Wyrok z 22 stycznia 2026, sygn. I C 663/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

zaoczny co do W. T. (1)

Dnia 22 stycznia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Kielcach I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący : sędzia Ewa Wiater

po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2026 roku w R.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa Agencji Mienia Wojskowego w X. – Dyrektora Oddziału (...) w R.

przeciwko W. T. (1), W. T. (2), E. T., J. T.

z udziałem interwenienta ubocznego Gminy R.

o opróżnienie lokalu mieszkalnego

I. nakazuje pozwanym W. T. (1), W. T. (2), E. T., J. T., aby opróżnili i wydali powodowi Agencji Mienia Wojskowego w X. lokal mieszkalny, położony w R. przy (...) wraz ze wszystkimi należącymi do nich rzeczami,

II. orzeka, że pozwanym W. T. (1), W. T. (2), E. T., J. T. przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego;

III. nakazuje wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu wskazanego w pkt I w stosunku do pozwanych W. T. (1), W. T. (2), E. T., J. T. do czasu złożenia przez Gminę R. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego;

IV. nakazuje pobrać od pozwanych W. T. (1), W. T. (2), E. T., J. T. na rzecz Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego w Kielcach kwoty po 50 zł (pięćdziesiąt złotych) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych;

V. zasądza od pozwanych W. T. (1), W. T. (2), E. T., J. T. na rzecz interwenienta ubocznego Gminy R. kwoty po 60 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

VI. nadaje wyrokowi w pkt IV i V rygor natychmiastowej wykonalności co do pozwanej W. T. (1).

sędzia Ewa Wiater

Sygn. akt I C 663/25

UZASADNIENIE

W pozwie 20 maja 2025 roku strona powodowa – Agencja Mienia Wojskowego w X. reprezentowana przez Dyrektora Oddziału (...) w R. wniosła o usunięcie pozwanych E. T., J. T., W. T. (1), W. T. (2) z lokalu mieszkalnego, położonego w R. przy (...) wraz ze wszystkimi rzeczami do nich należącymi i wydanie lokalu powodowi, orzeczenie o uprawnieniu pozwanych do lokalu socjalnego oraz zasądzenie kosztów procesu. Uzasadniając swoje żądanie powód wskazał, że pozwani J. i E. T. wraz z dziećmi zajmowali ww. lokal na podstawie umowy najmu lokalu z 8 grudnia 2017 roku, przedłużanej kolejnymi aneksami, ostatnio do 31 grudnia 2024 roku. Z uwagi na potrzeby w zakresie zakwaterowania żołnierzy zawodowych powód ostatecznie w dniu 4 lutego 2026 roku wezwał pozwanych do opuszczenia lokalu w terminie 30 dni. Pozwani do chwili obecnej nie wykonali tego obowiązku (k.2-3).

Interwenient uboczny po stronie powoda - Gmina R. wniosła o orzeczenie o braku uprawnienia pozwanych do lokalu socjalnego w przypadku uwzględnienia powództwa i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania (k.52-53).

W odpowiedzi na pozew pozwany E. T. wniósł o oddalenie powództwa w całości. Pozwany zarzucił żądaniu powoda i wypowiedzeniu umowy najmu sprzeczność z zasadami współżycia społecznego (k.73-74).

Pozwani J. T. i W. T. (2) wnieśli o oddalenie powództwa ( k.91)

Pozwana W. T. (1) nie wdała się merytorycznie w spór, stąd zaistniały co do niej podstawy do wydania wyroku zaocznego, jako że nadesłane mailem pismo w/w nie mogło wywołać skutków prawnych, w szczególności w zakresie złożonego wniosku o przeprowadzenie rozprawy bez jej udziału (k. 89-90).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Decyzją z dnia 20 stycznia 2011 roku Dyrektor Oddziału (...) Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przyznał E. T. prawo do zakwaterowania w (...) przy (...) w R., na czas pełnienia służby w R., wskazując jako osobę uprawnioną do zajmowania lokalu małżonków J. i E. T. oraz ich dzieci W. T. (1) i W. T. (2).

Wobec zwolnienia ze służby wojskowej E. T. w piśmie z dnia 23 stycznia 2013 roku wniósł o zawarcie umowy najmu lokalu położonego przy (...) w R..

Dowód: decyzja (k.96), wniosek (k.97), zaświadczenie (k.97), rozkaz personalny (k.98).

W dniu 26 listopada 2013 roku Agencja Mienia Wojskowego – Wynajmujący zawarła z E. T.– Najemcą umowę najmu nr (...).138.2013/7 lokalu mieszkalnego położonego przy ulicy (...) w R.. Jako osoby stale zamieszkujące w lokalu wskazano małżonków J. i E. T. oraz ich dzieci W. T. (1) i W. T. (2). Umowa została rozwiązana ze skutkiem na dzień 31 sierpnia 2014 roku z uwagi na zwłokę z uiszczaniem opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich. Po uregulowaniu zadłużenia, najem lokal był kontynuowany. Kolejną umowę najmu wypowiedziano z dniem 30 czerwca 2015 roku.

Wobec uregulowania zadłużenia strony w dniu 30 sierpnia 2016 roku zawarły umowę najmu ww. lokalu na okres do dnia 31 sierpnia 2017 roku.

Dowód:, pismo z 19.02.2013 r. (k.99), pismo z 24.07.2013 r. (k.100), wezwanie (k.101-102,107,111-113), umowa najmu (k.103-104,109-110), wypowiedzenie umowy (k.105,106), pismo z 5.07.2016 r. (k.108).

W dniu 8 grudnia 2017 roku Agencja Mienia Wojskowego – Wynajmujący zawarła z E. T. i J. S. umowę najmu nr OK-Dz.406.222.2017/4 lokalu mieszkalnego położonego przy ulicy (...) w R.. Jako osoby stale zamieszkujące w lokalu wskazano małżonków J. i E. T. oraz ich dzieci W. T. (1) i W. T. (2). Umowa została aneksowana, najem został przedłużony do dnia 31 grudnia 2024 roku.

Dowód: umowa najmu lokalu mieszkalnego (k.4-5), aneks nr (...) (k.6), aneks nr (...) (k.7).

Pozwani zajmują lokal nieprzerwanie od 30 marca 2011 roku.

J. T. nie posiada zatrudnienia. W. T. (1) jest studentką. W. T. (2) rozpoczął pracę jako kierowca taksówki.

E. T. jako żołnierz Wojska Polskiego uczestniczył w misjach zagranicznych.

Pozwani nie posiadają prawa do dysponowania innym lokalem.

Dowód: zaświadczenie (k.77), przesłuchanie pozwanego E. T. (k.92), przesłuchanie pozwanej J. T. (k.92-93), przesłuchanie pozwanego W. T. (2) (k.93).

E. T. jest emerytowanym żołnierzem pobiera świadczenie emerytalne w kwocie 4000 zł brutto. J. T., W. T. (1), W. T. (2) nie pobierają świadczeń rentowych ani emerytury.

Pozwani E. T., J. T., W. T. (1), W. T. (2) nigdy nie figurowali w ewidencji osób bezrobotnych i poszukujących pracy za pośrednictwem Powiatowego Urzędu Pracy w R..

E. T. w latach 2016- 2022 pobierał świadczenia rodzinne i wychowawcze z działu Świadczeń i Dodatków Mieszkaniowych (...) w R.. Obecnie pozwani nie korzystają z pomocy Miejskiego Ośrodku Pomocy Rodzinie w R. w żadnej formie.

Dowód: zawiadomienie o wymiarze opłat (k.13), pismo z (...) w R. (k.41), informacja z ZUS (k.46,48,50,57), informacja z (...) (k.71), przesłuchanie pozwanego E. T. (k.92).

W piśmie 18 grudnia 2024 roku Agencja Mienia Wojskowego poinformowała o niewyrażeniu zgody na kontynuację najmu lokalu położonego przy ulicy (...) w R. przez małżonków T., co potwierdziła kolejnym pismem z 23 stycznia 2025 roku.

Dowód: pismo z 18.12.2024 r. (k.8), pismo z 23.01.2025 r. (k.9).

Pismem z dnia 4 lutego 2025 roku Agencja Mienia Wojskowego –Dyrektor Oddziału (...) w R. wezwał E. T., J. T., W. T. (1), W. T. (2) do dobrowolnego opróżnienia i przekazania lokalu mieszkalnego, zajmowanego bez tytułu prawnego, w terminie 30 dni. Pismo powoda skierowane do J. T. doręczono w dniu 14 lutego 2025 roku. Korespondencja do pozostałych wezwanych powróciła do nadawcy z adnotacją poczty „zwrot nie podjęto w terminie”.

dowód: wezwanie przedsądowe (k. 10), koperta (k.11-12).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzone dokumenty, których autentyczność nie była kwestionowana przez strony, a Sąd nie znalazł podstaw, by odmówić im tego przymiotu. Ponadto, Sąd oparł się przesłuchaniu stron ograniczonym do pozwanych E. T., J. T. i W. T. (2), uznając je w jako całości jako spójne, logiczne i wiarygodne. Ponadto, zeznania te korelowały ze sobą.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo Agencji Mienia Wojskowego w X. okazało się zasadne. Podstawą uwzględnienia powództwa był art. 222 § 1 k.c. Zgodnie z jego treścią właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą.

Niniejsza sprawa dotyczy eksmisji z lokalu należącego do dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego. Kwestie związane z udostępnianiem takich lokali i zasadami ich opróżniania reguluje ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W okolicznościach sprawy nie znajdą zastosowania przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (jedn. tekst: Dz.U. 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.).

Ustawa powierza Agencji Mienia Wojskowego prawo dysponowania i gospodarowania gruntami, budynkami i lokalami stanowiącymi własność Skarbu Państwa, będącymi w gestii Wojska Polskiego. Organy Agencji zajmują się m.in. przydzielaniem mieszkań i zawieraniem umów najmu lokali. Ustawa odróżnia "kwatery stałe", będące samodzielnymi lokalami mieszkalnymi przyznawanymi żołnierzom zawodowym w służbie stałej (art. 21 ust. 2, art. 22) od "innych lokali mieszkalnych", które mogą być przyznawane także innym osobom (tj. nie będącym żołnierzami w służbie stałej). Zgodnie z art. 29a ustawy do osób innych niż żołnierze zawodowi, które zajmują lokale mieszkalne będące w zasobie mieszkaniowym i internatowym Agencji, w zakresie nieuregulowanym w ustawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny oraz ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.8)). Natomiast w myśl art. 29b 1 - osoby inne niż żołnierz zawodowy, które zamieszkują kwatery albo inne lokale mieszkalne, są obowiązane do ich opróżnienia w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia wezwania właściwego dyrektora oddziału regionalnego. Przepis art. 41 ust. 5 stosuje się odpowiednio. W przypadku nieopróżnienia lokalu mieszkalnego w ustalonym terminie, dyrektor oddziału regionalnego kieruje do sądu powszechnego pozew o opróżnienie lokalu mieszkalnego, a w przypadkach, o których mowa w art. 45 ust. 3, również o wezwanie gminy do udziału w postępowaniu.

Tak więc podstawą prawną żądania zgłoszonego przez powódkę w niniejszej sprawie jest art. 29 a i b ustawy.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że lokal mieszkalny położony w R. przy ul. D. (...) pozostaje w dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego oraz że pozwani zajmują ten lokal. Na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego zawartej pomiędzy stronami lokal mieszkalny został oddany pozwanym do używania przez czas oznaczony do dnia 31 grudnia 2024 roku. Umowa nie została przedłużona na dalszy okres. Pomimo zakończenia najmu pozwani zajmują lokal do chwili obecnej. W oparciu o powyższe powództwo zasługiwało na uwzględnienie, albowiem Agencja Mienia Wojskowego w X. jako właściciel mogła domagać się wydania nieruchomości i jej opróżnienia, albowiem pozwanym nie przysługuje obecnie skuteczne względem właściciela prawo do dysponowania nieruchomością - pkt I.

Sąd nie podzielił zarzutu pozwanego, uznając że nie było podstaw do oddalenia powództwa w oparciu o treść art. 5 k.c. W ocenie Sądu nie zachodziła taka sprzeczność z zasadami współżycia społecznego, która czyniłaby zasadną odmowę udzielenia powodowi ochrony prawnej w zakresie prawa własności. To pozwani nadużywają obecnie prawa zajmując lokal powoda bez tytułu prawnego. Klauzula generalna ujęta w art. 5 k.c. ma na celu zapobieganie stosowaniu prawa w sposób schematyczny, prowadzący do skutków niemoralnych lub rozmijających się z celem, dla którego dane prawo zostało ustanowione.

Uwzględniając powództwo powódki poprzez nakazanie pozwanym wydania powódce pozostającego w jej zasobach lokalu mieszkalnego Sąd jednocześnie orzekł, iż przysługuje im uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego z zasobów gminnych.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w pkt II. wyroku stanowił przepis art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r. poz. 2356) do opróżnienia lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwatery internatowej przez:

1) kobietę w ciąży,

2) małoletniego,

3) osobę niepełnosprawną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 511, 1000, 1076 i 1925) lub ubezwłasnowolnioną,

4) obłożnie chorego - osobę, która dysponuje dokumentem urzędowym lub zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym stan zdrowia, w którym chory bez narażenia życia lub zdrowia nie może prowadzić normalnej egzystencji, a w szczególności nie jest zdolny do podjęcia żadnej pracy, wydanym nie wcześniej niż miesiąc przed wykonywaniem przymusowego wykwaterowania,

5) emeryta i rencistę

wraz z osobami wspólnie z nimi zamieszkującymi, nie wydaje się decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwaterze internatowej. W takim przypadku dyrektor oddziału regionalnego kieruje do sądu powszechnego pozew o opróżnienie lokalu mieszkalnego, orzeczenie o uprawnieniu do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu, o wezwanie do udziału w postępowaniu gminy oraz zasądzenie odszkodowania.

W przedmiotowej sprawie zachodziła obligatoryjna podstawa do przyznania pozwanym uprawnienia do lokalu socjalnego określona w art. 45 ust. 3 pkt 5 powołanej powyżej ustawy. Pozwany E. T. jest emerytem, a pozostali pozwani są osobami wspólnie z nim zamieszkującymi w przedmiotowym lokalu.

W orzecznictwie ukształtowany jest pogląd, iż art. 45 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) stanowi odesłanie do przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) przewidujących uprawnienie do lokalu socjalnego (por. wyrok SN z dnia 30 października 2008r., IV CNP 47/08, L.), a podstawę prawną do nałożenia na gminę obowiązku dostarczenia lokalu socjalnego osobie, której sąd nakazał opróżnienie lokalu mieszkalnego pozostającego w zasobach Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stanowią przepisy art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) oraz art. 14 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) (por. uchwała SN z dnia 27 maja 2010r., III CZP 30/10, L.) Przy rozstrzyganiu o prawie pozwanych do lokalu socjalnego Sąd miał na uwadze również treść przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1182 ze zm.). Ubocznie wskazać należy, iż powyższa okoliczność stanowi obligatoryjną przesłankę do ustalenia prawa do lokalu socjalnego również na podstawie w myśl art. 14 ust. 4 pkt 5 powołanej ustawy o ochronie praw lokatorów.

Tym samym należało uznać, iż zaistniały przesłanki obligatoryjne do przyznania pozwanym prawa do lokalu socjalnego zgodnie z treścią art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a jednocześnie wstrzymania wykonania wyroku eksmisyjnego do czasu przedstawienia przez Gminę R. oferty najmu lokalu socjalnego - pkt II i III wyroku.

Zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113. Stosownie natomiast do treści art. 113 u.k.s.c. kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Na nieuiszczone wydatki w niniejszej sprawie w wysokości 200 zł składa się opłata od pozwu w kwocie 200 zł, od której powód jest zwolniony. Mając na uwadze powyższe sąd nakazał pobrać od pozwanych po 50 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych (pkt IV).

Orzeczenie o kosztach procesu wydano w oparciu o treść art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 k.p.c. w zw. z § 7 pkt 1. Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – pkt V.

W sprawie niniejszej spełnione zostały przesłanki wydania wyroku zaocznego określone w art. 339 §1 k.p.c. bowiem pozwana W. T. (1) nie wdała się w spór. W pkt VI wyroku sąd z urzędu nadał wyrokowi w pkt IV i V rygor natychmiastowej wykonalności co do pozwanej W. T. (1) po myśli art. 333 § 1 pkt k.p.c.

Sędzia Ewa Wiater