowej, V. pobiera prowizję w wysokości wskazanej w Potwierdzeniu Wypłaty. Zgodnie z § 3 ust. 5 umowy ramowej, w przypadku kredytowanej prowizji jest ona płatna jednorazowo w dniu wypłaty prowizji wskazanej w ust. 1 lit. b). Zgodnie z § 3 ust. 6 umowy ramowej, w przypadku gdy prowizja nie jest kredytowana: a. dla pożyczek spłacanych jednorazowo – prowizja spłacana jest wraz z całkowitą kwotą pożyczki w terminie wskazanym w potwierdzeniu wypłaty, b. dla pożyczek spłacanych w miesięcznych ratach – kwota należna z tytułu prowizji jest dzielona przez liczbę rat i spłacana w równych częściach w każdej racie zgodnie z harmonogramem udostępnionym w potwierdzeniu wypłaty. Pożyczki udzielane na podstawie umowy ramowej oprocentowane były według zmiennej stopy procentowej w wysokości nieprzekraczającej dwukrotności sumy stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 3,5 punktu procentowego (odsetki kapitałowe). Stopa odsetek kapitałowych obowiązująca w dniu udzielenia pożyczki podawana jest w potwierdzeniu wypłaty (§ 3 ust. 7 umowy ramowej). Zgodnie z § 3 ust. 8 umowy ramowej, pozwany zobowiązał się spłacić pożyczkę wraz z należnymi kosztami w terminach wskazanych w potwierdzeniu wypłaty. W § 5 ust. 1 umowy przewidziano, że V. może udostępnić S. możliwość podwyższenia pożyczki przez udzielenie kolejnej pożyczki przed spłatą całości dotychczasowego zobowiązania. Część kwoty przyznanej S. z tytułu podwyższenia przeznaczana jest na spłatę dotychczasowej pożyczki. Pozostała część wypłacana jest na wskazany przez S. rachunek bankowy (§ 5 ust. 3). Złożenie wniosku o podwyższenie odbywać się miało za pośrednictwem interaktywnego formularza dostępnego po zalogowaniu do konta klienta na stronie internetowej www.wonga.pl lub w inny udostępniony przez V. sposób (§ 5 ust. 2). Pożyczka bądź też jej poszczególne raty niespłacone w całości lub w części w terminie wskazanym w potwierdzeniu wypłaty stają się następnego dnia po upływie tych terminów zadłużeniem przeterminowanym i wymagalnym (§ 8 ust. 1 umowy ramowej). Od zadłużenia przeterminowanego powód miał prawo naliczać odsetki karne według zmiennej stopy procentowej (odsetki karne) w wysokości równej dwukrotności sumy aktualnej stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych w stosunku rocznym (§ 8 ust. 2 umowy ramowej). Stopa odsetek karnych obowiązująca w dniu udzielenia pożyczki podawana jest w potwierdzeniu wypłaty (§ 8 ust. 3 umowy ramowej). Zgodnie z § 13 ust. 2 ramowej umowy pożyczki, V. ma prawo wypowiedzieć umowę z zachowaniem 30-dniowego terminu wypowiedzenia przez złożenie klientowi oświadczenia, w którym V. poinformuje klienta o przyczynie wypowiedzenia umowy. Zgodnie z § 13 ust. 3 ramowej umowy pożyczki, przed upływem okresu wypowiedzenia klient zobowiązany jest do spłaty całego zadłużenia z tytułu pożyczki, wraz z odsetkami kapitałowymi należnymi za czas korzystania z pożyczki. Umowa została zawarta przez strony w formie elektronicznej, za pośrednictwem indywidualnego konta, które pozwany założył na stronie internetowej powoda – www.(...)

dowód : wydruk Ramowej Umowy Pożyczki numer (...) z dnia 11 marca 2024 roku wraz z załącznikami nr 1-3 – k. 14-19v, wydruk wiadomości powoda do pozwanego potwierdzający złożenie zaakceptowanie wniosku o pożyczkę – k. 27-29 , wydruk potwierdzenia wypłaty pożyczki – k. 20-21

Powód w ramach ramowej umowy pożyczki numer (...) zawartej z pozwanym udzielił pozwanemu w dniu 11 marca 2024 roku pożyczki. Pożyczka została udzielona na wniosek pozwanego. Zgodnie z ustalonymi warunkami tej pożyczki, kwota pożyczki wynosiła 7 685 zł, całkowita kwota pożyczki wynosiła 5 300 zł, natomiast kwota 2 385 zł przeznaczona była na zapłatę prowizji. Dniem wypłaty pożyczki był 11 marca 2024 roku, a spłata miała nastąpić w 42 ratach. Łączna kwota odsetek wynosiła 2 826,26 zł. Całkowity koszt pożyczki miał wynieść 5 211,26 zł. Całkowita kwota do zapłaty to 10 511,26 zł. Spłata miała nastąpić w 42 miesięcznych ratach, z czego pierwszych 41 rat wynosić miało po 249,92 zł każda, natomiast ostatnia, 42 rata wynosić miała 264,54 zł. Termin płatności pierwszej raty przypadał na dzień 12 kwietnia 2024 roku, zaś termin płatności ostatniej raty przypadał na dzień 12 września 2027 roku. Prowizja miała zostać spłacona w ostatnich jedenastu ratach w kwotach 71,94 zł, 214,75 zł, 216,95 zł, 220,36 zł, 226,34 zł, 227,38 zł, 231,56 zł, 234,59 zł, 238,65 zł, 242,03 zł i 260,45 zł, które stanowiły części ostatnich jedenastu rat pożyczki. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosiła 54,15 %, a do wyliczenia jej przyjęto, że pożyczka zostanie spłacona w terminie wskazanym w formularzu informacyjnym dotyczącym pożyczki konsumenckim. Numer rachunku bankowego klienta, na który zostać miała wypłacona pożyczka to numer (...).

dowód : wydruk potwierdzenia wypłaty pożyczki – k. 20-21, wydruk formularza informacyjnego dotyczącego pożyczki konsumenckiej – k. 22-25, wydruk wiadomości powoda do pozwanego potwierdzający złożenie zaakceptowanie wniosku o pożyczkę – k. 27-29

W dniu 11 marca 2024 roku na rachunek bankowy pozwanego o numerze (...) przelana została kwota 5 300 zł. Kwota ta odpowiada sumie, która miała zostać wypłacona na rachunek bankowy pozwanego w związku z pożyczką w kwocie 5300 zł, której powód udzielił pozwanemu. W tytule przelewu wskazano: (...):B. z V.. To NIE jest rachunek do splaty. Nr konta do splaty podany w mailu. Tel (...).

dowód : wydruk potwierdzenia wypłaty pożyczki – k. 20-21, wydruk formularza informacyjnego dotyczącego pożyczki konsumenckiej – k. 22-25, wydruk potwierdzenia dyspozycji przelewu – k. 26

Pozwany dokonał spłaty pożyczki udzielonej mu przez pozwanego w łącznej kwocie 999,68 zł. Pozwany dokonywał spłat pożyczki przy pomocy transakcji blik wpłacając kwotę 249,92 zł w dniu 9 kwietnia 2024 roku, 249,92 zł w dniu 11 maja 2024 roku, 249,92 zł w dniu 11 czerwca 2024 roku i 249,92 zł w dniu 12 lipca 2024 roku. W transakcjach blik jako wpłacający wskazany został adres e-mail: matsoc12@gmail.com, jako odbiorca: V..pl sp z o.o., zaś jako opis transakcji wskazano: C. pozyczki w (...) (...) zaliczył wpłaty dokonane przez pozwanego w następujący sposób:

- wpłata 249,92 zł z dnia 9 kwietnia 2024 roku została zaliczona w kwocie 136,97 zł na spłatę kapitału i w kwocie 112,95 zł na spłatę odsetek umownych,

- wpłata 249,92 zł z dnia 11 maja 2024 roku została zaliczona w kwocie 127,49 zł na spłatę kapitału i 122,43 zł na spłatę odsetek umownych,

- wpłata 249,92 zł z dnia 11 czerwca 2024 roku została zaliczona w kwocie 133,33 zł na spłatę kapitału i 116,59 zł na spłatę odsetek umownych,

- wpłata 249,92 zł z dnia 12 lipca 2024 roku została zaliczona w kwocie 135,42 zł na spłatę kapitału i 114,50 zł na spłatę odsetek umownych/

fakty bezsporne, a nadto dowód : potwierdzenia transakcji blik – k. 68-71

Pismem z dnia 26 listopada 2024 roku V..pl spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w V. wypowiedziała I. C. ramową umowę pożyczki numer (...) z dnia 11 marca 2024 roku z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia oraz wezwała do zapłaty w terminie do dnia 31 grudnia 2024 roku kwoty 7 652,08 zł tytułem zadłużenia na dzień 26 listopada 2024 roku. Powodem wypowiedzenia umowy było niedotrzymanie przez pozwanego warunków spłaty zgodnie z terminami wskazanymi w potwierdzeniu wypłaty. Wypowiedzenie umowy zostały wysłane I. C. na adres: ul. (...) w R.. Wypowiedzenie umowy zostało doręczone pozwanemu w dniu 2 grudnia 2024 roku.

dowód : wydruk wypowiedzenia ramowej umowy pożyczki z dnia 26 listopada 2024 roku wraz z potwierdzeniem nadania – k. 30-31, wydruk potwierdzenia doręczenia wypowiedzenia umowy ze strony internetowej (...) – k. 72-74

Pismem z dnia 14 marca 2025 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 8 090,73 zł w terminie do dnia 28 marca 2025 roku. Wezwanie pozostało bezskuteczne – pozwany nie uregulował długu zgodnie z żądaniem powoda.

dowód : wydruk wezwania do zapłaty z dnia 14 marca 2025 roku – k. 32

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów przedłożonych wraz z pozwem oraz pismem przygotowawczym z dnia 24 października 2025 roku przez powoda, w tym również wydruków potwierdzeń transakcji blik i wydruku ze strony internetowej (...) Sąd, pomimo twierdzeń pozwanego uznał za wiarygodne dowody z dokumentów zaoferowanych przez powoda. Należy zauważyć, że powód przedstawił umowę ramową pożyczki, potwierdzenia wypłaty pożyczki z dnia 11 marca 2024 roku i formularz informacyjny dotyczący pożyczki konsumenckiej, których treść koresponduje z potwierdzeniami wpłat dokonanych przez pozwanego transakcjami blik. Nie było powodu, by uznać, że pozwany nie zawarł z powodem umowy ramowej pożyczki z dnia 11 marca 2024 roku, ani że powód nie udzielił pozwanemu w dniu 11 marca 2024 roku pożyczki. Należy zauważyć, że potwierdzenia płatności blik wskazują na to, że pozwany dokonywał w dniach 9 kwietnia 2024 roku, 11 maja 2024 roku, 11 czerwca 2024 roku i 12 lipca 2024 roku wpłat na poczet spłaty pożyczki zaciągniętej u powoda w kwotach po 249,92 zł. Kwoty te odpowiadały wysokości pierwszych czterech rat pożyczki. Ponadto wpłaty te były dokonywane w czasie bliskim bądź odpowiadającym czasowi płatności pierwszych czterech rat - terminy płatności pierwszych czterech rat przypadały bowiem na dni 12 kwietnia 2024 roku, 12 maja 2024 roku, 12 czerwca 2024 roku i 12 lipca 2024 roku. Gdyby pozwany, jak sam twierdził, nie zawarł z powodem umowy pożyczki na warunkach opisanych w potwierdzeniu jej wypłaty i w pozwie nie miałby powodów, by dokonywać płatności na rzecz powoda w kwotach odpowiadających sumom poszczególnych rat pożyczki. Dodatkowo powód dołączył do pozwu potwierdzenie przelewu kwoty 5 300 zł na rachunek bankowy pozwanego wskazany w potwierdzeniu wypłaty pożyczki zawierającym, zgodnie z § 2 ust. 1 ramowej umowy pożyczki numer (...), szczegółowe informacje o pożyczce, w tym harmonogram spłaty pożyczki. Również kwota 5 300 zł wypłacona pozwanemu stanowiła całkowitą kwotę pożyczki wskazaną w potwierdzeniu wypłaty pożyczki. Pozwany nie zaprzeczył, że rachunek bankowy, na który została przelana kwota 5 300 zł jest prowadzony dla niego, nie zaprzeczył także, że dokonywał płatności blik na rzecz powoda w dniach 9 kwietnia 2024 roku, 11 maja 2024 roku, 11 czerwca 2024 roku i 12 lipca 2024 roku. Poza tym pozwany ograniczył się w zasadzie jedynie do kwestionowania zaoferowanych przez powoda dowodów nie oferując żadnych dowodów podważających stanowisko powoda. Ponadto, pozwany nie stawił się na rozprawę w dniu 19 stycznia 2026 roku, na którą został wezwany celem przesłuchania. W ocenie Sądu zaoferowane przez powoda dowody pozwalały ustalić, że strony zawarły ramową umowę pożyczki numer (...) z dnia 11 marca 2024 roku, a w jej wyniku powód udzielił pozwanemu pożyczki z dnia 11 marca 2024 roku, z tytułu której udzielenia powód wytoczył powództwo o zapłatę rozpoznawane w niniejszym postępowaniu.

Sąd nie miał także przesłanek, by kwestionować twierdzenia powoda co do faktu spłaty przez pozwanego kwoty 999,68 zł. Okoliczność ta była bezsporna. Ponadto, na ten fakt powód przedłożył cztery potwierdzenia przelewów na kwoty po 249,92 zł odpowiadające kwotom pierwszych czterech rat spłaty pożyczki, a także terminom płatności tych rat – pierwszy przelew był dokonany 9 kwietnia 2024 roku, drugi 11 maja 2024 roku, trzeci 111 czerwca 2024 roku i czwarty 12 lipca 2024 roku, podczas gdy terminy spłaty tych rat przypadały odpowiednio na 12 kwietnia 2024 roku, 12 maja 2024 roku, 12 czerwca 2024 roku i 12 lipca 2024 roku. Dodatkowo przelewy zostały wykonane transakcją blik, a jako wpłacający został podany adres poczty elektronicznej pozwanego: (...) Warto zauważyć, że ten adres e-mail składa się z pierwszych trzech liter imienia i nazwiska pozwanego I. C.. Pozwany nie zaprzeczył, że jest to jego adres e-mail, nie stawił się także na rozprawie w dniu 19 stycznia 2026 roku, w czasie której miał zostać przesłuchany w charakterze strony. Poza tym w tytułach transakcji wskazywano, że są to wpłaty na poczet spłaty pożyczki w (...) (...) było także podstaw, by kwestionować fakt złożenia wniosku o udzielenie pożyczki czy akceptacji zawarcia umowy. Po pierwsze, w ramowej umowie pożyczki, podane są dane identyfikujące jednoznacznie pozwanego, a po drugie z potwierdzeń wpłat przy użyciu transakcji blik jasno wynika, że pozwany zawarł umowę pożyczki z powodem. Pozwany dokonywał wpłat na poczet pożyczki w kwotach i terminach odpowiadających kwotom i terminom rat pożyczki wynikającym z potwierdzenia wypłaty pożyczki i formularzu informacyjnym, wobec czego brak było podstaw, by przyjąć, że pozwany nie wyraził zgody na zawarcie ramowej umowy pożyczki bądź na udzielenie mu pożyczki z dnia 11 marca 2024 roku. Nawet gdyby pominąć potwierdzenia wpłat, to w dalszym ciągu powód przedstawił umowę ramową pożyczki ze wskazaniem licznych wrażliwych danych pozwanego, które przecież pozwany musiał podać pozwanemu w toku procedury zawierania pożyczki, potwierdzenie wypłaty pożyczki, formularz informacyjny dotyczący pożyczki konsumenckiej, a także wydruk wiadomości z informacją wysłaną pozwanemu o zaakceptowaniu wniosku o pożyczkę w V. oraz warunkami tej pożyczki i zasadami jej spłaty. Poza tym pozwany w okresie od kwietnia 2024 roku do lipca 2024 roku dokonywał miesięcznych spłat pożyczki w kwotach odpowiadających wysokości rat – 249,92 zł. Nie byłoby podstaw, by pozwany co miesiąc dokonywał na rzecz powoda wpłat w tej wysokości, gdyby stron nie łączyła umowa pożyczki o warunkach wynikających z dokumentów dołączonych do pozwu. W potwierdzeniu wypłaty pożyczki wskazano także rachunek bankowy, na który przelano kwotę 5 300 zł, na co wskazuje potwierdzenie przelewu załączone do pozwu. Powód musiał skądś mieć dane dotyczące tego rachunku bankowego i adresu zamieszkania pozwanego, podobnie jak dane dotyczące numeru B. pozwanego i numeru dowodu osobistego pozwanego. Pozwany nie przedstawił dowodów, ani nawet twierdzeń wskazujących na to, że powód pozyskał jego dane w nielegalny sposób. Gdyby tak było logicznie rzecz biorąc pozwany powinien niezwłocznie zgłosić fakt kradzieży jego danych osobowych i zaciągnięcia na jego rzecz pożyczki Policji, lecz ze sprzeciwu od nakazu zapłaty nie wynika, by to uczynił. Pozwany w żaden sposób nie wykazał, że kwoty wskazanej w przelewie nie dostał, nie zakwestionował także tego, że jest to jego rachunek bankowy. Podobnie sąd uznał za udowodniony fakt wypowiedzenia przez powoda pozwanemu ramowej umowy pożyczki numer (...) pismem z dnia 26 listopada 2024 roku. Do tego pisma powód dołączył potwierdzenie nadania tego dokumentu (wydruk książki nadawczej), z którego wynika, że przesyłka zawierająca wypowiedzenie została nadana listem poleconym o numerze nadawczym (...). Zgodnie z wydrukiem ze strony internetowej (...) załączonym do pisma przygotowawczego powoda z dnia 24 października 2025 roku, przesyłka ta została nadana w dniu 27 listopada 2024 roku, czyli dzień po dacie sporządzenia przez powoda pisma zawierającego wypowiedzenie ramowej umowy pożyczki numer (...). Przesyłka doręczona została natomiast w dniu 2 grudnia 2024 roku. Daty te odpowiadają zatem dacie sporządzenia wypowiedzenia ramowej umowy pożyczki. Logicznie rzecz biorąc powód nie miał żadnych podstaw faktycznych ku temu, by wysyłać pozwanemu jakąkolwiek inną przesyłkę, aniżeli przesyłkę zawierającą wypowiedzenie umowy, biorąc pod uwagę, że pozwany zaprzestał dokonywania spłat na cztery miesiące przed dokonaniem wypowiedzenia. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, to na pozwanym spoczywał ciężar wykazania, że nie doręczono mu pisma powoda zawierającego oświadczenie o wypowiedzeniu ramowej umowy pożyczki numer (...). Pozwany ciężarowi dowodu w tym zakresie nie sprostał. Podobnie rzecz miała się z wezwaniem do zapłaty. Powód dołączył do pozwu wydruk przedsądowego wezwania do zapłaty. Również w tym przypadku powód nie miał innych przyczyn, by wysyłać pozwanemu cokolwiek innego aniżeli wezwanie do zapłaty. W dacie sporządzenia tego dokumentu (14 marca 2025 roku) ramowa umowa pożyczki była już skutecznie wypowiedziana, wobec czego powód mógł domagać się spłaty całego zadłużenia z tytułu pożyczki wraz z odsetkami kapitałowymi należnymi za czas korzystania z pożyczki (§ 13 ust. 3 ramowej umowy pożyczki). W związku z tym, zdaniem Sądu, to na pozwanym spoczywał ciężar wykazania, że wezwanie do zapłaty nie zostało mu doręczone. Temu ciężarowi dowodu pozwany nie sprostał, choć w istocie rzeczy okoliczność czy pozwanemu doręczono przedsądowe wezwanie do zapłaty z dnia 14 marca 2025 roku była już irrelewantna dla oceny zasadności powództwa. W tej dacie ramowa umowa pożyczki numer (...) była już skutecznie wypowiedziana, wezwanie do zapłaty nie stanowiło warunku koniecznego dla domagania się przez powoda zapłaty z tytułu udzielonej w dniu 11 marca 2024 roku pożyczki. Mimo wezwania na termin rozprawy pozwany także nie stawił się bez usprawiedliwienia uniemożliwiając przeprowadzenie dowodu z jego przesłuchania. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania dowodów zaoferowanych przez powoda. Wszystkie one logicznie ze sobą korelują i nawzajem się uzupełniają.

Sąd za bezsporny uznał fakt zaliczenia wpłat dokonanych przez pozwanego w sposób określony przez powoda w piśmie przygotowawczym z dnia 24 października 2025 roku, biorąc pod uwagę, że pozwany nie wypowiedział się o tych twierdzeniach powoda (art. 230 k.p.c.).

Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Zgodnie z art. 720 § 2 k.c., umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej. Zgłoszone w sprawie roszczenie znajduje oparcie również w treści art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1362, dalej: u.k.k.), zgodnie z którym przez rzez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi (art. 3 ust. 1 u.k.k.). Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1 u.k.k.).

Zgodnie z art. 22¹ k.c. za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy wskazać, że pozwany zawarła przedmiotową umowę jako konsument. Z materiału dowodowego nie wynikało, by przedmiotowa umowa wiązała się z jakąkolwiek działalnością gospodarczą pozwanego, czy też była zawarta na potrzeby działalności zawodowej, wobec czego należy przyjąć, że pozwany w umownym stosunku pożyczki łączącym go z pozwanym jest konsumentem.

