Zarządzenie z 26 stycznia 2026, sygn. XI GC 367/25

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 14 stycznia 2025 r. (...) spółka jawna w X. wniosła przeciwko (...) Towarzystwu (...) w F. o zapłatę kwoty 5 087,15 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 27 sierpnia 2024 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu.

Na uzasadnienie pozwu powód wskazał, iż jako nabywca wierzytelności przysługującej poszkodowanemu zdarzeniem drogowym z dnia 10 maja 2024 r., w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki Ł., którego sprawca był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego, dochodzi dalszego odszkodowania stanowiącego koszty związane z naprawą uszkodzonego pojazdu.

Nakazem zapłaty z dnia 5 lutego 2025 r. Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Pozwany wniósł sprzeciw od ww. nakazu zapłaty, zaskarżając nakaz w całości, wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu.

W toku procesu strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

G. 10 maja 2024 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki Ł. nr rej. (...) będący przedmiotem umowy leasingu z (...) Spółki Akcyjnej w F.. Sprawca zdarzenia legitymował się ważną umową ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartą z pozwanym Towarzystwem Ubezpieczeń. Pojazd został odstawiony do warsztatu naprawczego powódki, będącego ASO marki Ł..

Poszkodowany dokonał zgłoszenia szkody ubezpieczycielowi sprawcy, który przyjął na siebie odpowiedzialność co do zasady i wszczął postępowanie likwidacyjne.

Likwidator pozwanej dokonał oględziny pojazdu i na tej postawie pozwany w dniu 15 maja 2024 r. opracował kosztorys naprawy pojazdu po szkodzie z dnia 10 maja 2024 r. na kwotę 6 012,26 zł

Z kolei dnia 17 maja 2024 r. powódka sporządziła własną kalkulację naprawy uszkodzonego pojazdu, ustalając jej koszt na kwotę 24 786,62 zł brutto.

Decyzją z dnia 4 czerwca 2024 r. pozwany przyznał odszkodowanie w kwocie 6 012,26 zł tytułem kosztów naprawy, na podstawie własnej kalkulacji.

Bezsporne, a nadto dowód:

- akta szkody na płycie CD k.55,

- oświadczenie sprawcy kolizji k.11,

- kserokopia dowodu rejestracyjnego k.11a,

- protokół szkody k. 54;

- akta szkody płyta CD k. 55

- kalkulacja z dnia 17 maja 2024 r. k. 14-17v;

- decyzja k.20 wraz z kalkulacją k.21-28

Powódka przystąpiła do naprawy , a po zakończonej naprawie dnia 19 sierpnia 2024 r. powódka wystawiła na rzecz poszkodowanego fakturę VAT nr (...) r., na kwotę 19.031,72 zł netto (23 409,02 zł brutto), z której do zapłaty pozostała kwota 14.143,70 zł netto (17 396,76 zł brutto), tytułem przeprowadzonej naprawy zgodnie z kosztorysem powódki, po uwzględnieniu wypłaconego odszkodowania w kwocie 6 012,26 zł.

Dowód:

- faktura VAT k. 18-19v;

- certyfikaty k.21,33,

- audyt średniego zużycia materiałów lakierniczych k.34-37,

- komunikat k.38,

- informacja o recepturze k.32.

Na mocy decyzji z 26 sierpnia 2024 roku pozwany przyznał na rzecz poszkodowanego dopłatę odszkodowania w kwocie 7.932,31 zł netto, odmawiając zapłaty pozostałej kwoty wynikającej z wystawionej przez powódkę faktury.

Dnia 30 września 2024 r. finansujący - (...) S.A. w F. zawarł z powódką umowę cesji wierzytelności, na mocy której powódka nabyła przysługują poszkodowanemu wierzytelność o wypłatę odszkodowania z tytułu szkody z dnia 10 maja 2024 r. w pojeździe marki Ł. nr rej. (...).

Dowód:
- umowa cesji k. 12-12v;

- pełnomocnictwo k. 12a.

I. za rbg prac blacharskich i lakierniczych na lokalnym rynku w (...) w 2024 roku zawierały się na terenie woj. (...) w przedziale od ok. 210,00 do 330,00 zł netto za rbg. Biorąc powyższe pod uwagę wskazana przez powódkę, która jest (...), stawka za rbg w wysokości 266,00 zł/rbg netto zawiera się w przedziale stawek stosownych przez (...) w 2024 roku a więc jest stawką rynkową.

Wskazana przez powódkę stawka jest nieco wyższa od średniej stawki za rbg w (...) określonej przez Stowarzyszenie (...) dla woj. (...), gdyż Stowarzyszenie to określiło tą średnią stawkę w wysokości 226,40 zł/rbg netto dla prac blacharsko lakierniczych i 265,17 zł/rbg dla prac mechanicznych na warunki 2023 roku. Stawki za rbg w (...) na terenie woj. (...) są na takim samym poziomie jak w woj. (...). W 2024 roku stawki te średnio wzrosły o ok. 25 zł/rbg netto. Nie ma to jednak znaczenia dla oceny zasadności wskazanego kosztu, gdyż stawka średnia ma zastosowanie tylko przy określeniu hipotetycznych kosztów naprawy, a w sytuacji udokumentowania kosztu naprawy fakturą jej wysokość nie ma znaczenia dla oceny zasadności wskazanego kosztu naprawy, bowiem wskazana stawka zawiera się w przedziale stawek stosowanych przez (...) na lokalnym rynku.

Mycie pojazdu po naprawie w (...) jest normą. Mycie przed naprawą wynika z konieczności precyzyjnego ustalenia zakresu wymaganej naprawy, zakres i charakter uszkodzeń pojazdu takiego mycia przed naprawą nie wymagał. Kwestia polerowania elementów pojazdu w sytuacji lakierowania wierzchniego elementów sąsiadujących z elementem podlegającym wymianie i lakierowaniu jest procesem zbędnym.

Rozliczenie kosztu naprawy wskazane pod nazwą techniczna likwidacja szkody jest pozycją nie zasadną.

Rynkowy koszt usługi w 2024 roku w zakresie przeprowadzenia oględzin pojazdu, wykonanie dokumentacji fotograficznej i opracowania kosztorysu naprawy zawiera się w przedziale od ok. 450 zł netto do ok. 600,00 zł netto.

W przypadku stosowania w procesie lakierowania nowych typów lakierów oraz faktu rekomendacji w związku z tym stosowania wartości współczynnika korygującego w uzasadnionej wartości tej korekty jest uzasadnione, ale wartość tego współczynnika należy prawidłowo interpretować, gdyż wskazana jego wartość wyjściowa na poziomie 113,68 % dotyczy relacji lakieru perła do lakieru typu (...). Zasadnym było uwzględnienie: współczynnika odchylenia niwelującego stratę na poziomie -107,85 %, narzutu na lakier typu perła - 15%.

Biorąc powyższe pod uwagę zasadny koszt prowadzenia samej naprawy przeprowadzonej w uzasadnionym zakresie uwzględniający wszystkie niezbędne czynności w procesie naprawy wynikające z technologii producenta pojazdu po kolizji z dnia 10 maja 2024 r. z uwzględnieniem cen zawartych w systemie P. aktualnych na maj 2024. oraz stawki za rbg wskazanej przez stronę powodową tj. 266,00 zł/rbg netto wynosił 21.016,27 zł wraz z podatkiem VAT ( 17.086,40 zł netto).

Z zakresu uszkodzeń pojazdu Ł. (...) o nr rej. (...) powstałych w kolizji z dnia 10 maja 2024 r. wynika jednoznacznie, że operacja formowania lewego boku pojazdu wskazana przez stronę powodową była zbędna, szkoda parkingowa, zakres i charakter uszkodzeń drzwi tylnych lewych pojazdu z całą pewnością nie wymagał przeprowadzenia operacji związanej z formowaniem lewego boku pojazdu.

Uzasadnione koszty naprawy w wariancie z użyciem w procesie naprawy części alternatywnych (zamienników) oraz stawki za rbg wskazanej przez stronę powodową tj. 266,00 zł/rbg netto wynoszą 20.631,17 zł wraz z podatkiem VAT (16.773,31 zł netto). Naprawa przeprowadzona z użyciem wskazanych zamienników przywróciłaby stan pojazdu do stanu sprzed szkody.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego F. I. k. 89-111, 129-130.

W spornym zakresie Sąd oparł się na dokumentach przedłożonych przez strony, a także na opinii sporządzonej przez biegłego sądowego. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego na okoliczność określenia kosztów przywrócenia uszkodzonego samochodu do stanu sprzed zdarzenia.

Opina była przekonywująca, biegły ją uzasadnił, wyjaśniając zasadny w okolicznościach sprawy i adekwatny do stanu pojazdu sposób naprawy i jej koszt, a także ustosunkował się do podniesionych zarzutów.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo było częściowo zasadne.

Niniejszym pozwem powódka dochodzi od pozwanego zapłaty dalszego odszkodowania w kwocie 5 087,15 zł tytułem powstałej szkody w pojeździe marki Ł. (...) o nr rej. (...), którego naprawę przeprowadziła powódka.

Podstawę prawną żądania pozwu stanowił art. 822 § 1 i 2 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia.

Kwestionowana przez stronę pozwaną legitymacja powódki do dochodzenia roszczeń na własną rzecz wynika z przedłożonej przez nią umowy przelewu wierzytelności z dnia 30 września 2024 roku zawartej z poszkodowanym (k. 12) oraz z art. 509 k.c. Zgodnie z normą zawartą w art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

W sprawie bezsporna była odpowiedzialność pozwanego za zdarzenie drogowe objęte pozwem. Sprzeciwiając się żądaniu pozwu, pozwany zakwestionował roszczenie co do wysokości – podniósł, iż ubezpieczyciel dokonał korekty zakresu prac naprawczych wykonanych przez serwis powódki oraz dokonał weryfikacji stawki robocizny serwisu – z 266 zł netto do 200 zł netto, kosztu części zamiennych, kosztu materiału lakierniczego, zakresu robocizny i nie zaakceptował kosztu wykonania oględzin pojazdu, sporządzenia kalkulacji naprawy, reprezentacji poszkodowanego przed TU.

Sporny był zatem koszt naprawy pojazdu poszkodowanego, albowiem pozwany zakwestionował ustalony przez powódkę koszt naprawy na kwotę 19 031,72 zł netto jako zawyżony.

W niniejszej sprawie ustalono, że poszkodowany naprawił uszkodzony pojazd w warsztacie powódki, będącej (...) marki Ł., za co po naprawie wystawiona została z tego tytułu faktura VAT na łączną kwotę 19.031,72 zł netto ( to jest 23 409,02 zł brutto), zatem powódka, jako nabywca wierzytelności o odszkodowanie, uwzględniając wypłacone przez pozwaną odszkodowanie w łącznej kwocie 13 944,57 zł netto, domagał się zapłaty pozostałej części odszkodowania w kwocie netto, tj. kwoty 5 087,15 zł.

Kierując się opinią biegłego sądowego, Sąd ustalił zasadny koszt naprawy uszkodzonego pojazdu na kwotę 17.086,40 zł netto, a więc w pierwszym wariancie opinii, mając na uwadze, że poszkodowany rzeczywiście naprawił pojazd w warsztacie powódki z użyciem wskazanych w kalkulacji części, a zatem koszty tej naprawy nie są li tylko hipotetyczne. Biegły wskazał, że mycie pojazdu po naprawie w (...) jest normą, jednak zakres i charakter uszkodzeń pojazdu w opiniowanej szkodzie takiego mycia przed naprawą nie wymagał, stąd wyliczenia biegłego nie uwzględniają tej ostatniej pozycji.

Także polerowanie elementów pojazdu w sytuacji lakierowania wierzchniego elementów sąsiadujących z elementem podlegającym wymianie i lakierowaniu biegły uznał za zbędne. Biegły potwierdził, że wskazana przez powódkę, która jest (...), stawka za rbg w wysokości 266,00 zł/rbg netto zawiera się w przedziale stawek stosownych przez (...) w 2024 roku, a więc jest stawką rynkową. Przedmiotem sporu był również zakres wymaganej naprawy pojazdu Ł. (...) o nr rej. (...) i ustosunkowując się w tym zakresie do zarzutów powódki biegły jednoznacznie wskazał, że operacja formowania lewego boku pojazdu wskazana przez stronę powodową była zbędna, bowiem szkoda parkingowa, zakres i charakter uszkodzeń drzwi tylnych lewych pojazdu z całą pewnością nie wymagał przeprowadzenia operacji związanej z formowaniem lewego boku pojazdu.

Za biegłym przyjąć należy, że niezasadne były ujęte w fakturze powódki koszty powódki związane z uczestniczeniem w oględzinach pojazdu, sporządzenia kosztorysu naprawy i reprezentacji poszkodowanego w postępowaniu likwidacyjnym z ubezpieczycielem. Sąd Okręgowy w Szczecinie VIII Wydział Gospodarczy w wyroku z dnia 5 listopada 2025 roku, sygn. akt VIII Ga 266/25, niepubl., rozpoznając apelację powodowej spółki w sprawie o zapłatę przeciwko innemu ubezpieczycielowi, podzielił stanowisko ubezpieczyciela dotyczące braku podstaw do obciążenia ubezpieczyciela kosztami związanymi z obsługą techniczną szkody. Zdaniem Sądu Okręgowego sam fakt poniesienia pewnych kosztów związanych z obsługą szkody nie przesądza automatycznie o tym, że zakład ubezpieczeń powinien je zwrócić. Już sama wysokość dochodzonych przez powódkę kosztów z tego tytułu (532 zł, a więc tak jak w sprawie niniejszej) w świetle zasad doświadczenia życiowego została znacznie zawyżona i w istocie można uznać, iż jest oderwana od rzeczywiście podejmowanych czynności. Poza tym Sąd Okręgowy w Szczecinie stał na stanowisku, że czynności związane z procedowaniem szkody stanowią czynności ściśle związane z naprawą pojazdu. Warsztat naprawczy wykonuje czynności związane z przyjęciem pojazdu do naprawy. Wynagrodzenie za obsługę zlecenia stanowi koszt własny powódki prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie powypadkowej naprawy pojazdów i nie wchodzi w skład szkody, które obowiązek refundacji ma pozwana. Powódka podejmuje zatem zwykłe ryzyko gospodarcze. Nie można kosztów oględzin, sporządzenie dokumentacji fotograficznej, czy kosztorysu przerzucać na ubezpieczyciela, skoro wydatki te są ściśle związane z działalnością gospodarczą powódki i nie stanowią normlanego następstwa szkody.

Sąd rejonowy w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela zacytowane wyżej wywody z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie w sprawie VIII Ga 266/25.

Mając powyższe na uwadze, sąd ustalił, iż uzasadniony w okolicznościach sprawy, zasadny koszt naprawy uszkodzonego pojazdu wg I wariantu zamykał się kwotą 17.086,40 zł netto. Sąd przyjął wariant I opinii, mając na uwadze zastosowane w toku przeprowadzonej naprawy części, z kolei wariant II opinii uwzględniał koszt naprawy z użyciem tańszych zamienników, a na skutek zastosowanej optymalizacji części wg wyliczeń biegłego poczynione „oszczędności” na zastosowanych częściach to kwota 313,09 zł (k. 111 akt sprawy). Jest to różnica w ocenie sądu pomijalna, mając na uwadze cały, zasadny koszt naprawy wynoszący 17.086,40 zł.

Biorąc pod uwagę, iż do tej pory pozwany, tytułem kosztów naprawy wypłacił kwotę 13 944,57 zł, powództwo podlegało uwzględnieniu co do kwoty 3 141,83 zł, o czym orzeczono w pkt I wyroku.

W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w pkt II wyroku.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu zawarte w pkt III wyroku, znajduje podstawę prawną w art. 98 § 1 k.p.c. i 100 k.p.c. Powód wygrał sprawę w 62 %. Na koszty poniesione przez powoda składa się opłata od pozwu 400 złotych, od pełnomocnictwa 17 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika 1800 złotych oraz wydatek na wynagrodzenie biegłego 1000 złotych. Łącznie to kwota 3217 zł, z czego 62 % daje kwotę 1995 zł. Na koszty poniesione przez stronę pozwaną złożyły się kwoty 1800 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika oraz wydatek na biegłego w kwocie 1002,44 zł, łącznie 2802,44 zł, z czego 38 % powinno dać kwotę 1065 zł, podczas gdy na skutek omyłki rachunkowej sąd przyjął kwotę 1603 zł.

Po skompensowaniu ww. kwot (1995 złotych – omyłkowa kwota 1603 złotych), zasądzeniu na rzecz powoda podlegała kwota 392 złote (choć zgodnie z prawidłowymi wyliczeniami powinna być zasądzona kwota 930 zł).

SSR Kalina Gomuła

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

(...)

(...)

4.  (...)

(...)