Wyrok z 27 stycznia 2026, sygn. I C 1345/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 stycznia 2026 roku

Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Radosław Florek

Protokolant: Justyna Biernat

po rozpoznaniu 27 stycznia 2026 roku w Dzierżoniowie

na rozprawie

sprawy z powództwa Gminy Miejskiej L.

przeciwko L. W. i F. S. oraz małoletnim I. W. i S. W. (3)

o opróżnienie lokalu mieszkalnego

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od strony powodowej Gminy Miejskiej L. na rzecz pozwanej F. S. 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 1345/24

UZASADNIENIE

CZĘŚĆ WSTĘPNA

I. Żądanie strony powodowej

1. Strona powodowa Gmina Miejska L. wystąpiła o nakazanie pozwanym F. S. i L. W. oraz małoletnim I. W. i S. W. (3), aby opróżnili, opuścili i wydali jej (...) położony w budynku numer (...) przy ulicy (...) w L..

2. Żądanie pozwu oparła na następujących twierdzeniach:

a) na mocy umowy najmu z 8 czerwca 1992 roku wynajęła pozwanej F. S. przedmiotowy lokal mieszkalny;

b) w spornym lokalu zameldowani są również pozwani L. W. oraz małoletni I. W. i S. W. (2);

c) 29 listopada 2023 roku wypowiedziała pozwanej F. S. przedmiotową umowę najmu z powodu niezamieszkiwania w spornym lokalu przez okres dłuższy niż 12 miesięcy;

d) w drodze wywiadu i wizji lokalnej ustaliła, że pozwana F. S. nie mieszka w tym lokalu od ponad roku i sześciu miesięcy;

e) z rozliczenia zużycia wody w spornym lokalu wynika, że występują okresy, w których roczne zużycie wody jest równe lub bliskie zeru, co wskazuje na niezamieszkiwanie w spornym lokalu.

II. Stanowisko pozwanych

1. Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa.

2. Motywując swoje stanowisko podnieśli następujące zarzuty:

a) miejscem zamieszkania pozwanej F. S. jest sporny lokal i w nim znajduje się jej centrum życiowe;

b) nie doszło do sytuacji, aby pozwana F. S. nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu przez okres dłuższy niż 12 miesięcy;

c) pozwana F. S. wyjeżdża za granicę w celach zarobkowych i w związku z podjętym leczeniem;

d) pozwana F. S. regularnie uiszcza należności czynszowe z tytułu najmu spornego lokalu mieszkalnego;

e) żądanie pozwu jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, albowiem pozwana F. S. jest najemcą tego lokalu od 32 lat, regularnie dokonuje opłat za ten lokal i obecnie podnosi jego standard.

PODSTAWA ROZSTRZYGNIĘCIA SPORU

I. Umowa najmu (punkt I wyroku)

1. Wedle art. 659 § 1 k.c., przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

2. 8 czerwca 1992 roku, strona powodowa Gmina Miejska L. zawarła z pozwaną F. S. umowę najmu (...) położonego w budynku numer (...) przy (...) w L. na czas nieoznaczony.

Dowody: odpis stwierdzenia przedmiotu i warunków najmu z 8 czerwca 1992 roku – k. 5-6,

przesłuchanie pozwanej F. S. – k. 109.

3. Razem z pozwaną F. S. w tym lokalu zamieszkują pozwani L. W. oraz małoletni I. W. i S. W. (2).

Dowody: zeznania świadka T. W. – k. 103,

przesłuchanie pozwanej L. W. – k. 103,

przesłuchanie pozwanej F. S. – k. 109.

4. Na podstawie opisanej umowy najmu pozwani uzyskali prawo do korzystania z przedmiotowego lokalu mieszkalnego.

II. Wypowiedzenie umowy najmu (punkt I wyroku)

1. Wedle art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity - Dz.U. z 2023 roku poz. 725), zwanej dalej „ustawą”, jeżeli lokator jest uprawniony do odpłatnego używania lokalu, wypowiedzenie przez właściciela stosunku prawnego może nastąpić tylko z przyczyn określonych w art. 11 ust. 2-5, art. 21 ust. 4-4b i 5 oraz art. 21a, przy czym wypowiedzenie powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie oraz określać przyczynę wypowiedzenia. Wskazanie w wypowiedzeniu jego przyczyny ma ułatwić obronę przed eksmisją, gdyż informuje lokatora o zarzutach, przed jakimi będzie się on bronić. Enigmatyczne wskazanie tych przyczyn lub powołanie w wypowiedzeniu tylko artykułu ustawy nie spełnia wymagania skutecznego wypowiedzenia. Trzeba bowiem choćby skrótowo opisać zachowanie lokatora, które uzasadnia wypowiedzenie (por. A. Gola, L. Myczkowski, Ochrona praw lokatorów. Dodatki mieszkaniowe. Komentarz, Warszawa 2003, s. 56).

2. Przepis art. 11 ust 3 pkt 1 ustawy stanowi, że właściciel lokalu może wypowiedzieć stosunek najmu z zachowaniem sześciomiesięcznego terminu wypowiedzenia, z powodu niezamieszkiwania najemcy przez okres dłuższy niż 12 miesięcy. Na gruncie tegoż przepisu pojęcie „zamieszkiwania” rozpatrywać należy w kontekście art. 25 k.c., a zatem składają się na nie dwa elementy: fizyczne przebywanie w danej miejscowości ( corpus) i zamiar, wola stałego pobytu ( animus). Dla ustalenia miejsca zamieszkania nie wystarczy zatem ani samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym, jednak bez zamiaru stałego pobytu, choćby zamieszkiwanie trwało przez dłuższy czas, ani sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości niepołączony z przebywaniem w tej miejscowości. O „miejscu zamieszkania” rozstrzyga zawsze całokształt okoliczności wskazujących na zejście się stanu faktycznego przebywania z zamiarem takiego przebywania (por. wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z 26 lutego 2018 roku, III Ca 1896/17, LEX nr 2535507). Przez stałe zamieszkanie należy przy tym rozumieć zamieszkiwanie w konkretnym lokalu, w określonej miejscowości z zamiarem stałego pobytu, wyrażonym przez to, że w tym lokalu i tej miejscowości skupia się życie osobiste i działalność lokatora. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, czasowe przebywanie poza miejscem stałego miejsca zamieszkania nie oznacza, by lokator w każdym przypadku przestał mieszkać w swoim lokalu i by zmienił miejsce zamieszkania (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2001 roku, I CKN 1179/98, LEX nr 110589).

3. Opisane unormowania mają zastosowanie do umowy najmu, albowiem najemca korzysta z przedmiotu najmu odpłatnie.

4. Od kilkunastu lat pozwana F. S. wyjeżdża do S. w celach zarobkowych. Z reguły pracowała dwa albo trzy miesiące, a następnie wracała do Polski na podobny okres. Wówczas zamieszkiwała w spornym lokalu. Kilka lat temu pozwana F. S. rozpoczęła leczenie we S., co także powoduje, iż częściej przebywa w tym kraju.

Dowody: zeznania świadka T. W. – k. 103,

przesłuchanie pozwanej L. W. – k. 103,

przesłuchanie pozwanej F. S. – k. 109.

5. W przedmiotowym lokalu znajdowały się rzeczy pozwanej F. S., która nie chciała go opuszczał. W tym lokalu koncentrowało się jej życie.

Dowody: zeznania świadka T. W. – k. 103,

przesłuchanie pozwanej L. W. – k. 103,

przesłuchanie pozwanej F. S. – k. 109.

6. W 2023 roku pozwana rozpoczęła remont spornego lokalu, który finansuje z własnych środków. Od tego momentu nie może przebywać w tym lokalu. Gdy przyjeżdża do Polski mieszka u córki T. W..

Dowody: odpis karty wywiadu Społecznej Komisji Mieszkaniowej z 22 listopada 2023 roku – k. 10,

zeznania świadka T. S. – k. 102,

zeznania świadka S. W. (1) – k. 102,

zeznania świadka L. M. – k. 102-103,

zeznania świadka T. W. – k. 103,

przesłuchanie pozwanej L. W. – k. 103,

przesłuchanie pozwanej F. S. – k. 109.

7. Opisane powyżej fakty wynikają przede wszystkim z zeznań świadka T. W. i przesłuchania pozwanego L. W., czyli córek pozwanej F. S., oraz przesłuchania samej pozwanej F. S.. Ich wiarygodności nie podważają przy tym zeznania świadka T. S., czyli sąsiadki pozwanej F. S., która wprawdzie nie widywała pozwanej F. S. w spornym lokalu, ale nie była w stanie stanowczo stwierdzić, że w tym lokalu nie zamieszkuje i się z niego wyprowadziła, gdyż tym się nie interesowała i stale nie przebywał we własnym mieszkaniu. To samo dotyczy zeznań świadków S. W. (1) i L. M., czyli członków (...) Komisji Mieszkaniowej w L., które w tym zakresie uzyskały wiedzę od innych mieszkańców budynku numer (...) przy ulicy (...) w L.. Podjęcie przez pozwaną F. S. pracy we S. i związane z tym długotrwałe jej wyjazdy mogły na zewnątrz sprawiać wrażenie, że nie przebywa w spornym lokalu, gdy faktycznie wracała do niego i w nim znajdowało się jej centrum życiowe. To także wyjaśnia niskie zużycie wody w tym lokalu.

8. Pismem z 29 listopada 2023 roku, wypowiedziano pozwanej F. S. umowę najmu spornego lokalu mieszkalnego. Jako podstawę wypowiedzenia wskazano przepis art. 11 ust. 3 pkt 1 ustawy oraz podano, że jego przyczyna jest niezamieszkiwanie przez nią w spornym lokalu przez okres dłuższy niż 12 miesięcy.

Dowód: odpis wypowiedzenia umowy najmu z 29 listopada 2023 roku – k. 9.

9. Faktycznie jednak nie doszło do sytuacji, aby pozwana F. S. nie zamieszkiwała w tym lokalu przez okres ponad 12 miesięcy, co oznacza, że to wypowiedzenie jest bezskuteczne i tej pozwanej nadal przysługuje prawo do korzystania ze spornego lokalu z tytułu jego najmu.

10. Przepis art. 675 § 1 zd. 1 k.c. stanowi, że po zakończeniu najmu najemca obowiązany jest zwrócić rzecz w stanie niepogorszonym.

11. Mając na uwadze, że stosunek najmu co do tego lokalu mieszkalnego nadal obowiązuje, nie było podstaw do nakazania pozwanym opuszczenia tego lokalu, co skutkowało oddaleniem powództwa.

ROZSTRZYGNIĘCIA PROCEDURALNE

I. Koszty procesu (punkt II wyroku)

1. Wedle art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).

2. Mając na uwadze, że strona powodowa w całości przegrała niniejszy proces, powinna zostać w całości obciążeni kosztami procesu poniesionymi przez pozwanych.

3. Zgodnie z przepisem art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

4. Do kosztów procesu poniesionych przez pozwaną F. S. należało zaliczyć: 17 zł opłaty skarbowej od odpisu pełnomocnictwa (k. 41 akt) i 480 zł wynagrodzenia reprezentującego ją radcy prawnego, co daje łącznie 497 zł.

5. Pozostali pozwani nie ponieśli żadnych kosztów procesu.

6. Odsetki od kosztów procesu zasądzono w oparciu o art. 98 § 1 ¹ zd. 1 k.p.c., który stanowi, że od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty.