Wyrok z 26 stycznia 2026, sygn. I C 633/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: asesor sądowy Michał Wiśniewski

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Żaneta Kowalska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2026 r. w P.

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w M.

przeciwko (...) spółki akcyjnej z siedzibą w J.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w M. na rzecz pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w J. kwotę 4.617 zł (cztery tysiące sześćset siedemnaście złotych) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty;

III.  nakazuje ściągnąć od powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w M. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kętrzynie kwotę 789,64 zł (siedemset osiemdziesiąt dziewięć złotych i sześćdziesiąt cztery grosze) tytułem zwrotu wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Kętrzynie.

asesor sądowy D. J.

Sygn. akt I C 633/24 UZASADNIENIE

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w M. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w J. kwoty 29.827,50 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 listopada 2019 r. do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 29 lipca 2020 r. doszło do kolizji w wyniku której uszkodzony został pojazd L. K. marki S. (...) o nr rej. (...). Sprawca kolizji był ubezpieczony w towarzystwie ubezpieczeniowym pozwanego. W dniu 30 lipca 2020 r. poszkodowany zawarł umowę najmu która trwała do dnia 4 listopada 2020 r. Powód dochodzi od pozwanego należności za czas trwania najmu pojazdu zastępczego we wskazanym okresie, wobec przeniesienia na powoda przez poszkodowanego wierzytelności z powyższego tytułu.

W odpowiedzi na pozew pozwany (...) spółka akcyjna z siedzibą w J. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwany przyznał swoją odpowiedzialność za szkodę co do zasady i wypłacił powodowi kwotę 3.044,25 zł brutto. W tym zakresie pozwany podniósł zarzut wygaśnięcia roszczenia. Pozwany podniósł także zarzut przyczynienia się przez poszkodowanego do zwiększenia szkody przez brak współdziałania z pozwanym. Pozwany zakwestionował także wysokość stawki za dobę najmu stosowaną przez powoda oraz uzasadniony okres najmu.

W piśmie z dnia 24 listopada 2025 r. pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia dochodzonego w niniejszej sprawie przez powoda.

Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:

W dniu 29 lipca 2020 r. doszło do kolizji w wyniku której uszkodzony został pojazd zarejestrowany na podstawie dowodu rejestracyjnego wystawionego w Wielkiej Brytanii nr (...) na dane S. K., a który w chwili zdarzenia był prowadzony przez jej męża L. K. marki S. (...) o nr rej. (...). Sprawca zdarzenia był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej w (...) spółce akcyjnej z siedzibą w J.. W dniu 30 lipca 2020 r. L. K. zawarł umowę najmu pojazdu zastępczego marki X. (...) o nr rej. (...). Pojazd wynajęty został zwrócony powodowi w dniu 4 listopada 2020 r. W dniu 4 listopada 2020 r. poszkodowany L. K. zawarł z powodem umowę cesji na podstawie której przeniósł na powoda wierzytelność w kwocie 29.827,50 zł z tytułu najmu pojazdu zastępczego w powyższym okresie.

W dniu 5 listopada 2020 r. powód wystawił fakturę na kwotę 29.827,50 zł za najem pojazdu zastępczego poszkodowanemu obejmującą okres 97 dni najmu za kwotę 350 zł netto tj. 307,50 zł brutto – którą następie skierował do pozwanego.

Podmiot poszkodowany nie prowadził działalności gospodarczej w okresie szkody oraz nie był płatnikiem podatku VAT. Poszkodowany L. K. udzielił pełnomocnictwa powodowi w zakresie kontaktu i jego reprezentacji przez powoda z pozwanym towarzystwem ubezpieczeniowym w procesie likwidacji szkody. S. K. nie kwestionowała w toku postępowania likwidacyjnego i później umocowania męża do podejmowania działań w zakresie restytucji szkody.

Pozwany przyjął odpowiedzialność za powyższe zdarzenie co do zasady i decyzją z dnia 19 lipca 2024 r. wypłacił na rzecz powoda kwotę 3.044,25 zł brutto tytułem odszkodowania. Pozwany uznał za uzasadniony czas najmu okres 25 dni, zaś stawkę najmu pojazdu zastępczego ustalił na poziomie 99 zł netto.

(fakty bezsporne, a nadto dowody: faktura z dnia 5 listopada 2020 r. – 21, umowa najmu pojazdu zastępczego z dnia 30 lipca 2020 r. – k. 18, umowa cesji wierzytelności z dnia 4 listopada 2020, oświadczenie z dnia 30 lipca 2020 r. – k. 24, pełnomocnictwo – k. 25, decyzja o wypłacie odszkodowania z dnia 19 lipca 2024 r. – k. 104)

W dniu 30 lipca 2020 r. z pracownikiem pozwanego skontaktował się L. K. który poinformował pozwanego o szkodzie oraz udzielił wszystkich niezbędnych informacji dotyczących szkody oraz danych kontaktowych, w tym adres email oraz numer telefonu zagranicznego (...). L. K. zgłosił żądanie skorzystania z pojazdu zastępczego pozwanego oraz podał adres podstawienia pojazdu. Pracownik pozwanego poinformował, że pojazd będzie podstawiony tego samego dnia – jednak dopiero po kontakcie z przedstawicielem firmy wynajmującej pojazdy w imieniu pozwanego. Pracownik pozwanego poinformował, że w przypadku najmu pojazdu zastępczego u innego podmiotu - pozwany uwzględni roszczenie wyłącznie w zakresie kwoty 99 zł za dzień najmu.

(dowód: płyta (...) z nagraniem rozmowy L. K. z pracownikiem pozwanego z dnia 30 lipca 2020 r. – k. 160)

W dniu 31 lipca 2020 r. S. K. dokonała pisemnego zgłoszenia szkody pozwanemu. Na wydruku zgłoszenia szkody widoczna była informacja o stawkach najmu pojazdów zastępczych stosowanych przez pozwanego oraz uproszczona procedura przyznania odszkodowania z tego tytułu.

Pozwany nie był w stanie zapewnić pojazdu zastępczego poszkodowanemu w terminie jednego – dwóch dni po szkodzie. Ponadto, pozwany po zdarzeniu nie był w stanie dostarczyć poszkodowanym pojazdu o klasie odpowiadającej pojazdowi uszkodzonemu. W czasie gdy doszło do zdarzenia S. K. wraz z mężem L. K. przebywali w Polsce na wakacjach i potrzebowali pojazd zastępczy od razu po zdarzeniu. L. K. i S. K. mieszkają na co dzień w Wielkiej Brytanii. L. K. informował powoda o tym, że granica stawki za najem pojazdu zastępczego u powoda wynosi 100 zł na dzień. Ubezpieczyciel nie informował poszkodowanych, że będzie nadal poszukiwał auta zastępczego, po zgłoszeniu szkody.

(dowód: zeznania świadków złożone na rozprawie w dniu 17 marca 2025 r.: S. – k. 170v. i L. K. – k. 171, akta postępowania likwidacyjnego znajdujące się na płycie (...) – k. 134 , druk zgłoszenia szkody wraz z informacją o sposobie i cenniku rozliczenia szkody – k. 107-108)

Po zgłoszeniu szkody i zgłoszeniu żądania organizacji najmu zastępczego, przedstawiciel pozwanego zlecił w dniu 30 lipca 2020 r. organizację pojazdu zastępczego firmom (...) oraz (...) Polska. Tego samego dnia przedstawiciel pozwanego anulował najem pojazdu. Przedstawiciele pozwanego próbowali dokonywać kontaktu telefonicznego z poszkodowanymi na niepełny numer telefonu, mimo, że dysponowali innym numerem telefonu należącym do L. K. – wypisanym na treści pełnomocnictw udzielonych powodowi do prowadzenia postępowania likwidacyjnego.

(dowód: wiadomość email z dnia 30 lipca 2020 r. – k. 111- 112 v., akta postępowania likwidacyjnego znajdujące się na płycie (...) – k. 134)

Pojazd zastępczy wynajęty przez powoda tj. X. (...) o nr rej. (...) odpowiadał klasie (segmentowi) pojazdu uszkodzonego.

L. w pojedzie marki S. (...) o nr rej. (...) z dnia 29 lipca 2020 r. była szkodą częściową.

Uzasadniony czas najmu pojazdu zastępczego w związku z uszkodzeniem pojazdu S. (...) o nr rej. (...) w dniu 29 lipca 2020 r. w sytuacji zakwalifikowania szkody jako częściowej wynosił 54 dni.

Szacunkowy zakres rynkowych stawek za wynajem samochodu zastępczego odpowiadającego klasie pojazdu uszkodzonego i wynajętego, na rynku lokalnym, wynosił od 129,27 zł netto (158 zł brutto) do 250 zł netto (430,50 zł brutto).

Wysokość przeciętnych (średnich) stawek za wynajem samochodu zastępczego odpowiadającego klasie pojazdu uszkodzonego tj. S. (...) o nr rej. (...) obowiązujących na terenie gminy O. i najbliższej okolicy w okresie lipca 2020 r. przy uwzględnieniu uzasadnionego czasu najmu pojazdu zastępczego wynosił 239,64 zł netto tj. 294,75 zł brutto.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej D. U. z dnia 30 maja 2025 r. – k. 181-215)

Pismem z dnia 29 grudnia 2026 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w M. wniósł do Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego J. o zawezwanie do próby ugodowej pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w J. w zakresie żądania zapłaty kwoty 29.827,50 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty. Postępowanie to toczyło się pod sygn. (...). Wniosek powyższy dotyczył roszczenia dochodzonego przed tutejszym sądem.

Posiedzenie pojednawcze w sprawie (...) zakończyło się brakiem zawarcia ugody dnia 16 maja 2024 r.

(dowód: zawezwanie do próby ugodowej – k. 4-19 akt (...), koperta z wnioskiem – k. 20 akt (...), protokół posiedzenia jawnego z dnia 16 maja 2024 r. – k. 27).

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo jako dochodzone co do roszczenia przedawnionego należało oddalić. Zarzut przedawnienia rozpoznano jednak jako ostatni, po analizie zasadności merytorycznej roszczenia.

Stan faktyczny sprawy był pomiędzy stronami bezsporny w zakresie zaistnienia szkody i jej okoliczności, podmiotów poszkodowanych oraz podstaw odpowiedzialności pozwanego i legitymacji czynnej powoda. Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie na podstawie dokumentów przedłożonych przez obie strony, w tym dokumentów złożonych w formie zapisu informatycznego na płycie (...) – k. 134. Ponadto, sąd w niniejszym postępowaniu zwrócił się do Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego J. o nadesłanie akt postępowania pojednawczego o sygn. (...). Dokumenty te nie budziły wątpliwości sądu co do ich wiarygodności, stąd uznano je za istotny materiał dowodowy.

Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego oparł się także w całości na zeznaniach świadka L. K.. Zeznania te były spontaniczne oraz spójne z pozostałym ujawnionym dokumentowym materiałem dowodowym, w tym złożonymi przez poszkodowaną i świadka oświadczeniami i korespondencją emaliową stron. Zeznania świadka nie były kwestionowane przez strony, nie budziły też wątpliwości sądu. Zeznania te miały także znaczącą moc dowodową, w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia.

Przy ustaleniu stanu faktycznego tylko w niewielkim zakresie oparto się na zeznaniach świadka S. K. tj. co do faktu zaistnienia szkody i jej likwidacji. Świadek faktycznie nie pamiętała żadnych istotnych szczegółów zgłoszenia szkody czy prowadzenia postępowania likwidacyjnego. Zeznania te uznano za wiarygodne, choć mające nikłą wartość dowodową.

Dla poczynienia ustaleń w przedmiotowej sprawie, istotne znaczenie miała także opinia biegłego sądowego w dziedzinie techniki samochodowej D. U.. Opinia sporządzona została fachowo i rzetelnie przez osobę dysponującą odpowiednią wiedzą, w granicach jej uprawnień i kwalifikacji, była zgodna z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Tak sporządzona i niekwestionowana opinia w rezultacie dała pełny i jasny obraz zakresu uszkodzeń pojazdu, jak również rzeczywistego kosztu ich naprawy.

Pozwany zakwestionował wskazaną opinię wyłącznie w zakresie doliczenia przez biegłego do uzasadnionego okresu najmu pojazdu zastępczego okresów: wykonywania przez pozwanego oględzin dodatkowych (17 września 2020 r.), przesyłania przez pozwanego kalkulacji naprawy po oględzinach dodatkowych, a także okres od wysłania kosztorysu przez poszkodowanego do jego zweryfikowania przez pozwanego (od 19 października 2020 r. do 23 października 2020 r.) a także występujące w tym okresie dni wolne od pracy.

Strony nie wnosiły o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego.

W ocenie sądu zarzuty powyższe należało uznać za niezasadne. Skoro pozwany był jedną z głównych stron w procesie likwidacji szkody, prowadzącym w tym zakresie wyspecjalizowaną działalność gospodarczą oraz mającym istotny interes w ustaleniu zakresu i rozmiarów szkody – to zasadnie warsztat naprawczy udostępnił pozwanemu pojazd na czas przeprowadzenia oględzin dodatkowych oraz oczekiwał na nadesłanie kalkulacji naprawy po dodatkowych oględzinach pozwanego. Podobnie należało ocenić okres od wysłania kosztorysu pozwanego do czasu jego weryfikacji i występujące w tym okresie dni wolne od pracy. Zakład naprawczy w uzasadnionej obawie przed ryzkiem zwiększenia rozmiarów szkody tj. zawyżenia wartości naprawy lub części zastępczych miał prawo oczekiwać weryfikacji ich wartości, skoro sam pozwany dostrzegł potrzebę dokonania dodatkowych oględzin pojazdu. Co więcej, skoro warsztat oczekiwał w tych sytuacjach na działania pozwanego zakładu ubezpieczeń, to na pozwanym zakładzie ubezpieczeń spoczywał obowiązek działania odpowiednio szybko i skrupulatnie by minimalizować ryzyko ewentualnego przestoju w pracach naprawczych. Z uwagi na powyższe zarzuty do opinii biegłego uznano za bezzasadne.

Powód nie kwestionował opinii biegłego.

Z okoliczności sprawy wynika, iż kwestia legitymacji czynnej powoda w zakresie dochodzenia zwrotu kosztów wynajmu pojazdu zastępczego, wynikająca z umowy cesji zawartej z poszkodowanym nie była przedmiotem sporu stron. Pozwany nie kwestionował także, iż w okolicznościach sprawy, co do zasady, wynajęcie pojazdu zastępczego przez podmiot poszkodowany było uzasadnione - a tym samym uzasadnione, co do zasady, jest roszczenie o zwrot kosztów wynikających z wynajęcia tego pojazdu. Strony nie kwestionowały również faktu wzajemnej reprezentacji małżonków – poszkodowanych w toku postępowania likwidacyjnego. Sąd miał na uwadze, że część czynności prawnych w sprawie podejmował L. K. (udzielenie pełnomocnictw do reprezentacji przy likwidacji szkody, umowa najmu zastępczego), zaś część czynności podejmowała S. K. (zgłoszenie szkody). W ocenie sądu, wobec braku kwestionowania wejścia pojazdu marki S. (...) o nr rej. (...) do majątku wspólnego poszkodowanych – byli oni na mocy art. 36 k.r.o. umocowani do podejmowania działań zmierzających do restytucji ich szkody.

Sporem objęta była zatem ostatecznie jedynie wysokość kosztów wynajmu pojazdu - w zakresie zastosowanej przez powoda stawki dobowej za wynajem pojazdu zastępczego oraz okres najmu pojazdu zastępczego. Pozwany podniósł zarzut przyczynienia się przez poszkodowanych do zwiększenia rozmiar szkody poprzez brak współdziałania z pozwanym zakładem oraz co ważniejsze podniósł zarzut przedawnienia roszczenia.

W pierwszej kolejności odniesiono się do zarzutów merytorycznych wobec przeprowadzenia postępowania dowodowego. Jednocześnie należało wskazać, że w ocenie sądu rozpoznającego, zarzut przedawnienia roszczenia okazał się zasadny.

W świetle aktualnych poglądów doktryny i orzecznictwa, nie ulega wątpliwości, iż odpowiedzialnością ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego są objęte celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego. Mając na uwadze zasadę pełnego odszkodowania, wynikającą z art. 361 § 2 k.c. oraz treść art. 363 § 1 k.c., miernikiem odszkodowania są ceny występujące na lokalnym rynku - od najniższej do najwyższej (por. m.in. uchwałę SN z dnia 13 czerwca 2003r., III CZP 32/03, uchwalę Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. III CZP 5/11).

Na poszkodowanym nie ciąży przy tym obowiązek poszukiwania sprzedawców oferujących swoje usługi najtaniej. Tylko w przypadku wykazania przez zakład ubezpieczeń nielojalnego postępowania, naruszającego obowiązujące wierzyciela - na podstawie art. 354 k.c. - wymogi współpracy z dłużnikiem przy wykonywaniu zobowiązania, można wierzycielowi postawić zarzut powiększenia rozmiarów szkody poprzez wybranie oferty z cenami wyższymi niż obowiązujące na danym rynku lokalnym i zlecić stosowną weryfikację wysokości odszkodowania (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2002r., sygn. I CKN 1466/99).

Sąd orzekający podziela stanowisko Sądu Najwyższego, zgodnie z którym tylko wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, które znacznie przekraczają koszty obowiązujące na danym rynku lokalnym lub koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu - nie są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017r., III CZP 20/17, OSNC 2018 nr 6, poz. 56).

Uszkodzony pojazd poszkodowanego tj. S. (...) o nr rej. (...). zaliczany jest do segmentu D (k. 205). Przedmiotem najmu był samochód osobowy X. (...) nr rej. (...) - pojazd zaliczany do tego samego segmentu (klasy). Powód zastosował stawkę najmu pojazdu zastępczego wynoszącą 250 zł netto tj. 307,50 zł brutto. Stawka ta mieściła się w zakresie wysokości stawek spotykanej na rynku lokalnym dla klas tego samego segmentu (k. 205).

Na marginesie należało przy tym wskazać, że stawka która została zaproponowana przez pozwanego tj. 99 zł netto (121,77zł brutto) na rynku lokalnym nie występowała (k. 205). Okoliczność ta nie miała jednak istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, ponieważ jeżeli pozwany byłby w stanie przedstawić poszkodowanym realną ofertę najmu pojazdu zastępczego – mógł on stosować stawki nawet wyjątkowo preferencyjne, a zmierzające do minimalizacji szkody.

W ocenie sądu, przedstawiona jednak przez pozwanego oferta miała charakter fikcyjny i ograniczała się w zasadzie do przedstawienia poszkodowanym, skróconej wersji cennika i warunków najmu pojazdu zastępczego – która na dodatek była powiązana z drukiem zgłoszenia likwidacji szkody (k. 108) oraz na przedstawieniu telefonicznej informacji o braku uwzględniania kosztów najmu powyżej 100 zł za dzień (k. 160).

Z treści korespondencji email (k. 111-117) oraz zapisu rozmowy (k. 160) nie wynika, żeby pozwany przedstawił poszkodowanym konkretną ofertę najmu pojazdu zastępczego – odpowiadającą zakresowi restytucji doznanej przez poszkodowanych szkody. Z treści tej korespondencji wynikają jedynie informacje o problemach z ustaleniem rzeczywistego numeru podmiotu poszkodowanego (k. 109-117) oraz telefoniczna obietnica pracownika pozwanego, że ktoś skontaktuje się z poszkodowanym z wypożyczalni pojazdów w celu podstawienia auta zastępczego (k. 160). Powyższy, pierwszy i jedyny kontakt z pozwanym został zainicjowany przez poszkodowanego L. K. (męża poszkodowanej) który zadzwonił do pozwanego i poinformował o szkodzie oraz zgłosił żądanie przedstawienia pojazdu zastępczego. L. K. podał także swój pełny numer telefonu zagranicznego tj. (...) (k. 160). Z korespondencji mailowej pracowników pozwanego wynika natomiast, że zapisali oni zły numer poszkodowanego i podejmowali oni próby kontaktu na numer bez ostatniej cyfry (k. 109v., 110 v., 112 i 113).

Jednocześnie należało wskazać, że pozwany na etapie postępowania likwidacyjnego dysponował m.in. pełnomocnictwami L. K. udzielonymi powodowi (k. 23 i 25). W treści tych pełnomocnictw był wpisany wyraźnie numer telefonu krajowego (...) zaś pracownicy pozwanego próbowali jedynie skontaktować się pod błędnymi numerami (k. 115-117). Treść pełnomocnictw udzielonych przez L. K. z powyższym numerem był dostępny pracownikom pozwanego – co wynika z treści korespondencji email jak i dokumentów postępowania likwidacyjnego (k. 134 – płyta (...)). Nie można było zatem zarzucić przyczynienia się do zwiększenia rozmiarów szkody przez poszkodowanych, skoro to pracownicy poszkodowanego nie podjęli właściwej próby kontaktu pod dostępne dla nich numery telefonu, zaś numer podyktowany przez poszkodowanego – zapisali błędnie.

Na uwagę zasługiwał również fakt, że pozwany podjął faktycznie próbę kontaktu z poszkodowanymi wyłącznie jednego dnia tj. 30 lipca 2020 r. i tego samego dnia anulował poszukiwanie pojazdu zastępczego (k. 113 v.). W sprawie nie było żadnego dowodu, że ktokolwiek z wypożyczalni pozwanego skutecznie skontaktował się z poszkodowanymi i zaoferował im pojazd zastępczy.

Pozwany nie mógł zatem ograniczyć swojego działania do przedstawienia blankietowej informacji, której wydruk na dodatek musiał zostać podpisany przez poszkodowaną (ponieważ zawierał zgłoszenie szkody – k. 108), a następnie stwierdzić, że zapewnił realną możliwość minimalizacji szkody poprzez zapewnienie poszkodowanym tańszego pojazdu zastępczego.

W tym zakresie sąd oparł się zatem na zeznaniach świadka L. K. który jednoznacznie stwierdził, że pozwany nie był w stanie zapewnić mu pojazdu szybko, tj. w czasie 1-2 dni wobec spędzania przez niego wakacji z żoną w kraju oraz pojazdu odpowiadającego klasie pojazdu uszkodzonego. Świadek podał także, że pozwany nie informował go o tym, że będzie nadal (także po zgłoszeniu szkody i wynajęciu pojazdu) poszukiwał mu pojazdu zastępczego (k. 171-171v.).

Ostatecznie, w przypadku uwzględnienia powództwa tj. gdyby nie doszło do stwierdzenia zasadności podniesionego zarzutu przedawnienia, należałoby częściowo uwzględnić roszczenie główne powoda przy zastosowaniu stawki najmu przyjętej przez powoda tj. 307,50 zł brutto oraz przy uwzględnieniu uzasadnionego okresu najmu wynoszącego 54 dni (k. 21 i k. 205). Razem byłaby to kwota 16.605 zł. Należałoby mieć także na uwadze, że pozwany tytułem odszkodowania za najem pojazdu zastępczego wypłacił już powodowi kwotę 3.044,25 zł – jednak co do kwoty tej powództwo nie zostało cofnięte. Roszczenie główne byłoby zatem zasadne do kwoty 13.560,75 zł.

Niewątpliwie za bezzasadne częściowo należałoby także uznać roszczenie odsetkowe zgłoszone przez powoda tj. żądanie zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od dnia 12 listopada 2019 r. (k. 3). Należało wskazać, że sama szkoda wystąpiła dopiero 30 lipca 2020 r. zatem roszczenie nie mogło być wymagalne przed tą datą. Ostatecznie należałoby wskazać, że roszczenie o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie byłoby ocenione jako zasadne od dnia następującego po dacie wskazanej na fakturze przez powoda tj. od 20 listopada 2020 r. (k. 21). Podstawą zasądzenia roszczenia odsetkowego były przepisy art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 367 z późn. zm.) oraz art. 481 § 1 k.c.

Powyższe rozważania w zakresie zasadności roszczenia głównego i odsetkowego należało jednak uznać za bezprzedmiotowe, w świetle zgłoszonego zarzutu przedawnienia.

Przed zamknięciem rozprawy pełnomocnik pozwanego podniósł zarzut przedawnienia roszczenia (k. 248).

Zgodnie z art. 442 ¹ § 1 k.c. roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.

Do zdarzenia szkodowego doszło 30 lipca 2020 r. Podmiot odpowiedzialny za szkodę został ustalony 31 lipca 2020 r. (k. 107).

Odnośnie sposobu liczenia terminu przedawnienia należało wskazać, że zgodnie z art. 118 k.c. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

Termin przedawnienia wskazanego roszczenia uległby zatem normalnie przedawnieniu dnia 31 grudnia 2023 r.

Dwa dni przed upływem tego terminu tj. dnia 29 grudnia 2023 r. (k. 20 akt (...)) powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w M. wniósł do Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego J. o zawezwanie do próby ugodowej pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w J. w zakresie żądania zapłaty kwoty 29.827,50 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty. Postępowanie to toczyło się pod sygn. (...). Wniosek powyższy dotyczył roszczenia dochodzonego przed tutejszym sądem.

Posiedzenie pojednawcze w sprawie (...) zakończyło się brakiem zawarcia ugody dnia 16 maja 2024 r. (k. 27 akt (...)).

Zgodnie z art. 121 pkt 6 k.c. bieg przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu co do roszczeń objętych wnioskiem o zawezwanie do próby ugodowej - przez czas trwania postępowania pojednawczego – art. 121 pkt 6 k.c.

Ponieważ wniosek o zawezwanie do próby ugodowej został złożony na dwa dni przed upływem terminu przedawnienia, który uległ zawieszeniu na czas trwania tego postępowania (nie przerwaniu) – powód miał dwa dni na złożenie pozwu w niniejszej sprawie od dnia zakończenia postępowania pojednawczego tj. do końca 18 maja 2024 r.

Powód złożył niniejszy pozew jednak dopiero dnia 20 maja 2024 r. (k. 49 – data stempla pocztowego) tj. 4 dni po zakończeniu postępowania pojednawczego.

Przepis art. 121 pkt 6 k.c. w powyższym brzmieniu wszedł w życie w dniu 30 czerwca 2022 r. a postępowanie o zawezwanie do próby ugodowej zostało wszczęte już po jego wejściu w życie tj. w grudniu 2023 r. Oznacza to, że przepis intertemporalny tj. art. 8 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2459) nie miał zatem zastosowania w niniejszej sprawie.

W świetle powyższego należało wskazać, że roszczenie dochodzone pozwem było przedawnione.

Nie można było także uznać, że pozwany przegrał powództwo do kwoty 3.044,25 zł (k. 104) skoro wypłata odszkodowania we wskazanej wysokości nastąpiła co do roszczenia przedawnionego, a co za tym idzie roszczenia procesowo niezaskarżalnego (zobowiązanie naturalne). Nie można było także uznać, że częściowe spełnienie świadczenia w toku procesu, co do roszczenia już przedawnionego, przerywa bieg tego przedawnienia.

Nawet gdyby jednak przyjąć, że częściowe spełnienie takiego roszczenia stanowi uznanie niewłaściwe które przerywa bieg przedawnienia roszczenia już przedawnionego – odnosiłoby ono wyłącznie skutek do kwoty już uiszczonej tj. 3.044,25 zł bowiem w pozostałym zakresie pozwany negował roszczenie powoda zarówno na etapie likwidacji szkody jak i procesu.

Z uwagi na powyższe, powództwo podlegało oddaleniu o czym orzeczono w punkcie I (pierwszym) wyroku.

W punkcie II (drugim) wyroku orzeczono o obowiązku zwrotu kosztów procesu, w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik postępowania. Stroną przegrywającą postępowanie w całości był powód, winien on zatem zwrócić pozwanemu koszty niezbędne do celowego dochodzenia jego praw. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i § 1 ¹ k.p.c.

Na koszty te składały się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzeni pełnomocnika w osobie radcy prawnego wynoszące 3.600 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) oraz koszt zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego w wysokości 1.000 zł. Razem pozwany winien zwrócić powodowi kwotę 4.617 zł tytułem kosztów procesu.

W punkcie III wyroku nakazano ściągnąć od powoda wydatki w postaci wynagrodzenia biegłego za sporządzenie opinii w zakresie jaki nie wynikał z wpłaconej zaliczki tj. co do kwoty 789,64 zł - na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c.