Zgodnie ze stanowiskiem judykatury kodeksowa definicja pożyczki wskazuje, że świadczeniem dającego pożyczkę jest przeniesienie na własność biorącego pożyczkę określonej ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku i wykonanie tego świadczenia dający pożyczkę powinien udowodnić w procesie cywilnym. Dopiero wówczas zasadne staje się oczekiwanie od biorącego pożyczkę, że udowodni on spełnienie swego świadczenia umownego tj. zwrot pożyczki (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2012 r., I ACa 285/12, LEX nr 1162845). Innymi słowy pozwany, od którego powód domaga się zwrotu pożyczki nie musi wykazywać zwrotu pożyczki, dopóty, dopóki powód nie wykaże, że pożyczki udzielił. W niniejszej sprawie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd ustalił, iż pozwany zawarła z powodową spółką ramową umowę pożyczki numer (...) z dnia 11 marca 2024 roku, na podstawie której powód udzielał pożyczek pozwanemu. Pożyczką udzieloną przez powoda pozwanemu w ramach ramowej umowy pożyczki była pożyczka z dnia 11 marca 2024 roku, której pozwany nie spłacił w całości – powód wskazał, że strona pozwana wpłaciła na poczet umowy pożyczki kwotę 999,68 zł. Kwota pożyczki, termin jej spłaty, wysokość, terminy płatności poszczególnych rat, obowiązująca w dniu udzielenia pożyczki stopa odsetek kapitałowych i odsetek karnych wskazane zostały w potwierdzeniu wypłaty (k. 20-21) zgodnie z treścią § 3 ust. 3, ust. 7 i § 8 ust. 3 ramowej umowy pożyczki. Do pisma przygotowawczego powoda z dnia 24 października 2025 roku dołączono potwierdzenia transakcji blik z dnia 9 kwietnia 2024 roku, 11 maja 2024 roku, 11 czerwca 2024 roku i 12 lipca 2024 roku – każda na kwotę 249,92 zł, która to kwota odpowiada wysokości pierwszych 41 rat pożyczki zgodnie z danymi wynikającymi z potwierdzenia wypłaty pożyczki z dnia 11 marca 2024 roku i formularz informacyjny dotyczący pożyczki konsumenckiej. Co więcej, powód przedstawił potwierdzenie przelewu kwoty pożyczki w wysokości 5 300 zł na rachunek bankowy pozwanego, czemu pozwany nie zaprzeczał, ani nie zaoferował sądowi żadnego dowodu wskazującego, że nie dla niego prowadzony jest rachunek bankowy, na który przelano wskazaną sumę, a poza tym dane osobowe, wliczając w to również dane wrażliwe, takie jak numer B., numer i seria dowodu osobistego oraz adres zamieszkania pozwanego znalazły się w ramowej umowie pożyczki przedstawionej przez powoda. Pozwany nie wskazał zaś, by powód uzyskał jego dane osobowe w sposób nielegalny. Gdyby tak było logicznie rzecz biorąc pozwany powinien niezwłocznie zgłosić fakt kradzieży jego danych osobowych i zaciągnięcia na jego rzecz pożyczki Policji, lecz z odpowiedzi na pozew nie wynika, by to uczynił.

Zgodnie z zasadą kontradyktoryjności ciężar dowodu w sądowym postępowaniu cywilnym spoczywa na stronach tego postępowania. To one, a nie sąd są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania i to one wreszcie ponoszą odpowiedzialność za jego wynik (por. m. in. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 1997 r., I CKN 415/99, LEX nr 83805; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1998 r., II UKN 244/98, OSNAPiUS 1999, nr 20, poz. 662). Pozwany w żaden sposób nie wykazał, by nie doszło do zawarcia umowy pożyczki, a wszelkie zarzuty dotyczące samego zawarcia umowy odnoszących się do braku podpisów pod wydrukiem umowy są bezzasadne, bowiem cała procedura przebiegała za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość, a pozwany nie przedstawił żadnych dowodów na fakt, iż nie zawarł umowy pożyczki. Jakkolwiek przedłożone przez stronę powodową wydruki ramowej umowy pożyczki wraz z załącznikami, formularz informacyjny dotyczącym pożyczki konsumenckiej i potwierdzenie wypłaty pożyczki nie stanowią dokumentów w rozumieniu art. 244 i 245 k.p.c., to należy je uznać dokument w rozumieniu art. 243¹ k.p.c. Jak wyjaśnił Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 30 czerwca 2022 r. (sygn. akt I ACa 683/21, Lex 3509433), art. 243¹ k.p.c. stosuje się do dokumentów zawierających tekst, umożliwiających ustalenie ich wystawców. Przepis ten (podobnie jak przywołana wyżej regulacja materialnoprawna) nie wymaga, by dokumenty zawierały podpis jego wystawcy. E. legis wystarczającą przesłanką dla objęcia dokumentu w rozumieniu art. 78¹ k.c. regulacją art. 243¹ k.p.c. jest to, by możliwe było ustalenie wystawcy (a więc osoby, od której pochodzi zapisana w dokumencie informacja). Jeśli chodzi o dokumenty złożone przez powoda w postaci wydruku ramowej umowy pożyczki numer (...) z dnia 11 marca 2024 roku wraz z załącznikami, potwierdzenia wypłaty pożyczki, formularz informacyjny dotyczący pożyczki konsumenckiej oraz wydruk wiadomości z informacją wysłaną pozwanemu o zaakceptowaniu wniosku o pożyczkę w V. oraz warunkami tej pożyczki i zasadami jej spłaty, nie ulega wątpliwości fakt, że pochodzą one od powoda – V..pl spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w V.. Na każdym z dokumentów wskazano nazwę powoda, jego siedzibę, a także informacje rejestrowe. Z kolei w świetle starszego orzecznictwa te dokumenty mogą być postrzegane jako inne źródła dowodowe w rozumieniu art. 308 i 309 k.p.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2008 r. I CSK 138/08, LEX nr 548795). Ich moc dowodową należy oceniać zgodnie z dyspozycją art. 233 § 1 k.p.c., a zatem na podstawie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie. Przypomnienia wymaga, że przedmiotowa umowa została zawarta w formie elektronicznej, co oczywiście wyklucza złożenie własnoręcznego podpisu pod jej treścią przez strony umowy. Przepisy prawa, w tym również powoływany przez pozwanego art. 29 u.k.k. nie wykluczają zawarcia umowy o kredyt konsumencki w formie elektronicznej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.k.k., umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć zarówno w formie pisemnej (z własnoręcznymi podpisami), jak i na innym trwałym nośniku. W ocenie Sądu nie jest konieczne opatrzenie dokumentu umowy przez strony własnoręcznym podpisem albo podpisem elektronicznym. Z samej zaś istoty umowy pożyczki zawieranej w takiej postaci wynika, że wszelkie wnioski i oświadczenia są składane w formie elektronicznej za pośrednictwem konta klienta pożyczkobiorcy. Cała dokumentacja dotycząca umowy również jest udostępniana na koncie klienta na trwałym nośniku i pożyczkobiorca ma swobodną możliwość zapoznania się z jej treścią. W ramowej umowie pożyczki numer (...) wyraźnie wskazano, że zawarcie umowy oraz składanie wniosków o pożyczki odbywa się za pośrednictwem konta, które klient zakłada na stronie internetowej www.wonga.pl bądź też w inny udostępniony sposób (§ 1 ust. 3 ramowej umowy. Z wydruku wiadomości z informacją wysłaną pozwanemu o zaakceptowaniu wniosku o pożyczkę w V. oraz warunkami tej pożyczki i zasadami jej spłaty (k. 27-29) wynika natomiast, że umowa ramowa jest dostępna w sekcji „Moje konto”, co wyraźnie wskazuje, że umowa została zawarta w formie elektronicznej. W związku z tym, na tym etapie postępowania, w ocenie Sądu, to na pozwanym spoczywał już ciężar dowodu (art. 6 k.c.) co do wykazania twierdzeń, z których wywodził skutki prawne. Pozwany jednak ograniczył się jedynie do kwestionowania twierdzeń powoda.

Przepis art. 29 ust. 1 u.k.k. określa wymogi formalne umowy o kredyt konsumencki. Za ugruntowane i zgodne z celowościową i prounijną wykładnią powyższego przepisu należy uznać stanowisko, że umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć zarówno w formie pisemnej (z własnoręcznymi podpisami), jak i na innym trwałym nośniku. Nie jest zatem konieczne opatrzenie dokumentu umowy przez strony własnoręcznym podpisem albo podpisem elektronicznym. Forma, jakiej wymaga art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, jest zachowana również wtedy, gdy treść oświadczeń woli spisano na dokumencie papierowym, ale nie zamieszczono pod nim własnoręcznych podpisów albo umieszczono faksymile lub innego rodzaju podpis powielony mechanicznie. Stosownie do prounijnego oraz celowościowego kierunku interpretacji przepisu art. 29 ust. 1 u.k.k., dopuszczalne są różnorodne sposoby dochowania wymaganej formy przy zawieraniu umowy o kredyt konsumencki. Sposobem takim może być m.in. złożenie oświadczeń woli przez strony za pomocą środków porozumiewania się na odległość (np. telefonu, poczty elektronicznej), a następnie spisanie postanowień umowy na papierowym dokumencie (np. w postaci wydruku komputerowego), bez własnoręcznych podpisów. W przedmiotowej sprawie powód wykazał natomiast załączonymi do pozwu dokumentami oraz potwierdzeniami płatności blik, że ramowa umowa pożyczki numer (...) z dnia 11 marca 2024 roku została zawarta na odległość, za pośrednictwem indywidualnego konta założonego przez pozwanego na stronie internetowej powoda – www.wonga.pl, a w dniu jej zawarcia pozwanemu udzielono pożyczki.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.k.k., w przypadku umowy o kredyt konsumencki zawieranej na wniosek konsumenta na odległość, jeżeli środek porozumiewania się na odległość nie pozwala na przekazanie danych zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2, kredytodawca lub pośrednik kredytowy przekazuje konsumentowi te dane niezwłocznie po zawarciu umowy o kredyt konsumencki na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego.

Należy pamiętać, że udzielenie pozwanemu pożyczki z dnia 11 marca 2024 roku poprzedziło zawarcie przez strony ramowej umowy pożyczki numer (...) z dnia 11 marca 2024 roku. Umowa ramowa reguluje jedynie ogólne zasady i warunki przyszłych, indywidualnych pożyczek. Nie zawiera ona informacji o konkretnych kwotach, terminach i warunkach spłaty, bowiem te zostają ustalone przy okazji udzielania konkretnych, indywidualnych pożyczek. Pozwany najpierw zawarł zatem umowę ramową przewidującą zasady dotyczące udzielania pożyczek, ich spłat oraz współpracy stron w ramach udzielanych pozwanemu przez powoda pożyczek. Ramowa umowa pożyczki była natomiast dostępna dla pozwanego w sekcji „Moje konto” na stronie internetowej powoda. Następnie natomiast, przy okazji udzielenia pozwanemu pożyczki z dnia 11 marca 2024 roku, pozwanemu dostarczono formularz informacyjny i potwierdzenie udzielenia pożyczki, w którym wskazana była kwota pożyczki, termin jej spłaty, wysokość i termin płatności poszczególnych rat, stopa odsetek kapitałowych i odsetek za opóźnienie oraz kwota pobieranej prowizji (por. § 2 ust. 1, § 3 ust. 3-7 i § 8 ust. 1-3 ramowej umowy pożyczki). Zgodnie z § 2 ust. 1 ramowej umowy pożyczki, niezwłocznie po zaakceptowaniu warunków pożyczki i uzyskaniu pozytywnej decyzji kredytowej S. otrzymuje na trwałym nośniku potwierdzenie wypłaty pożyczki stanowiące integralną część umowy, które zawiera szczegółowe informacje o pożyczce w tym harmonogram spłaty pożyczki. Poza tym, skoro pozwany złożył wniosek o udzielenie pożyczki, który został następnie zaakceptowany, to musiał wiedzieć jakie będą warunki pożyczki, o której zawarcie zabiegał. Fakt przekazania pozwanemu informacji wskazanych w art. 15 u.k.k., a także o warunkach umowy przed zawarciem umowy wynika też z wiadomości o zaakceptowaniu wniosku o pożyczkę – skoro bowiem pozwany wnioskował o udzielenie mu pożyczki, należy przyjąć, że zapoznał się z warunkami pożyczki przed jej udzieleniem.

Pozwany wskazał w sprzeciwie od nakazu zapłaty, że nie zostały mu przedstawione dane, o których mowa w art. 7 u.k.k. Przepisy art. 7 ustawy o kredycie konsumenckim zawierają jednak obowiązki kredytodawcy lub pośrednika kredytowego odnośnie zawierania danych dotyczących kredytu konsumenckiego w reklamach dotyczących takiego kredytu. Pozwany nie rozwinął jednak tego tematu, a żadna ze stron nie przedstawiła jakichkolwiek twierdzeń dotyczących reklamowania kredytu konsumenckiego przez powoda. Zarzut ten jest zatem bezprzedmiotowy. Zresztą nawet gdyby powód naruszył w jakiś sposób obowiązki informacyjne w reklamach dotyczących kredytu konsumenckiego, nie miałoby to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem sporu niniejszej sprawy nie jest bowiem działalność reklamowa powoda, lecz umowa pożyczki z dnia 11 marca 2024 roku. Pozwany wskazał też, że nie został mu przedstawiony reprezentatywny przykład, o którym mowa w art. 8 u.k.k. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 u.k.k., informacje, o których mowa w art. 7 ust. 1-3 oraz art. 7b ust. 1, kredytodawca lub pośrednik kredytowy podaje na podstawie reprezentatywnego przykładu. Przepis ten również dotyczy jednak informacji podawanych w reklamach, co, jak już wskazywano wcześniej, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Pozwany wskazał także, że nie przedstawiono mu projektu umowy stosowanie do art. 12 u.k.k., formularza informacyjnego, o którym mowa w art. 14 u.k.k., ani nie udzielono mu żadnych wyjaśnień zgodnie z art. 11 u.k.k. Zgodnie z art. 11 u.k.k., kredytodawca lub pośrednik kredytowy zobowiązany jest przed zawarciem umowy o kredyt konsumencki udzielić konsumentowi wyjaśnień dotyczących treści informacji przekazanych przed zawarciem umowy oraz postanowień zawartych w umowie, która ma zostać zawarta, w sposób umożliwiający konsumentowi podjęcie decyzji dotyczącej umowy o kredyt konsumencki. Jak wskazuje R. F.: „w typowych przypadkach należy przyjąć, że obowiązek udzielania wyjaśnień nie dotyczy kwestii oczywistych, zrozumiałych dla każdego – nawet mało rozgarniętego – uczestnika obrotu” (por. T. Czech, Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. IV, uwagi do art. 11, teza 15). W ocenie Sądu ramowa umowa pożyczki, potwierdzenie wypłaty pożyczki oraz formularz informacyjny dotyczący pożyczki konsumenckiej zawierają wszystkie informacje niezbędne do podjęcia decyzji dotyczącej umowy pożyczki z dnia 11 marca 2024 roku. Pozwany nie przedstawił zresztą żadnych twierdzeń co do tego które z postanowień umowy były dla niego niezrozumiałe. Skoro natomiast zdecydował się ją zawrzeć i wykonywać, przynajmniej przez pierwsze miesiące jej obowiązywania należało przyjąć, że jej postanowienia były dla niego zarówno zrozumiałe, jak i akceptowalne.

Zgodnie z art. 12 u.k.k., konsument ma prawo do otrzymania, na wniosek, bezpłatnego projektu umowy o kredyt konsumencki, jeżeli w ocenie kredytodawcy lub pośrednika kredytowego, spełnia on warunki do udzielenia mu kredytu konsumenckiego przez tego kredytodawcę lub pośrednika kredytowego. B. umowy powinien zawierać dane konsumenta, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 oraz wszystkie warunki, na których kredyt mógłby zostać udzielony. Art. 12 u.k.k. gwarantuje zatem prawo konsumenta do otrzymania na wniosek bezpłatnego projektu umowy o kredyt konsumencki. Po stronie kredytodawcy z kolei przepis ten stwarza obowiązek wydania na wniosek konsumenta projektu umowy o kredyt konsumencki. Pozwany nie przedstawił żadnych dowodów, ani nawet twierdzeń wskazujących na to, że składał do powoda wniosek o jakikolwiek projekt umowy. To z kolei wskazuje, że pozwany świadomie zrezygnował ze skorzystania z prawa, które zapewnia mu art. 12 u.k.k.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.k.k., kredytodawca lub pośrednik kredytowy przekazuje konsumentowi dane, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2, na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego, którego wzór określa załącznik nr 1 do ustawy. Powód załączył do pozwu formularz informacyjny dotyczący pożyczki konsumenckiej zawierający informacje wskazane w art. 13 ust. 1 i 2 u.k.k. Z ramowej umowy pożyczki numer (...) wynika, że niezwłocznie po zaakceptowaniu warunków pożyczki i uzyskaniu pozytywnej decyzji kredytowej klient otrzymuje na trwałym nośniku potwierdzenie wypłaty pożyczki stanowiące integralną część umowy, które zawiera szczegółowe informacje o pożyczce, w tym harmonogram spłat pożyczki (§ 2 ust. 1 ramowej umowy pożyczki). Poza tym, fakt, że pozwany w kwietniu, maju, czerwcu i lipcu 2024 roku dokonywał spłat rat pożyczki w wysokościach odpowiadających wysokości rat pożyczki wskazuje jednoznacznie, że warunki umowy pożyczki z dnia 11 marca 2024 roku, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 u.k.k. były mu znane. Wszak na 12 kwietnia 2024 roku, 12 maja 2024 roku, 12 czerwca 2024 roku i 12 lipca 2024 roku przypadały terminy płatności pierwszych czterech rat pożyczki. Gdyby pozwany nie zapoznał się z warunkami umowy pożyczki, nie wiedziałby w jakiej wysokości i w jakich terminach ma obowiązek dokonywania płatności poszczególnych rat pożyczki. Tym samym, w ocenie Sądu, zarzut pozwanego odnośnie niewykonania przez powoda obowiązku wynikającego z art. 14 u.k.k. jest bezzasadny.

Abstrahując zresztą od niezasadności powyższych zarzutów pozwanego, należy wskazać, że nawet gdyby doszło do naruszenia przez powoda art. 7, 8, 11, 12, 13 lub 14 u.k.k. nie spowodowałoby to wcale, że umowa pożyczki z dnia 11 marca 2024 roku łącząca strony byłaby nieważna albo bezskuteczna.

Zgodnie z art. 353 § 1 k.c., zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. Zgodnie z treścią przepisu art. 353¹ § 1 k.c. strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Cytowany przepis jednoznacznie zakreśla granicę swobody umów wskazując, iż ta jest ograniczona w szczególności przepisami ustawy. Stosownie do art. 385¹ § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

Należy zauważyć, że w ramowej umowie pożyczki strony uzgodniły, że pożyczkodawca nalicza odsetki kapitałowe od kwoty pożyczki, na którą składała się całkowita kwota pożyczki oraz kwota, która jest przeznaczona na spłatę prowizji związanej z udzieleniem pożyczki (§ 3 ust. 1 i 7 ramowej umowy pożyczki). Pożyczka była oprocentowana według zmiennej stopy procentowej w wysokości nieprzekraczającej dwukrotności sumy stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 3,5 punktu procentowego, tj. dwukrotności odsetek ustawowych wskazanych w art. 359 § 2 k.c. (odsetki maksymalne). Stopa odsetek kapitałowych obowiązująca w dniu udzielenia pożyczki została podana w potwierdzeniu wypłaty i wynosiła ona 18,5 %). Odsetki zwiększają sumę zadłużenia z tytułu pożyczki i spłacane są łącznie z kwotą pożyczki w terminie spłaty. W umowie strony uzgodniły, że szacunkowa kwota odsetek należnych za cały okres obowiązywania umowy wynosi 2 826,26 zł.

Strony zastrzegły w umowie pożyczki prowizję w wysokości 2 385 zł. Wynagrodzenie prowizyjne (prowizja), stanowiące wynagrodzenie z tytułu udzielenia pożyczki, przewidziane w umowie pożyczki, do której mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim nie jest natomiast świadczeniem głównym w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c. (tak Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 października 2021 r., III CZP 43/20, LEX nr 3246823). Dokonując analizy postanowień umowy Sąd miał więc na względzie, iż postanowienia umowne dotyczące prowizji nie dotyczą głównych świadczeń stron umowy pożyczki. Za postanowienia określające główne świadczenia stron każdej umowy uznać należy bowiem jedynie, takie elementy konstrukcyjne umowy, bez których uzgodnienia nie doszłoby do jej zawarcia - czyli tzw. essentialia negotii. W przypadku umowy pożyczki są to: zobowiązanie pożyczkodawcy do przeniesienia na własność pożyczkobiorcy pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku oraz zobowiązanie pożyczkobiorcy do zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku oraz jakości. Natomiast postanowienia określające wysokość kosztów dodatkowych związanych z udzieleniem pożyczki i jej obsługą, do poniesienia których zobowiązany jest pożyczkobiorca, nie mogą zostać uznane za postanowienia określające główne świadczenia stron, gdyż nie warunkują one bytu umowy pożyczki. Prowizja nie stanowi świadczenia służącego odpłatności. Temu służą bowiem odsetki kapitałowe (art. 359 k.c.). Odsetki kapitałowe stanowią wynagrodzenie za korzystanie z cudzego kapitału, w tym przypadku zgodnie z zawartą umową pożyczki. O ile kredytobiorca spłaca kredyt zgodnie z umową, odsetki kapitałowe naliczane są przez cały okres kredytowania (właśnie jako wynagrodzenie za korzystanie z kapitału udostępnionego przez powoda). W ramowej umowie pożyczki numer (...) z dnia 11 marca 2024 roku zastrzeżono natomiast oprocentowanie (§ 3 ust. 7 ramowej umowy) według stopy procentowej odpowiadającej w praktyce odsetkom maksymalnym (art. 359 § 2 i 2¹ k.c.). Instytucja odsetek maksymalnych uregulowana w art. art. 359 § 2¹ k.c. ma przeciwdziałać ocenianemu negatywnie w świetle zasad współżycia społecznego zjawisku lichwy oraz chronić interesy słabszych uczestników obrotu gospodarczego, jakimi zazwyczaj są konsumenci.

Wymaga podkreślenia fakt, iż Sąd obowiązany jest z urzędu badać ewentualne istnienie niedozwolonych klauzul w umowach. Takie stanowisko znajduje swoje uzasadnienie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który stwierdza, że charakter i znaczenie interesu publicznego, jaki stanowi ochrona konsumentów znajdujących się w słabszej pozycji od przedsiębiorców, dyrektywa 93/13 WE, zobowiązuje państwa członkowskie, co wynika z jej art. 7 ust. 1 w zw. z jej motywem dwudziestym czwartym, do zapewnienia stosownych i skutecznych środków „mających na celu zapobieganie stałemu stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach zawieranych przez sprzedawców i dostawców z konsumentami” (wyrok (...) z dnia 21 grudnia 2016 r., X. H. i in., C-154/15, C-307/15 i C-308/15, EU:C:2016:980, pkt 56 i przytoczone w nich orzecznictwo). W tym celu do sądu krajowego należy wyłącznie i jedynie wykluczenie stosowania nieuczciwego warunku umownego, tak aby nie mógł on wywoływać wiążącego skutku wobec konsumenta, przy czym sąd ów nie jest uprawniony do zmiany treści tego warunku. W tym kontekście wymaga zaakcentowania fakt, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, sąd krajowy zobowiązany jest do zbadania z urzędu czy dane warunki umowy wchodzące w zakres stosowania Dyrektywy 93/13 mają nieuczciwy charakter, a także do tego, by dokonawszy badania, zniwelować brak równowagi między konsumentem a przedsiębiorcą, o ile sąd ów posiada niezbędne ku temu informacje dotyczące stanu prawnego i faktycznego (por. wyrok z dnia 21 kwietnia 2016 r. L. i L., C-377/14, EU:C:2016:283, pkt 52, z dnia 21 grudnia 2016 r., X. H. i in., C-154/15). Przy braku skutecznej kontroli potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków danej umowy nie może zostać zagwarantowane przestrzeganie praw przyznanych w drodze Dyrektywy 93/13.

Przesądziwszy powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że zastrzeżone w umowie, z której roszczenie swoje wywodził powód, pozaodsetkowe koszty pożyczkodawcy w postaci prowizji nie kształtują w sposób rażąco niekorzystny sytuacji pożyczkobiorcy.

Należy zwrócić uwagę, że łączna kwota kosztów pozaodsetkowych (2 385 złotych), którymi został obciążony pozwany w pożyczce z dnia 11 marca 2024 roku udzielonej mu w ramach ramowej umowy pożyczki z dnia 11 marca 2024 roku, nie przekraczała limitu określonego w art. 36a ust. 1 i 2 u.k.k. Zgodnie z art. 36a ust. 2 u.k.k., pozaodsetkowe koszty kredytu nie mogą być wyższe od 45% całkowitej kwoty kredytu. W przypadku umowy pożyczki łączącej powoda z pozwanym pozaodsetkowe koszty pożyczki wynosiły właśnie 45 % całkowitej kwoty pożyczki (a zatem mieściły się w limicie określonym przez ustawodawcę). Sposób obliczania pozaodsetkowych kosztów kredytu dla kredytów o okresie spłaty nie krótszym niż 30 dni oblicza się według wzoru określonego w art. 36a ust. 1 u.k.k. Należy pamiętać o tym, że z dniem 18 grudnia 2022 r. ustawa o kredycie konsumenckim została znowelizowana m.in. w zakresie art. 36a. Ustawa została znowelizowana na mocy przepisów ustawy z dnia 6 października 2022 r. o zmianie ustaw w celu przeciwdziałania lichwie (Dz. U. z 2022 r. poz. 2339). W uzasadnieniu projektu tej ustawy (dostępnym na stronie internetowej: https://www.sejm.gov.pl/Sejm9.nsf/20druk.xsp?nr=1911 – dostęp na dzień 16 lutego 2026 roku) przeczytać można następujące motywy nowelizacji: „projekt zakłada zmianę maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego wyliczanych według wzoru wskazanego w art. 36a ust. 1 ustawy. Wartości odpowiednio 25% (koszty niezależne od okresu kredytowania) i 30% (koszty uzależnione od okresu kredytowania) zastąpione zostały wartościami 10% i 10% (art. 7 pkt 4 projektu). Niezależnie od ww. rozwiązania, w projekcie przewidziano obniżenie limitu pozaodsetkowych kosztów kredytu w całym okresie kredytowania z obecnych 100% kwoty kredytu - do wysokości 45% tej kwoty (art. 7 pkt 4 projektu, projektowane nowe brzmienie art. 36a ust. 3 ustawy o kredycie konsumenckim). Celem wprowadzenia tej regulacji jest zwiększenie ochrony konsumentów przed nakładaniem na nich przez instytucje udzielające kredytów i pożyczek nieuzasadnionych kosztów. Należy w tym miejscu zaakcentować, że maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego została zmniejszona z 55% na 20% (tj. (...) ≤ (K × 10%) + (K × n/R × 10%)) na mocy art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, z późn. zm.), a więc na mocy jednej z tzw. tarcz antykryzysowych, lecz wygasł on z końcem dnia 30 czerwca 2021 r. (zgodnie z art. 36 ust. 3a ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm.)). W związku z powyższym, projektodawca, mając na uwadze dobro konsumenta, podjął decyzję o trwałym uregulowaniu omawianego zagadnienia. U podstaw prezentowanych rozwiązań legło przekonanie projektodawcy, że instytucja prowadząca działalność polegającą na udzielaniu kredytów konsumenckich nie powinna obchodzić przepisów o odsetkach maksymalnych, ani też czerpać nadmiernych zysków z tytułu kosztów pozaodsetkowych, zbliżonych nierzadko w swym charakterze do odsetek. Ponadto, mając na uwadze szczególnie trudne położenie niektórych kredytobiorców biorących kolejne kredyty (a w tym kredyty służące spłacie wcześniej zaciągniętych zobowiązań) oraz spoczywający na podmiotach udzielających kredytów obowiązek oceny zdolności kredytowej konsumenta, jak i analizy ryzyka kredytowego (art. 9 ustawy o kredycie konsumenckim), projektodawca wprowadza ograniczenie obrotu wierzytelnościami wynikającymi z umowy o kredyt konsumencki do czasu wygaśnięcia wcześniej zaciągniętych zobowiązań” (str. 47-48 uzasadnienia projektu ustawy). Celem ustawodawcy było zatem obniżenie kosztów pozaodsetkowych kredytu poprzez trwałe rozwiązanie prawne. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie sądu brak jest podstaw, by uznać, że koszty pozaodsetkowe, które zostały zawarte w umowie pożyczki łączącej strony i które mieszczą się w granicach akceptowalnych przez ustawodawcę stanowią niedozwolone postanowienia umowne, w rażąco krzywdzący sposób kształtujące sytuację pozwanego jako konsumenta. W ocenie Sądu ukształtowane na poziomie 2 385 zł pozaodsetkowe koszty pożyczki nie naruszają interesu konsumenta, ani dobrych obyczajów. Suma ta stanowi zaledwie 45 % sumy całkowitej kwoty pożyczki, a poza tym płatność pożyczki rozłożona została na 42 raty. Pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym powoływał się na orzeczenia traktujące o abuzywnym charakterze postanowień umownych określających wysokość prowizji, lecz były one wydawane w stanie prawnym sprzed nowelizacji art. 36a u.k.k., która weszła w życie 18 grudnia 2022 roku. Warto też pamiętać, że umowa pożyczki zakładała czterdziestodwumiesięczny okres spłaty – pożyczka miała być spłacona w 42 ratach miesięcznych, a termin płatności ostatniej raty przypadał na dzień 12 września 2027 roku. Prowizja w wysokości 2 385 zł rozłożona na cały okres trwania umowy daje sumę około 56,79 zł miesięcznie. Nie jest to kwota wygórowana i w ocenie sądu prawidłowo odzwierciedla koszty przygotowania, udzielenia, wypłaty, obsługi pożyczki i przedsiębiorstwa pozwanego. Powód wskazywał, że w toku zawarcia i realizacji umowy pożyczki wykonuje szereg dodatkowych czynności dla pożyczkobiorcy, na które składają się m. in. przygotowanie wszelkich informacji przedkontraktowych oraz przekazanie ich na trwałym nośniku osobie zainteresowanej pozyskaniem pożyczki i ocena jej zdolności kredytowej. Powód wskazał także, że prowizja pokrywa koszty utrzymania i zabezpieczenia systemu informatycznego, wdrożenia rozwiązań technicznych zmierzających do zabezpieczenia i ochrony danych osobowych i finansowych pożyczkobiorcy pozyskanych w toku wnioskowania o pożyczkę, w tym aktualizacje tych rozwiązań w czasie obowiązywania umowy, koszty realizacji przez powoda dodatkowych obowiązków związanych z umową (prowadzenie rachunku bankowego dla rozliczenia pożyczki i księgowanie wpłat dokonywanych przez pożyczkobiorcę), koszty utrzymania kanału komunikacji telefonicznej z pożyczkobiorcą i koszty pracownicze. Powód wskazywał zatem, że kwota prowizji stanowi zwrot ponoszonych przez niego kosztów prowadzenia działalności. Jest w ocenie Sądu oczywiste i nie wymaga dowodzenia, że powód jako podmiot trudniący się działalnością finansową, w tym udzielaniem pożyczek musi dysponować przedsiębiorstwem, sprzętem i pracownikami umożliwiającymi jego funkcjonowanie. Jest to zresztą działalność na dużą skalę – aktualna wysokość kapitału zakładowego powoda to kwota 32 137 050,00 zł. Pozwany nie był jedynym kontrahentem powoda, a działalność gospodarcza prowadzona przez powoda wiąże się z określonymi kosztami. Koszty te są następnie przenoszone na klientów pozwanego, w tym na konsumentów i stają się pozaodsetkowymi kosztami kredytu (art. 5 pkt 6a u.k.k.). Poza tym zamieszczanie w umowach pożyczek oferowanych przez instytucje pożyczkowe postanowień traktujących o prowizjach jest zupełnie normalnym w warunkach rynku zabiegiem. Nadto, jest oczywiste, że w przypadku, gdy spłata pożyczki jest rozłożona na określony czas, koszty związane z jej obsługą rosną. Poza tym w gruncie rzeczy pozwany nie przedstawił żadnych twierdzeń, które uzasadniałyby, że zastrzeżona w pożyczce udzielonej mu dnia 11 marca 2024 roku rażąco naruszała jego interesy i kształtowała jego obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami.

Powód wskazywał, że w dniu udzielania pozwanemu pożyczki maksymalne pozaodsetkowe koszty pożyczki nie mogły przekraczać całkowitej kwoty kredytu, ale to stanowisko nie jest trafne. W dniu udzielenia pozwanemu pożyczki, czyli w dniu 11 marca 2024 roku obowiązywał już art. 36a u.k.k. w jego obecnym brzmieniu, wobec czego pozaodsetkowe koszty pożyczki nie mogły przekroczyć 45 % udzielonej pożyczki. Nie zmienia to jednak faktu, że wysokość zastrzeżonych w umowie pożyczki pozaodsetkowych kosztów kredytu nie przekraczała limitu wynikającego z ustawy.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że postanowienie umowne w zakresie ustalenia prowizji nie ma charakteru klauzuli abuzywnej, nie narusza zasady ekwiwalentności świadczeń i nie godzi w równowagę kontraktową stron umowy. W związku z tym pożyczka z dnia 11 marca 2024 roku udzielona pozwanemu w ramach ramowej umowy pożyczki numer (...) z dnia 11 marca 2024 roku wiąże pozwanego w całości, również w zakresie postanowień traktujących o prowizji.

Jeśli chodzi o sumę dochodzoną przez stronę powodową należy zauważyć, że powód określił co się na nią składa – 4 766,79 zł kapitału, 2 385 zł prowizji, 479,22 zł tytułem odsetek karnych i 596,39 zł z tytułu odsetek umownych. Powód wskazał również w jaki sposób obliczył kwoty dochodzonego roszczenia. Sąd uznał, że roszczenie powoda w zakresie kwot kapitału i prowizji jest udowodnione oraz zasadne. Pozwany nie zdołał skutecznie podważyć dokonanych przez powoda wyliczeń - nie wskazał które z wyliczeń dokonanych przez powoda są błędne i z jakiego powodu, ani jaka jest jego zdaniem wysokość zadłużenia. Zresztą pozwany w ogóle nie przedstawił twierdzeń, które by wskazywały z jakiego powodu uważa, że roszczenie jest niezasadne co do wysokości stwierdzając jedynie, że kwestionuje roszczenie co do zasady i co do wysokości.

Powód dochodził pozwem kwoty 4 766,79 zł tytułem niespłaconego kapitału pożyczki. Pozwany spłacił dotychczas 999,68 zł, przy czym powód zaliczył z tych spłat kwotę 466,47 zł na poczet spłaty odsetek umownych, zaś pozostałą część, czyli kwotę 533,21 zł na poczet spłaty kapitału. W związku z tym powód ma prawo dochodzić pozostałej części kapitału, stanowiącego część świadczenia, które pozwany zobowiązał się wykonać na mocy umowy pożyczki, która została mu udzielona w dniu 11 marca 2024 roku. Pozostała część niespłaconego kapitału stanowi różnicę pomiędzy sumą 5 300 zł tytułem całkowitej kwoty pożyczki i sumą 533,21 zł zaliczoną przez powoda na poczet spłaty kapitału. Pozwany miał obowiązek uiścić na rzecz powoda tytułem umowy pożyczki kwotę 10 511,26 zł (była to całkowita kwota do zapłaty). Do zapłaty pozostaje jeszcze kwota 4 766,79 zł z tytułu kapitału pożyczki, czyli kwota określona w pozwie jako kwota niespłaconego kapitału pożyczki.

Powód dochodził pozwem również kwoty 2 385 zł tytułem niespłaconej prowizji. Jak już wskazywano wcześniej, dotychczasowe wpłaty dokonane przez pozwanego na spłatę pożyczki nie zostały zaliczone w żadnej części na spłatę prowizji, co wynikało niewątpliwie z okoliczności, że pozwany zaprzestał dokonywania spłat pożyczki zanim nadszedł termin płatności rat pożyczki, które obejmowały w swoich częściach prowizję (było to ostatnich jedenaście rat, z których termin płatności pierwszej przypadał na dzień 12 listopada 2026 roku). Jak już wskazywano we wcześniejszej części uzasadnienia wyroku, w ocenie sądu zastrzeżenie w umowie pożyczki z dnia 11 marca 2024 roku łączącej strony prowizji w wysokości 2 385 zł nie było niezgodne z prawem, a postanowienie umowne zastrzegające prowizję w tej wysokości nie stanowiło klauzuli abuzywnej. Tym samym postanowienie to jest wiążące, a pozwany miał obowiązek w ramach wykonania umowy uiścić na rzecz powoda także kwotę prowizji w wysokości 2 385 zł. W związku z tym do zapłaty przez pozwanego pozostaje kwota 2 385 zł z tytułu zastrzeżonej w umowie pożyczki prowizji, czyli kwota określona w pozwie jako prowizja.

Powód dochodził także kwoty 596,39 zł tytułem odsetek umownych. Kwota tych odsetek umownych została wyliczona w następujący sposób: